Carlo Ancelotti

Droga do trenerki

Carlo Ancelotti był pomocnikiem, który najwyższy poziom piłkarski poznał od środka. Grał m.in. w Parmie, Romie i AC Milanie. Największe sukcesy zawodnicze odnosił w Milanie Arrigo Sacchiego, gdzie był częścią jednej z najbardziej wpływowych drużyn końca lat 80. i początku lat 90. W tym zespole nauczył się znaczenia organizacji, pressingu, synchronizacji linii i pracy taktycznej na najwyższym poziomie.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Ancelotti wszedł do sztabu reprezentacji Włoch prowadzonej przez Arrigo Sacchiego. Ta rola była ważna, bo pozwoliła mu przejść od perspektywy zawodnika do perspektywy trenera przygotowującego zespół do turniejów i meczów pod ogromną presją. Włochy dotarły do finału mistrzostw świata 1994, a Ancelotti zdobywał doświadczenie w pracy z elitarną grupą zawodników.

Pierwszą samodzielną pracę trenerską otrzymał w Reggianie w sezonie 1995/96. Już na początku kariery uzyskał awans do Serie A. Następnie prowadził Parmę, z którą pracował w środowisku bardzo dobrych młodych zawodników, m.in. Gianluigiego Buffona, Fabio Cannavaro i Hernána Crespo. Ten etap był ważny, bo Ancelotti zaczął budować własny profil: spokojny, zdyscyplinowany, mniej ideologiczny niż Sacchi, ale mocno przywiązany do równowagi zespołu.

W Juventusie pracował w latach 1999–2001. Nie zdobył z klubem najważniejszego trofeum, ale doświadczenie w Turynie pomogło mu przygotować się do pracy w AC Milanie. To właśnie Milan stał się pierwszym wielkim projektem, w którym połączył własne doświadczenie pomocnika, włoską kulturę taktyczną i umiejętność zarządzania piłkarzami o najwyższym statusie.

Kariera trenerska

### Reggiana, Parma i Juventus

Ancelotti rozpoczął samodzielną karierę w Reggianie w sezonie 1995/96 i od razu wywalczył awans do Serie A. Ten sukces nie miał jeszcze skali późniejszych triumfów, ale był ważnym potwierdzeniem, że były pomocnik Milanu potrafi prowadzić zespół jako pierwszy trener.

W Parmie pracował w latach 1996–1998. Zespół miał bardzo mocny skład i duży potencjał, ale rywalizował w wyjątkowo silnej Serie A. Ancelotti ustabilizował drużynę, rozwijał młodych zawodników i pracował w środowisku, które wymagało zarówno wyników, jak i kontroli taktycznej. Ten okres bywa oceniany jako etap nauki: trener był jeszcze bardziej przywiązany do wybranych struktur i nie zawsze wykorzystywał pełną elastyczność kadry.

W Juventusie zastąpił Marcello Lippiego. Dwukrotnie był blisko mistrzostwa Włoch, ale ostatecznie nie zdobył scudetto. Pobyt w Turynie zakończył się bez dużego trofeum, a kibicowska presja i porównania z Lippim były trudnym elementem tej pracy. Dla dalszej kariery Ancelottiego był to jednak ważny moment: po Juventusie stał się trenerem bardziej pragmatycznym i mniej skłonnym do zamykania drużyny w jednym schemacie.

### AC Milan: pierwsza wielka era

W listopadzie 2001 roku Ancelotti objął AC Milan. Klub miał bardzo mocną kadrę, ale potrzebował równowagi między ofensywnym talentem a włoską organizacją. Ancelotti znalazł rozwiązanie w ustawieniach z gęstym środkiem pola, szczególnie w systemie 4-3-2-1 oraz wariantach z rombem. Kluczowe role odgrywali Andrea Pirlo, Gennaro Gattuso, Clarence Seedorf, Rui Costa, Kaká, Filippo Inzaghi, Andrij Szewczenko, Paolo Maldini, Alessandro Nesta, Cafu i Dida.

W sezonie 2002/03 Milan zdobył Ligę Mistrzów UEFA i Coppa Italia. Finał Ligi Mistrzów przeciwko Juventusowi na Old Trafford zakończył się rzutami karnymi. Rok później Milan wygrał Serie A. W 2005 roku zespół dotarł do finału Ligi Mistrzów w Stambule, gdzie po prowadzeniu 3:0 przegrał z Liverpoolem po rzutach karnych. To był jeden z najbardziej bolesnych momentów kariery Ancelottiego.

W 2007 roku Milan wrócił na szczyt Europy. W finale Ligi Mistrzów pokonał Liverpool 2:1 w Atenach, a następnie zdobył Superpuchar UEFA i Klubowe Mistrzostwo Świata FIFA. Pierwsza wielka era Ancelottiego pokazała jego najważniejsze cechy: elastyczność, spokojne zarządzanie szatnią, umiejętność wydobywania maksimum z doświadczonych piłkarzy i zdolność do pracy z wieloma liderami naraz.

### Chelsea i Paris Saint-Germain

W 2009 roku Ancelotti objął Chelsea. Już w pierwszym sezonie zdobył mistrzostwo Anglii i FA Cup, dając klubowi pierwszy krajowy dublet. Chelsea grała ofensywnie, zdobywała dużo bramek i wykorzystywała doświadczenie trzonu: Petra Čecha, Johna Terry’ego, Franka Lamparda, Didiera Drogby, Michaela Essiena, Ashley’a Cole’a i Nicolasa Anelki. Była to ważna odpowiedź na stereotyp Ancelottiego jako trenera wyłącznie ostrożnego.

Po dwóch sezonach odszedł z Chelsea i w grudniu 2011 roku objął Paris Saint-Germain. Projekt PSG był wtedy w fazie budowy nowej pozycji we francuskim i europejskim futbolu. W sezonie 2012/13 Ancelotti zdobył mistrzostwo Francji, pierwsze dla PSG od 1994 roku. Zespół miał już gwiazdy, ale dopiero budował europejską stabilność.

### Real Madrid: La Décima i druga era sukcesów

W 2013 roku Ancelotti został trenerem Realu Madryt. Jego pierwsza kadencja przyniosła najważniejsze trofeum, na które klub czekał od 2002 roku: dziesiąty Puchar Europy, czyli La Décima. Real wygrał Ligę Mistrzów 2013/14 po finale z Atlético Madryt w Lizbonie. W tym samym sezonie zdobył Copa del Rey. Później dołożył Superpuchar UEFA i Klubowe Mistrzostwo Świata FIFA.

Pierwszy Real Ancelottiego był oparty na równowadze między gwiazdami ataku a pracą środka pola. Cristiano Ronaldo, Karim Benzema i Gareth Bale tworzyli bardzo silny atak, a Luka Modrić, Toni Kroos, Ángel Di María i Xabi Alonso dawali kontrolę nad rytmem gry. Ancelotti nie próbował wtłoczyć drużyny w sztywny schemat. Raczej budował układ, w którym największe talenty mogły działać w ramach akceptowalnej równowagi.

Po pracy w Bayernie, Napoli i Evertonie wrócił do Realu Madryt w 2021 roku. Druga kadencja okazała się jeszcze bardziej imponująca pod względem trofeów. W sezonie 2021/22 Real wygrał La Ligę i Ligę Mistrzów UEFA. Droga przez fazę pucharową, z odwracanymi meczami przeciwko Paris Saint-Germain, Chelsea i Manchesterowi City, stała się jednym z symboli późnej kariery Ancelottiego. W finale w Paryżu Real pokonał Liverpool.

W sezonie 2023/24 Ancelotti ponownie wygrał La Ligę i Ligę Mistrzów UEFA, a Real Madryt pokonał Borussię Dortmund w finale na Wembley. Po zdobyciu kolejnych trofeów został najbardziej utytułowanym trenerem w historii Realu Madryt. W maju 2025 roku klub ogłosił zakończenie współpracy po sześciu sezonach łącznie w dwóch kadencjach i 15 trofeach.

### Bayern, Napoli i Everton

Ancelotti prowadził Bayern Monachium od lipca 2016 do września 2017 roku. Zdobył mistrzostwo Niemiec 2016/17 oraz dwa Superpuchary Niemiec. Okres w Monachium nie miał jednak tej samej głębi co praca w Milanie czy Realu. Po porażce z Paris Saint-Germain w Lidze Mistrzów klub zakończył współpracę z trenerem.

W Napoli pracował w latach 2018–2019. Zespół był w fazie przejściowej po okresie Maurizio Sarriego. Ancelotti próbował wprowadzić bardziej elastyczny model, ale projekt nie doprowadził do trofeum i zakończył się rozstaniem w grudniu 2019 roku.

W grudniu 2019 roku objął Everton. Był to inny typ wyzwania: klub z ambicjami, ale bez stabilnej pozycji w czołówce Premier League. Ancelotti nie zdobył tam trofeum, lecz podniósł oczekiwania i przyciągnął uwagę transferową, m.in. przez sprowadzenie Jamesa Rodrígueza. W 2021 roku odszedł z Evertonu, aby wrócić do Realu Madryt.

### Reprezentacja Brazylii

W maju 2025 roku CBF ogłosiła, że Ancelotti zostaje selekcjonerem reprezentacji Brazylii. Był to przełomowy ruch, bo Brazylia po raz pierwszy powierzyła seniorską kadrę tak uznanemu zagranicznemu trenerowi. CBF podkreślała jego doświadczenie, pracę z brazylijskimi zawodnikami i wyjątkowy dorobek klubowy.

Ancelotti rozpoczął pracę z Brazylią w okresie przygotowań do mistrzostw świata 2026. W maju 2026 roku CBF poinformowała o przedłużeniu kontraktu trenera do 2030 roku. Stan na 2026-07-10: Ancelotti pozostaje aktywnym selekcjonerem Brazylii. Ten etap jego kariery różni się od wszystkich wcześniejszych, bo wymaga pracy turniejowej, ograniczonego czasu treningowego i selekcji zawodników zamiast codziennego prowadzenia klubu.

Filozofia i taktyka

Ancelotti nie jest trenerem jednego systemu. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest elastyczność. W przeciwieństwie do szkoleniowców, którzy zaczynają od nienaruszalnej idei gry, Ancelotti zwykle zaczyna od analizy zawodników. Dopiero potem dobiera ustawienie, role i poziom ryzyka. Dlatego jego drużyny grały różnie: Milan używał rombu i 4-3-2-1, Chelsea potrafiła grać bardzo ofensywnie w 4-3-3 lub 4-4-2, Real korzystał z 4-3-3, 4-4-2 i hybrydowych struktur, a Brazylia wymagała od niego przejścia do pracy selekcyjnej.

W Milanie najważniejsza była kontrola środka pola. Andrea Pirlo został cofnięty do roli rozgrywającego przed obroną, a Gattuso i Seedorf zabezpieczali jego swobodę. Kaká miał możliwość atakowania przestrzeni z głębi, a Inzaghi lub Szewczenko kończyli akcje. Ta struktura pozwalała połączyć kreatywność z włoską równowagą.

W Chelsea Ancelotti pokazał bardziej ofensywną twarz. Jego zespół z sezonu 2009/10 zdobywał dużo bramek, często dominował rywali fizycznie i wykorzystywał silny kręgosłup drużyny. Frank Lampard wchodził w pole karne z drugiej linii, Didier Drogba łączył grę tyłem do bramki z finalizacją, a boczni obrońcy wspierali atak. To był model mniej włosko-zachowawczy, a bardziej oparty na sile, doświadczeniu i bezpośredniej jakości.

W Realu Madryt najważniejsza była adaptacja do gwiazd. W pierwszej kadencji Ancelotti musiał znaleźć równowagę dla Cristiano Ronaldo, Bale’a i Benzemy, a jednocześnie utrzymać środek pola. W drugiej kadencji pracował z Viníciusem Júniorem, Karimem Benzemą, Luką Modriciem, Tonim Kroosem, Federico Valverde, Jude’em Bellinghamem, Eduardo Camavingą i Rodrygo. Często rezygnował ze sztywnego ustawienia na rzecz ról, które zmieniały się w zależności od fazy gry.

W defensywie Ancelotti zwykle unika skrajności. Jego drużyny potrafią bronić niżej, jeśli wymaga tego mecz, ale nie są budowane wyłącznie na niskim bloku. Priorytetem jest kontrola tempa, właściwe zabezpieczenie środka i ograniczenie przestrzeni dla kontrataków. W fazie ataku często daje dużą swobodę najbardziej kreatywnym zawodnikom, pod warunkiem że drużyna zachowuje równowagę po stracie.

Jego podejście do młodych piłkarzy jest pragmatyczne. Nie buduje reputacji wyłącznie jako trener akademii, ale wielokrotnie wprowadzał lub rozwijał zawodników, którzy później stawali się liderami: Pirlo w nowej roli, Kaká w Milanie, Vinícius Júnior w Realu, Rodrygo, Camavinga, Valverde czy Bellingham. Najważniejsze nie jest dla niego samo odmładzanie kadry, lecz znalezienie funkcji, w której talent może pomagać drużynie.

Ancelotti jest też jednym z najlepszych przykładów trenera zarządzającego ego i presją. W klubach z wieloma gwiazdami jego spokój bywał równie ważny jak tablica taktyczna. To nie oznacza braku planu, lecz inny model przywództwa: mniej konfliktowy, mniej ideologiczny, bardziej oparty na relacjach, zaufaniu i decyzjach dopasowanych do momentu sezonu.

Wpływ na futbol

Wpływ Ancelottiego na futbol nie polega na stworzeniu jednej rewolucyjnej doktryny taktycznej. Jego znaczenie polega na udowodnieniu, że elastyczność, zarządzanie ludźmi i zdolność adaptacji mogą być równie skuteczne jak silnie zdefiniowana szkoła gry. To trener, który wygrał na najwyższym poziomie w bardzo różnych ligach, kulturach i strukturach klubowych.

W Milanie pokazał, jak można wykorzystać środkowych pomocników o różnych profilach w jednym zespole. Przesunięcie Pirlo do głębszej roli rozgrywającego stało się jednym z najważniejszych przykładów zmiany pozycji zawodnika przez trenera. W Realu Madryt jego wpływ był inny: pokazał, jak utrzymać równowagę w drużynie pełnej gwiazd i jednocześnie wygrywać najbardziej wymagające mecze pucharowe.

Ancelotti wpłynął także na sposób oceny trenerów. W epoce, w której często szuka się „systemowców”, jest przykładem szkoleniowca, którego systemem jest adaptacja. Jego drużyny nie zawsze grają tak samo, ale często są dobrze przygotowane do kluczowych fragmentów meczu, potrafią zarządzać emocjami i korzystać z doświadczenia liderów.

Krytyka Ancelottiego dotyczy zwykle tego samego, co jest jego siłą. Dla części obserwatorów jego futbol bywa zbyt zależny od jakości zawodników i mniej rozpoznawalny jako autorska szkoła. W niektórych klubach, jak Bayern, Napoli czy Everton, nie zbudował projektu o takiej trwałości jak w Milanie i Realu. Trudno jednak oddzielić tę ocenę od kontekstu: jego największe sukcesy przychodziły tam, gdzie kadra była gotowa na zarządzanie przez równowagę, doświadczenie i swobodę liderów.

Jako selekcjoner Brazylii Ancelotti wszedł w nowy wymiar wpływu. Dotąd był przede wszystkim trenerem klubowym, który pracował codziennie z piłkarzami. Praca reprezentacyjna sprawdza inną cechę: umiejętność szybkiego wyboru priorytetów, uproszczenia przekazu i stworzenia zaufania w krótkim czasie. To etap, który może jeszcze zmienić ocenę jego miejsca w historii.

Uczniowie i drzewo trenerskie

Drzewo trenerskie Ancelottiego trzeba opisywać ostrożnie, bo wielu jego byłych piłkarzy zostało trenerami z różnych powodów. Bezpieczne są relacje bezpośrednie: zawodnicy, których prowadził, oraz asystenci, którzy pracowali w jego sztabach i później samodzielnie prowadzili zespoły.

Zinedine Zidane był asystentem Ancelottiego w Realu Madryt w sezonie 2013/14, gdy klub zdobył La Décimę. Później został trenerem Realu i sam wygrał Ligę Mistrzów UEFA trzy razy z rzędu. To jeden z najbardziej jednoznacznych przykładów współpracownika Ancelottiego, który rozwinął wielką karierę trenerską.

Paul Clement pracował w sztabach Ancelottiego w Chelsea, Paris Saint-Germain, Realu Madryt i Bayernie Monachium, a później samodzielnie prowadził m.in. Derby County, Swansea City i Reading. Jego ścieżka pokazuje, że otoczenie Ancelottiego było także miejscem rozwoju trenerów specjalizujących się w pracy na najwyższym poziomie klubowym.

Davide Ancelotti przez lata pracował przy ojcu jako członek sztabu, m.in. w Realu Madryt. Jego rola była publicznie widoczna w przygotowaniu treningów, analizie i codziennej pracy z drużyną. W przypadku Davidego trzeba oddzielać relację rodzinną od zawodowej: jest on częścią sztabu trenerskiego z doświadczeniem w klubach elity.

Wśród byłych piłkarzy Ancelottiego, którzy później zostali trenerami, można wymienić m.in. Andreę Pirlo, Gennaro Gattuso, Clarence’a Seedorfa, Xabiego Alonso i Franka Lamparda. Nie należy jednak przedstawiać ich jako prostych uczniów jednej szkoły. Lepiej mówić, że pracowali pod Ancelottim i mogli obserwować jego sposób zarządzania, ale ich własne style trenerskie wynikają także z innych wpływów i doświadczeń.

Najważniejsze dziedzictwo Ancelottiego dla kolejnych trenerów to nie gotowy podręcznik taktyczny, lecz model przywództwa: spokój, relacja z zawodnikiem, elastyczność i umiejętność pracy z presją w klubach, w których remis potrafi być traktowany jak kryzys.

Najważniejsze zespoły

### AC Milan 2002–2007

Milan Ancelottiego był jednym z najważniejszych europejskich zespołów pierwszej dekady XXI wieku. Kluczowi piłkarze to Dida, Cafu, Alessandro Nesta, Paolo Maldini, Andrea Pirlo, Gennaro Gattuso, Clarence Seedorf, Rui Costa, Kaká, Andrij Szewczenko i Filippo Inzaghi. Drużyna grała najczęściej w strukturze z bardzo silnym środkiem pola, w tym w ustawieniu 4-3-2-1.

Najważniejsze sukcesy to Liga Mistrzów UEFA 2002/03 i 2006/07, mistrzostwo Włoch 2003/04, Coppa Italia 2002/03, Superpuchary UEFA i Klubowe Mistrzostwo Świata 2007. Ten zespół pokazał, że Ancelotti potrafi zarządzać doświadczoną szatnią i jednocześnie tworzyć wysoki poziom kreatywności.

### Chelsea 2009/10

Chelsea 2009/10 była jedną z najbardziej ofensywnych drużyn w karierze Ancelottiego. Jej liderami byli Petr Čech, John Terry, Ashley Cole, Frank Lampard, Michael Essien, Nicolas Anelka i Didier Drogba. Zespół zdobył mistrzostwo Anglii i FA Cup, kompletując pierwszy krajowy dublet w historii klubu.

Ta drużyna była ważna, bo obaliła uproszczony obraz Ancelottiego jako trenera zachowawczego. Chelsea potrafiła grać intensywnie, szeroko i bardzo skutecznie pod bramką rywala. Sezon zakończyła jako mistrz Premier League i zwycięzca Pucharu Anglii.

### Paris Saint-Germain 2012/13

PSG Ancelottiego było etapem przejściowym w historii klubu. Projekt po zmianie właścicielskiej dopiero nabierał sportowej skali, a trener miał połączyć ambicje, nowe gwiazdy i ligową regularność. Ważnymi zawodnikami byli Zlatan Ibrahimović, Thiago Silva, Marco Verratti, Blaise Matuidi, Javier Pastore i Salvatore Sirigu.

Najważniejszym sukcesem było mistrzostwo Francji 2012/13, pierwsze dla PSG od 1994 roku. Choć Ancelotti nie pracował w Paryżu długo, jego kadencja pomogła klubowi przejść z fazy projektu do fazy dominacji krajowej.

### Real Madrid 2013/14

Real Madryt 2013/14 zdobył La Décimę, czyli dziesiąty Puchar Europy w historii klubu. Kluczowymi piłkarzami byli Iker Casillas, Sergio Ramos, Pepe, Marcelo, Luka Modrić, Xabi Alonso, Ángel Di María, Cristiano Ronaldo, Karim Benzema i Gareth Bale. Drużyna łączyła szybkość ataku z kontrolą środka pola.

Finał Ligi Mistrzów z Atlético Madryt w Lizbonie był momentem przełomowym. Gol Sergio Ramosa w doliczonym czasie doprowadził do dogrywki, a Real wygrał 4:1. Ten sukces na stałe połączył Ancelottiego z historią Realu Madryt.

### Real Madrid 2021–2024

Drugi Real Ancelottiego był zespołem innego typu. Wciąż opierał się na doświadczeniu Modricia, Kroosa, Benzemy i Carvajala, ale coraz większą rolę odgrywali Vinícius Júnior, Rodrygo, Federico Valverde, Eduardo Camavinga, Aurélien Tchouaméni i Jude Bellingham. Ancelotti prowadził transformację pokoleniową bez rezygnacji z walki o największe trofea.

Najważniejsze sukcesy to Liga Mistrzów UEFA 2021/22 i 2023/24 oraz La Liga 2021/22 i 2023/24. Real z tego okresu był symbolem odporności w meczach pucharowych, umiejętności odwracania trudnych sytuacji i zarządzania doświadczeniem największych piłkarzy.

### Reprezentacja Brazylii od 2025 roku

Brazylia jest najważniejszym reprezentacyjnym projektem Ancelottiego. Selekcjoner przejął drużynę z ogromnymi oczekiwaniami i historią pięciu mistrzostw świata. W przeciwieństwie do pracy klubowej nie ma tu codziennego treningu, długiej przebudowy i pełnej kontroli nad transferami.

Ten etap jest wciąż otwarty. Na dzień 2026-07-10 najważniejszym potwierdzonym faktem jest aktywny status selekcjonera i przedłużenie kontraktu przez CBF do 2030 roku. Dla profilu Ancelottiego jest to ważne, bo po dekadach pracy klubowej wszedł w obszar, który wymaga innego sposobu zarządzania.

Osiągnięcia

Carlo Ancelotti należy do najbardziej utytułowanych trenerów w historii piłki klubowej. Jako trener wygrał Ligę Mistrzów UEFA pięć razy: dwa razy z AC Milanem i trzy razy z Realem Madryt. Zdobywał mistrzostwa w pięciu czołowych ligach Europy: Serie A, Premier League, Ligue 1, Bundeslidze i La Liga. Jego dorobek obejmuje także krajowe puchary, superpuchary, Klubowe Mistrzostwa Świata FIFA i wyróżnienia indywidualne.

Nie wszystkie zestawienia identycznie klasyfikują superpuchary i rozgrywki międzykontynentalne, dlatego poniższa tabela obejmuje najważniejsze potwierdzone trofea trenerskie i wybrane wyróżnienia.

Miejsce wśród trenerów

Carlo Ancelotti zajmuje wyjątkowe miejsce w historii trenerów, jeśli kryteriami są trofea, długowieczność, skuteczność w Lidze Mistrzów i adaptacja do różnych lig. Jest rekordzistą pod względem liczby trenerskich zwycięstw w europejskim Pucharze Mistrzów i Lidze Mistrzów UEFA. Wygrał te rozgrywki pięć razy jako trener, a wcześniej dwukrotnie jako piłkarz AC Milanu.

Drugim kryterium jego wielkości jest geografia sukcesu. Ancelotti zdobywał mistrzostwa we Włoszech, Anglii, Francji, Niemczech i Hiszpanii. To odróżnia go od wielu trenerów, którzy dominowali w jednym kraju lub jednym klubie. Jego kariera pokazuje, że potrafił pracować w różnych kulturach piłkarskich i z różnymi modelami zarządzania.

Nie jest reformatorem taktycznym w tym samym sensie co Arrigo Sacchi, Rinus Michels, Johan Cruyff czy Pep Guardiola. Jego wpływ jest inny: Ancelotti jest mistrzem adaptacji, relacji i zarządzania najwyższą jakością piłkarską. W historii futbolu reprezentuje typ trenera, który nie narzuca jednej idei za wszelką cenę, lecz buduje zwycięski model wokół tego, co realnie ma w kadrze.

Największym argumentem za jego miejscem w ścisłej czołówce jest powtarzalność w meczach o najwyższą stawkę. Milan, Real Madryt, Chelsea i PSG osiągały pod nim ważne cele, choć każdy z tych zespołów grał inaczej. To pokazuje, że Ancelotti nie jest trenerem jednego cyklu czy jednej generacji.

Ograniczenia też są częścią oceny. W Bayernie, Napoli i Evertonie nie stworzył projektu porównywalnego z Milanem lub Realem. Część krytyków uważa, że jego drużyny bywają zbyt zależne od jakości liderów i mniej wyraziste w codziennej dominacji pressingowej lub pozycyjnej. Mimo tego suma sukcesów, długość kariery i rekord Ligi Mistrzów sprawiają, że Ancelotti należy do najważniejszych trenerów w historii futbolu klubowego.