Roberto De Zerbi

Droga do trenerki

Roberto De Zerbi był ofensywnym pomocnikiem, lewonożnym zawodnikiem o profilu technicznym. Grał m.in. w AC Milan jako młody piłkarz, a później w klubach takich jak Foggia, Napoli, Brescia, CFR Cluj i Trento. Nie zrobił kariery piłkarskiej na poziomie największych włoskich gwiazd swojej generacji, ale jako zawodnik funkcjonował w roli, która wymagała rozumienia przestrzeni, podań między liniami i tempa ataku.

Jako trener zaczynał od niższych poziomów. Pierwszą samodzielną pracę podjął w Darfo Boario w 2013 roku. Ten etap nie był medialny, ale pozwolił mu przejść z roli piłkarza do codziennej odpowiedzialności za drużynę: organizację treningu, dobór zasad gry i zarządzanie grupą bez zaplecza wielkiego klubu.

Prawdziwy start jego rozpoznawalnej kariery nastąpił w Foggii. De Zerbi wrócił do klubu, w którym wcześniej grał, i zbudował zespół o bardzo ofensywnej tożsamości. Już tam było widać elementy, które później stały się jego znakiem firmowym: odwaga w rozegraniu, ciągłe szukanie przewagi przez piłkę, ryzyko w pierwszej fazie ataku i wysoka intensywność pracy treningowej.

Na rozwój De Zerbiego wpływała też obserwacja trenerów związanych z grą pozycyjną i odważnym posiadaniem piłki. W jego karierze często wskazuje się inspiracje Pepem Guardiolą i Marcelo Bielsą, ale nie należy sprowadzać go do kopii żadnego z nich. Jego własny model jest bardziej prowokacyjny w rozegraniu: drużyna świadomie zaprasza pressing rywala, aby otworzyć przestrzeń za pierwszą linią nacisku.

Kariera trenerska

### Darfo Boario i Foggia

De Zerbi rozpoczął pracę trenerską w Darfo Boario w 2013 roku. Był to krótki i trudny etap, zakończony spadkiem, ale ważny jako pierwsze zetknięcie z samodzielnym prowadzeniem drużyny.

W 2014 roku objął Foggię. Tam zaczął budować reputację trenera ofensywnego i odważnego. W sezonie 2015/16 Foggia zdobyła Coppa Italia Lega Pro i dotarła do finału baraży o awans do Serie B. Drużyna była kojarzona z atrakcyjną grą, dużą liczbą bramek i silną tożsamością ofensywną. Kluczową postacią był Pietro Iemmello, a zespół stał się jednym z najciekawszych projektów na trzecim poziomie włoskiej piłki.

Okres w Foggii nie zakończył się spokojnie, ponieważ De Zerbi odszedł po konflikcie organizacyjnym z klubem, ale sportowo był to etap przełomowy. To właśnie Foggia pokazała, że jego idee nie są tylko teorią, lecz mogą budować zespół rozpoznawalny po stylu.

### Palermo i Benevento

W 2016 roku De Zerbi został trenerem Palermo. Była to jego pierwsza praca w Serie A, ale okoliczności były bardzo trudne. Klub był niestabilny, często zmieniał trenerów i znajdował się pod dużą presją. Kadencja trwała krótko i zakończyła się zwolnieniem po serii słabych wyników.

W 2017 roku objął Benevento, które w swoim pierwszym sezonie w Serie A rozpoczęło rozgrywki od bardzo złych wyników. De Zerbi nie zdołał utrzymać klubu w lidze, ale zespół pod jego wodzą zaczął grać odważniej i był chwalony za styl. Najbardziej symboliczny moment to pierwszy punkt Benevento w Serie A, zdobyty po bramce bramkarza Alberto Brignoliego w doliczonym czasie meczu z AC Milanem.

Benevento było ważne, bo pokazało, że De Zerbi pozostaje przy swoich zasadach nawet w trudnym środowisku. Nie porzucił budowania od tyłu i kontroli piłki tylko dlatego, że prowadził zespół walczący o utrzymanie. To podejście otworzyło mu drogę do Sassuolo.

### Sassuolo

W 2018 roku De Zerbi został trenerem Sassuolo. To był pierwszy dłuższy projekt, w którym mógł spokojniej wdrożyć swój model gry. Sassuolo nie było klubem walczącym o mistrzostwo, ale miało środowisko pozwalające na rozwój zawodników i budowanie rozpoznawalnej tożsamości.

W trzech sezonach zespół zajął 11. miejsce oraz dwa razy 8. miejsce w Serie A. W sezonie 2020/21 Sassuolo do końca walczyło o powrót do europejskich pucharów i zakończyło ligę na 8. pozycji. Klubowe i analityczne podsumowania tego okresu wskazują na bardzo wyraźny skok w posiadaniu piłki, dokładności podań i odwadze w rozegraniu.

Kluczowymi piłkarzami byli m.in. Domenico Berardi, Manuel Locatelli, Jérémie Boga, Filip Đuričić, Francesco Caputo, Giacomo Raspadori, Maxime Lopez, Hamed Junior Traorè, Mert Müldür i Gian Marco Ferrari. Sassuolo De Zerbiego stało się jednym z najciekawszych zespołów Serie A dla obserwatorów taktyki: nie przez trofea, lecz przez sposób gry.

### Shakhtar Donieck

W maju 2021 roku De Zerbi objął Shakhtar Donieck. Klub szukał trenera, który połączy techniczne DNA zespołu z bardziej ofensywnym i nowoczesnym modelem gry. De Zerbi szybko zdobył pierwsze seniorskie trofeum w międzynarodowym klubie: Superpuchar Ukrainy 2021 po zwycięstwie z Dynamem Kijów.

Shakhtar awansował także do fazy grupowej Ligi Mistrzów UEFA. Sezon 2021/22 został jednak przerwany przez pełnoskalową rosyjską inwazję na Ukrainę. W momencie zakończenia współpracy klub podkreślał, że De Zerbi prowadził zespół w 30 oficjalnych meczach, zdobył Superpuchar Ukrainy i pozostawiał drużynę na czele tabeli ligi ukraińskiej w momencie zatrzymania rozgrywek.

Ten etap ma szczególne znaczenie, bo nie da się go oceniać wyłącznie sportowo. Wojna przerwała projekt w momencie, gdy dopiero nabierał kształtu. De Zerbi i jego sztab opuścili Shakhtar w 2022 roku po wspólnej decyzji z klubem.

### Brighton & Hove Albion

We wrześniu 2022 roku De Zerbi został trenerem Brighton & Hove Albion po odejściu Grahama Pottera do Chelsea. Klub miał już nowoczesną strukturę sportową i zespół przygotowany do gry od tyłu, ale De Zerbi nadał mu własny, bardziej prowokacyjny charakter. Brighton zaczęło jeszcze wyraźniej przyciągać pressing rywala, grać przez środek pod presją i wykorzystywać skrzydłowych oraz boczne sektory po minięciu pierwszej linii nacisku.

Sezon 2022/23 był historyczny. Brighton zajęło 6. miejsce w Premier League i po raz pierwszy zakwalifikowało się do europejskich pucharów. Zespół grał ofensywnie, rozwijał zawodników i stał się jednym z najczęściej analizowanych projektów w Anglii.

Kluczowi piłkarze tego okresu to m.in. Lewis Dunk, Pervis Estupiñán, Moisés Caicedo, Alexis Mac Allister, Pascal Groß, Kaoru Mitoma, Solly March, Evan Ferguson, João Pedro, Billy Gilmour, Jan Paul van Hecke i Julio Enciso. Brighton De Zerbiego było przykładem, że klub spoza ścisłej finansowej elity może narzucić bardzo zaawansowaną tożsamość gry.

W sezonie 2023/24 Brighton występowało w Lidze Europy UEFA, wygrało swoją grupę i dotarło do 1/8 finału. Jednocześnie gra na kilku frontach, kontuzje i odejścia kluczowych piłkarzy utrudniły utrzymanie poziomu ligowego. W maju 2024 roku klub i trener ogłosili rozstanie za porozumieniem stron po ostatnim meczu sezonu.

### Olympique Marsylia

Latem 2024 roku De Zerbi objął Olympique Marsylia. Klub po niestabilnym okresie potrzebował jasnej tożsamości, a zatrudnienie włoskiego trenera miało nadać projektowi nowy kierunek. Już w pierwszym sezonie Marsylia zajęła 2. miejsce w Ligue 1 i wywalczyła kwalifikację do Ligi Mistrzów UEFA.

W Marsylii De Zerbi musiał częściej adaptować system do dostępnych zawodników. Choć preferował ustawienia z czwórką obrońców, w sezonie 2024/25 drużyna korzystała także z trójki środkowych obrońców. Ważnymi piłkarzami byli m.in. Leonardo Balerdi, Pierre-Emile Højbjerg, Adrien Rabiot, Mason Greenwood, Luis Henrique, Amine Gouiri, Jonathan Rowe, Quentin Merlin i Gerónimo Rulli.

Drugi sezon rozpoczął się z oczekiwaniami związanymi z Ligą Mistrzów, ale wyniki i napięcia sportowe doprowadziły do zakończenia współpracy. W lutym 2026 roku Olympique Marsylia i De Zerbi rozstali się za porozumieniem stron. Kadencja była krótka, ale przyniosła powrót OM do Ligi Mistrzów i wyraźniejszy model gry.

### Tottenham Hotspur

31 marca 2026 roku Tottenham Hotspur ogłosił zatrudnienie De Zerbiego jako trenera pierwszego zespołu. Przychodził w bardzo trudnym momencie: drużyna walczyła o utrzymanie w Premier League i potrzebowała natychmiastowej stabilizacji. Klub podkreślał jego kreatywność, doświadczenie w Premier League i odważny styl gry.

W końcówce sezonu 2025/26 De Zerbi zdołał utrzymać Tottenham w Premier League. Oficjalne podsumowania klubowe wskazywały, że w siedmiu meczach pod jego wodzą zespół odniósł trzy zwycięstwa, dwa remisy i dwie porażki, a decydujące zwycięstwo w ostatniej kolejce pozwoliło uniknąć spadku.

Stan na 2026-07-10: De Zerbi pozostaje trenerem Tottenhamu. Klub rozpoczął przebudowę kadry przed sezonem 2026/27, a oficjalne komunikaty transferowe potwierdzają, że trener bierze udział w ocenie profilu nowych zawodników, m.in. Jana Paula van Hecke, Martina Dúbravki, Andrew Robertsona i Mateusa Fernandesa.

Filozofia i taktyka

De Zerbi jest trenerem kojarzonym z grą pozycyjną, ale jego najważniejsza cecha to sposób budowania ataku pod presją. Jego drużyny często nie uciekają od pressingu przeciwnika, lecz świadomie go zapraszają. Bramkarz, stoperzy i pomocnicy ustawiają się tak, aby rywal doskoczył wysoko, a potem zostawił wolną przestrzeń za pierwszą linią nacisku.

Najczęściej punktem wyjścia są ustawienia 4-2-3-1 lub 4-3-3, ale w posiadaniu piłki zespół przechodzi w struktury 3-2-5, 2-4-4 albo 3-2-4-1. Ważna jest podwójna szóstka lub pomocnicy schodzący bardzo nisko po piłkę. Ich zadaniem jest przyjmować podania pod presją, odwracać grę i znaleźć zawodnika między liniami.

Bramkarz ma w tym modelu rolę aktywnego uczestnika rozegrania. Nie chodzi tylko o krótkie podanie do obrońcy, lecz o cierpliwe utrzymywanie przeciwnika w niepewności. Jeśli rywal nie doskakuje, drużyna De Zerbiego spokojnie buduje akcję. Jeśli rywal rusza wysoko, pojawia się możliwość pionowego podania do pomocnika, ofensywnego zawodnika lub skrzydłowego.

Skrzydłowi utrzymują szerokość i są szczególnie ważni po minięciu pressingu. W Brighton Kaoru Mitoma i Solly March często otrzymywali piłkę w sytuacjach jeden na jednego po wcześniejszym przeciągnięciu rywala do środka. W Sassuolo podobną rolę pełnili Domenico Berardi i Jérémie Boga, a w Marsylii Mason Greenwood i Luis Henrique.

W obronie De Zerbi nie jest trenerem niskiego bloku. Jego zespoły chcą odzyskać piłkę szybko po stracie, a pressing jest zwykle powiązany z ustawieniem w posiadaniu. Jeśli drużyna dobrze zabezpiecza środek podczas ataku, może natychmiast zamknąć rywala po stracie. Problem pojawia się wtedy, gdy strata następuje w złym momencie, a za pomocnikami jest zbyt dużo otwartej przestrzeni.

Największym ryzykiem jego modelu jest koszt błędu. Krótkie rozegranie od bramkarza i stoperów pod presją daje dużą nagrodę, ale też może prowadzić do strat blisko własnej bramki. Dlatego drużyna De Zerbiego wymaga piłkarzy technicznie odważnych, spokojnych przy kontakcie rywala i bardzo dobrze ustawionych względem siebie.

De Zerbi nie jest trenerem konserwatywnym. Nawet w klubach o mniejszym budżecie próbuje grać w sposób, który wymaga odwagi i treningowej precyzji. To sprawia, że jego drużyny są atrakcyjne dla analityków i kibiców ceniących futbol z piłką, ale też narażone na krytykę, gdy styl nie przekłada się na wynik albo gdy rywal wykorzystuje przestrzeń za pressingiem.

Wpływ na futbol

Wpływ De Zerbiego na futbol nie wynika przede wszystkim z liczby trofeów, lecz z języka taktycznego, który wniósł do debaty o budowaniu ataku. Jego zespoły pokazały, że rozegranie od bramkarza może być nie tylko sposobem unikania długiej piłki, lecz narzędziem aktywnego manipulowania pressingiem przeciwnika.

W Sassuolo De Zerbi zmienił postrzeganie klubu średniej wielkości. Zespół z Emilii-Romanii stał się jednym z najciekawszych projektów Serie A, ponieważ grał odważnie przeciwko silniejszym rywalom i rozwijał zawodników. Sassuolo było dla wielu obserwatorów dowodem, że skomplikowany model posiadania można wdrażać także poza klubami walczącymi o mistrzostwo.

W Brighton jego wpływ był jeszcze bardziej widoczny międzynarodowo. Premier League dała mu większą scenę, a drużyna z południowej Anglii stała się jednym z najbardziej analizowanych zespołów Europy. Brighton pod jego wodzą zakwalifikowało się do europejskich pucharów po raz pierwszy w historii, a jednocześnie promowało zawodników, których później pozyskiwały większe kluby.

De Zerbi wpłynął także na ocenę roli trenera w klubach rozwojowych. Nie był tylko szkoleniowcem od wyników, ale twórcą środowiska, w którym zawodnik miał nauczyć się grać pod presją, podejmować odważne decyzje i rozumieć strukturę boiska. Przykłady Moisésa Caicedo, Alexisa Mac Allistera, Kaoru Mitomy, Jana Paula van Hecke, Manuela Locatellego czy Giacomo Raspadoriego pokazują, że jego drużyny potrafiły zwiększać wartość piłkarzy.

Ograniczenia są równie ważne. De Zerbi nie zdobył dotąd trofeów porównywalnych z trenerami absolutnej elity. Jego projekty bywają krótkie, a intensywność wymagań może prowadzić do napięć organizacyjnych. Styl jest też ryzykowny: gdy zespół nie ma odpowiedniego profilu zawodników albo gdy przeciwnik dobrze czyta pułapki, drużyny De Zerbiego potrafią tracić kontrolę w niebezpiecznych strefach.

Najuczciwsza ocena brzmi: De Zerbi jest jednym z najbardziej wpływowych trenerów taktycznych młodszego pokolenia, ale jego pełne miejsce w historii zależy od tego, czy potrafi połączyć atrakcyjny model gry z długotrwałą walką o duże trofea. Tottenham jest dla niego testem większej skali niż Sassuolo, Brighton czy Marsylia.

Najważniejsze zespoły

### Foggia 2015/16

Foggia 2015/16 była pierwszą drużyną, która dała De Zerbiemu szerszą rozpoznawalność. Zespół grał ofensywnie, z dużą liczbą zawodników zaangażowanych w atak, a jego mecze często były atrakcyjne dla neutralnego widza. Kluczową postacią był Pietro Iemmello, jeden z najskuteczniejszych napastników tamtego sezonu.

Sukcesem była Coppa Italia Lega Pro i finał baraży o awans do Serie B. Foggia nie wywalczyła awansu, ale pokazała, że De Zerbi potrafi stworzyć drużynę o wyraźnej tożsamości. Ten zespół był zapowiedzią jego późniejszej kariery: więcej ryzyka, więcej piłki, więcej odwagi niż standard niższych lig.

### Benevento 2017/18

Benevento De Zerbiego spadło z Serie A, więc nie był to sukces wynikowy. Zespół jest jednak ważny, bo pokazał upór trenera w trudnym kontekście. De Zerbi objął drużynę po katastrofalnym początku sezonu i próbował nadać jej bardziej odważny sposób gry.

Najbardziej symboliczny był remis 2:2 z AC Milanem po golu bramkarza Alberto Brignoliego w doliczonym czasie. Benevento nie utrzymało się w lidze, ale styl drużyny był oceniany lepiej niż jej pozycja w tabeli. To właśnie ten etap pomógł De Zerbiemu dostać szansę w Sassuolo.

### Sassuolo 2018–2021

Sassuolo jest jednym z najważniejszych zespołów De Zerbiego. Kluczowymi piłkarzami byli Domenico Berardi, Manuel Locatelli, Jérémie Boga, Francesco Caputo, Giacomo Raspadori, Filip Đuričić, Maxime Lopez, Hamed Junior Traorè, Mert Müldür i Gian Marco Ferrari. Zespół grał z dużym posiadaniem, krótkim rozegraniem i wysoką kulturą techniczną.

Najlepsze wyniki to dwa kolejne 8. miejsca w Serie A. Sassuolo było blisko europejskich pucharów i stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych stylowo klubów ligi. To tam De Zerbi przeszedł z kategorii trenera obiecującego do kategorii trenera, którego metody zaczęły być analizowane w całej Europie.

### Shakhtar Donieck 2021/22

Shakhtar De Zerbiego był projektem przerwanym przez wojnę. Ważnymi piłkarzami byli Anatolij Trubin, Taras Stepanenko, Maycon, Alan Patrick, Marlos, Pedrinho, Tetê, Mychajło Mudryk, Heorhij Sudakow, Lassina Traoré i Dodô. Zespół awansował do fazy grupowej Ligi Mistrzów UEFA i wygrał Superpuchar Ukrainy.

Najważniejsze było to, że Shakhtar pasował do profilu trenera: techniczny skład, wielu młodych zawodników, wysoka kultura gry piłką i oczekiwanie atrakcyjnego futbolu. Projekt sportowo nie został dokończony, ale zostawił po sobie konkretne trofeum i moment, w którym drużyna prowadziła w lidze ukraińskiej przed przerwaniem rozgrywek.

### Brighton & Hove Albion 2022/23

Brighton 2022/23 to najważniejsza drużyna De Zerbiego z punktu widzenia międzynarodowej rozpoznawalności. Kluczowymi zawodnikami byli Lewis Dunk, Pervis Estupiñán, Moisés Caicedo, Alexis Mac Allister, Pascal Groß, Solly March, Kaoru Mitoma, Evan Ferguson, Danny Welbeck, Julio Enciso i Robert Sánchez.

Zespół zajął 6. miejsce w Premier League i zakwalifikował się do europejskich pucharów po raz pierwszy w historii klubu. Styl Brighton był oparty na prowokowaniu pressingu, odważnym rozegraniu przez środek i wykorzystaniu szerokości po wyjściu spod nacisku. To był zespół, który zmienił sposób, w jaki wiele osób patrzyło na budowanie akcji w Premier League.

### Brighton & Hove Albion 2023/24

Drugi sezon Brighton De Zerbiego był trudniejszy, ale ważny. Klub grał w Lidze Europy UEFA, wygrał grupę i dotarł do 1/8 finału. W składzie istotne role odgrywali João Pedro, Billy Gilmour, Jan Paul van Hecke, Pascal Groß, Kaoru Mitoma, Lewis Dunk, Pervis Estupiñán, Evan Ferguson, Facundo Buonanotte i Simon Adingra.

Ten zespół pokazał ograniczenia projektu: europejskie puchary, kontuzje i odejścia liderów utrudniły utrzymanie intensywności. Jednocześnie Brighton pozostało drużyną rozpoznawalną taktycznie i potwierdziło, że styl De Zerbiego może funkcjonować także w rozgrywkach międzynarodowych.

### Olympique Marsylia 2024/25

Marsylia 2024/25 była projektem odbudowy. Ważnymi zawodnikami byli Gerónimo Rulli, Leonardo Balerdi, Quentin Merlin, Pierre-Emile Højbjerg, Adrien Rabiot, Mason Greenwood, Luis Henrique, Amine Harit, Jonathan Rowe, Neal Maupay i Amine Gouiri. Zespół zajął 2. miejsce w Ligue 1 i wrócił do Ligi Mistrzów.

Taktycznie Marsylia nie była prostą kopią Brighton. De Zerbi częściej adaptował ustawienie do kadry, czasem korzystając z trójki obrońców. Najważniejsze było przywrócenie konkurencyjności i ofensywnej tożsamości. Projekt zakończył się przedwcześnie w lutym 2026 roku, ale pierwszy sezon miał duże znaczenie dla sportowej pozycji OM.

### Tottenham Hotspur od 2026 roku

Tottenham jest aktualnym zespołem De Zerbiego. Najpierw zadaniem było utrzymanie klubu w Premier League, a dopiero potem budowa własnego modelu gry. W końcówce sezonu 2025/26 zespół zdobył wystarczającą liczbę punktów, aby uniknąć spadku.

Na dzień 2026-07-10 projekt Tottenhamu nie ma jeszcze trofeów ani pełnego sezonu pod wodzą De Zerbiego. Jest jednak ważny, bo po raz pierwszy trener prowadzi klub z tak dużą marką w Premier League, z ambicją przebudowy i presją szybkiego przywrócenia konkurencyjności.

Osiągnięcia

Dorobek De Zerbiego nie jest jeszcze dorobkiem trenera wielkich trofeów. Jego najważniejsze osiągnięcia to przede wszystkim budowanie wyrazistych projektów i historyczne wyniki klubów, które prowadził: puchar z Foggią, Superpuchar Ukrainy z Shakhtarem, pierwsza europejska kwalifikacja Brighton, wicemistrzostwo Francji z Marsylią oraz utrzymanie Tottenhamu w Premier League w trudnej końcówce sezonu.

Największym formalnym trofeum seniorskim pozostaje Superpuchar Ukrainy 2021 z Shakhtarem Donieck. Największym osiągnięciem w topowej lidze jest 6. miejsce Brighton w Premier League 2022/23 i awans do europejskich pucharów po raz pierwszy w historii klubu.

Miejsce wśród trenerów

Roberto De Zerbi jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych trenerów taktycznych swojego pokolenia, ale jego miejsce w historii futbolu wciąż się kształtuje. Nie można go oceniać tak jak Carlo Ancelottiego, Pepa Guardiolę, Diego Simeone czy Jürgena Kloppa, bo nie ma jeszcze długiego dorobku wielkich trofeów. Jego znaczenie wynika z czegoś innego: ze stylu i wpływu na sposób myślenia o budowaniu akcji.

Pierwszym kryterium jego pozycji jest odwaga. De Zerbi wprowadzał skomplikowany model gry nie tylko w klubach z elitarnymi piłkarzami, ale też w Foggii, Benevento, Sassuolo i Brighton. To ważne, bo pokazuje, że jego podejście nie było zarezerwowane wyłącznie dla zespołów dominujących budżetem.

Drugim kryterium jest rozwój zawodników. Jego drużyny często zwiększały wartość piłkarzy, którzy potem trafiali do większych klubów albo rozwijali międzynarodową karierę. W Sassuolo dotyczyło to m.in. Locatellego, Raspadoriego i Berardiego, w Brighton Caicedo, Mac Allistera, Mitomy czy van Hecke, a w Shakhtarze młodych zawodników takich jak Sudakow i Mudryk.

Trzecim kryterium jest wpływ na język taktyczny. Pojęcia takie jak prowokowanie pressingu, tworzenie wolnego zawodnika pod presją, podwójna szóstka w pierwszej fazie rozegrania czy struktura 3-2-5 są często omawiane przy analizie jego zespołów. De Zerbi nie wymyślił gry od tyłu, ale nadał jej bardzo radykalny i łatwo rozpoznawalny kształt.

Ograniczenia są znaczące. Jego zespoły potrafią wyglądać znakomicie, ale nie zawsze utrzymują stabilność wyników. Projekty w Shakhtarze, Brighton i Marsylii zakończyły się po stosunkowo krótkim czasie, choć z różnych powodów. Do pełnej oceny brakuje mu długiego cyklu w klubie walczącym regularnie o najwyższe trofea.

Na dzień 2026-07-10 De Zerbi jest trenerem o dużym wpływie taktycznym i wysokiej reputacji wśród analityków, ale jeszcze nie trenerem z dorobkiem największych zwycięzców epoki. Tottenham może być dla niego momentem przełomowym: albo potwierdzi, że jego model działa również w klubie o najwyższej presji, albo utrwali obraz trenera bardziej wpływowego stylistycznie niż trofealnie.