Sevilla Fútbol Club

Wprowadzenie

Sevilla Fútbol Club jest klubem sportowym z Sewilli, stolicy Andaluzji. Jego pierwsza męska drużyna piłkarska występuje w LaLiga, a w strukturze organizacji działają również zespół rezerw, drużyny młodzieżowe i sekcja kobieca.

Klub należy do najważniejszych organizacji piłkarskich południowej Hiszpanii. Zdobył mistrzostwo kraju, pięć Pucharów Hiszpanii i rekordowe siedem Pucharów UEFA oraz Lig Europy. Wszystkie siedem finałów tych europejskich rozgrywek zakończył zwycięstwem.

Znaczenie Sevilli wynika nie tylko z trofeów. Klub odegrał ważną rolę w rozwoju futbolu w Andaluzji, wychował wielu reprezentantów Hiszpanii i stworzył rozpoznawalny model sportowy oparty na akademii, międzynarodowym skautingu oraz sprzedaży zawodników po zwiększeniu ich wartości.

Największym rywalem jest Real Betis. Spotkania obu klubów są określane jako El Gran Derbi i należą do najważniejszych wydarzeń sportowych w Sewilli. Rywalizacja ma wymiar geograficzny, rodzinny i kulturowy, ale nie powinna być sprowadzana do prostego podziału klasowego.

Współczesna historia klubu obejmuje zarówno rekordowe sukcesy w Lidze Europy, jak i głęboki kryzys sportowy, finansowy oraz właścicielski po 2023 roku. W sezonach 2024/25 i 2025/26 Sevilla walczyła przede wszystkim o utrzymanie, nie uczestnicząc w europejskich rozgrywkach.

Powstanie klubu

Sevilla FC uznaje 25 stycznia 1890 roku za datę założenia. Tego dnia grupa Brytyjczyków i Hiszpanów związanych z handlem, żeglugą oraz przemysłem utworzyła w Sewilli stowarzyszenie sportowe działające pod nazwą Sevilla Foot-ball Club.

Pierwszym prezesem został pochodzący ze Szkocji Edward Farquharson Johnston. Funkcję sekretarza pełnił Isaías White Méndez, natomiast Hugo MacColl był pierwszym kapitanem oraz jedną z osób odpowiadających za organizację drużyny. Środowisko założycielskie miało charakter międzynarodowy, ale od początku obejmowało również mieszkańców Sewilli.

Pierwszym boiskiem był teren na Hipódromo de Tablada. Nie był to stadion w późniejszym znaczeniu, lecz przestrzeń umożliwiająca wyznaczenie boiska i organizowanie spotkań według zasad futbolu stowarzyszeniowego.

Pierwszy dobrze udokumentowany mecz rozegrano 8 marca 1890 roku przeciwko Huelva Recreation Club. Sevilla zwyciężyła 2:0. Spotkanie w Tablada jest przedstawiane przez klub jako pierwszy mecz w Hiszpanii rozegrany między dwoma formalnie zorganizowanymi zespołami zgodnie z zasadami association football.

Podstawowymi kolorami stały się biel i czerwień. Pierwsze stroje nie były identyczne ze współczesnymi kompletami, ale oba kolory pojawiały się w identyfikacji organizacji od wczesnego okresu.

Rozwój futbolu w Sewilli był silnie związany z obecnością brytyjskich przedsiębiorców, marynarzy i pracowników technicznych. Podobny proces zachodził w Huelvie oraz innych portowych i przemysłowych ośrodkach Hiszpanii.

Dokumentacja działalności w części lat 90. XIX wieku jest niepełna. Nie należy jednak utożsamiać ograniczonej liczby zachowanych relacji z jednoznacznym rozwiązaniem klubu.

Na początku XX wieku zmieniły się przepisy dotyczące stowarzyszeń. José Luis Gallegos stanął na czele procesu przygotowania nowych statutów. Zostały one zatwierdzone we wrześniu 1905 roku, a 14 października klub wpisano do rejestru stowarzyszeń.

Z tego powodu w starszych opracowaniach jako rok powstania Sevilli często pojawiał się 1905. Sam klub, po analizach historycznych i zmianie statutu, przyjął jednak rok 1890 jako oficjalny początek działalności.

Pierwsze lata działalności

W pierwszym okresie Sevilla rozgrywała spotkania przede wszystkim przeciwko zespołom tworzonym przez miejscowych i zagranicznych mieszkańców Andaluzji. Ze względu na małą liczbę klubów mecze organizowano również między grupami należącymi do tego samego stowarzyszenia.

Po zakończeniu rejestracji w 1905 roku organizacja mogła działać bardziej otwarcie i uczestniczyć w powstających rozgrywkach regionalnych oraz krajowych. Prezesem został José Luis Gallegos, a siedziby administracyjne przenoszono między kolejnymi adresami w Sewilli.

Klub korzystał kolejno z boisk w Tablada, La Trinidad, Huerto de la Mariana, na Prado de San Sebastián oraz z obiektów Mercantil i Reina Victoria. W 1928 roku przeniósł się na stadion Nervión. Zmiany wynikały z rosnącej liczby widzów i potrzeby posiadania lepszego zaplecza.

Jednym z pierwszych lokalnych przeciwników był zespół związany z Sevilla Balompié i Betis Foot-ball Club. Po połączeniu tych środowisk powstał Real Betis Balompié, który stał się najważniejszym rywalem Sevilli.

Od połowy drugiej dekady XX wieku podstawowym regionalnym turniejem był Campeonato de Andalucía, nazywany również Pucharem Andaluzji. Sevilla wygrała 18 z 21 rozegranych edycji, co pozwoliło jej zbudować pozycję dominującego zespołu w regionie.

Klub nie znalazł się wśród uczestników pierwszego sezonu Primera División w 1929 roku. Występował początkowo na drugim poziomie i kilka razy był blisko awansu.

Do najwyższej klasy wszedł przed sezonem 1934/35. Już w pierwszym okresie gry w elicie zdobył Puchar Hiszpanii, pokonując w finale zespół Sabadell.

Rozwój został przerwany przez hiszpańską wojnę domową. Regularne rozgrywki ligowe zawieszono, a działalność sportowa została ograniczona. Po wznowieniu futbolu Sevilla szybko odbudowała drużynę i w 1939 roku zdobyła kolejny krajowy puchar.

Rozwój i najważniejsze okresy

Lata 1890–1915: tworzenie organizacji

Pierwsze 25 lat obejmowało powstanie stowarzyszenia, rozegranie meczu z Huelvą, utrzymywanie działalności mimo małej liczby przeciwników oraz formalną rejestrację według nowych przepisów.

Międzynarodowe środowisko założycielskie stopniowo przekształciło się w organizację mocniej związaną z miastem. Klub pozyskiwał miejscowych zawodników, rozwijał struktury i szukał stałych boisk.

Proces administracyjny zakończony w 1905 roku nie oznaczał utworzenia całkowicie nowego klubu. Był formalizacją i dostosowaniem wcześniejszej działalności do obowiązującego prawa.

Lata 1915–1939: dominacja w Andaluzji

Wprowadzenie regularnych rozgrywek regionalnych umożliwiło systematyczną rywalizację. Sevilla zdobywała kolejne mistrzostwa Andaluzji, zapewniając sobie udział w krajowym Pucharze Hiszpanii.

Klub przenosił się na coraz większe obiekty. Stadion Reina Victoria, a następnie Nervión, odpowiadały rosnącemu zainteresowaniu futbolem w mieście.

Pierwszym dużym sukcesem krajowym był Puchar Hiszpanii z 1935 roku. Zwycięstwo pokazało, że dominacja regionalna może zostać przełożona na wynik ogólnokrajowy.

Po przerwie spowodowanej wojną Sevilla zdobyła puchar ponownie w 1939 roku. Sukces rozpoczął najważniejszy krajowy okres w historii klubu.

Lata 1939–1958: mistrzostwo i kolejne puchary

W latach 40. Sevilla należała do ścisłej krajowej czołówki. W jej składzie występowali między innymi Guillermo Campanal, José López, Raimundo Blanco, Juan Arza i José María Busto.

Największym osiągnięciem było mistrzostwo Hiszpanii w sezonie 1945/46. Drużynę prowadził Ramón Encinas. Tytuł pozostaje jedynym ligowym mistrzostwem w historii klubu.

W 1948 roku Sevilla zdobyła trzeci Puchar Hiszpanii. Pokonała w finale Celtę Vigo i potwierdziła swoją pozycję jednego z najważniejszych klubów powojennej Hiszpanii.

W kolejnych sezonach zespół kilkukrotnie zajmował wysokie miejsca, ale nie powtórzył mistrzowskiego sukcesu. Rosnąca popularność wymagała budowy większego stadionu.

Lata 1958–1980: nowy stadion i sportowe osłabienie

Estadio Ramón Sánchez-Pizjuán otwarto w 1958 roku. Inwestycja zwiększyła potencjał organizacji, ale jej finansowanie obciążyło budżet i ograniczyło możliwości sportowe.

W 1962 roku Sevilla dotarła do finału krajowego pucharu, w którym przegrała z Realem Madryt. Był to najważniejszy wynik pierwszych lat funkcjonowania nowego stadionu.

Klub nie zachował regularnej pozycji w ścisłej czołówce. Doświadczał spadków, awansów i częstych zmian kadrowych.

Pomimo problemów stadion został ostatecznie ukończony w latach 70. Kibice wspierali inwestycję między innymi poprzez zakup symbolicznych biletów i obligacji.

Lata 1981–1999: europejskie powroty i niestabilność

Manolo Cardo przejął drużynę na początku lat 80. Poprawił wyniki i dwukrotnie zakwalifikował Sevillę do Pucharu UEFA. Jego zespół był kojarzony z ofensywną, atrakcyjną grą i wprowadzaniem młodych zawodników.

W kolejnych latach w klubie pojawiali się znani piłkarze, w tym Diego Maradona, Davor Šuker i Diego Simeone. Obecność rozpoznawalnych zawodników nie przełożyła się jednak na zdobycie trofeów.

W 1995 roku Sevilla znalazła się wśród klubów zagrożonych degradacją administracyjną z powodu nieprzedstawienia wymaganych dokumentów finansowych w terminie. Protesty kibiców i późniejsze decyzje władz pozwoliły zachować miejsce w LaLiga.

Koniec dekady przyniósł kryzys sportowy. Sevilla spadła z najwyższego poziomu, wróciła do niego, a następnie ponownie znalazła się w Segunda División po sezonie 1999/2000.

Lata 2000–2005: odbudowa z Caparrósem i Monchim

Po spadku trenerem został Joaquín Caparrós, a Ramón Rodríguez Verdejo, znany jako Monchi, rozpoczął pracę jako dyrektor sportowy.

Caparrós oparł drużynę na intensywności, lokalnej tożsamości i zawodnikach akademii. Sevilla awansowała już w pierwszym sezonie, a następnie stopniowo stabilizowała się w LaLiga.

Do pierwszej drużyny trafiali między innymi José Antonio Reyes, Sergio Ramos, Jesús Navas i Antonio Puerta. Klub jednocześnie rozwijał sieć skautingu poza Hiszpanią.

Monchi budował model polegający na wyszukiwaniu zawodników niedoszacowanych, dopasowywaniu ich do potrzeb trenera oraz sprzedaży po wzroście wartości. Pozyskano między innymi Daniego Alvesa, Júlio Baptistę, Adriano Correę i Frédérica Kanouté.

W sezonie 2004/05 Sevilla po raz drugi z rzędu zakwalifikowała się do europejskich rozgrywek. Caparrós odszedł, pozostawiając drużynę przygotowaną do walki o trofea.

Lata 2005–2007: pierwsza europejska złota era

Trener Juande Ramos rozwinął zespół zbudowany w poprzednich latach. Sevilla grała szybko, intensywnie i szeroko, wykorzystując ofensywne wejścia bocznych obrońców.

W 2006 roku klub zdobył pierwszy Puchar UEFA. W finale w Eindhoven pokonał Middlesbrough 4:0. Był to pierwszy duży europejski finał w historii Sevilli.

Kilka miesięcy później zespół wygrał Superpuchar UEFA. Pokonał FC Barcelonę, ówczesnego zdobywcę Ligi Mistrzów.

W 2007 roku Sevilla obroniła Puchar UEFA. Finał z Espanyolem zakończył się remisem 2:2, a w serii rzutów karnych kluczowe interwencje zanotował Andrés Palop.

W tym samym roku klub zdobył Puchar Króla oraz Superpuchar Hiszpanii. W ciągu kilkunastu miesięcy drużyna wywalczyła pięć trofeów.

Okres został naznaczony śmiercią Antonio Puerty. Wychowanek zasłabł podczas meczu ligowego w sierpniu 2007 roku i zmarł kilka dni później. Wydarzenie miało długotrwały wpływ na drużynę i społeczność klubu.

Lata 2008–2013: utrzymywanie pozycji i zmiany organizacyjne

Po odejściu Juande Ramosa Sevilla nadal regularnie kwalifikowała się do europejskich rozgrywek. W składzie pozostawali między innymi Kanouté, Luís Fabiano, Jesús Navas i Andrés Palop.

W 2010 roku klub zdobył piąty Puchar Króla, pokonując w finale Atlético Madryt. Było to ostatnie krajowe trofeum Sevilli według stanu na 2026 rok.

Zmieniający się trenerzy i stopniowe odchodzenie liderów utrudniały zachowanie poziomu z lat 2006–2007. Klub nadal potrafił skutecznie kupować i sprzedawać zawodników, ale nie każda przebudowa przynosiła szybkie rezultaty.

W 2013 roku prezes José María del Nido Benavente ustąpił po prawomocnym wyroku Sądu Najwyższego w sprawie dotyczącej sprzeniewierzenia środków publicznych i nadużyć w Marbelli.

Lata 2013–2016: trzy Ligi Europy Unaia Emery’ego

Unai Emery został trenerem w 2013 roku. Budował drużyny regularnie zmieniane przez transfery, ale zachowywał wysoką skuteczność w systemie pucharowym.

W 2014 roku Sevilla zdobyła Ligę Europy po zwycięstwie nad Benficą w serii rzutów karnych. Kapitanem był Ivan Rakitić.

Rok później drużyna pokonała w finale Dnipro. Zwycięstwo zapewniło jej również miejsce w kolejnej edycji Ligi Mistrzów.

W 2016 roku Sevilla wygrała finał z Liverpoolem 3:1. Została pierwszym klubem, który zdobył Puchar UEFA lub Ligę Europy trzy razy z rzędu.

Emery potrafił przygotowywać zespół do dwumeczów i spotkań finałowych. Jego drużyny często zwiększały intensywność po przerwie i dostosowywały pressing do sposobu rozegrania przeciwnika.

Lata 2016–2020: Liga Mistrzów i szósty europejski tytuł

Po odejściu Emery’ego trenerem został Jorge Sampaoli. Sevilla grała bardziej ryzykownie, wysoko ustawiała obronę i przez część sezonu rywalizowała z krajową czołówką.

W sezonie 2017/18 klub dotarł do ćwierćfinału Ligi Mistrzów. W 1/8 finału wyeliminował Manchester United, a następnie przegrał z Bayernem Monachium.

W 2019 roku na stanowisko dyrektora sportowego wrócił Monchi, a trenerem został Julen Lopetegui.

W sezonie 2019/20 Sevilla wygrała Ligę Europy po raz szósty. W finałowym turnieju rozgrywanym w Niemczech wyeliminowała między innymi Wolverhampton i Manchester United, a w finale pokonała Inter Mediolan 3:2.

Lopetegui łączył kontrolę piłki z uporządkowaną obroną. Drużyna przez kilka sezonów regularnie kończyła LaLigę w czołowej czwórce.

Lata 2021–2023: siódma Liga Europy mimo kryzysu

W sezonie 2021/22 Sevilla długo zajmowała drugie miejsce w LaLiga, ale liczne kontuzje oraz słabsza końcówka uniemożliwiły walkę o mistrzostwo.

Kolejne rozgrywki rozpoczęły się bardzo słabo. Lopetegui został zwolniony, a jego następcy również nie ustabilizowali wyników.

José Luis Mendilibar objął drużynę w marcu 2023 roku. Poprawił organizację, uprościł rozegranie i zwiększył znaczenie dośrodkowań oraz bezpośrednich ataków.

Sevilla wyeliminowała w Lidze Europy Manchester United i Juventus. W finale z Romą zremisowała 1:1, a następnie wygrała serię rzutów karnych. Był to siódmy triumf w siódmym finale tych rozgrywek.

Sukces nie rozwiązał wszystkich problemów. Klub zakończył ligę w dolnej połowie tabeli, a latem 2023 roku odszedł Monchi.

Lata 2023–2026: kryzys sportowy i właścicielski

Po siódmym triumfie europejskim Sevilla nie zbudowała stabilnego projektu. Kolejni trenerzy obejmowali drużynę na krótkie okresy, a wyniki ligowe pozostawały słabe.

W sezonie 2023/24 klub zakończył rozgrywki w dolnej części tabeli. Rok później zajął 17. miejsce i zapewnił sobie utrzymanie dopiero w końcowej części sezonu.

W rozgrywkach 2025/26 trenerem został Matías Almeyda. W marcu 2026 roku, gdy Sevilla ponownie walczyła o utrzymanie, zastąpił go Luis García Plaza. Nowy szkoleniowiec podpisał umowę do 30 czerwca 2027 roku.

Sevilla zakończyła sezon na 13. miejscu z 43 punktami. Choć utrzymała się z większym zapasem niż rok wcześniej, pozostała daleko od miejsc dających udział w europejskich rozgrywkach.

Sukcesy krajowe

Najważniejszym krajowym osiągnięciem jest mistrzostwo Hiszpanii z sezonu 1945/46. Sevilla wygrała ligę pod wodzą Ramóna Encinasa, wyprzedzając między innymi Barcelonę, Athletic Club i Real Madryt.

Tytuł przypadł na najlepszy ligowy okres w historii organizacji. Drużyna była skuteczna ofensywnie, ale jej przewaga wynikała również z regularności w bezpośrednich spotkaniach z krajową czołówką.

Sevilla pięciokrotnie zdobywała Puchar Hiszpanii. Triumfowała w latach 1935, 1939, 1948, 2007 i 2010.

Pierwszy puchar z 1935 roku był pierwszym ogólnokrajowym trofeum klubu. Sevilla zdobyła go niedługo po wejściu do najwyższej klasy rozgrywkowej.

Zwycięstwo z 1939 roku przypadło na okres bezpośrednio po wojnie domowej. W 1948 roku klub uzupełnił krajową złotą erę trzecim pucharem.

Na kolejne zwycięstwo czekał niemal sześć dekad. W 2007 roku drużyna Juande Ramosa pokonała Getafe po bramce Frédérica Kanouté.

Puchar z 2010 roku zdobyto po zwycięstwie nad Atlético Madryt. Bramki strzelili Diego Capel i Jesús Navas.

W 2007 roku Sevilla wygrała również Superpuchar Hiszpanii. W dwumeczu pokonała Real Madryt, uzupełniając najbardziej utytułowany rok w swojej historii.

W dorobku znajduje się także 18 Pucharów Andaluzji. Były to oficjalne rozgrywki regionalne organizowane przed pełnym rozwojem ogólnokrajowego systemu ligowego. Nie należy ich klasyfikować jako mistrzostw Hiszpanii.

Ważną częścią historii są również awanse. Szczególne znaczenie miał powrót do LaLiga w 2001 roku pod wodzą Joaquína Caparrósa, ponieważ rozpoczął okres prowadzący do europejskich sukcesów.

Występy międzynarodowe

Sevilla jest rekordzistą Pucharu UEFA i Ligi Europy. Zdobyła trofeum siedem razy: w sezonach 2005/06, 2006/07, 2013/14, 2014/15, 2015/16, 2019/20 i 2022/23.

Klub wygrał wszystkie siedem finałów. Żaden inny zespół nie zbliżył się do tego wyniku w tych rozgrywkach.

Pierwszy finał odbył się w 2006 roku w Eindhoven. Sevilla pokonała Middlesbrough 4:0 po golach Luísa Fabiano, Enzo Mareski i Frédérica Kanouté.

Rok później rywalem był Espanyol. Po remisie 2:2 Andrés Palop obronił trzy rzuty karne, zapewniając Sevilli drugie kolejne trofeum.

W 2014 roku finał z Benficą zakończył się bezbramkowym remisem. Sevilla ponownie wygrała serię rzutów karnych, w której dwie jedenastki obronił Beto.

W 2015 roku zespół pokonał Dnipro 3:2. Dwa gole zdobył Carlos Bacca, a zwycięstwo zapewniło klubowi udział w Lidze Mistrzów.

Trzeci kolejny triumf nastąpił w 2016 roku. Liverpool prowadził do przerwy, ale Sevilla odwróciła wynik po golu Kevina Gameiro i dwóch trafieniach Coke.

W 2020 roku drużyna Lopeteguiego pokonała Inter Mediolan 3:2. Decydująca akcja zakończyła się przewrotką Diego Carlosa i samobójczym trafieniem Romelu Lukaku.

W 2023 roku finał z Romą zakończył się remisem 1:1. Sevilla wygrała serię jedenastek, a Gonzalo Montiel wykorzystał decydujący rzut karny.

Klub zdobył również Superpuchar UEFA w 2006 roku. W kolejnych finałach tych rozgrywek przegrywał między innymi z Milanem, Realem Madryt, Barceloną, Bayernem i Manchesterem City.

Najlepszym wynikiem w Pucharze Europy i Lidze Mistrzów jest ćwierćfinał. Sevilla docierała do tej fazy w sezonach 1957/58 oraz 2017/18.

W 2018 roku pokonała Manchester United w 1/8 finału. Następnie została wyeliminowana przez Bayern Monachium.

Europejskie sukcesy zmieniły międzynarodową pozycję klubu. Przed 2006 rokiem Sevilla była znana głównie w Hiszpanii. Później stała się organizacją jednoznacznie kojarzoną z Ligą Europy i przygotowaniem do spotkań pucharowych.

Stadion i infrastruktura

Sevilla rozgrywa domowe mecze na Estadio Ramón Sánchez-Pizjuán. Obiekt znajduje się w dzielnicy Nervión, przy ulicy noszącej nazwę klubu.

Stadion otwarto 7 września 1958 roku. Inauguracyjny mecz z Realem Jaén zakończył się remisem 3:3.

Obiekt otrzymał imię prezesa Ramóna Sáncheza-Pizjuána, który był głównym inicjatorem jego budowy. Zmarł w 1956 roku i nie doczekał otwarcia stadionu.

Projekt przygotował Manuel Muñoz Monasterio, architekt związany również z budową stadionów Santiago Bernabéu i Mestalla. Pierwotna koncepcja zakładała ponad 70 tysięcy miejsc, z dużą częścią stojącą.

Stadion otwarto przed ukończeniem wszystkich trybun. Górne części za bramkami oddano do użytku dopiero w 1975 roku.

W 1982 roku obiekt przebudowano przed mistrzostwami świata. Gościł półfinał między RFN i Francją, zakończony jednym z najbardziej znanych konkursów rzutów karnych w historii turnieju.

Na głównej fasadzie znajduje się mozaika zaprojektowana przez Santiago del Campo. Łączy herb Sevilli z symbolami klubów, które odwiedzały stadion.

W 1986 roku Ramón Sánchez-Pizjuán był miejscem finału Pucharu Europy między FC Barceloną i Steauą Bukareszt. W 2022 roku rozegrano na nim finał Ligi Europy pomiędzy Eintrachtem Frankfurt i Rangers.

Po wprowadzeniu obowiązku montażu krzesełek pojemność zmniejszono do 42 714 miejsc. Jest to aktualna potwierdzona wartość stadionu.

Od 2015 roku prowadzono kolejne modernizacje. Obejmowały między innymi wymianę krzesełek, montaż metalowej elewacji i oświetlenia LED, nowe telebimy, przebudowę pomieszczeń oraz zastąpienie części ogrodzeń szklanymi panelami.

Klub przygotował projekt budowy nowego stadionu w tej samej lokalizacji. Planowana pojemność wynosi około 55 tysięcy miejsc. Według stanu na 29 czerwca 2026 roku inwestycja nie została jednak zrealizowana, dlatego nie należy przedstawiać tej liczby jako aktualnej pojemności.

Wcześniejsze główne obiekty obejmowały boiska w Tablada, La Trinidad, Huerto de la Mariana, Mercantil, Reina Victoria i stary stadion Nervión.

Zaplecze treningowe znajduje się w Ciudad Deportiva José Ramón Cisneros Palacios. Z kompleksu korzystają pierwsza drużyna, Sevilla Atlético, sekcja kobieca i zespoły akademii.

Jednym z obiektów centrum jest Estadio Jesús Navas, na którym występują między innymi rezerwy i drużyna kobieca.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami Sevilli są biel i czerwień. Tradycyjny domowy strój składa się z białej koszulki, białych spodenek i skarpet, uzupełnianych czerwonymi elementami.

Od kolorów pochodzi przydomek Los Blanquirrojos, czyli biało-czerwoni. Określenie Los Nervionenses odnosi się do dzielnicy Nervión, w której znajduje się stadion.

Przydomek Los Hispalenses pochodzi od łacińskiej nazwy Sewilli — Hispalis. UEFA wymienia oba określenia w oficjalnych materiałach dotyczących klubu.

Popularne określenie Palanganas ma niejednoznaczne pochodzenie. Łączy się je między innymi z kształtem dawnych miednic i ich biało-czerwonymi zdobieniami, ale brak dokumentu potwierdzającego jedną bezsporną wersję.

Pierwszy znak klubowy miał formę okrągłego monogramu z literami S, F i C. Był prostszy niż obecna tarcza.

Współczesny układ herbu powstał w 1921 roku. Jego projekt przypisuje się Pablo Rodríguezowi Blanco.

W lewej górnej części znajdują się postacie zaczerpnięte z herbu miasta: król Ferdynand III oraz święci Izydor i Leander. W prawej części umieszczono monogram SFC.

Dolna część zawiera pionowe biało-czerwone pasy i piłkę. Znak jest zwieńczony charakterystycznym konturem tarczy.

Herb był modyfikowany pod względem proporcji, kolorów i szczegółów graficznych, ale jego podstawowe elementy pozostały stabilne.

Jednym z najważniejszych elementów kultury jest „Himno del Centenario”. Utwór stworzył Javier Labandón, występujący jako El Arrebato, z okazji obchodów związanych z 2005 rokiem.

Hymn jest często wykonywany przez publiczność bez podkładu muzycznego przed rozpoczęciem spotkań. Stał się rozpoznawalnym elementem atmosfery na Ramón Sánchez-Pizjuán.

Hasło „Nunca se rinde”, czyli „Nigdy się nie poddaje”, nawiązuje do klubowej kultury i tekstu hymnu. Nie oznacza ono, że Sevilla historycznie zawsze grała w jeden określony sposób.

Styl gry i filozofia sportowa

Sevilla nie posiadała jednego niezmiennego stylu przez całą historię. Sposób gry zależał od trenerów, dostępnych zawodników oraz sytuacji organizacyjnej.

W latach 40. drużyna mistrzowska była znana z wysokiej skuteczności i jakości ofensywnych zawodników. Juan Arza, Guillermo Campanal i ich partnerzy tworzyli jedną z najmocniejszych formacji ataku w Hiszpanii.

Manolo Cardo na początku lat 80. rozwijał bardziej ofensywny model oparty na ruchliwości, technice i młodych zawodnikach. Jego zespoły dwukrotnie kwalifikowały się do Pucharu UEFA.

Joaquín Caparrós po 2000 roku zwiększył intensywność gry, znaczenie pressingu i rolę wychowanków. Sevilla potrafiła szybko przechodzić do ataku i wykorzystywać energię młodych skrzydłowych.

Juande Ramos rozwinął ten zespół poprzez większą dyscyplinę taktyczną. Ważne były szerokie ustawienie, ofensywni boczni obrońcy, szybkie przenoszenie piłki i współpraca dwóch napastników.

Unai Emery koncentrował się na dostosowywaniu planu do przeciwnika. Jego drużyny potrafiły stosować wysoki pressing, ale także bronić niżej i wykorzystywać bezpośrednie przejścia.

Julen Lopetegui preferował dłuższe utrzymywanie piłki, kontrolowane wyprowadzanie akcji i ustawienie 4–3–3. Sevilla traciła pod jego wodzą stosunkowo niewiele bramek, choć bywała krytykowana za ograniczoną skuteczność ofensywną.

José Luis Mendilibar w 2023 roku uprościł grę. Zwiększył liczbę dośrodkowań, bezpośrednich podań i pojedynków w polu karnym. Rozwiązania te pomogły drużynie wygrać Ligę Europy.

Współczesna filozofia sportowa była przez lata związana z modelem dyrektora sportowego Monchiego. Skauting miał znajdować zawodników odpowiadających konkretnemu profilowi, zanim ich wartość wzrosła.

Do najbardziej udanych transferów należeli między innymi Dani Alves, Júlio Baptista, Adriano, Seydou Keita, Ivan Rakitić, Carlos Bacca, Kevin Gameiro, Éver Banega, Jules Koundé i Diego Carlos.

Sprzedaż zawodników była źródłem finansowania kolejnych przebudów. Model działał najlepiej, gdy klub trafnie zastępował odchodzących liderów. Po kilku mniej skutecznych oknach transferowych i utracie przychodów europejskich stał się trudniejszy do utrzymania.

Akademia pozostaje drugim fundamentem. Sevilla rozwinęła między innymi José Antonio Reyesa, Jesúsa Navasa, Sergio Ramosa, Antonio Puertę, Alberto Moreno, Diego Capela, Carlosa Marchenę, José Ángela Carmonę i Juanlu Sáncheza.

Luis García Plaza objął drużynę w marcu 2026 roku z zadaniem utrzymania jej w LaLiga. Na dzień aktualizacji nie można jeszcze mówić o trwałym, wieloletnim stylu jego Sevilli. Pierwszy etap pracy opierał się przede wszystkim na poprawie organizacji i zdobywaniu punktów niezbędnych do uniknięcia spadku.

Najważniejsi trenerzy

Ramón Encinas

Ramón Encinas prowadził Sevillę w kilku okresach, a jego najważniejszym osiągnięciem było mistrzostwo Hiszpanii w sezonie 1945/46.

Drużyna łączyła skuteczny atak z regularnością pozwalającą wyprzedzić najważniejszych krajowych rywali. Encinas pozostaje jedynym trenerem, który doprowadził klub do ligowego mistrzostwa.

Jego znaczenie jest upamiętniane przez klubową nagrodę Banquillo de Oro Ramón Encinas, przyznawaną zasłużonym szkoleniowcom.

Manolo Cardo

Manolo Cardo prowadził pierwszą drużynę od 1981 do 1986 roku. Rozegrał jako trener 200 oficjalnych spotkań, co plasuje go wśród szkoleniowców z najdłuższym stażem w historii Sevilli.

Wyprowadził zespół z okresu przeciętnych wyników i dwukrotnie zakwalifikował go do Pucharu UEFA. Jego drużyny były kojarzone z atrakcyjną, ofensywną grą.

Cardo wprowadzał również młodych zawodników, takich jak Francisco López Alfaro, Rafa Paz, Ramón Vázquez i Manolo Jiménez.

Joaquín Caparrós

Joaquín Caparrós prowadził Sevillę od 2000 do 2005 roku, a później kilkukrotnie wracał jako trener tymczasowy.

W pierwszym sezonie wywalczył awans do LaLiga. Następnie ustabilizował zespół i dwukrotnie zakwalifikował go do europejskich rozgrywek.

Caparrós rozwinął kilku wychowanków, którzy stali się podstawą późniejszej drużyny zdobywającej trofea. Wśród nich znajdowali się Reyes, Navas, Puerta i Sergio Ramos.

Łącznie poprowadził Sevillę w 248 oficjalnych spotkaniach, ustanawiając klubowy rekord. W 2025 roku otrzymał funkcję honorowego prezesa.

Juande Ramos

Juande Ramos prowadził Sevillę od 2005 do 2007 roku. W tym krótkim okresie zdobył dwa Puchary UEFA, Superpuchar UEFA, Puchar Króla i Superpuchar Hiszpanii.

Jego drużyna grała szybko i wykorzystywała boczne sektory. Dani Alves oraz Adriano łączyli zadania obronne z kreowaniem przewagi, a Kanouté i Luís Fabiano zapewniali skuteczność.

Pięć trofeów uczyniło ten okres pierwszą europejską złotą erą klubu.

Unai Emery

Unai Emery prowadził Sevillę od 2013 do 2016 roku. W 205 oficjalnych spotkaniach zdobył trzy kolejne Ligi Europy.

Jego zespoły zmieniały się personalnie niemal każdego lata, ale potrafiły zachowywać skuteczność w rozgrywkach pucharowych.

Emery kładł nacisk na analizę rywala, przygotowanie stałych fragmentów oraz reakcję drużyny po stracie piłki. Trzy europejskie tytuły z rzędu pozostają jego najważniejszym osiągnięciem w klubie.

Julen Lopetegui

Julen Lopetegui pracował w Sevilli od 2019 do 2022 roku. Zdobył Ligę Europy w 2020 roku i regularnie kwalifikował drużynę do Ligi Mistrzów.

Pod jego wodzą zespół był dobrze zorganizowany defensywnie i potrafił kontrolować mecze poprzez posiadanie piłki.

Końcowy okres przyniósł słabsze wyniki, kontuzje i narastające problemy kadrowe. Nie zmienia to faktu, że przez kilka sezonów Lopetegui utrzymywał Sevillę w krajowej czołówce.

José Luis Mendilibar

José Luis Mendilibar został zatrudniony w marcu 2023 roku, gdy klub walczył o utrzymanie.

Uporządkował podstawowy skład, uprościł sposób atakowania i przywrócił zawodnikom pewność siebie. Sevilla poprawiła wyniki w lidze oraz wygrała Ligę Europy.

Mimo trofeum trener został zwolniony w następnym sezonie po serii słabszych rezultatów. Jego krótka kadencja pozostaje przykładem szybkiej poprawy wyników bez stworzenia trwałego projektu.

Najważniejsi zawodnicy

Guillermo Campanal

Guillermo Campanal był jednym z głównych napastników Sevilli w latach 30. i 40. Uczestniczył w zdobywaniu pierwszych krajowych pucharów oraz mistrzostwa Hiszpanii.

Wyróżniał się siłą, skutecznością i zdolnością do gry w najważniejszych spotkaniach. Jego kariera reprezentuje krajową złotą erę poprzedzającą budowę stadionu Ramón Sánchez-Pizjuán.

Juan Arza

Juan Arza jest najlepszym strzelcem Sevilli w rozgrywkach ligowych i jedną z największych postaci historycznych klubu.

Zdobył ponad 200 oficjalnych bramek i jako jedyny zawodnik Sevilli wygrał Trofeo Pichichi dla najlepszego strzelca LaLiga.

Był częścią drużyny mistrzowskiej z 1946 roku i zespołu zdobywającego krajowy puchar w 1948 roku.

Marcelo Campanal

Marcelo Campanal był środkowym obrońcą i wieloletnim kapitanem. Reprezentował klub w okresie powojennym oraz pierwszych latach europejskich występów.

Wyróżniał się siłą, ustawieniem i przywództwem. Należał również do ważnych zawodników reprezentacji Hiszpanii.

Pablo Blanco

Pablo Blanco rozegrał ponad 400 oficjalnych spotkań i przez wiele lat był rekordzistą klubu pod względem liczby występów.

Po zakończeniu kariery został związany z akademią. Jego wpływ obejmuje więc zarówno wieloletnią grę w pierwszej drużynie, jak i pracę przy rozwijaniu kolejnych pokoleń.

Biri Biri

Alhaji Momodo Njie, znany jako Biri Biri, był gambijskim napastnikiem występującym w Sevilli w latach 70.

Jego energia, gole i relacja z kibicami uczyniły go postacią kultową. Od jego przydomka wywodzi się nazwa jednej z najbardziej znanych grup kibicowskich klubu.

José Antonio Reyes

José Antonio Reyes był wychowankiem, który zadebiutował w pierwszej drużynie jako nastolatek. Wyróżniał się przyspieszeniem, dryblingiem i grą na lewym skrzydle.

Po transferach do Arsenalu, Realu Madryt i innych klubów wrócił do Sevilli. Uczestniczył w zdobyciu trzech kolejnych Lig Europy w latach 2014–2016.

Jego śmierć w wypadku samochodowym w 2019 roku była jednym z najtragiczniejszych wydarzeń w historii współczesnego hiszpańskiego futbolu.

Antonio Puerta

Antonio Puerta był wychowankiem i lewonożnym zawodnikiem mogącym występować w obronie oraz pomocy.

W półfinale Pucharu UEFA w 2006 roku zdobył w dogrywce bramkę przeciwko Schalke, która zapewniła Sevilli awans do pierwszego europejskiego finału.

Zmarł w sierpniu 2007 roku po zasłabnięciu podczas meczu. Numer 16, z którym był związany, stał się szczególnie ważnym symbolem dla wychowanków klubu.

Andrés Palop

Andrés Palop był podstawowym bramkarzem pierwszej europejskiej złotej ery.

W 2007 roku zdobył głową bramkę przeciwko Szachtarowi Donieck w końcówce meczu, przedłużając udział Sevilli w Pucharze UEFA.

W finale z Espanyolem obronił trzy rzuty karne. Jego interwencje miały bezpośredni wpływ na zdobycie drugiego europejskiego trofeum.

Dani Alves

Dani Alves dołączył jako młody zawodnik i rozwinął się w jednego z najlepszych prawych obrońców swojej generacji.

W Sevilli pełnił rolę bocznego obrońcy, skrzydłowego i dodatkowego rozgrywającego. Jego aktywność była podstawowym elementem zespołu Juande Ramosa.

Zdobył z klubem pięć trofeów, a w 2008 roku został sprzedany do Barcelony.

Frédéric Kanouté

Frédéric Kanouté był jednym z najskuteczniejszych napastników najlepszego okresu XXI wieku.

Zdobywał bramki w finałach Pucharu UEFA, Pucharu Króla i innych ważnych spotkaniach. Łączył warunki fizyczne z techniką i umiejętnością współpracy z partnerami.

Jego działalność społeczna poza boiskiem dodatkowo wzmocniła relację z kibicami.

Jesús Navas

Jesús Navas jest rekordzistą Sevilli pod względem liczby oficjalnych występów. Zakończył karierę z dorobkiem 705 meczów dla pierwszej drużyny.

Był wychowankiem, skrzydłowym, prawym obrońcą i kapitanem. Uczestniczył zarówno w pierwszych europejskich triumfach, jak i w zwycięstwach z 2020 oraz 2023 roku.

Zdobył z klubem więcej trofeów niż jakikolwiek inny zawodnik Sevilli. Jego długowieczność połączyła kilka różnych epok sportowych.

Ivan Rakitić

Ivan Rakitić występował w Sevilli w dwóch okresach. Podczas pierwszego został kapitanem i poprowadził drużynę do triumfu w Lidze Europy w 2014 roku.

Był pomocnikiem odpowiedzialnym za podania, stałe fragmenty i wejścia w pole karne. Po latach w Barcelonie wrócił do Sevilli i uczestniczył w zdobyciu siódmego europejskiego trofeum.

Éver Banega

Éver Banega był jednym z najważniejszych rozgrywających Sevilli w erze europejskich sukcesów.

Potrafił kontrolować tempo, wykonywać stałe fragmenty i rozpoczynać ataki z głębi pola. Zdobył z klubem trzy Ligi Europy.

W finale z Interem w 2020 roku jego podania ze stałych fragmentów odegrały ważną rolę przy bramkach Sevilli.

Sergio Ramos

Sergio Ramos jest wychowankiem akademii. Zadebiutował w pierwszej drużynie przed transferem do Realu Madryt w 2005 roku.

Do Sevilli wrócił na sezon 2023/24. Jego znaczenie dla historii klubu wynika przede wszystkim z akademii, szybkiego rozwoju i międzynarodowej kariery rozpoczętej w Nervión.

W 2026 roku uczestniczył w negocjacjach dotyczących przejęcia większościowego pakietu akcji. Transakcja nie została jednak zakończona, dlatego nie jest właścicielem klubu według stanu na 29 czerwca 2026 roku.

Kibice i kultura klubu

Społeczność Sevilli obejmuje akcjonariuszy, członków, posiadaczy karnetów, oficjalne peñas i kibiców mieszkających poza Andaluzją.

Klub jest szczególnie związany z dzielnicą Nervión. Stadion znajduje się w zwartej zabudowie miejskiej, dzięki czemu mecze wpływają na rytm ulic, lokali i placów w otoczeniu obiektu.

Jedną z najważniejszych tradycji jest wspólne wykonywanie „Himno del Centenario”. Kibice często śpiewają utwór bez muzycznego podkładu bezpośrednio przed rozpoczęciem meczu.

Na trybunach dominują biało-czerwone szaliki, flagi z herbem i symbole miasta. Ważną częścią opraw jest również duża mozaika na fasadzie głównej stadionu.

Gol Norte jest kojarzony z najbardziej intensywnym dopingiem. Działa tam między innymi grupa Biris Norte, której nazwa nawiązuje do Biri Biriego.

Nie należy utożsamiać zachowania zorganizowanych grup z całą społecznością. W historii dochodziło do sankcji i sporów związanych z przyśpiewkami, pirotechniką lub bezpieczeństwem, ale większość publiczności nie uczestniczy w takich incydentach.

Kibice wielokrotnie odgrywali aktywną rolę w historii instytucjonalnej. Pomagali finansować budowę stadionów, protestowali przeciwko degradacji administracyjnej w 1995 roku i wyrażali sprzeciw wobec decyzji kolejnych zarządów.

Relacja z miastem jest szczególnie widoczna podczas derbów. Rodziny, dzielnice i grupy znajomych bywają podzielone między Sevillę i Betis, dlatego rywalizacja wykracza poza sam stadion.

Fundacja klubu prowadzi projekty związane ze sportem, integracją, zdrowiem i edukacją. Działania obejmują między innymi współpracę z organizacjami społecznymi oraz inicjatywy skierowane do mieszkańców mniej uprzywilejowanych dzielnic.

Znaczenie społeczne nie powinno być oceniane wyłącznie na podstawie komunikatów promocyjnych. Pełna ocena wymaga uwzględnienia skali finansowania, liczby uczestników i trwałości programów.

Rywalizacje i derby

Real Betis i El Gran Derbi

Największym rywalem Sevilli jest Real Betis Balompié. Spotkania są określane jako El Gran Derbi lub derby Sewilli.

Geneza rywalizacji sięga pierwszych dekad XX wieku, gdy w mieście rozwijało się kilka środowisk piłkarskich. Po ukształtowaniu Realu Betis oba kluby stały się głównymi reprezentantami Sewilli.

Rywalizacja ma charakter geograficzny, sportowy i rodzinny. Kibice obu drużyn mieszkają w tych samych dzielnicach, pracują razem i często należą do tych samych rodzin.

Popularne próby przedstawiania jednego klubu jako wyłącznie zamożnego, a drugiego jako wyłącznie robotniczego nie opisują współczesnej struktury społecznej. Oba zespoły mają kibiców pochodzących z różnych środowisk.

Derby rozgrywano w LaLiga, Segunda División, Pucharze Króla i europejskich pucharach. Szczególne znaczenie miał dwumecz 1/8 finału Ligi Europy w 2014 roku.

Betis wygrał pierwsze spotkanie na stadionie Sevilli 2:0. Sevilla odrobiła straty w rewanżu i awansowała po rzutach karnych, a następnie zdobyła całe trofeum.

Dla kibiców wynik derbów może mieć znaczenie niezależnie od pozycji w tabeli. Porażka wpływa na atmosferę w mieście, natomiast zwycięstwo bywa pamiętane dłużej niż spotkania z wyżej notowanymi przeciwnikami.

Cádiz CF

Mecze z Cádiz CF mają regionalny charakter. Oba kluby reprezentują Andaluzję, ale nie działają w tym samym mieście.

Rywalizacja zależy przede wszystkim od częstotliwości spotkań oraz aktualnego poziomu obu drużyn. Nie ma takiego znaczenia historycznego jak derby z Betisem.

Málaga CF i Granada CF

Spotkania z Málagą i Granadą również bywają określane jako derby Andaluzji. Ich intensywność zmieniała się zależnie od obecności klubów w tej samej lidze.

Nie należy przedstawiać każdego andaluzyjskiego przeciwnika jako odwiecznego rywala. Dla Sevilli centralnym punktem kultury derbowej pozostaje Betis.

Organizacja i model funkcjonowania

Sevilla FC działa jako Sociedad Anónima Deportiva, czyli sportowa spółka akcyjna. Formalną kontrolę nad organizacją sprawują akcjonariusze, a nie ogół członków klubu.

Członkowie i posiadacze karnetów korzystają z praw związanych z biletami, pierwszeństwem zakupu oraz aktywnościami klubowymi. Nie wybierają jednak prezesa w powszechnym głosowaniu podobnym do systemu Realu Madryt lub Barcelony.

Prezesem jest José María del Nido Carrasco. Objął stanowisko na początku 2024 roku po José Castro.

Akcjonariat jest rozproszony pomiędzy kilka dużych grup. Znaczące pakiety znajdują się między innymi u rodzin Del Nido, Carrión, Alés, Guijarro i Castro oraz inwestorów zewnętrznych.

Brak jednego stabilnego właściciela posiadającego bezsporną większość powoduje, że zarządzanie zależy od porozumień między blokami akcjonariuszy. W ostatnich latach prowadziło to do sporów na walnych zgromadzeniach.

Model finansowania opiera się na prawach medialnych, biletach, karnetach, sponsoringu, hospitality, sprzedaży produktów, transferach i wpływach z europejskich pucharów.

Przez wiele lat szczególnie ważny był dochód transferowy. Sevilla kupowała zawodników przed osiągnięciem pełnej wartości, rozwijała ich, a następnie sprzedawała do bogatszych klubów.

Model działał najlepiej przy regularnej kwalifikacji do rozgrywek UEFA. Utrata europejskich wpływów po 2023 roku utrudniła równoważenie wysokich kosztów kadry.

Dyrektorem sportowym według stanu na 29 czerwca 2026 roku jest José Ignacio Navarro. Wcześniej przez dwie długie kadencje kluczową rolę pełnił Monchi, który odszedł w 2023 roku.

Akademia obejmuje zespoły młodzieżowe, Sevilla Atlético i drużynę Sevilla C. Rezerwy występują w ogólnokrajowym systemie ligowym i stanowią bezpośrednie zaplecze pierwszego zespołu.

Klub prowadzi profesjonalną sekcję kobiecą. Korzysta ona z infrastruktury treningowej i stadionu Jesús Navas, ale dysponuje inną skalą finansową niż pierwsza drużyna męska.

Relacja z miastem obejmuje wykorzystywanie stadionu, projekty społeczne, współpracę z instytucjami oraz planowanie przyszłej przebudowy obiektu.

Projekt nowego stadionu zakłada zwiększenie pojemności i przychodów z wydarzeń pozameczowych. Ze względu na kondycję finansową jego realizacja wymaga jednak zabezpieczenia odrębnego finansowania i czasowej przeprowadzki zespołu.

Obecna sytuacja klubu

STAN_NA: 2026-06-29

Sevilla FC występuje w LaLiga, najwyższej klasie rozgrywkowej w Hiszpanii. Sezon 2025/26 zakończyła na 13. miejscu z 43 punktami.

W 38 meczach drużyna odniosła 12 zwycięstw, zanotowała siedem remisów i poniosła 19 porażek. Strzeliła 46 goli, a straciła 60.

Sevilla miała tyle samo punktów co Deportivo Alavés i Elche, ale została sklasyfikowana wyżej na podstawie kryteriów ligowych.

Rezultat oznaczał poprawę względem 17. miejsca z sezonu 2024/25, lecz nadal pozostawał znacznie poniżej poziomu osiąganego przez klub w okresie regularnych kwalifikacji do europejskich rozgrywek.

W Pucharze Króla Sevilla zakończyła udział w 1/16 finału. Przegrała z Deportivo Alavés 0:1 po bramce z rzutu karnego w końcowej części spotkania.

Klub nie uczestniczył w sezonie 2025/26 w rozgrywkach UEFA. Trzynaste miejsce nie zapewniło również kwalifikacji do Europy na sezon 2026/27.

Matías Almeyda rozpoczął sezon jako trener, ale został zwolniony w marcu 2026 roku. W chwili zmiany Sevilla zajmowała miejsce w dolnej części tabeli i miała niewielką przewagę nad strefą spadkową.

Luis García Plaza objął pierwszą drużynę 24 marca 2026 roku. Jego umowa obowiązuje do 30 czerwca 2027 roku.

Prezesem pozostaje José María del Nido Carrasco, a funkcję dyrektora sportowego objął José Ignacio Navarro.

Najważniejszym wyzwaniem sportowym jest ustabilizowanie drużyny w środku tabeli i stopniowe odzyskanie możliwości walki o europejskie puchary.

Klub musi jednocześnie obniżyć koszty wynagrodzeń. Część nowych transferów lub rejestracji jest uzależniona od sprzedaży zawodników i zwolnienia miejsca w limicie kosztów kadry.

Kolejnym problemem jest brak ciągłości. W ciągu kilku lat Sevilla wielokrotnie zmieniała trenerów, dyrektorów sportowych i podstawowych zawodników.

Sytuacja właścicielska pozostaje niezamknięta. Negocjacje prowadzone z grupą reprezentowaną przez Sergio Ramosa nie doprowadziły do sprzedaży większościowego pakietu. Dotychczasowi akcjonariusze mogą kontynuować rozmowy z innymi inwestorami.

Plan nowego stadionu stanowi potencjalną szansę na zwiększenie przyszłych przychodów, ale jednocześnie wymaga dużego finansowania w okresie słabszych wyników i ograniczonej płynności.

Sezon 2026/27 będzie więc sprawdzianem nie tylko dla trenera. Pokaże również, czy nowe kierownictwo sportowe potrafi przeprowadzić racjonalną przebudowę bez pogłębiania problemów finansowych.