Valencia Club de Fútbol, S.A.D.

Wprowadzenie

Valencia CF jest zawodowym klubem piłkarskim z Walencji, który w sezonie 2026/27 występuje w Primera División. Klub należy do historycznej czołówki hiszpańskiego futbolu i pozostaje najważniejszym sportowym przedstawicielem miasta oraz jednym z głównych symboli Wspólnoty Walenckiej.

Dorobek Valencii obejmuje sześć tytułów mistrza Hiszpanii, osiem Pucharów Hiszpanii, krajowy superpuchar oraz sukcesy w najważniejszych europejskich rozgrywkach. Klub dwukrotnie wystąpił w finale Ligi Mistrzów, zdobył Puchar UEFA, Puchar Zdobywców Pucharów, dwa Puchary Miast Targowych i dwa Superpuchary UEFA.

Valencia jest kojarzona z biało-czarnymi barwami, nietoperzem umieszczonym nad herbem oraz stadionem Mestalla, jednym z najstarszych i najbardziej charakterystycznych obiektów używanych przez kluby hiszpańskiej elity. Ważnym elementem tożsamości pozostają również pomarańczowe stroje oraz warianty nawiązujące do walenckiej senyery.

Historia klubu łączy okresy krajowej i europejskiej dominacji z głębokimi kryzysami finansowymi, jedynym spadkiem z Primera División, wieloletnią budową nowego stadionu oraz konfliktami między częścią kibiców a większościowym właścicielem. Jednocześnie akademia w Paternie regularnie dostarcza zawodników pierwszej drużynie i reprezentacjom narodowym.

Powstanie klubu

Valencia Foot-ball Club powstał w środowisku młodych mieszkańców miasta zainteresowanych rozwijającą się piłką nożną. Akt konstytucyjny sporządzono 1 marca 1919 roku podczas spotkań organizowanych między innymi w Bar Torino, znajdującym się w centrum Walencji.

Wśród członków grupy założycielskiej byli Octavio Augusto Milego, Gonzalo Medina, Andrés Bonilla, Pascual Gascó, Fernando Marzal i Julio Gascó. W kwietniu do organizacji dołączył niepełnoletni wówczas José Llorca, działający za zgodą opiekuna. Pierwszym prezesem został Octavio Augusto Milego.

Według utrwalonej historii klubowej o wyborze między Milegiem a Gonzalem Mediną przesądził rzut monetą. Opowieść ta jest przedstawiana przez sam klub jako element jego początków, a nie jako późniejsza legenda kibicowska.

Dokumentację rejestracyjną przekazano władzom 5 marca 1919 roku. Formalne uznanie organizacji nastąpiło 18 marca i właśnie tę datę Valencia CF traktuje jako oficjalny dzień założenia.

Pierwszy mecz rozegrano 21 maja 1919 roku w Castellón przeciwko Gimnástico. Valencia przegrała 0:1. Początkowo korzystała z dostępnych miejskich boisk, a pod koniec roku przeniosła się na Camp d’Algirós, otwarty 7 grudnia spotkaniem z Castalią.

W pierwszym okresie utrwalił się strój z białą koszulką i ciemnymi spodenkami. Barwy te stały się podstawą późniejszego określenia Blanquinegros. Nietoperz przejęty z miejskiej symboliki Walencji stopniowo stał się centralnym elementem herbu klubu.

Pierwsze lata działalności

Valencia rozpoczęła działalność w rozgrywkach regionalnych. Pierwsze lata służyły budowie administracji, rekrutowaniu zawodników i pozyskiwaniu kibiców w mieście, w którym funkcjonowało kilka innych zespołów.

W 1923 roku klub zdobył mistrzostwo regionalne i po raz pierwszy zakwalifikował się do Copa de España. W tym samym roku opuścił Camp d’Algirós i przeniósł się na nowy stadion Mestalla. Nabycie własnego terenu oraz budowa większego obiektu były przełomem organizacyjnym, który umożliwił dalszy rozwój.

Po utworzeniu ogólnokrajowej ligi Valencia nie znalazła się od razu w Primera División. Zadebiutowała w Segunda División 17 lutego 1929 roku, pokonując Real Oviedo 4:2. Awans na najwyższy poziom wywalczyła w sezonie 1930/31.

Pierwsze lata w Primera służyły umacnianiu pozycji sportowej i infrastruktury. Klub nie zdobył jeszcze krajowego trofeum, ale stopniowo stawał się jednym z ważniejszych zespołów spoza Madrytu, Barcelony i Kraju Basków.

Hiszpańska wojna domowa przerwała normalny rozwój rozgrywek. Mestalla została uszkodzona, a obiekt pełnił w czasie i bezpośrednio po konflikcie funkcje niezwiązane z piłką nożną. Po wojnie stadion wymagał gruntownej odbudowy, a klub musiał ponownie organizować działalność sportową.

Powojenna rekonstrukcja nastąpiła szybko. Valencia dysponowała silną grupą zawodników ofensywnych i w ciągu kilku lat przeszła od roli aspiranta do jednego z dominujących klubów hiszpańskiego futbolu.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1919–1936: od lokalnego zespołu do Primera División

Początkowym celem było stworzenie stabilnej organizacji zdolnej do reprezentowania Walencji w rozgrywkach regionalnych i krajowych. Otwarcie Camp d’Algirós, a następnie Mestalli, pozwoliło zwiększyć liczbę widzów i przychody.

Mistrzostwo regionalne w 1923 roku otworzyło drogę do krajowego pucharu. Po powstaniu systemu ligowego Valencia rozpoczęła w Segunda División, a w 1931 roku po raz pierwszy awansowała do Primera.

### 1939–1949: pierwsza wielka epoka

Po wojnie klub szybko odbudował stadion i zespół. Ofensywę tworzyła słynna formacja określana jako Delantera Eléctrica: Epi, Amadeo, Mundo, Asensi i Gorostiza. Drużyna łączyła skuteczność z wysokim tempem ataku.

W 1941 roku Valencia zdobyła pierwszy Puchar Hiszpanii, pokonując w finale Espanyol. Rok później wywalczyła pierwsze mistrzostwo kraju. Kolejne tytuły ligowe przyszły w 1944 i 1947 roku, a dekadę zamknął drugi krajowy puchar w 1949 roku.

### 1950–1971: przebudowa, sukcesy pucharowe i wejście do Europy

Lata pięćdziesiąte przyniosły kolejne sukcesy pucharowe, ale także skutki wielkiej powodzi z 1957 roku, która dotknęła miasto i stadion. Ważnymi postaciami zespołu byli Antonio Puchades oraz zawodnicy kolejnych generacji rozwijanych wokół Mestalli.

Na początku lat sześćdziesiątych Valencia odniosła pierwsze sukcesy międzynarodowe. Zdobyła Puchar Miast Targowych w 1962 i 1963 roku, a rok później ponownie wystąpiła w finale. W 1967 roku wygrała Puchar Hiszpanii.

Kulminacją okresu było mistrzostwo w sezonie 1970/71. Drużyna Alfredo Di Stéfano opierała się na dyscyplinie, organizacji defensywnej i konsekwentnym wykorzystywaniu przewagi w wyrównanych spotkaniach.

### 1971–1987: era Kempesa, europejskie trofea i spadek

W 1976 roku do klubu dołączył Mario Kempes. Argentyńczyk dwukrotnie został królem strzelców Primera División, a po mistrzostwach świata w 1978 roku należał do największych gwiazd światowego futbolu.

W finale Pucharu Hiszpanii w 1979 roku Kempes zdobył obie bramki przeciwko Realowi Madryt. Rok później Valencia wygrała Puchar Zdobywców Pucharów po finale z Arsenalem, a następnie pokonała Nottingham Forest w dwumeczu o Superpuchar UEFA.

Sukcesy nie rozwiązały narastających problemów finansowych i organizacyjnych. W 1986 roku Valencia po raz pierwszy i dotychczas jedyny spadła do Segunda División. Alfredo Di Stéfano wrócił na ławkę trenerską i już po jednym sezonie doprowadził drużynę do awansu.

### 1987–1999: odbudowa pozycji i nowe trofea

Po powrocie do Primera Valencia stopniowo odzyskiwała znaczenie. Fernando Gómez Colomer stał się liderem zespołu i ustanowił rekord liczby oficjalnych występów. Klub regularnie zajmował miejsca w górnej części tabeli, choć długo nie zdobywał trofeum.

W 1995 roku Valencia przegrała finał Pucharu Hiszpanii z Deportivo La Coruña. Rok później zespół Luisa Aragonésa został wicemistrzem kraju.

Przełom nastąpił pod kierunkiem Claudio Ranieriego. Valencia wygrała Puchar Intertoto w 1998 roku, a w 1999 roku zdobyła Puchar Hiszpanii po zwycięstwie 3:0 nad Atlético Madryt. Kilka miesięcy później pokonała Barcelonę w Superpucharze Hiszpanii.

### 1999–2004: finały Ligi Mistrzów i podwójna korona

Héctor Cúper stworzył zespół oparty na zwartej obronie, szybkich przejściach do ataku oraz doświadczeniu takich zawodników jak Santiago Cañizares, Gaizka Mendieta i Claudio López. Valencia dotarła do dwóch kolejnych finałów Ligi Mistrzów.

W 2000 roku przegrała z Realem Madryt 0:3. Rok później zremisowała z Bayernem Monachium 1:1 i uległa w serii rzutów karnych. Dwie porażki finałowe nie przyniosły trofeum, ale umieściły klub w europejskiej czołówce.

Rafael Benítez objął zespół w 2001 roku. W pierwszym sezonie zdobył mistrzostwo Hiszpanii po 31 latach przerwy. W rozgrywkach 2003/04 Valencia ponownie wygrała ligę, zdobyła Puchar UEFA po finale z Olympique Marsylia, a następnie pokonała FC Porto w Superpucharze UEFA.

### 2004–2014: puchar, regularna gra w Europie i kryzys finansowy

Po odejściu Beníteza klub zachował silną kadrę, w której występowali między innymi David Villa, David Silva, Rubén Baraja, David Albelda i Vicente Rodríguez. Valencia regularnie kwalifikowała się do europejskich pucharów.

W 2008 roku wygrała Puchar Hiszpanii, pokonując Getafe 3:1. Był to sukces osiągnięty w sezonie pełnym napięć sportowych i organizacyjnych.

Równolegle rozpoczęto budowę Nou Mestalla. Prace zatrzymano w 2009 roku z powodu problemów z płynnością. Klub musiał przeprowadzić podwyższenie kapitału, ograniczać wydatki i sprzedawać kluczowych zawodników.

Unai Emery utrzymywał drużynę w czołówce ligi, mimo zmniejszających się możliwości finansowych. W 2014 roku Valencia dotarła do półfinału Ligi Europy, odpadając z Sevillą po bramce straconej w doliczonym czasie rewanżu.

### 2014–2019: przejęcie przez Meriton i triumf na stulecie

W 2014 roku większościowy pakiet akcji przejął Meriton Holdings, kontrolowany przez Petera Lima. Pierwszy pełny sezon nowej własności zakończył się czwartym miejscem i powrotem do Ligi Mistrzów.

Kolejne lata przyniosły częste zmiany trenerów i nierówne wyniki. Stabilizację zapewnił Marcelino García Toral. Jego drużyna dwukrotnie zajęła czwarte miejsce, awansowała do półfinału Ligi Europy oraz finału Pucharu Hiszpanii.

25 maja 2019 roku, w roku stulecia klubu, Valencia pokonała Barcelonę 2:1 i zdobyła ósmy Puchar Hiszpanii. Bramki strzelili Kevin Gameiro i Rodrigo Moreno.

### 2019–2026: niestabilność, młoda kadra i ponowne prace przy stadionie

Po sukcesie pucharowym doszło do zmian w zarządzaniu sportowym, odejścia Marcelino oraz późniejszej sprzedaży wielu ważnych zawodników. Wyniki pogorszyły się, a relacje między właścicielami i częścią kibiców stały się coraz bardziej napięte.

W 2022 roku drużyna José Bordalása dotarła do finału Pucharu Hiszpanii, lecz przegrała z Realem Betis w serii rzutów karnych. Rok później Rubén Baraja przejął zespół zagrożony spadkiem i zapewnił mu utrzymanie, a w sezonie 2023/24 doprowadził młodą kadrę do dziewiątego miejsca.

Pod koniec 2024 roku trenerem został Carlos Corberán. Zespół oddalił się od strefy spadkowej, a w sezonie 2025/26 zajął dziewiąte miejsce. Równocześnie wznowiono budowę Nou Mestalla, zatrzymaną przez niemal szesnaście lat.

Sukcesy krajowe

Valencia sześciokrotnie zdobywała mistrzostwo Hiszpanii. Pierwsze trzy tytuły wywalczyła w latach czterdziestych: w sezonach 1941/42, 1943/44 i 1946/47. Drużyna należała wówczas do najbardziej ofensywnych w kraju, a Mundo dwukrotnie zostawał najlepszym strzelcem ligi.

Czwarte mistrzostwo przypadło na sezon 1970/71. Zespół Alfredo Di Stéfano nie dysponował równie efektowną ofensywą jak poprzednie wielkie drużyny Valencii, ale wyróżniał się organizacją i regularnością.

Dwa ostatnie tytuły zdobyła ekipa Rafaela Beníteza. W sezonie 2001/02 Valencia przerwała 31-letnie oczekiwanie na mistrzostwo. W rozgrywkach 2003/04 połączyła triumf w Primera División ze zdobyciem Pucharu UEFA.

Klub ośmiokrotnie wygrywał Puchar Hiszpanii: w latach 1941, 1949, 1954, 1967, 1979, 1999, 2008 i 2019. Każdy z tych sukcesów zamykał inną epokę: od Delantera Eléctrica, przez drużynę Kempesa, po zespoły Claudio Ranieriego, Ronalda Koemana i Marcelino.

Valencia ma również w dorobku Copa Eva Duarte, zdobyte w 1949 roku. Rozgrywki te były poprzednikiem współczesnego Superpucharu Hiszpanii. W 1999 roku klub zdobył już właściwy Superpuchar, wygrywając dwumecz z Barceloną.

Poza trofeami znaczenie mają liczne miejsca na podium i finały. Valencia była między innymi wicemistrzem kraju oraz wielokrotnym finalistą krajowego pucharu. W 2022 roku przegrała finał Copa del Rey z Realem Betis po rzutach karnych.

Jedyny spadek do Segunda División nastąpił w 1986 roku. Natychmiastowy awans w kolejnym sezonie sprawił, że degradacja pozostała krótkim wyjątkiem w historii klubu niemal stale obecnego na najwyższym poziomie.

Występy międzynarodowe

Pierwszym wielkim międzynarodowym sukcesem Valencii był Puchar Miast Targowych. W finale edycji 1961/62 drużyna pokonała Barcelonę, wygrywając pierwszy mecz na Mestalli 6:2 i remisując w rewanżu 1:1.

Rok później Valencia obroniła trofeum po finałowym dwumeczu z Dinamem Zagrzeb. W sezonie 1963/64 po raz trzeci z rzędu dotarła do finału, ale przegrała z Realem Saragossa.

W 1980 roku Valencia zdobyła Puchar Zdobywców Pucharów. Finał z Arsenalem zakończył się bezbramkowym remisem, a o zwycięstwie zdecydowała seria rzutów karnych. Kilka miesięcy później klub wygrał Superpuchar UEFA z Nottingham Forest dzięki zasadzie bramek zdobytych na wyjeździe. Był pierwszym hiszpańskim triumfatorem tych rozgrywek.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych Valencia wygrała Puchar Intertoto, co otworzyło jej drogę do Pucharu UEFA. Następnie rozpoczęła najbardziej znaczący okres w Lidze Mistrzów.

W sezonie 1999/2000 Valencia dotarła do finału Ligi Mistrzów, eliminując między innymi Lazio i Barcelonę. W decydującym meczu przegrała z Realem Madryt. Rok później ponownie zagrała w finale, tym razem z Bayernem Monachium. Po remisie 1:1 niemiecki klub zwyciężył w rzutach karnych.

W sezonie 2003/04 drużyna Rafaela Beníteza wygrała Puchar UEFA. W finale w Göteborgu pokonała Olympique Marsylia 2:0 po bramkach Vicente Rodrígueza i Misty. Następnie zdobyła Superpuchar UEFA, wygrywając z prowadzonym przez José Mourinho FC Porto 2:1.

Valencia regularnie uczestniczyła później w Lidze Mistrzów i Lidze Europy. Najbliżej kolejnego finału znalazła się w 2014 i 2019 roku, gdy odpadała w półfinałach Ligi Europy odpowiednio z Sevillą i Arsenalem.

Międzynarodowy dorobek sprawia, że Valencia należy do nielicznej grupy klubów, które zdobywały trofea europejskie w kilku odmiennych epokach i formatach rozgrywek.

Stadion i infrastruktura

Valencia rozgrywa mecze na Camp de Mestalla. Stadion znajduje się przy Avenida de Suecia, w zwartej miejskiej zabudowie, niedaleko historycznego centrum Walencji. Oficjalna pojemność wynosi 49 419 miejsc, a boisko ma wymiary 105 na 70 metrów.

Mestallę otwarto 20 maja 1923 roku. Nazwa pochodzi od kanału irygacyjnego przebiegającego w pobliżu terenu zakupionego przez klub. Pierwotny obiekt mieścił około 17 tysięcy widzów i stopniowo był rozbudowywany wraz z rosnącą popularnością drużyny.

Podczas hiszpańskiej wojny domowej stadion został uszkodzony i wykorzystywany do celów niezwiązanych ze sportem. Po wojnie przeprowadzono odbudowę, a w kolejnych dekadach dodawano nowe trybuny i zwiększano pojemność.

W latach 1969–1994 stadion nosił oficjalną nazwę Estadio Luis Casanova, upamiętniającą wieloletniego prezesa. Sam Casanova poprosił później o przywrócenie tradycyjnej nazwy Mestalla.

Obiekt gościł mecze mistrzostw świata w 1982 roku oraz turnieju piłkarskiego igrzysk olimpijskich w 1992 roku. Charakterystyczne strome trybuny i niewielka odległość widzów od boiska sprawiają, że stadion jest znany z intensywnej atmosfery.

Przed Mestallą Valencia korzystała z Camp d’Algirós. Boisko otwarte w 1919 roku było pierwszym stałym domem klubu, lecz szybko stało się zbyt małe dla rosnącej publiczności.

Zapleczem treningowym jest Ciutat Esportiva de Paterna, oficjalnie otwarta w 1992 roku. Kompleks zajmuje około 180 tysięcy metrów kwadratowych i służy pierwszej drużynie, zespołowi rezerw, akademii oraz sekcji kobiecej. Obejmuje boiska, zaplecze medyczne, siłownie, pomieszczenia do analizy oraz miejsca zakwaterowania młodych zawodników.

W 2007 roku rozpoczęto budowę Nou Mestalla. Prace przerwano w lutym 2009 roku z powodu problemów finansowych. Budowę wznowiono 10 stycznia 2025 roku po przygotowaniu nowego planu technicznego i finansowego.

Projekt zakłada stadion mieszczący 70 044 widzów, w tym rozbudowane strefy gościnne. W czerwcu 2025 roku klub poinformował o pozyskaniu finansowania o łącznej wartości 322 milionów euro. Na dzień 30 czerwca 2026 roku prace konstrukcyjne trwały, a otwarcie obiektu pozostawało planowane na lato 2027 roku.

Barwy, herb i tożsamość

Tradycyjnym strojem domowym Valencii jest biała koszulka zestawiana z czarnymi spodenkami i getrami. Od tego połączenia pochodzi określenie Blanquinegros, czyli biało-czarni.

Pomarańczowy kolor również zajmuje ważne miejsce w identyfikacji klubu. Nawiązuje do owoców kojarzonych z regionem i był wielokrotnie wykorzystywany w strojach wyjazdowych oraz materiałach promocyjnych. Klub używał też kompletów inspirowanych senyerą, historyczną flagą Walencji.

Najbardziej charakterystycznym elementem herbu jest nietoperz. Symbol nie został stworzony przez klub, lecz wywodzi się z heraldyki miasta Walencja, gdzie występował na długo przed 1919 rokiem. Popularne opowieści łączą go z królem Jakubem I i rekonkwistą, ale szczegóły tych legend nie są jednolicie potwierdzone przez źródła historyczne.

Pod nietoperzem umieszczona jest tarcza z pionowymi czerwono-żółtymi pasami nawiązującymi do lokalnej heraldyki oraz piłka i elementy zawierające nazwę klubu. Forma znaku była kilkakrotnie modernizowana, lecz podstawowy układ pozostał rozpoznawalny.

Najpopularniejszym przydomkiem jest Los Che. Słowo „che” jest charakterystycznym walenckim wykrzyknieniem używanym w codziennej mowie. Z czasem stało się potocznym określeniem klubu i jego kibiców.

Tradycyjnym okrzykiem pozostaje „Amunt Valencia”, wyrażający wsparcie i zachętę do walki. Słowo „amunt” zostało również wykorzystane w nazwie klubowej maskotki inspirowanej nietoperzem.

Do elementów tożsamości należą także coroczna prezentacja drużyny podczas Trofeu Taronja, przedsezonowe wydarzenia na Mestalli oraz składanie kwiatów patronce miasta, Mare de Déu dels Desemparats.

Styl gry i filozofia sportowa

Valencia nie posiada jednego stylu gry obowiązującego przez całą historię. Model zespołu zmieniał się wraz z trenerami, warunkami finansowymi i pokoleniami zawodników.

Drużyna z lat czterdziestych była kojarzona z ofensywną formacją Delantera Eléctrica. Mundo, Epi, Amadeo, Asensi i Gorostiza tworzyli atak zdolny do seryjnego zdobywania bramek. W sezonie pierwszego mistrzostwa Valencia strzeliła 85 goli w 26 spotkaniach.

Zespół Alfredo Di Stéfano z sezonu 1970/71 prezentował odmienny model. Priorytetem były organizacja, zdyscyplinowanie formacji i ograniczanie liczby sytuacji przeciwnika. Mistrzostwo pokazało, że klub potrafił wygrywać także dzięki kontroli przestrzeni i odpowiedzialnej defensywie.

Héctor Cúper na przełomie wieków zbudował zwartą drużynę nastawioną na szybkie przejścia, grę skrzydłami i skuteczność w fazie pucharowej. Model ten doprowadził Valencię do dwóch kolejnych finałów Ligi Mistrzów.

Rafael Benítez rozwinął strukturę opartą na pressingu, rotacji zawodników, agresywnym odbiorze i szybkim atakowaniu wolnych przestrzeni. Jego Valencia była elastyczna taktycznie i skutecznie łączyła rozgrywki ligowe z europejskimi.

Marcelino García Toral preferował kompaktowe ustawienie 4-4-2, wertykalne ataki i intensywną pracę bez piłki. Model przyniósł dwa czwarte miejsca, półfinał Ligi Europy i Puchar Hiszpanii.

Carlos Corberán kładzie nacisk na organizację bez piłki, skoordynowany pressing, odpowiednie odległości między formacjami i szybkie przechodzenie do ataku. W sezonie 2025/26 jego zadaniem było połączenie stabilności z dalszym wprowadzaniem młodych zawodników.

Stałym elementem filozofii jest akademia w Paternie. Wychowankowie tacy jak David Albelda, David Silva, José Luis Gayà, Carlos Soler, Ferran Torres, Javi Guerra czy Diego López odgrywali ważne role w pierwszej drużynie lub zostali sprzedani do innych silnych klubów.

Polityka transferowa łączy szkolenie z pozyskiwaniem piłkarzy o potencjale rozwojowym. Ograniczenia finansowe zwiększyły znaczenie akademii, ale jednocześnie powodowały konieczność sprzedaży najbardziej wartościowych zawodników.

Najważniejsi trenerzy

Ramón Encinas prowadził Valencię w okresie pierwszych wielkich sukcesów. Zdobył Puchar Hiszpanii w 1941 roku oraz pierwsze mistrzostwo kraju w sezonie 1941/42. Jego drużyna wykorzystywała potencjał ofensywny Delantera Eléctrica.

Jacinto Quincoces odpowiadał za kolejny etap dominacji lat czterdziestych. Pod jego kierunkiem klub zdobył mistrzostwo w 1947 roku i pozostawał jednym z najważniejszych zespołów Hiszpanii.

Alfredo Di Stéfano podczas pierwszej kadencji doprowadził Valencię do mistrzostwa w sezonie 1970/71. Zbudował zdyscyplinowany zespół o silnej defensywie. Wrócił w 1986 roku i wywalczył natychmiastowy awans z Segunda División.

Claudio Ranieri objął drużynę pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Uporządkował grę, zdobył Puchar Intertoto i Puchar Hiszpanii oraz przygotował podstawy zespołu, który później dotarł do finałów Ligi Mistrzów.

Héctor Cúper poprowadził Valencię do Superpucharu Hiszpanii oraz dwóch kolejnych finałów Ligi Mistrzów. Jego drużyna była dobrze zorganizowana, odporna psychicznie i szczególnie skuteczna w dwumeczach.

Rafael Benítez jest trenerem najbardziej utytułowanego współczesnego okresu. Zdobył dwa mistrzostwa Hiszpanii, Puchar UEFA i stworzył drużynę zdolną regularnie pokonywać bogatszych rywali dzięki organizacji taktycznej.

Unai Emery prowadził klub w latach ograniczeń finansowych. Trzykrotnie z rzędu zajmował trzecie miejsce w lidze i utrzymywał regularną obecność Valencii w Lidze Mistrzów, mimo sprzedaży czołowych zawodników.

Marcelino García Toral przywrócił zespołowi stabilność po kilku słabszych sezonach. Dwukrotnie zajął czwarte miejsce, dotarł do półfinału Ligi Europy i zdobył Puchar Hiszpanii w 2019 roku.

Rubén Baraja, wcześniej wieloletni piłkarz klubu, przejął drużynę w 2023 roku w sytuacji zagrożenia spadkiem. Zapewnił utrzymanie, a następnie oparł kolejny sezon na młodych wychowankach.

Carlos Corberán objął Valencię pod koniec grudnia 2024 roku. Ustabilizował wyniki zespołu walczącego w dolnej części tabeli, a sezon 2025/26 zakończył na dziewiątym miejscu Primera División.

Najważniejsi zawodnicy

Edmundo Suárez, znany jako Mundo, jest najlepszym strzelcem w historii Valencii według aktualnych statystyk klubowych. Zdobył 266 bramek w 286 oficjalnych meczach. Był centralną postacią zespołu, który w latach czterdziestych zdobył trzy mistrzostwa i dwa krajowe puchary.

Epifanio Fernández, czyli Epi, grał na prawym skrzydle Delantera Eléctrica. Łączył zdobywanie bramek z tworzeniem sytuacji dla partnerów i należał do najważniejszych zawodników pierwszej złotej epoki.

Antonio Puchades był symbolem klubu w latach pięćdziesiątych. Pomocnik pochodzący z Sueki wyróżniał się pracowitością, elegancją i związkiem z regionem. Reprezentował Hiszpanię podczas mistrzostw świata w 1950 roku.

Waldo Machado został jednym z najskuteczniejszych napastników Valencii w latach sześćdziesiątych. Odegrał ważną rolę w sukcesach europejskich i zdobył Trofeo Pichichi w sezonie 1966/67.

Mario Kempes był liderem drużyny z końca lat siedemdziesiątych. Dwukrotnie został królem strzelców Primera División, zdobył obie bramki w finale Pucharu Hiszpanii w 1979 roku i pomógł klubowi wygrać Puchar Zdobywców Pucharów.

Ricardo Arias spędził w pierwszej drużynie szesnaście sezonów. Środkowy obrońca był ważną postacią podczas europejskich sukcesów z 1980 roku, a później pozostał związany z klubem jako ambasador.

Fernando Gómez Colomer jest rekordzistą Valencii pod względem oficjalnych występów. Rozegrał 552 mecze i zdobył 143 bramki. Przez wiele lat pełnił funkcję kapitana i był symbolem odbudowy po spadku z 1986 roku.

Santiago Cañizares należał do najlepszych bramkarzy w historii klubu. Uczestniczył w obu finałach Ligi Mistrzów oraz zdobyciu dwóch mistrzostw, Pucharu UEFA, Superpucharu UEFA i Pucharu Hiszpanii.

Gaizka Mendieta był kapitanem drużyny Héctora Cúpera. Dynamiczny pomocnik odpowiadał za rozegranie, stałe fragmenty i najważniejsze rzuty karne podczas marszu do finałów Ligi Mistrzów.

David Albelda i Rubén Baraja tworzyli środek pola zespołu Rafaela Beníteza. Albelda wnosił odbiór, ustawienie i przywództwo, a Baraja łączył pracę defensywną ze skutecznością pod bramką przeciwnika.

Roberto Ayala był filarem obrony w najlepszym okresie początku XXI wieku. Argentyńczyk wyróżniał się czytaniem gry, agresywnością i skutecznością w pojedynkach powietrznych.

Pablo Aimar należał do najbardziej kreatywnych zawodników mistrzowskiej drużyny. Jego technika i gra między liniami uzupełniały bardziej fizyczny oraz zdyscyplinowany model zespołu.

Vicente Rodríguez był jednym z najlepszych lewoskrzydłowych w Europie w sezonie 2003/04. Zdobył bramkę w finale Pucharu UEFA i miał duży udział w mistrzostwie Hiszpanii.

David Villa strzelił dla Valencii ponad sto oficjalnych bramek. Wyróżniał się mobilnością, grą obiema nogami i skutecznością zarówno w lidze, jak i europejskich pucharach.

David Silva przeszedł przez akademię i po wypożyczeniach stał się liderem pierwszego zespołu. Łączył precyzyjne podania, kontrolę piłki i umiejętność gry w wielu strefach ofensywnych.

José Luis Gayà jest jednym z najważniejszych wychowanków współczesnej Valencii. Lewy obrońca przez wiele sezonów pełnił funkcję kapitana i pozostał symbolem ciągłości w okresie częstych zmian kadrowych.

Kibice i kultura klubu

Kibice Valencii określają wspólnotę klubu mianem valencianismo. Pojęcie obejmuje zarówno mieszkańców miasta, jak i sympatyków z całej Wspólnoty Walenckiej oraz licznych peñas działających w innych częściach Hiszpanii i poza jej granicami.

Mestalla jest centralnym miejscem kultury kibicowskiej. Strome trybuny, niewielka odległość od murawy i miejska lokalizacja tworzą atmosferę odmienną od nowoczesnych obiektów budowanych na obrzeżach miast.

W sezonie 2024/25 mecze ligowe i pucharowe na Mestalli obejrzało łącznie ponad 866 tysięcy widzów. Średnia frekwencja przekraczała 43 tysiące osób, co potwierdza silne zainteresowanie mimo sportowej niestabilności.

Najbardziej rozpoznawalnym okrzykiem jest „Amunt Valencia”. Nie jest on wyłącznie hasłem marketingowym, lecz tradycyjną formą wspierania drużyny, używaną podczas meczów i uroczystości klubowych.

Istotną rolę pełnią barwy senyery, nietoperz i pomarańcz. Kibice wykorzystują także flagi miasta i regionu, podkreślając lokalne zakorzenienie klubu.

Relacje między częścią społeczności a większościowym właścicielem pozostają napięte. Organizowane były demonstracje, akcje bojkotu i protesty przeciwko polityce sportowej oraz sposobowi zarządzania. Stanowią one opinię i formę działania kibiców, a nie rozstrzygnięcie prawne dotyczące właściciela.

Działalność społeczna jest prowadzona przez Fundació VCF. Obejmuje projekty edukacyjne, program Cor Blanquinegre, drużynę uczestniczącą w LaLiga Genuine, współpracę z organizacjami osób z niepełnosprawnościami oraz inicjatywy pomocowe po katastrofach naturalnych.

Po powodziach spowodowanych przez DANA fundacja i klub uczestniczyły między innymi w odbudowie lokalnej infrastruktury piłkarskiej. Valencia angażuje się również w projekty sportowe dla uchodźców oraz dzieci znajdujących się w trudnej sytuacji społecznej.

Rywalizacje i derby

Najważniejszym miejskim rywalem Valencii jest Levante UD. Mecze obu zespołów określa się jako derby Walencji. Rywalizacja wynika ze wspólnego miasta, odmiennych historii społecznych i walki o lokalny prestiż.

Valencia przez większość historii występowała na wyższym poziomie i zdobywała więcej trofeów, dlatego derby nie odbywały się regularnie w każdej epoce. Gdy oba kluby spotykają się w Primera División, znaczenie meczu wykracza jednak poza aktualną pozycję w tabeli.

Drugim istotnym rywalem jest Villarreal CF. Spotkania bywają nazywane derbami Wspólnoty Walenckiej. Ich znaczenie wzrosło wraz z wejściem Villarrealu do krajowej i europejskiej czołówki.

Szczególnym rozdziałem rywalizacji z Villarrealem był półfinał Pucharu UEFA w 2004 roku, określany jako Euroderbi. Pierwszy mecz zakończył się bezbramkowym remisem, a rewanż na Mestalli Valencia wygrała 1:0 po rzucie karnym Misty.

Regionalny kontekst mają także spotkania z Elche CF i Hércules CF, jednak nie wszystkie z nich posiadają taką samą ciągłość i intensywność jak derby z Levante lub współczesna rywalizacja z Villarrealem.

Mecze z Realem Madryt, Barceloną, Atlético Madryt czy Sevillą wielokrotnie decydowały o trofeach i kwalifikacji do Europy. Są ważne sportowo, lecz nie stanowią lokalnych derbów ani jednej stałej, nadrzędnej rywalizacji Valencii.

Organizacja i model funkcjonowania

Valencia Club de Fútbol działa jako Sociedad Anónima Deportiva, czyli sportowa spółka akcyjna. Najważniejsze prawa właścicielskie należą do akcjonariuszy, którzy uczestniczą w walnych zgromadzeniach i wybierają radę administracyjną.

Większościowym akcjonariuszem jest Meriton Holdings, kontrolowany przez singapurskiego przedsiębiorcę Petera Lima. Meriton przejął kontrolę nad klubem w 2014 roku po procesie sprzedaży pakietu należącego do Fundació VCF.

Na dzień 30 czerwca 2026 roku prezesem rady administracyjnej jest Lim Wee Kiat, używający imienia Kiat Lim. Objął stanowisko w marcu 2025 roku. W skład rady wchodzą także przedstawiciele powiązani ze strukturą większościowego akcjonariusza.

Dyrektorem generalnym klubu jest Javier Solís. Za pion sportowy odpowiada Ron Gourlay, mianowany dyrektorem generalnym do spraw piłkarskich w maju 2025 roku. Struktura ma rozdzielać bieżące zarządzanie korporacyjne od decyzji dotyczących pierwszej drużyny, transferów i akademii.

Przychody pochodzą z praw telewizyjnych, sprzedaży biletów i karnetów, sponsoringu, działalności komercyjnej, transferów zawodników oraz udziału w rozgrywkach europejskich. Brak regularnej gry w Europie i wysokie koszty stadionu ograniczają możliwości sportowe.

Najważniejszą inwestycją pozostaje Nou Mestalla. W czerwcu 2025 roku klub ogłosił zamknięcie finansowania o wartości 322 milionów euro, obejmującego emisję instrumentów dłużnych i kredyt krótkoterminowy. Środki przeznaczono na dokończenie stadionu oraz uporządkowanie struktury finansowania.

Pion sportowy obejmuje pierwszą drużynę mężczyzn, VCF Mestalla, akademię, zespoły młodzieżowe oraz Valencia CF Femenino. Fundació VCF prowadzi projekty społeczne, edukacyjne i integracyjne.

Akademia w Paternie jest jednym z kluczowych elementów modelu. Zapewnia zawodników pierwszej drużynie, ogranicza część kosztów transferowych i generuje przychody ze sprzedaży wychowanków. Model ten wymaga jednak równowagi między rozwojem sportowym a koniecznością zbywania najbardziej wartościowych piłkarzy.

Obecna sytuacja klubu

Valencia CF przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Primera División. W ostatnim zakończonym sezonie zajęła dziewiąte miejsce w tabeli, zdobywając 49 punktów w 38 spotkaniach.

Bilans ligowy obejmował 13 zwycięstw, 10 remisów i 15 porażek. Zespół strzelił 46 bramek, a stracił 55. Rozgrywki zakończył zwycięstwem 3:1 nad Barceloną na Mestalli.

Trenerem pozostaje Carlos Corberán. Pod koniec czerwca 2026 roku prowadził przygotowania pierwszej drużyny do nowego sezonu. Jego zadaniem jest przekształcenie zespołu ze środka tabeli w kandydata do regularnej walki o miejsca premiowane grą w europejskich pucharach.

Kadra nadal w dużym stopniu opiera się na zawodnikach rozwiniętych w akademii oraz młodych piłkarzach pozyskiwanych z myślą o dalszym rozwoju. Taki model zapewnia potencjał sportowy i transferowy, ale może utrudniać zachowanie stabilności składu.

Za pion piłkarski odpowiada Ron Gourlay, a funkcję prezesa pełni Kiat Lim. Jednym z głównych celów struktury zarządzającej jest ograniczenie częstych zmian personalnych, które charakteryzowały wcześniejsze sezony.

Równolegle trwa budowa Nou Mestalla. W czerwcu 2026 roku klub informował o postępie prac przy konstrukcji dachu, w tym instalacji pierścienia kompresyjnego i filarów. Plan zakłada przeprowadzkę latem 2027 roku, lecz termin pozostaje zależny od realizacji kolejnych etapów inwestycji.

Najważniejsze wyzwania obejmują poprawę wyników wyjazdowych i regularności, zwiększenie jakości kadry bez naruszania równowagi finansowej, zatrzymywanie najlepszych wychowanków oraz odbudowę relacji z częścią kibiców.