Centre d’Esports Sabadell Futbol Club

Wprowadzenie

CE Sabadell jest zawodowym klubem piłkarskim reprezentującym Sabadell, przemysłowe miasto należące do aglomeracji Barcelony. Na dzień 1 lipca 2026 roku występuje w Segunda División, do której wrócił po dwóch kolejnych awansach.

Klub należy do najstarszych organizacji piłkarskich w Katalonii. Rozegrał 14 sezonów w Primera División, a kampania 2026/27 będzie jego 45. sezonem na drugim szczeblu hiszpańskich rozgrywek.

Najważniejszym wynikiem ligowym jest czwarte miejsce w sezonie 1968/69. Rok później Sabadell zadebiutował w międzynarodowym Pucharze Miast Targowych, wygrywając na własnym boisku z Club Brugge.

Wcześniej, w 1935 roku, drużyna dotarła do finału Copa de España. Sabadell zdobywał także mistrzostwa Segunda División, Copa RFEF, Copa Catalunya oraz tytuły w dawnych rozgrywkach katalońskich.

Najbardziej charakterystycznym elementem tożsamości jest biało-niebieska koszulka podzielona na cztery pola. Wzór określany jako arlequinado dał początek przydomkowi Arlequinats i odróżnia klub od innych historycznych zespołów regionu.

Powstanie klubu

Centre d’Esports Sabadell został założony w 1903 roku. Klub nie podaje na swojej współczesnej stronie jednego pełnego dnia i miesiąca, dlatego bezpieczną oficjalną wartością pozostaje sam rok.

Początki miejscowego futbolu wiążą się z braćmi Joanem i Joaquimem Sausami. Po pobycie we francuskim Lille przywieźli do Sabadell zainteresowanie nową dyscypliną i uczestniczyli w jej popularyzowaniu.

Przez około dwa lata przed utworzeniem formalnego klubu futbol rozwijał się wśród młodzieży oraz środowisk związanych z miejskim sportem. Sabadell był wówczas jednym z najważniejszych katalońskich ośrodków przemysłu włókienniczego.

Pierwszym prezesem został Joan Grau. Organizacja powstawała jako miejscowy klub sportowy, a nie sekcja przedsiębiorstwa ani efekt połączenia wcześniejszych dużych zespołów.

Pierwsze drużyny występowały w koszulkach w biało-niebieskie pasy. Charakterystyczny wzór szachownicy pojawił się dopiero w 1913 roku.

Wczesne spotkania rozgrywano na prostych miejskich boiskach, których standard odpowiadał początkowemu etapowi rozwoju futbolu w Katalonii. Z czasem najważniejszym domem zespołu stał się teren przy Creu Alta.

Powstanie CE Sabadell zbiegło się z rozwojem zorganizowanych rozgrywek w Barcelonie i okolicach. Bliskość silnych klubów ułatwiała regularną rywalizację, ale wymuszała również szybkie podnoszenie poziomu sportowego.

Pierwsze lata działalności

W pierwszych latach CE Sabadell uczestniczył przede wszystkim w rozgrywkach katalońskich. Rywalizował z klubami z Barcelony, Terrassy i innych przemysłowych miast regionu.

Pierwszym znaczącym sukcesem było mistrzostwo Katalonii drugiej kategorii w sezonie 1912/13. Klub powtórzył to osiągnięcie rok później.

W 1913 roku Sabadell zdobył także Campeonato de España de Segunda Categoría. Były to ogólnokrajowe rozgrywki niższej kategorii, których nie należy utożsamiać ze współczesną Segunda División.

Finałowa rywalizacja z madryckim Cardenal Cisneros wymagała rozegrania czterech spotkań. Gdy potrzebny był kolejny mecz, przeciwnik nie przystąpił do niego, a tytuł przypadł Sabadellowi.

W tym samym okresie wprowadzono koszulkę podzieloną na cztery biało-niebieskie pola. Oficjalna strona potwierdza zmianę z pasów na szachownicę, ale nie przedstawia jednej bezspornej wersji wyjaśniającej jej pierwotną inspirację.

W sezonie 1929/30 klub po raz trzeci wygrał mistrzostwo Katalonii drugiej kategorii. Rok później zaczął odnosić sukcesy w ogólnokrajowej Tercera División.

W kampanii 1931/32 CE Sabadell zdobył mistrzostwo Tercera División. Rozwój sportowy doprowadził go następnie do czołówki katalońskiego i hiszpańskiego futbolu.

Sezon 1933/34 zakończył się triumfem w Campeonato de Cataluña de Primera Categoría. Sabadell odniósł piętnaście zwycięstw, raz zremisował i nie poniósł porażki.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1934–1939: finał krajowego pucharu i przerwa wojenna

Mistrzostwo Katalonii pozwoliło Sabadellowi wystąpić w Copa de España 1935. Drużyna wyeliminowała Celtę Vigo, Real Betis oraz Levante.

W finale rozegranym na Estadio Chamartín przeciwnikiem była Sevilla FC. Sabadell przegrał 0:3 i został pierwszym wicemistrzem krajowego pucharu w swojej historii.

Miquel Gual doznał urazu podczas spotkania, ale grał dalej, ponieważ ówczesne przepisy nie pozwalały na przeprowadzanie zmian. Okoliczność ta ograniczyła możliwości zespołu, nie zmienia jednak oficjalnego wyniku finału.

Rozwój klubu przerwała hiszpańska wojna domowa. Ogólnokrajowe rozgrywki zostały wstrzymane, część piłkarzy opuściła zespoły, a infrastruktura i finanse wymagały późniejszej odbudowy.

### 1939–1948: mistrzostwa Segunda i pierwsze sezony w elicie

Po wznowieniu ligi Sabadell szybko znalazł się w czołówce Segunda División. W sezonie 1941/42 wygrał rozgrywki, lecz obowiązujący system nie zapewnił jeszcze trwałego miejsca w Primera.

Pierwszy awans do najwyższej ligi został przypieczętowany 4 kwietnia 1943 roku. Trenerem zespołu był Joan Armet, znany jako Kinké.

Debiutancki okres w Primera przyniósł między innymi wysoką skuteczność napastnika Del Pino. W sezonie 1943/44 zdobył 21 bramek ligowych.

Po spadku Sabadell ponownie wygrał Segunda División w kampanii 1945/46. Rok później jako beniaminek odniósł wyjazdowe zwycięstwa nad Realem Madryt, FC Barcelona i Atlético de Madrid.

Rezultaty z sezonu 1946/47 zajmują szczególne miejsce w klubowych rekordach. Sabadell przedstawia się jako jedyny zespół, który w jednej kampanii wygrał na stadionach wszystkich trzech wymienionych potęg.

### 1948–1963: zmienne wyniki i poszukiwanie stabilności

W latach 50. klub przemieszczał się pomiędzy Primera i Segunda División. Ograniczony budżet utrudniał utrzymywanie najlepszych zawodników przez wiele sezonów.

Sabadell kilkakrotnie zajmował wysokie miejsca na drugim szczeblu. W sezonach 1956/57, 1957/58 i 1958/59 kończył rozgrywki jako wicemistrz swojej grupy lub ligi.

W kampanii 1956/57 Vila zdobył 24 bramki. Wynik pozostaje klubowym rekordem jednego sezonu na poziomie Segunda División.

Brak awansu mimo regularnej obecności w czołówce prowadził do zmian trenerów i kadry. Początek lat 60. przyniósł ostatecznie spadek na trzeci szczebel.

### 1963–1965: dwa kolejne awanse

Sezon 1963/64 zakończył się mistrzostwem Tercera División. Sabadell natychmiast wrócił do Segunda División.

Trenerem został Bernardino Pérez Elizarán, znany jako Pasieguito. Był wcześniej piłkarzem klubu i znał jego środowisko sportowe.

W kampanii 1964/65 zespół wywalczył drugi kolejny awans, tym razem do Primera División. W ciągu dwóch sezonów przeszedł z trzeciego na najwyższy poziom.

Promocja rozpoczęła najważniejszy okres w dziejach CE Sabadell.

### 1965–1972: złota epoka Pasieguita

Pasieguito stworzył drużynę dobrze zorganizowaną, intensywną i zdolną do skutecznego dostosowania się do silniejszych przeciwników. Klub pozostawał w Primera przez siedem kolejnych sezonów.

W składzie występowali między innymi Josep Maria Vall, Josep Maria Palau, José Luis Zaballa, Isidro Sánchez, Jesús Arnal, Manuel Garzón, Josep Maria Pereda, José Antonio Ortuño i bramkarz Pepe Martínez.

20 sierpnia 1967 roku otwarto Nova Creu Alta. W inauguracyjnym spotkaniu towarzyskim Sabadell pokonał FC Barcelona 1:0.

Najlepsza kampania przypadła na sezon 1968/69. Sabadell zajął czwarte miejsce w Primera División, ustępując jedynie krajowej czołówce.

Wynik zapewnił udział w Pucharze Miast Targowych. Była to pierwsza i dotąd jedyna międzynarodowa kampania pierwszej drużyny.

Złoty okres zakończył się spadkiem w 1972 roku. Odejścia zawodników, zmniejszenie potencjału kadry oraz ograniczone możliwości finansowe utrudniły utrzymanie poziomu z końca lat 60.

### 1972–1983: stopniowe zejście i odbudowa

Po degradacji Sabadell nie zdołał szybko wrócić do elity. Zespół spadał również do Tercera División, a klub musiał ponownie dostosować wydatki do niższych przychodów.

W sezonie 1976/77 zdobył mistrzostwo Tercera i awansował na wyższy szczebel. Reforma rozgrywek utrudnia bezpośrednie porównywanie ówczesnych poziomów z dzisiejszą piramidą.

W kolejnych latach ważną postacią został Lino Gutiérrez. Obrońca reprezentował Sabadell w dwóch okresach i później ustanowił rekord liczby występów.

Klub przez część tego okresu rywalizował w Segunda División B, starając się odzyskać status stabilnej organizacji drugiego poziomu.

### 1983–1988: mistrzostwo Segunda B i powrót do Primera

W sezonie 1983/84 Sabadell wygrał swoją grupę Segunda División B. Awans umożliwił dalszą odbudowę zawodowej drużyny.

Trenerem został Pedro Mari Uribarri. Pod jego kierownictwem zespół stopniowo zbliżał się do krajowej elity.

18 maja 1986 roku zwycięstwo 2:0 nad Atlético Madrileño zapewniło awans do Primera División. Był to powrót po czternastu latach nieobecności.

W sezonie 1986/87 utrzymanie zostało wywalczone w nietypowych okolicznościach. Pierwsze zwycięstwo z Osasuną unieważniono z powodu nieprawidłowości związanych ze zgłoszeniem zagranicznych zawodników Wolfganga Aprila i Kennetha Bryllego.

Federacja nakazała powtórzenie spotkania. Sabadell wygrał także rewanżowy mecz i zachował miejsce w elicie.

W następnej kampanii drużyna spadła. Ostatni mecz w Primera przed wieloletnią przerwą rozegrała w maju 1988 roku przeciwko Athletic Clubowi.

### 1988–1994: kryzys ekonomiczny i podwójna degradacja

Po spadku Sabadell nie zdołał ustabilizować się w Segunda División. Koszty działalności oraz słabsze wyniki pogłębiały problemy finansowe.

30 czerwca 1992 roku klub został przekształcony w Sociedad Anónima Deportiva. Nowa forma prawna nie rozwiązała automatycznie istniejących zobowiązań.

W sezonie 1992/93 Sabadell spadł sportowo z Segunda División do Segunda División B. Następnie został zdegradowany administracyjnie jeszcze o jeden szczebel z powodów ekonomicznych.

Drużyna znalazła się w Tercera División. Antonio Jaurrieta doprowadził ją jednak do mistrzostwa grupy i natychmiastowego powrotu w sezonie 1993/94.

### 1994–2006: długi okres w Segunda B

Przez większość kolejnych lat Sabadell pozostawał na trzecim poziomie. Klub kilkakrotnie walczył o awans, lecz nie przechodził całej fazy barażowej.

W sezonie 1994/95 Garzón zdobył 24 gole, ustanawiając klubowy rekord jednych rozgrywek Segunda División B.

W kampanii 1999/2000 Sabadell zdobył Copa RFEF. Trofeum było pierwszym ogólnokrajowym pucharem wywalczonym przez seniorski zespół.

Sezon 2000/01 przyniósł kolejną próbę awansu do Segunda División. Drużyna nie osiągnęła jednak celu w decydującej fazie.

W 2006 roku klub spadł do Tercera División. Degradacja trwała tylko jeden sezon.

### 2006–2011: powrót i droga do zawodowej Segunda División

Trener Ramon Moya zbudował zespół zdolny do szybkiej reakcji na spadek. W barażach Sabadell wyeliminował Mallorcę B po rzutach karnych, a następnie pokonał Caudal.

Awans z 2007 roku przywrócił klub do Segunda División B. W kolejnych sezonach drużyna coraz częściej walczyła o wejście do profesjonalnej ligi.

W 2009 roku Sabadell odpadł w barażu z Real Unión. Klub i jego kibice zapamiętali rywalizację przede wszystkim z powodu nieuznanej bramki Joela Álvareza, która według ich oceny mogła zmienić wynik dwumeczu.

Nie ma podstaw, aby przedstawiać decyzję sędziego jako udowodnioną manipulację. Pozostaje ona jednak jednym z najbardziej kontrowersyjnych epizodów w klubowej narracji.

W sezonie 2010/11 drużynę prowadził Lluís Carreras. Sabadell wygrał grupę III Segunda División B.

W dwumeczu o awans z SD Eibar padły wyniki 0:0 i 1:1. Bramka Marca Fernándeza na wyjeździe pozwoliła awansować zgodnie z obowiązującą wówczas zasadą goli zdobytych poza domem.

### 2011–2017: cztery sezony w Segunda i kolejny kryzys

Powrót do profesjonalnej ligi zakończył długą nieobecność na drugim poziomie. Sabadell utrzymał się przez cztery kolejne sezony.

Pierwsze kampanie pod wodzą Lluísa Carrerasa opierały się na technicznym rozegraniu oraz zawodnikach dobrze znających kataloński rynek.

W sezonie 2014/15 wyniki były słabsze i klub spadł do Segunda División B. Utrata przychodów zawodowych ujawniła problemy finansowe.

W 2017 roku spółka weszła w postępowanie dotyczące zobowiązań wobec wierzycieli. Istniało ryzyko dalszego osłabienia sportowego i organizacyjnego.

Do klubu weszła grupa inwestorów, która rozpoczęła dokapitalizowanie oraz restrukturyzację. Według późniejszego oficjalnego podsumowania od 2017 do 2022 roku inwestorzy przekazali około dziewięciu milionów euro.

### 2017–2021: restrukturyzacja i awans podczas pandemii

Nowe władze stopniowo zmniejszały zadłużenie i profesjonalizowały administrację. Odbudowa sportowa nie przebiegała jednak bez problemów.

W 2019 roku trenerem został Antonio Hidalgo, były piłkarz klubu. Stworzył zespół dobrze przygotowany do gry turniejowej.

Pandemia COVID-19 przerwała sezon 2019/20. Awans rozstrzygnięto w skróconym turnieju play-off rozgrywanym bez klasycznej serii meczów domowych i wyjazdowych.

Sabadell wyeliminował Atlético Madrid B oraz Cultural Leonesa po rzutach karnych. W finale pokonał Barcelona B 2:1 po bramkach Aleixa Cocha i Néstora Querola.

Powrót do Segunda División trwał jeden sezon. Drużyna spadła w 2021 roku po wyrównanej walce o utrzymanie.

### 2021–2024: Primera Federación i kolejna degradacja

Po reformie piramidy klub znalazł się w nowej Primera Federación. W sezonie 2021/22 pod wodzą Pedra Munitisa długo walczył o miejsce w barażach.

Końcówka nie wystarczyła do zakwalifikowania się do play-off. Kolejne kampanie przynosiły zmiany trenerów i problemy z osiągnięciem regularności.

W czerwcu 2022 roku klub informował, że zadłużenie zmniejszono z około 6,8 miliona do 0,8 miliona euro. Jednocześnie poszukiwano nowego kapitału potrzebnego do realizacji bardziej ambitnego projektu.

W 2023 roku prezesem został Pau Morilla-Giner. Rok później jako inwestora większościowego przedstawiono Adama Rothsteina.

Sezon 2023/24 zakończył się spadkiem do Segunda Federación. Sabadell po raz pierwszy znalazł się na czwartym szczeblu utworzonym po reformie rozgrywek.

### 2024–2025: pierwszy z dwóch kolejnych awansów

Drużyna rozpoczęła odbudowę w grupie III Segunda Federación. W styczniu 2025 roku trenerem został David Movilla.

Sabadell zakończył sezon zasadniczy na czwartym miejscu, co zapewniło udział w barażach. Najpierw wyeliminował SD Eibar B.

W finale play-off rywalem był UCAM Murcia. Zwycięstwo w dwumeczu pozwoliło wrócić do Primera Federación po jednym sezonie nieobecności.

Awans nie był skutkiem dominacji w lidze, lecz skuteczności w spotkaniach o najwyższej stawce. Sukces stworzył podstawę do kolejnego projektu budowanego przez dyrektora sportowego Lucasa Vialego.

### 2025–2026: drugi awans i powrót do zawodowego futbolu

Latem 2025 roku trenerem został Ferran Costa. Sabadell jako beniaminek od początku należał do czołówki grupy II Primera Federación.

W 38 spotkaniach zdobył 68 punktów. Odniósł 18 zwycięstw, zanotował 14 remisów i poniósł sześć porażek, osiągając bilans bramkowy 53:27.

Drugie miejsce oznaczało udział w play-off. W półfinale Sabadell przegrał na wyjeździe z Realem Madryt Castilla 0:2.

Rewanż na Nova Creu Alta zakończył się zwycięstwem 3:0. Drużyna odrobiła całą stratę i zakwalifikowała się do finału.

W pierwszym spotkaniu z Zamora CF Sabadell przegrał 0:1. 19 czerwca 2026 roku wygrał rewanż 4:0 i wrócił do Segunda División po pięciu sezonach.

Był to drugi kolejny awans klubu. Ferran Costa i Lucas Viale przedłużyli następnie umowy do 2028 roku.

Sukcesy krajowe

Największym osiągnięciem pucharowym CE Sabadell jest finał Copa de España z 1935 roku. Klub pokonał Celtę Vigo, Betis i Levante, a w decydującym meczu przegrał z Sevillą 0:3.

Najwyższą pozycją ligową jest czwarte miejsce w Primera División w sezonie 1968/69. Wynik zapewnił udział w międzynarodowym Pucharze Miast Targowych.

Sabadell dwukrotnie zdobywał mistrzostwo Segunda División: w sezonach 1941/42 i 1945/46. W różnych okresach system awansu obejmował dodatkowe etapy, dlatego nie każdy tytuł należy automatycznie utożsamiać z bezpośrednią promocją.

Klub wygrywał Segunda División B w sezonach 1983/84 i 2010/11. Drugi z tych sukcesów został zakończony awansem po barażu z Eibarem.

Cztery mistrzostwa Tercera División przypadły na sezony 1931/32, 1963/64, 1976/77 i 1993/94. Tercera zajmowała w tych okresach różne miejsca w piramidzie ligowej.

W sezonie 1999/2000 Sabadell zdobył Copa RFEF. Rozgrywki stanowiły krajowy turniej dla klubów niższych szczebli i nie miały rangi Copa del Rey.

W kampanii 2015/16 drużyna wygrała Copa Catalunya. Trofeum regionalne uzupełniło wcześniejszy dorobek kataloński.

Do historycznych sukcesów należą Campeonato de España de Segunda Categoría z 1913 roku oraz mistrzostwo Katalonii pierwszej kategorii w sezonie 1933/34.

Ważne znaczenie mają również awanse. Sabadell wchodził do Primera między innymi w 1943, 1946, 1965 i 1986 roku, a do Segunda powracał w różnych epokach po długich okresach na niższych szczeblach.

Dwa kolejne awanse z lat 2025–2026 wyróżniają się w najnowszej historii. Klub w ciągu dwóch sezonów przeszedł z czwartego do drugiego poziomu.

Występy międzynarodowe

CE Sabadell uczestniczył w oficjalnych międzynarodowych rozgrywkach klubowych jeden raz. Był to Puchar Miast Targowych w sezonie 1969/70.

Turniej organizowano niezależnie od UEFA, ale jest uznawany za historycznego poprzednika Pucharu UEFA i współczesnej Ligi Europy.

Kwalifikację zapewniło czwarte miejsce w Primera División w sezonie 1968/69. Był to najlepszy wynik ligowy w historii Sabadellu.

Przeciwnikiem w pierwszej rundzie został Club Brugge. Pierwsze spotkanie rozegrano 17 września 1969 roku na Nova Creu Alta.

Sabadell wygrał 2:0 po bramkach José Luisa Zaballi i Crista. Było to pierwsze oraz jedyne domowe zwycięstwo klubu w międzynarodowych rozgrywkach.

W rewanżu belgijski zespół zwyciężył 5:1. Bramkę dla Sabadellu zdobył Palau.

Club Brugge awansował wynikiem 5:3 w dwumeczu. Kataloński klub nie wystąpił później w kolejnej edycji europejskich pucharów.

Udział miał ograniczony wymiar sportowy, lecz zwiększył prestiż złotego pokolenia i utrwalił Nova Creu Alta jako arenę jednego z najważniejszych wieczorów w historii organizacji.

Stadion i infrastruktura

Domowym obiektem CE Sabadell jest Estadi Municipal de la Nova Creu Alta. Stadion znajduje się przy Plaça Olímpia w Sabadell.

Oficjalna pojemność wynosi 11 908 miejsc, a wymiary boiska 103 na 70 metrów. W zewnętrznych zestawieniach pojawiają się inne wartości, lecz klub publikuje liczbę 11 908.

Stadion należy do Ayuntamiento de Sabadell. Klub posiada prawo użytkowania obiektu, ale nie jest właścicielem nieruchomości.

Nova Creu Alta została otwarta 20 sierpnia 1967 roku. W meczu inauguracyjnym Sabadell pokonał FC Barcelona 1:0.

Pierwszą bramkę na nowym stadionie zdobył Josep Maria Vall. Piłkę używaną podczas ceremonii dostarczono na murawę helikopterem.

Pierwszy oficjalny mecz odbył się 17 września 1967 roku. Sabadell pokonał Valencię 2:0, a pierwszą bramkę ligową na obiekcie zdobył Palau.

Nazwa nawiązuje do dzielnicy Creu Alta oraz wcześniejszego stadionu, na którym klub występował przed przeprowadzką.

Nova Creu Alta gościła spotkania Primera División, Puchar Miast Targowych, zawodową Segunda División oraz mecze piłkarskiego turnieju igrzysk olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku.

Obiekt był wielokrotnie modernizowany. Prace obejmowały między innymi oświetlenie, drenaż, siłownię, pomieszczenia robocze i dostosowanie do wymogów profesjonalnych rozgrywek.

W lutym 2026 roku miasto i klub ogłosiły inwestycję o wartości 1,4 miliona euro na lata 2026–2027. Priorytetami są wymiana murawy, poprawa drenażu, nowy telebim oraz zwiększenie dostępności.

Zakres i terminy kolejnych prac mają być dostosowywane do kalendarza spotkań. Inwestycji nie należy przedstawiać jako zakończonej przebudowy.

Zapleczem akademii jest Complex Esportiu Olímpia, położony naprzeciwko głównego stadionu. Obiekt również należy do miasta.

Olímpia dysponuje trzema boiskami ze sztuczną nawierzchnią: dwoma pełnowymiarowymi i jednym przeznaczonym do futbolu siedmioosobowego. Znajdują się tam również szatnie, pomieszczenia usługowe, basen i bar.

Na kompleksie rozgrywają mecze zespoły młodzieżowe, drużyny kobiece oraz część pozostałych sekcji. Pierwszy zespół korzysta także z infrastruktury Nova Creu Alta.

Barwy, herb i tożsamość

Barwami CE Sabadell są biały i niebieski. Najbardziej charakterystyczna koszulka jest podzielona na cztery naprzemienne pola, tworzące wzór przypominający szachownicę.

Od założenia do 1913 roku zespół występował w biało-niebieskich pasach. Dopiero później przyjęto układ określany jako arlequinado.

Klub uczcił stulecie stroju w 2013 roku specjalną koszulką. Szachownica pozostaje podstawowym elementem identyfikacji, chociaż układ pól, odcienie i szczegóły zmieniały się pomiędzy sezonami.

Przydomek Arlequinats lub hiszpańskie Arlequinados pochodzi od wzoru stroju. Nie odnosi się do konkretnej postaci historycznej ani osobnego symbolu miasta.

Herb był wielokrotnie modernizowany od 1903 roku. Kolejne wersje zachowywały odniesienie do biało-niebieskiej szachownicy oraz nazwy klubu.

Nova Creu Alta bywa określana przez kibiców jako El Temple, czyli Świątynia. Jest to emocjonalna nazwa używana w środowisku klubowym, a nie oficjalne określenie administracyjne stadionu.

Oficjalnym hymnem jest „Honor al Sabadell”, z muzyką Adolfa Cabané i tekstem Lluísa Papella. W latach 1983–1991 używano w jego miejsce utworu „Sempre Endavant Sabadell”.

Tożsamość łączy języki kataloński i hiszpański. Oficjalna nazwa pozostaje katalońska, a komunikacja klubu jest prowadzona przede wszystkim po katalońsku, z równoległymi materiałami hiszpańskimi.

Biało-niebieska szachownica pojawia się na flagach, szalikach, materiałach miejskich i produktach klubowych. Jest rozpoznawalna niezależnie od aktualnego poziomu rozgrywek.

Styl gry i filozofia sportowa

CE Sabadell nie posiada jednego stylu obowiązującego przez całą historię. Sposób gry zmieniał się wraz z trenerami, poziomem ligowym i możliwościami finansowymi.

Zespoły z lat 30. opierały się na technice i ofensywie. Miquel Gual oraz pozostali napastnicy pozwolili dotrzeć do finału Copa de España.

W pierwszych okresach Primera División Sabadell potrafił grać bezpośrednio oraz wykorzystywać tempo napastników. Wyniki wyjazdowe z sezonu 1946/47 wskazywały na zdolność do skutecznego atakowania również silniejszych przeciwników.

Pasieguito stworzył najbardziej rozpoznawalny historyczny model. Jego drużyna była uporządkowana, intensywna i elastyczna, a przy tym dysponowała zawodnikami zdolnymi do prowadzenia technicznej gry.

Czwarte miejsce z 1969 roku nie wynikało wyłącznie z defensywnego pragmatyzmu. Sabadell łączył dyscyplinę z kreatywnością Peredy, Zaballi, Palaua i pozostałych zawodników ofensywnych.

W niższych ligach częściej decydowały fizyczność, stałe fragmenty oraz przygotowanie do baraży. System awansów wymuszał osiąganie wyniku w krótkich dwumeczach.

Lluís Carreras w sezonie 2010/11 rozwijał zespół chętnie operujący piłką i wykorzystujący technicznych zawodników. Po awansie starał się zachować te założenia w Segunda División.

Antonio Hidalgo podczas baraży w 2020 roku postawił na kompaktową organizację, odporność psychiczną i umiejętność reagowania na zmieniający się wynik.

David Movilla przejął drużynę w trakcie sezonu 2024/25. Poprawił strukturę oraz skuteczność w play-off, doprowadzając do awansu mimo czwartego miejsca w sezonie zasadniczym.

Ferran Costa zbudował w kampanii 2025/26 jedną z najlepszych defensyw swojej grupy. Sabadell stracił 27 bramek w 38 meczach i potrafił wysoko pressować bez utraty organizacji.

Dwie efektowne remontady na Nova Creu Alta pokazały, że zespół nie ograniczał się do zabezpieczania wyniku. W kluczowych spotkaniach potrafił atakować dużą liczbą zawodników i utrzymywać presję.

Polityka transferowa koncentruje się na rynku hiszpańskim, zawodnikach znających niższe ligi oraz graczach, których wartość można rozwijać. Po awansie konieczne jest uzupełnianie kadry doświadczeniem z profesjonalnego poziomu.

Akademia obejmuje ponad tysiąc zawodniczek i zawodników w różnych kategoriach. Jej znaczenie polega zarówno na przygotowywaniu piłkarzy dla pierwszego zespołu, jak i na społecznej obecności klubu w mieście.

Do najbardziej znanych osób szkolonych w Sabadellu należy Alexia Putellas. Rozpoczęła tam grę jako sześciolatka i spędziła w klubie cztery sezony.

Najważniejsi trenerzy

Joan Armet „Kinké” prowadził drużynę podczas pierwszego awansu do Primera División w 1943 roku. Jego zespół otworzył nowy etap w historii organizacji.

Bernardino „Pasieguito” Pérez pozostaje najbardziej wpływowym trenerem Sabadellu. Pracował przez dziewięć sezonów, w tym osiem kolejnych od 1964 do 1972 roku.

Pasieguito wywalczył awans do Primera, zajął czwarte miejsce w lidze i poprowadził klub w Pucharze Miast Targowych. Jego kadencja jest podstawowym punktem odniesienia dla złotej epoki.

Pedro Mari Uribarri kierował drużyną w połowie lat 80. Doprowadził ją do awansu w 1986 roku i utrzymania w pierwszym sezonie po powrocie.

Antonio Jaurrieta objął zespół po ekonomicznej degradacji do Tercera División. Natychmiast zdobył mistrzostwo i przywrócił klub na trzeci szczebel.

Ramon Moya prowadził Sabadell w latach odbudowy po spadku z 2006 roku. Wywalczył awans z Tercera oraz później walczył o promocję do Segunda.

Lluís Carreras był trenerem mistrzowskiej drużyny Segunda División B 2010/11. Doprowadził klub do zawodowego futbolu po osiemnastu latach nieobecności.

Antonio Hidalgo przejął zespół w 2019 roku. W turnieju barażowym rozgrywanym podczas pandemii wyeliminował Atlético Madrid B, Cultural Leonesa i Barcelona B.

David Movilla objął Sabadell w styczniu 2025 roku. Zakończył sezon awansem po barażach z Eibarem B i UCAM Murcia.

Ferran Costa został zatrudniony latem 2025 roku. W pierwszym sezonie wywalczył awans z Primera Federación do Segunda División.

Po sukcesie umowę Costy przedłużono do 2028 roku. Na dzień 1 lipca 2026 roku przygotowuje drużynę do debiutanckiego sezonu na profesjonalnym drugim poziomie.

Najważniejsi zawodnicy

Lino Gutiérrez jest rekordzistą występów według oficjalnego zestawienia klubu. W latach 1976–1978 oraz 1980–1992 rozegrał 387 spotkań.

Jego kariera łączy kilka poziomów ligowych, mistrzostwo Segunda B oraz awans do Primera División. Po zakończeniu gry pozostał ważną postacią środowiska klubowego.

Manuel Pallàs jest wskazywany przez aktualną oficjalną stronę rekordów jako najlepszy strzelec w historii z 70 bramkami.

Starszy artykuł klubowy przypisywał Miquelowi Gualowi 73 trafienia i określał go rekordzistą. Rozbieżność może wynikać z odmiennego zakresu rozgrywek lub późniejszej weryfikacji danych, dlatego obie wartości wymagają podania metodologii.

Gual był jednym z liderów zespołu, który dotarł do finału Copa de España w 1935 roku. Uczestniczył również w pierwszym awansie do Primera División.

Antonio Vázquez zdobył 32 gole w najwyższej lidze, co stanowi oficjalny klubowy rekord bramek na tym poziomie.

Del Pino strzelił 21 goli w sezonie Primera División 1943/44. Jest rekordzistą Sabadellu pod względem skuteczności w jednej kampanii najwyższej ligi.

Pini rozegrał 170 spotkań i pozostaje zagranicznym zawodnikiem z największą liczbą występów. Reprezentował złotą drużynę w latach 1967–1973.

Josep Maria Vall zdobył pierwszą bramkę na Nova Creu Alta. Palau strzelił pierwszego oficjalnego gola na stadionie i trafił również w europejskim rewanżu z Club Brugge.

Zaballa i Cristo zdobyli bramki w jedynym europejskim zwycięstwie Sabadellu. Wraz z Palau pozostają najlepszymi strzelcami klubu w rozgrywkach międzynarodowych z jednym trafieniem.

José María Pereda wnosił doświadczenie i technikę do drużyny z końca lat 60. Były reprezentant Hiszpanii uczestniczył w najlepszym ligowym okresie Sabadellu.

Pepe Martínez był podstawowym bramkarzem zespołu zajmującego czwarte miejsce w Primera División. Stabilność defensywy była jednym z fundamentów sukcesu.

Periko Alonso należał do liderów drużyny, która awansowała w 1986 roku. Doświadczony pomocnik pomagał również w walce o utrzymanie.

David de Navas przez wiele sezonów był podstawowym bramkarzem podczas gry w Segunda B i Segunda División. Należał do najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy współczesnego okresu.

Marc Fernández zdobył bramkę w barażu z Eibarem, która zapewniła awans w 2011 roku. Isaac Cuenca i Agustín Fernández również należeli do ważnych postaci tej drużyny.

Aleix Coch i Néstor Querol strzelili gole w finale baraży z Barcelona B w 2020 roku. Ich trafienia przywróciły Sabadell do zawodowego futbolu.

Alexia Putellas nie występowała w seniorskiej drużynie mężczyzn, lecz jest najbardziej znaną wychowanką struktur młodzieżowych. Grała w Sabadellu od szóstego do jedenastego roku życia.

Kibice i kultura klubu

Społeczność kibicowska jest określana jako afició arlequinada, a jej członkowie jako Arlequinats. Wzór koszulki pozostaje najważniejszym wspólnym symbolem.

Nova Creu Alta jest nazywana El Temple. Określenie podkreśla emocjonalne znaczenie stadionu, szczególnie podczas spotkań barażowych i derbów.

Kibice pochodzą przede wszystkim z Sabadell oraz pozostałych miejscowości Vallès Occidental. Klub prowadzi również program Arlequinados por el mundo dla osób mieszkających poza Katalonią.

Oficjalne peñas organizują wyjazdy, wydarzenia i spotkania z byłymi zawodnikami. Ich liczba zmienia się, dlatego nie należy podawać jednej wartości bez aktualnego wykazu.

W 2017 roku klub miał około 2 800 członków. Oficjalne podsumowanie z 2022 roku wskazywało wzrost do około 5 400.

Ostatni domowy mecz sezonu 2021/22 zgromadził około 10 500 widzów. Pokazało to potencjał publiczności mimo pozostawania poza zawodową Segunda División.

Spotkania barażowe w 2025 i 2026 roku ponownie wypełniały stadion. Szczególne znaczenie miały remontady przeciwko Realowi Madryt Castilla i Zamorze.

„Honor al Sabadell” jest główną pieśnią klubową. Kibice wykorzystują również krótkie przyśpiewki o barwach, mieście i arlekinowym wzorze, bez jednego obowiązującego repertuaru.

Projekt CE Sabadell Inclusiu został przedstawiony w 2017 roku. Umożliwia zawodnikom z niepełnosprawnością intelektualną regularny udział w treningach i rozgrywkach.

Klub rozwija drużyny kobiece, filialne oraz szeroką akademię. Współpraca z lokalnymi firmami i szkołami wzmacnia społeczną obecność organizacji.

Relacje kibiców z właścicielami nie zawsze są bezkrytyczne. Kryzysy ekonomiczne, zmiany inwestorów i spadki prowadziły do protestów oraz pytań o przejrzystość zarządzania.

Dwa awanse z lat 2025–2026 odbudowały poczucie wspólnoty. Jednocześnie zwiększyły oczekiwania dotyczące stabilności, infrastruktury i zachowania lokalnego charakteru klubu.

Rywalizacje i derby

Najważniejszym historycznym rywalem CE Sabadell jest Terrassa FC. Spotkania klubów są określane jako Derbi del Vallès lub derby Vallès Occidental.

Sabadell i Terrassę dzieli niewielka odległość. Oba miasta rozwinęły się jako ważne ośrodki przemysłu włókienniczego i przez wiele dekad konkurowały gospodarczo, społecznie oraz sportowo.

Kluby spotykały się w rozgrywkach katalońskich, Tercera División, Segunda División B i innych kategoriach. Znaczenie derbów zależało od tego, czy występowały w tym samym sezonie na jednym poziomie.

Długie okresy bez bezpośredniego meczu nie usunęły rywalizacji. Powrót derbów regularnie przyciąga większą publiczność niż typowe spotkania ligowe.

Za ważnego przeciwnika regionalnego uchodzi także Gimnàstic de Tarragona. Rywalizacja wynika z dużej liczby spotkań na drugim i trzecim szczeblu oraz podobnej pozycji obu historycznych klubów katalońskich.

Mecze z CE Europa mają znaczenie wynikające z długiej tradycji oraz wspólnych sezonów w rozgrywkach katalońskich i ogólnokrajowych.

FC Barcelona i RCD Espanyol są najbardziej znanymi klubami regionu, ale nie stanowią głównych derbowych rywali Sabadellu. Różnice poziomów ograniczały regularność spotkań ligowych.

Rywalizacje z Eibarem, Real Unión czy innymi klubami barażowymi miały duże znaczenie w konkretnych sezonach. Nie posiadają jednak lokalnego i wielopokoleniowego kontekstu porównywalnego z Terrassą.

Organizacja i model funkcjonowania

CE Sabadell działa jako Centre d’Esports Sabadell Futbol Club, S.A.D. Forma Sociedad Anónima Deportiva obowiązuje od 30 czerwca 1992 roku.

Prawa właścicielskie zależą od liczby posiadanych akcji. Kibice i posiadacze karnetów nie mają automatycznie takiego samego głosu jak akcjonariusze.

Większościowym inwestorem jest Adam Rothstein, pełniący również funkcję wiceprezesa. Dokładny procent jego udziałów nie został podany w aktualnej, łatwo dostępnej publikacji klubowej.

Prezesem jest Pau Morilla-Giner, powołany 12 czerwca 2023 roku. Reprezentuje klub wobec federacji, władz lokalnych, sponsorów i pozostałych instytucji.

Członkiem rady administracyjnej jest Bruno Batlle Cabezas. Pełni również funkcję dyrektora generalnego i odpowiada za bieżące zarządzanie organizacją.

Dyrektorem sportowym jest Lucas Viale. Po dwóch kolejnych awansach jego umowę przedłużono do 2028 roku.

Model finansowania obejmuje środki akcjonariuszy, przychody od członków i kibiców, sponsoring, działalność handlową, transfery oraz wpływy związane z prawami audiowizualnymi po powrocie do profesjonalnej ligi.

Klub podlega kontroli ekonomicznej LALIGA. Koszty kadry muszą odpowiadać potwierdzonym przychodom, zobowiązaniom i dopuszczonym wkładom kapitałowym.

Nova Creu Alta pozostaje własnością Ayuntamiento de Sabadell. Klub ma cesję użytkowania i prowadzi na obiekcie działalność sportową, biurową oraz komercyjną.

Miasto finansuje część modernizacji jako właściciel infrastruktury. CE Sabadell uczestniczy w planowaniu prac i odpowiada za korzystanie z obiektu zgodnie z ustalonymi zasadami.

Struktura sportowa obejmuje pierwszy zespół, filial, drużyny młodzieżowe, sekcje kobiece, CE Sabadell Inclusiu oraz zespoły weteranów.

Akademia korzysta przede wszystkim z Complex Esportiu Olímpia. Klub prowadzi szkolenie ponad tysiąca zawodniczek i zawodników, pozostając jednym z większych lokalnych organizatorów futbolu młodzieżowego.

W sekcji przejrzystości publikowane są informacje o organach spółki, regulaminach, sprawozdaniach finansowych i statusie postępowań ekonomicznych.

Obecna sytuacja klubu

CE Sabadell przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División. Będzie to 45. kampania klubu na drugim szczeblu, po 44 wcześniej ukończonych sezonach w tej kategorii.

W sezonie zasadniczym 2025/26 drużyna zajęła drugie miejsce w grupie II Primera Federación. Zdobyła 68 punktów w 38 meczach.

Bilans obejmował 18 zwycięstw, 14 remisów i sześć porażek. Sabadell strzelił 53 bramki i stracił 27.

Do pierwszego Eldense zabrakło jednego punktu. Drugie miejsce skierowało zespół do dwurundowych baraży o awans.

W półfinale Sabadell odrobił porażkę 0:2 z Realem Madryt Castilla, wygrywając rewanż 3:0. W finale odpowiedział na przegraną 0:1 z Zamorą zwycięstwem 4:0.

Trenerem pozostaje Ferran Costa. Po awansie przedłużył umowę do 2028 roku.

Dyrektor sportowy Lucas Viale również podpisał kontrakt obowiązujący do 2028 roku. Prezesem pozostaje Pau Morilla-Giner, a inwestorem większościowym Adam Rothstein.

Pierwszy mecz sezonu 2026/27 zaplanowano na 16 sierpnia 2026 roku. Sabadell zagra na wyjeździe z Realem Sporting de Gijón.

Budowa kadry rozpoczęła się bezpośrednio po awansie. Klub musi pozyskać zawodników gotowych do profesjonalnej Segunda División, nie tracąc jednocześnie trzonu odpowiedzialnego za dwa sukcesy.

Najważniejszym zadaniem sportowym jest utrzymanie. Różnica finansowa, tempo gry i głębokość składów na drugim poziomie są większe niż w Primera Federación.

Wyzwaniem infrastrukturalnym jest przeprowadzenie modernizacji Nova Creu Alta bez zakłócenia terminarza. Prace dotyczą murawy, drenażu, telebimu i dostępności.

Awans zwiększa przychody z praw audiowizualnych, ale wymaga również wyższych kosztów kadry, bezpieczeństwa, transmisji i organizacji meczów. Zachowanie kontroli finansowej pozostaje równie ważne jak wynik ligowy.