Real Sociedad de Fútbol

Wprowadzenie

Real Sociedad de Fútbol jest klubem sportowym z Donostii-San Sebastián w Kraju Basków. Pierwsza męska drużyna występuje w LaLiga, najwyższej klasie rozgrywkowej w Hiszpanii, a domowe spotkania rozgrywa na stadionie Anoeta.

Klub zdobył dwa mistrzostwa Hiszpanii, cztery krajowe puchary i pierwszy w historii Superpuchar Hiszpanii. Najlepszy okres ligowy przypadł na początek lat 80. XX wieku, gdy drużyna zbudowana w dużej mierze z wychowanków dwukrotnie z rzędu została mistrzem kraju i dotarła do półfinału Pucharu Europy.

Real Sociedad jest szczególnie kojarzona z akademią Zubieta. Ośrodek szkoleniowy stanowi podstawowe źródło zawodników pierwszego zespołu, ale klub nie stosuje ograniczenia geograficznego porównywalnego z polityką Athletic Club. Współczesny model łączy wychowanków z piłkarzami pozyskiwanymi z innych regionów Hiszpanii i zagranicy.

Ważnym elementem tożsamości są biało-niebieskie barwy oraz określenie txuri-urdin, oznaczające w języku baskijskim „biało-niebiescy”. Klub reprezentuje Donostię i Gipuzkoę, a jego najważniejszą rywalizacją pozostają derby Kraju Basków z Athletic Club.

Historia Real Sociedad obejmuje zarówno mistrzowskie sezony i występy w Lidze Mistrzów, jak i wielokrotne spadki, kryzys finansowy z pierwszej dekady XXI wieku oraz trzyletni pobyt w Segunda División. Odbudowa po 2010 roku doprowadziła do regularnych kwalifikacji europejskich, zdobycia Pucharu Króla w 2021 roku i kolejnego triumfu pucharowego w 2026 roku.

Powstanie klubu

Pierwsze udokumentowane wzmianki o grze w piłkę nożną w San Sebastián pochodzą z 1902 roku. Dyscyplina trafiła do Gipuzkoi za pośrednictwem młodych mieszkańców, którzy poznali ją podczas nauki lub pracy w Wielkiej Brytanii. Znaczenie miały również kontakty portowe oraz obecność pracowników i przedsiębiorców związanych z Wyspami Brytyjskimi.

Pierwszym potwierdzonym klubem w mieście był San Sebastián Recreation Club, działający od 1903 roku. Nie był jedyną organizacją piłkarską: funkcjonowały również zespoły Vasconia, Esperanza i Fortuna Old Boys.

San Sebastián Recreation Club używał początkowo zielono-żółtych strojów. W marcu 1908 roku drużyna wystąpiła w białych koszulach z niebieskimi inicjałami „SS” oraz w niebieskich spodenkach. Barwy te stały się jednym z etapów prowadzących do późniejszej biało-niebieskiej identyfikacji Real Sociedad.

Środowisko zawodników z San Sebastián nie posiadało wymaganej rejestracji pozwalającej na udział w oficjalnym Campeonato de España w 1909 roku. Piłkarze zgłosili się więc do rozgrywek pod nazwą Club Ciclista, czyli istniejącego i prawidłowo zarejestrowanego stowarzyszenia kolarskiego.

Club Ciclista pokonał w finale Español de Madrid 3:1. Dwie bramki zdobył George McGuinness, a jedną Charles Simmons. Real Sociedad uznaje ten triumf za pierwsze trofeum swojej historii, ponieważ puchar wywalczyła drużyna stanowiąca bezpośrednią podstawę późniejszego klubu.

Po zwycięstwie zawodnicy zdecydowali się utworzyć niezależną organizację. Sociedad de Fútbol została oficjalnie założona 7 września 1909 roku, a pierwszym prezesem został Adolfo Sáenz Alonso.

11 lutego 1910 roku król Alfons XIII przyznał klubowi tytuł „Real”. Pełna nazwa została w ten sposób powiązana z monarchią, a w herbie pojawiła się korona królewska.

Wczesne drużyny korzystały z boisk używanych przez miejscowe środowisko piłkarskie. Dopiero otwarcie Atotxy w 1913 roku zapewniło klubowi stały stadion o wyraźnej tożsamości.

Pierwsze lata działalności

W pierwszych latach Real Sociedad rywalizowała przede wszystkim w rozgrywkach pucharowych, turniejach regionalnych i meczach towarzyskich. Ogólnokrajowa liga jeszcze nie istniała, dlatego Campeonato de España oraz lokalne eliminacje stanowiły najważniejszą drogę do oficjalnych sukcesów.

W 1910 roku klub ponownie nie mógł wystąpić pod własną nazwą z powodu zbyt krótkiego okresu formalnego istnienia. Zespół zagrał jako Vasconia Sporting Club w jednej z dwóch konkurencyjnych edycji krajowych rozgrywek powstałych wskutek sporu federacyjnego. Zajął drugie miejsce za Athletic Club.

Podobne podziały występowały również w kolejnych sezonach. Real Sociedad grała w edycji organizowanej przez Unión de Clubes w 1913 roku i dotarła do finałowej rywalizacji z FC Barcelona. Po dwóch remisach przegrała trzeci mecz 1:2.

5 października 1913 roku otwarto stadion Atotxa. Inauguracyjny mecz Real Sociedad z Athletic Club zakończył się remisem 3:3. Pierwszą bramkę na obiekcie zdobył napastnik Athleticu Rafael Moreno Aranzadi, znany jako Pichichi.

Najważniejszymi rywalami były wówczas Athletic oraz kluby z Irún, przede wszystkim Racing de Irún. Rywalizacja z zespołami z Irún zmieniła charakter po połączeniu Racingu i Sportingu w Real Unión w 1915 roku.

Konflikty organizacyjne między klubami z Gipuzkoi a Athletic Club przyczyniły się do utworzenia 25 kwietnia 1918 roku Gipuzkoańskiej Federacji Piłkarskiej. Uporządkowanie struktur regionalnych zapewniło bardziej regularny system rozgrywek.

W latach 20. Real Sociedad i Real Unión rywalizowały o dominację w Gipuzkoi. Klub z San Sebastián zdobywał regionalne mistrzostwa, a jednocześnie rozgrywał liczne mecze towarzyskie z drużynami z Francji, Anglii, Niemiec, Austrii, Węgier i innych państw.

W 1923 roku Węgier Lippo Hertzka został pierwszym zawodowym trenerem Real Sociedad. Dzięki jego kontaktom klub odbył w 1924 roku tournée po Austrii, Węgrzech i Niemczech, które według klubowej chronologii było pierwszą taką podróżą hiszpańskiej drużyny.

W 1928 roku Real Sociedad dotarła do finału Pucharu Hiszpanii przeciwko FC Barcelona. Pierwsze dwa mecze zakończyły się remisami, a trzeci rozegrano po przerwie spowodowanej igrzyskami olimpijskimi w Amsterdamie. Barcelona wygrała decydujące spotkanie 3:1.

Real Sociedad znalazła się w gronie założycieli Primera División. Pierwszy sezon ligowy 1928/29 zakończyła na czwartym miejscu, a Paco Bienzobas został pierwszym królem strzelców w historii rozgrywek.

Rozwój i najważniejsze okresy

### Lata 1928–1936: początek LaLiga i sportowe ambicje

Real Sociedad rozpoczęła ligową historię jako jeden z najsilniejszych zespołów północnej Hiszpanii. W sezonie 1930/31 zakończyła rozgrywki z taką samą liczbą punktów jak Athletic Club i Racing Santander.

O mistrzostwie rozstrzygnął bilans bramkowy. Athletic zdobył tytuł, a Real Sociedad została sklasyfikowana na trzecim miejscu. Było to pierwsze poważne zbliżenie klubu do ligowego mistrzostwa.

27 czerwca 1931 roku, po proklamowaniu Drugiej Republiki Hiszpańskiej i usunięciu symboli monarchicznych z życia publicznego, walne zgromadzenie zmieniło nazwę na Donostia F.C. Koronę w herbie zastąpiono symbolem miasta.

Postępująca profesjonalizacja zwiększyła koszty działalności. Problemy finansowe zmuszały klub do sprzedaży lub zwalniania najlepszych zawodników, co przyczyniło się do spadku z najwyższej ligi.

### Lata 1936–1959: wojna, odbudowa i rola Benita Díaza

Hiszpańska wojna domowa zatrzymała oficjalne rozgrywki. Od 1937 roku podejmowano próby odbudowania zespołu z udziałem weteranów i młodych piłkarzy, lecz mecze miały ograniczony charakter.

Po wojnie klub odzyskał nazwę Real Sociedad. Federacja umieściła go na poziomie, na którym występował przed zawieszeniem rozgrywek, czyli w Segunda División.

Real wróciła do Primera División po sezonie 1940/41. W kolejnych latach kilkukrotnie spadała i awansowała, zyskując reputację zespołu przemieszczającego się między dwiema najwyższymi klasami.

Ważną postacią był Benito Díaz, trener pracujący w kilku okresach. W sezonie 1946/47 wprowadził w Real Sociedad system WM, oparty na trzech obrońcach, dwóch cofniętych pomocnikach i pięciu zawodnikach ofensywnych. Klubowa historia uznaje go za jednego z pionierów tej taktyki w Hiszpanii.

Rozbudowa Atotxy w 1948 roku zwiększyła liczbę miejsc i przychody. W sezonie 1950/51 Real Sociedad zajęła piąte miejsce w lidze i dotarła do finału Pucharu Hiszpanii, w którym przegrała z FC Barcelona.

### Lata 1960–1978: stabilizacja, awans i rozwój własnego pokolenia

Po kolejnym spadku Real Sociedad wróciła do Primera División w 1967 roku. Awans rozpoczął czterdziestoletni nieprzerwany pobyt na najwyższym poziomie, zakończony dopiero w 2007 roku.

Klub stopniowo opierał pierwszy zespół na piłkarzach pochodzących z Gipuzkoi i rozwijanych w lokalnym systemie. Do drużyny wchodzili między innymi Luis Arconada, Inaxio Kortabarria, Jesús María Zamora, Jesús María Satrústegui, Roberto López Ufarte i Alberto Górriz.

5 grudnia 1976 roku przed derbami na Atotxy kapitan Real Sociedad Inaxio Kortabarria i kapitan Athleticu José Ángel Iribar wyszli na boisko z ikurriñą. Baskijska flaga nie była jeszcze zalegalizowana. Real Sociedad wygrała spotkanie 5:0, a gest stał się jednym z najważniejszych wydarzeń symbolicznych w historii baskijskiego sportu.

Alberto Ormaetxea przejął drużynę pod koniec lat 70. Czwarta pozycja w sezonie 1978/79 zapewniła udział w Pucharze UEFA i zapowiedziała najlepszy okres w dziejach klubu.

### Sezon 1979/80: rekordowa seria i utracone mistrzostwo

Real Sociedad pozostawała niepokonana przez pierwsze 32 kolejki sezonu 1979/80. Była to najdłuższa seria bez porażki od początku rozgrywek ligowych w ówczesnej historii hiszpańskiego futbolu.

Do przedostatniej kolejki drużyna prowadziła w tabeli. Porażka 1:2 z Sevillą zakończyła serię i odebrała Realowi kontrolę nad walką o tytuł.

Klub został wicemistrzem Hiszpanii. Niepowodzenie nie rozbiło zespołu, lecz stało się bezpośrednim punktem wyjścia do sukcesów dwóch kolejnych sezonów.

### Lata 1980–1982: dwa mistrzostwa Hiszpanii

26 kwietnia 1981 roku Real Sociedad potrzebowała remisu ze Sportingiem Gijón, aby zdobyć pierwsze mistrzostwo. W końcówce przegrywała 1:2, lecz Jesús María Zamora wykorzystał zamieszanie w polu karnym i strzelił wyrównującą bramkę.

Mistrzowski zespół opierał się niemal całkowicie na zawodnikach związanych z regionalnym systemem szkolenia. Kapitanem i podstawowym bramkarzem był Luis Arconada.

25 kwietnia 1982 roku Real Sociedad obroniła tytuł. W decydującym meczu na Atotxy pokonała Athletic Club 2:1 po bramkach Zamory i Lópeza Ufarte.

Dwa kolejne mistrzostwa były wynikiem ciągłości składu, silnej defensywy, dobrej organizacji i automatyzmów wypracowanych przez piłkarzy grających ze sobą przez wiele sezonów.

### Lata 1982–1989: Superpuchar, Europa i Puchar Króla

W grudniu 1982 roku Real Sociedad wygrała pierwszą edycję Superpucharu Hiszpanii. Po porażce 0:1 z Realem Madryt na wyjeździe zwyciężyła w rewanżu 4:0 po dogrywce.

W Pucharze Europy 1982/83 Real wyeliminowała Víkingur Reykjavík, Celtic i Sporting CP. W półfinale przegrała z Hamburgerem SV 2:3 w dwumeczu. Niemiecki klub został później triumfatorem rozgrywek.

Alberto Ormaetxea zakończył pracę w 1985 roku. Jego następcą został John Toshack, który wprowadzał większą elastyczność ustawienia i bardziej bezpośrednią grę.

W 1987 roku Real Sociedad zdobyła Puchar Króla. Finał z Atlético Madryt zakończył się remisem 2:2, a w serii rzutów karnych kluczową interwencję zanotował Arconada.

Rok później klub został wicemistrzem Hiszpanii i finalistą krajowego pucharu. Był to ostatni sezon wielkiego pokolenia, po którym kariery zakończyli między innymi Arconada i Zamora.

### Lata 1989–1993: otwarcie rynku i zmiana formy prawnej

Od lat 60. pierwszy zespół nie pozyskiwał piłkarzy zagranicznych. W 1989 roku zarząd zmienił politykę, a Irlandczyk John Aldridge został pierwszym zagranicznym transferem nowej epoki.

Decyzja odróżniła Real Sociedad od Athletic Club. Klub zachował nacisk na wychowanków, ale uznał, że może uzupełniać skład zawodnikami pochodzącymi z dowolnego kraju.

W 1992 roku Real Sociedad została przekształcona w Sociedad Anónima Deportiva. Wymagany kapitał wynosił 558,875 miliona peset i został podzielony na 65 750 akcji.

Klubowa chronologia podkreśla szerokie rozproszenie akcji wśród sympatyków. Real Sociedad nie pozostała jednak stowarzyszeniem członkowskim: formalną kontrolę przejęli akcjonariusze.

### Lata 1993–2001: przeprowadzka na Anoetę

Ostatni oficjalny mecz na Atotxy rozegrano 13 czerwca 1993 roku. Real Sociedad pokonała Tenerife 3:1, a kilka dni później oficjalnie pożegnała stadion używany przez 80 lat.

Anoetę otwarto 13 sierpnia 1993 roku meczem towarzyskim z Realem Madryt zakończonym wynikiem 2:2. Pierwszym oficjalnym spotkaniem był remis 2:2 z Realem Saragossa.

Nowy stadion zwiększył możliwości organizacyjne, ale bieżnia lekkoatletyczna oddalała publiczność od boiska. Atmosfera różniła się od zwartej i głośnej Atotxy.

W sezonie 1997/98 drużyna Bernda Kraussa zajęła trzecie miejsce i zakwalifikowała się do Pucharu UEFA. Kolejne lata przyniosły jednak częste zmiany trenerów i nierówne wyniki.

### Sezon 2002/03: walka o mistrzostwo

Raynald Denoueix stworzył drużynę opartą na równowadze między wychowankami i doświadczonymi zawodnikami zagranicznymi.

Xabi Alonso kierował rozegraniem, Valeri Karpin i Javier de Pedro pracowali na bokach, a Darko Kovačević i Nihat Kahveci tworzyli skuteczny duet napastników.

Real Sociedad przez znaczną część sezonu prowadziła w tabeli. Porażki w końcowej fazie pozwoliły Realowi Madryt przejąć inicjatywę.

Klub zakończył sezon jako wicemistrz Hiszpanii. Wynik zapewnił udział w Lidze Mistrzów i pozostaje najlepszym osiągnięciem ligowym od dwóch tytułów z początku lat 80.

### Lata 2004–2010: kryzys, spadek i postępowanie upadłościowe

Po wicemistrzostwie nie udało się utrzymać jakości kadry i stabilności finansowej. Kolejne zarządy zmieniały trenerów oraz strategię sportową.

W sezonie 2006/07 Real Sociedad spadła do Segunda División po czterdziestu kolejnych latach na najwyższym poziomie.

Problemy sportowe zbiegły się z zadłużeniem, konfliktami akcjonariuszy i częstymi zmianami władz. W lipcu 2008 roku klub wszedł w postępowanie upadłościowe.

20 grudnia 2008 roku grupa akcjonariuszy kierowana przez Jokinа Aperribaya doprowadziła do odwołania dotychczasowego zarządu. Aperribay został nowym prezesem.

Martín Lasarte objął zespół w 2009 roku. W składzie coraz większą rolę odgrywali wychowankowie, a do pierwszej drużyny przebił się młody Antoine Griezmann.

13 czerwca 2010 roku zwycięstwo nad Celtą Vigo zapewniło powrót do LaLiga. Kilka miesięcy wcześniej sąd zatwierdził układ z wierzycielami i klub formalnie opuścił postępowanie upadłościowe.

### Lata 2010–2018: powrót do Europy

Pierwszym celem po awansie było ustabilizowanie klubu w LaLiga. Martín Lasarte zapewnił utrzymanie, a Philippe Montanier rozwinął młody zespół oparty na zawodnikach Zubiety.

W sezonie 2012/13 Real Sociedad zajęła czwarte miejsce. Zwycięstwo nad Deportivo w ostatniej kolejce, po bramce Griezmanna, zapewniło kwalifikację do Ligi Mistrzów.

W eliminacjach klub pokonał Olympique Lyon, ale fazę grupową zakończył na ostatnim miejscu. Mimo słabego wyniku europejskiego kwalifikacja potwierdziła skalę odbudowy po spadku.

W kolejnych sezonach Real Sociedad regularnie rywalizowała o miejsca w górnej części tabeli. David Moyes, Eusebio Sacristán i Asier Garitano prowadzili drużynę w okresach o różnej długości i odmiennych założeniach taktycznych.

### Lata 2018–2025: era Imanola Alguacila

Imanol Alguacil, były zawodnik i trener zespołów młodzieżowych, objął pierwszą drużynę na stałe pod koniec 2018 roku.

Jego zespół wykorzystywał krótkie rozegranie, wysoki pressing i dużą liczbę wychowanków. Ważne role pełnili Mikel Oyarzabal, Mikel Merino, Martín Zubimendi, Robin Le Normand, Igor Zubeldia i Ander Barrenetxea.

Real Sociedad awansowała do finału Pucharu Króla 2019/20. Z powodu pandemii spotkanie z Athletic Club odbyło się dopiero 3 kwietnia 2021 roku i bez publiczności.

Oyarzabal wykorzystał rzut karny, a Real wygrała 1:0. Było to pierwsze duże trofeum klubu od 1987 roku.

Imanol doprowadzał drużynę do kolejnych kwalifikacji europejskich. W sezonie 2022/23 Real zajęła czwarte miejsce i ponownie weszła do Ligi Mistrzów.

W fazie grupowej 2023/24 zespół nie przegrał żadnego meczu, wyprzedził Inter Mediolan i stracił tylko dwie bramki. W 1/8 finału został wyeliminowany przez Paris Saint-Germain.

Imanol zakończył pracę po sezonie 2024/25. Jego kadencja była jednym z najstabilniejszych okresów trenerskich we współczesnej historii klubu.

### Sezon 2025/26: zmiana trenera i czwarty Puchar Hiszpanii

Sergio Francisco rozpoczął sezon jako następca Imanola. Wyniki ligowe nie odpowiadały oczekiwaniom i 14 grudnia 2025 roku klub zakończył współpracę z trenerem.

Pellegrino Matarazzo został zatrudniony 20 grudnia. Podpisał umowę do końca sezonu 2026/27.

Real Sociedad zakończyła LaLigę na dziesiątym miejscu z 46 punktami. Wynik oznaczał pozostanie w środku tabeli, ale najważniejszym osiągnięciem sezonu była kampania pucharowa.

W półfinale Real dwukrotnie pokonała Athletic Club 1:0. W finale z Atlético Madryt zremisowała 2:2 po dogrywce i wygrała serię rzutów karnych 4:3.

Unai Marrero obronił dwie pierwsze próby Atlético, a decydujący rzut karny wykorzystał Pablo Marín. Był to czwarty Puchar Hiszpanii w historii klubu.

Sukcesy krajowe

Real Sociedad dwukrotnie zdobyła mistrzostwo Hiszpanii. Triumfowała w sezonach 1980/81 i 1981/82 pod wodzą Alberta Ormaetxei.

Pierwszy tytuł został rozstrzygnięty w ostatnich sekundach meczu ze Sportingiem Gijón. Bramka Jesúsa Maríi Zamory na 2:2 pozwoliła Realowi utrzymać przewagę nad Realem Madryt.

Drugie mistrzostwo zostało zapewnione na Atotxy po zwycięstwie 2:1 nad Athletic Club. Obrona tytułu potwierdziła, że sukces z 1981 roku nie był jednorazowym wynikiem.

Sezon poprzedzający pierwszy triumf również ma ważne miejsce w historii. Real Sociedad była niepokonana przez 32 kolejki rozgrywek 1979/80 i dopiero porażka z Sevillą w przedostatnim meczu odebrała jej szansę na mistrzostwo.

Klub czterokrotnie zdobył główny krajowy puchar. Pierwszy triumf przypisuje do 1909 roku, gdy zawodnicy środowiska poprzedzającego formalne założenie Sociedad de Fútbol wystąpili pod nazwą Club Ciclista.

Drugie zwycięstwo nastąpiło w 1987 roku. Finał z Atlético Madryt zakończył się remisem 2:2, a Real wygrała po rzutach karnych.

Trzeci puchar dotyczył sezonu 2019/20, chociaż finał rozegrano 3 kwietnia 2021 roku. Real pokonała Athletic 1:0 po golu Oyarzabala z rzutu karnego.

Czwarte trofeum zdobyto 18 kwietnia 2026 roku. Finał przeciwko Atlético Madryt zakończył się wynikiem 2:2, a seria jedenastek 4:3 dla zespołu Matarazzo.

Real Sociedad wygrała również Superpuchar Hiszpanii w 1982 roku. Była pierwszym triumfatorem nowych rozgrywek łączących mistrza kraju ze zdobywcą pucharu.

W dorobku znajdują się także liczne mistrzostwa Gipuzkoi z okresu poprzedzającego rozwój ogólnokrajowej ligi. Trofea regionalne mają znaczenie historyczne, lecz nie są równoważne z mistrzostwem Hiszpanii.

Ważnymi osiągnięciami były także wicemistrzostwa z sezonów 1979/80, 1987/88 i 2002/03. Szczególnie wynik z 2003 roku pokazał, że klub może walczyć o tytuł również poza złotą erą lat 80.

Real Sociedad wielokrotnie awansowała z Segunda División. Najważniejszy współczesny awans nastąpił w 2010 roku, ponieważ zakończył trzyletni pobyt na zapleczu i rozpoczął okres stabilizacji oraz regularnych występów europejskich.

Występy międzynarodowe

Real Sociedad nie zdobyła dotychczas głównego trofeum UEFA. Jej najlepszym wynikiem w Pucharze Europy pozostaje półfinał sezonu 1982/83.

W tamtej kampanii mistrz Hiszpanii wyeliminował Víkingur Reykjavík, Celtic i Sporting CP. W półfinale rywalem był Hamburger SV.

Pierwszy mecz na Atotxy zakończył się remisem 1:1. W rewanżu niemiecki zespół wygrał 2:1 i awansował do finału, w którym pokonał Juventus.

Wcześniejsze występy w Pucharze UEFA obejmowały między innymi pamiętny dwumecz z Interem Mediolan. Po porażce 0:3 na wyjeździe Real wygrała rewanż 2:0 po dwóch bramkach Satrústeguiego. Było to pierwsze zwycięstwo klubu w rozgrywkach europejskich.

Real występowała również w Pucharze UEFA w okresie Johna Toshacka. W sezonie 1988/89 dotarła do ćwierćfinału, w którym została wyeliminowana przez VfB Stuttgart po serii rzutów karnych.

W Lidze Mistrzów 2003/04 drużyna prowadzona przez Raynalda Denoueix wyszła z grupy obejmującej Juventus, Galatasaray i Olympiakos. W 1/8 finału przegrała oba spotkania z Olympique Lyon po 0:1.

Po czwartej pozycji w LaLiga 2012/13 Real Sociedad pokonała Olympique Lyon w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów. W fazie grupowej rywalizowała z Manchesterem United, Bayerem Leverkusen i Szachtarem Donieck, lecz zdobyła tylko jeden punkt.

Najlepsza współczesna kampania Champions League przypadła na sezon 2023/24. Real wygrała grupę przed Interem Mediolan, Benficą i Salzburgiem.

Zespół Imanola zanotował trzy zwycięstwa i trzy remisy, zdobył siedem bramek i stracił dwie. W 1/8 finału przegrał z Paris Saint-Germain 0:2 na wyjeździe i 1:2 u siebie.

Real Sociedad regularnie uczestniczyła również w Lidze Europy. W sezonie 2022/23 wygrała grupę przed Manchesterem United, ale w 1/8 finału została wyeliminowana przez Romę.

W rozgrywkach 2024/25 doszła do 1/8 finału Ligi Europy. Kampania zakończyła się dwumeczem z Manchesterem United.

Europejskie występy mają dla klubu znaczenie sportowe i finansowe. Zwiększają przychody oraz atrakcyjność dla zawodników, lecz równocześnie obciążają kadrę budowaną z dużym udziałem wychowanków i piłkarzy rozwijanych w Zubiecie.

Stadion i infrastruktura

Real Sociedad rozgrywa domowe spotkania na Estadio de Anoeta w Donostii-San Sebastián. Aktualna potwierdzona pojemność wynosi 40 000 widzów.

Obiekt jest własnością komunalną. Zarządza nim Anoeta Kiroldegia, spółka publiczna utworzona przez miasto Donostia-San Sebastián. Real Sociedad korzysta ze stadionu na podstawie umowy i ponosi znaczną część kosztów związanych z jego użytkowaniem, ale nie jest jego wyłącznym właścicielem.

Stadion otwarto 13 sierpnia 1993 roku meczem towarzyskim z Realem Madryt zakończonym wynikiem 2:2. Pierwszym oficjalnym spotkaniem był ligowy remis 2:2 z Realem Saragossa.

Pierwotna konstrukcja obejmowała bieżnię lekkoatletyczną. Duża odległość między trybunami a boiskiem była przez lata krytykowana przez część kibiców, którzy porównywali Anoetę ze zwartą Atotxą.

Przebudowa rozpoczęta w 2017 roku usunęła bieżnię i umożliwiła przesunięcie trybun bliżej boiska. Powiększono widownię, przebudowano strefy komercyjne, techniczne i medialne oraz zamontowano nową elewację i zadaszenie.

Pełne otwarcie przebudowanego stadionu nastąpiło 14 września 2019 roku. Modernizacja przywróciła bardziej piłkarski charakter obiektu i zwiększyła możliwości uzyskiwania przychodów z hospitality, muzeum, sklepów i wydarzeń.

W latach 2019–2025 podczas wydarzeń organizowanych przez Real Sociedad używano komercyjnej nazwy Reale Arena lub Reale Seguros Stadium. Po zakończeniu okresu sponsorskiego klub ponownie stosuje nazwę Anoeta.

Poprzednim stadionem była Atotxa, otwarta 5 października 1913 roku. Obiekt służył klubowi przez 80 lat i był znany z wąskiego boiska, bliskości trybun oraz intensywnej atmosfery.

Ostatni oficjalny mecz na Atotxy rozegrano 13 czerwca 1993 roku przeciwko Tenerife. Real Sociedad wygrała 3:1, a gole zdobyli Meho Kodro i dwukrotnie Oceano.

Głównym ośrodkiem treningowym jest Zubieta, otwarta w 1980 roku. Kompleks znajduje się na obrzeżach Donostii i jest wykorzystywany przez pierwszy zespół, drużynę kobiecą, Sanse oraz zespoły akademii.

Zubieta była wielokrotnie rozbudowywana. Obejmuje pełnowymiarowe boiska z nawierzchnią naturalną i sztuczną, zaplecze medyczne, siłownie, pomieszczenia analityczne oraz stadiony używane przez zespoły rezerwowe i młodzieżowe.

Ośrodek jest nie tylko miejscem treningu, lecz także centrum metodologii sportowej. Klub współpracuje z lokalnymi zespołami z Gipuzkoi, monitoruje rozwój młodych zawodników i stara się tworzyć ciągłą drogę od futbolu dziecięcego do pierwszej drużyny.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami Real Sociedad są biel i niebieski. Najbardziej rozpoznawalny domowy strój składa się z koszulki w pionowe biało-niebieskie pasy, białych lub niebieskich spodenek oraz odpowiednio dopasowanych skarpet.

Pierwszy udokumentowany poprzednik klubu, San Sebastián Recreation Club, występował początkowo w zielono-żółtych strojach. W 1908 roku wprowadził białe koszule z niebieskimi inicjałami i niebieskie spodenki.

Biało-niebieska identyfikacja została utrwalona po utworzeniu Sociedad de Fútbol. Dokładna liczba i szerokość pasów zmieniały się na przestrzeni sezonów, ale zestaw kolorów pozostał podstawowym znakiem rozpoznawczym.

Od barw pochodzi określenie txuri-urdin. W języku baskijskim „txuri” oznacza biały, a „urdin” niebieski. Przydomek może odnosić się do klubu, zawodników i kibiców.

Powszechne jest również określenie La Real. Nie oznacza ono wyłącznie skrótu nazwy, lecz stało się samodzielnym elementem tożsamości używanym w Hiszpanii i przez społeczność kibicowską.

Herb przedstawia niebiesko-białą flagę owiniętą wokół piłki i zwieńczoną królewską koroną. Korona nawiązuje do tytułu nadanego przez Alfonsa XIII w 1910 roku.

W okresie Drugiej Republiki usunięto symbole monarchiczne, a nazwę zmieniono na Donostia F.C. Po wojnie domowej przywrócono tradycyjną nazwę i koronę.

Kolejne modernizacje herbu dotyczyły przede wszystkim odcieni, proporcji, szczegółów korony oraz sposobu cyfrowego odwzorowania. W 2017 roku klub przywrócił głębszy odcień niebieskiego kojarzony z częścią historycznych okresów, w tym z drużynami lat 80.

Ważnym elementem identyfikacji jest oficjalny hymn skomponowany przez Ricardo Sabadie. W 2018 roku zmieniono część słów, aby jego przekaz obejmował wszystkie drużyny i zawodniczki klubu, a nie tylko męski zespół.

Na stadionie obecne są ikurriñe, flagi Gipuzkoi oraz biało-niebieskie szaliki. Symbole regionalne nie oznaczają jednak, że klub posiada jeden obowiązujący profil polityczny. Społeczność Real Sociedad obejmuje osoby o różnych poglądach i sposobach rozumienia baskijskiej tożsamości.

Styl gry i filozofia sportowa

Real Sociedad nie posiadała jednego stylu obowiązującego przez całą historię. Sposób gry zmieniał się wraz z trenerami, rozwojem taktyki i profilem kolejnych pokoleń zawodników.

W latach 40. Benito Díaz wprowadzał system WM. Ustawienie z trzema defensorami oraz cofniętymi pomocnikami zmieniło organizację drużyny i zostało później przejęte przez inne hiszpańskie kluby.

Mistrzowska drużyna Alberta Ormaetxei wyróżniała się zgraniem oraz równowagą. Zawodnicy przez wiele lat rozwijali wspólne automatyzmy, dzięki czemu zespół potrafił skutecznie bronić, szybko przechodzić do ataku i kontrolować tempo spotkania.

Luis Arconada zapewniał bezpieczeństwo w bramce, Alberto Górriz i Inaxio Kortabarria organizowali obronę, Jesús María Zamora i Periko Alonso pracowali w środku pola, a Satrústegui oraz López Ufarte odpowiadali za atak.

John Toshack wprowadzał elastyczne ustawienia, grę trzema obrońcami i bardziej bezpośrednie przenoszenie piłki. Jego drużyny korzystały z intensywności oraz mocnych napastników.

Raynald Denoueix w sezonie 2002/03 oparł grę na podaniach Xabiego Alonso, ruchliwości skrzydłowych oraz współpracy Nihata z Kovačeviciem. Zespół potrafił zarówno utrzymywać piłkę, jak i szybko atakować przestrzeń.

Philippe Montanier rozwijał młodą drużynę wykorzystującą tempo Griezmanna i Carlosa Veli. Ważnymi elementami były przejścia po odbiorze, aktywność bocznych obrońców i techniczna pomoc.

Najbardziej rozpoznawalny współczesny model stworzył Imanol Alguacil. Real Sociedad budowała akcje od obrony, starała się tworzyć przewagę w środku, odzyskiwać piłkę wysoko i wykorzystywać płynną wymianę pozycji.

Imanol nie stosował jednej formacji. W zależności od zawodników używał wariantów z jednym lub dwoma defensywnymi pomocnikami, skrzydłowymi schodzącymi do środka i napastnikiem uczestniczącym w rozegraniu.

Podstawą filozofii sportowej pozostaje Zubieta. Klub zakłada, że pierwszy zespół powinien regularnie korzystać z piłkarzy rozwijanych we własnej akademii i w lokalnym systemie.

Polityka transferowa uzupełnia szkolenie. Real Sociedad pozyskuje zawodników z innych klubów, lecz zwykle szuka profili pasujących do istniejącej metodologii oraz piłkarzy mogących zwiększyć wartość sportową i rynkową.

Pod koniec lat 80. klub zrezygnował z nieformalnej polityki niewystawiania zagranicznych zawodników. John Aldridge stał się pierwszym zagranicznym transferem nowej epoki, co otworzyło drogę takim graczom jak Meho Kodro, Darko Kovačević, Nihat Kahveci, Valeri Karpin, Carlos Vela i Takefusa Kubo.

Pellegrino Matarazzo objął zespół w grudniu 2025 roku. W pierwszych miesiącach zwiększył znaczenie energii bez piłki, pionowych podań i szybszego przechodzenia do ataku.

Zdobycie Pucharu Króla w 2026 roku pokazało zdolność jego zespołu do reagowania w meczach pucharowych. Pełny model Matarazzo będzie można jednak ocenić dopiero po całym okresie przygotowawczym i kolejnych sezonach.

Najważniejsi trenerzy

### Lippo Hertzka

Lippo Hertzka został pierwszym profesjonalnym trenerem Real Sociedad w 1923 roku. Wprowadzał metody inspirowane futbolem środkowoeuropejskim i pomógł zorganizować zagraniczne tournée.

Jego wpływ wykraczał poza wyniki. Real zaczęła systematyczniej planować trening, poszerzyła kontakty międzynarodowe i konfrontowała się z zespołami stosującymi odmienne rozwiązania taktyczne.

### Benito Díaz

Benito Díaz prowadził Real Sociedad w kilku okresach przed wojną i po jej zakończeniu. Uczestniczył w odbudowie sportowej oraz kolejnych awansach do Primera División.

W sezonie 1946/47 wprowadził system WM. Początkowo uznawano go za rozwiązanie defensywne, lecz jego organizacja szybko zainteresowała inne kluby w Hiszpanii.

Díaz doprowadził Real także do finału Pucharu Hiszpanii w 1951 roku.

### Alberto Ormaetxea

Alberto Ormaetxea prowadził pierwszą drużynę w latach 1978–1985. Był trenerem najważniejszego okresu sportowego w historii klubu.

Zdobył dwa mistrzostwa Hiszpanii, Superpuchar i dotarł do półfinału Pucharu Europy.

Jego drużyna była oparta na zawodnikach wychowanych w tym samym środowisku. Ormaetxea wykorzystywał ich wzajemne zrozumienie, organizację i zdolność do wykonywania kilku zadań taktycznych.

### John Benjamin Toshack

John Toshack pracował w Real Sociedad w kilku okresach od 1985 roku. W pierwszej kadencji zdobył Puchar Króla w 1987 roku i osiągnął ligowo-pucharowe wicemistrzostwo w następnym sezonie.

Walijczyk wykorzystywał zmienne ustawienia, grę trójką środkowych obrońców i bezpośrednie podania do napastników.

Toshack miał również wpływ na przejście klubu od ograniczonego rynku regionalnego do pozyskiwania zawodników zagranicznych.

### Raynald Denoueix

Raynald Denoueix prowadził Real Sociedad w latach 2002–2004. W pierwszym sezonie zdobył wicemistrzostwo Hiszpanii.

Francuski trener stworzył zrównoważoną drużynę opartą na rozgrywaniu Xabiego Alonso, pracy skrzydłowych oraz golach Nihata i Kovačevicia.

Rok później doprowadził Real do 1/8 finału Ligi Mistrzów.

### Martín Lasarte

Martín Lasarte objął zespół w 2009 roku podczas pobytu w Segunda División. Oparł drużynę na wychowankach i bardziej doświadczonych piłkarzach pozyskanych z zewnątrz.

W pierwszym sezonie wywalczył awans do LaLiga. Wprowadził do drużyny Antoine’a Griezmanna i pomógł rozpocząć nowy etap po kryzysie finansowym.

### Philippe Montanier

Philippe Montanier pracował w latach 2011–2013. Pierwszy sezon przyniósł walkę o stabilizację, ale w drugim Real Sociedad zajęła czwarte miejsce.

Francuz rozwinął ofensywny zespół oparty na młodych zawodnikach. Kwalifikacja do Ligi Mistrzów potwierdziła sportowy powrót klubu po spadku.

### Imanol Alguacil

Imanol Alguacil był wcześniej piłkarzem Real Sociedad i trenerem zespołów Zubiety. Dwukrotnie prowadził pierwszą drużynę tymczasowo, a pod koniec 2018 roku przejął ją na stałe.

Zdobył Puchar Króla 2019/20, regularnie kwalifikował zespół do europejskich rozgrywek i doprowadził go do 1/8 finału Ligi Mistrzów.

Jego największy wpływ polegał na połączeniu czytelnego modelu gry z regularnym wprowadzaniem wychowanków.

### Pellegrino Matarazzo

Pellegrino Matarazzo został zatrudniony 20 grudnia 2025 roku po odejściu Sergio Francisco. Podpisał umowę obowiązującą do końca sezonu 2026/27.

W pierwszym niepełnym sezonie poprowadził Real Sociedad do dziesiątego miejsca w LaLiga i zwycięstwa w Pucharze Króla.

Triumf w finale z Atlético Madryt uczynił go jednym z niewielu trenerów, którzy zdobyli trofeum w pierwszych miesiącach pracy z klubem.

Najważniejsi zawodnicy

### Paco Bienzobas

Paco Bienzobas był jedną z pierwszych gwiazd Real Sociedad. W sezonie 1928/29 został pierwszym królem strzelców w historii Primera División.

Grał jako napastnik, potrafił kreować akcje i zdobywać bramki. Reprezentuje pokolenie, które wprowadziło klub do ogólnokrajowego futbolu ligowego.

### Mariano Arrate

Mariano Arrate był obrońcą i kapitanem wczesnego okresu działalności. Uczestniczył w rozwoju klubu przed utworzeniem LaLiga.

Reprezentował Hiszpanię podczas igrzysk olimpijskich w Antwerpii w 1920 roku, gdzie drużyna zdobyła srebrny medal.

### Luis Arconada

Luis Arconada jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych bramkarzy w historii hiszpańskiego futbolu. Całą seniorską karierę klubową spędził w Real Sociedad.

Był kapitanem mistrzowskiej drużyny i podstawowym zawodnikiem podczas dwóch tytułów ligowych, Superpucharu, półfinału Pucharu Europy i triumfu pucharowego z 1987 roku.

Wyróżniał się refleksem, ustawieniem i przywództwem. Trzykrotnie otrzymał Trofeo Zamora dla bramkarza z najlepszym bilansem w LaLiga.

### Alberto Górriz

Alberto Górriz jest rekordzistą Real Sociedad pod względem liczby oficjalnych występów. Rozegrał 599 meczów pierwszej drużyny.

Środkowy obrońca uczestniczył w obu mistrzostwach, Superpucharze, półfinale Pucharu Europy i zdobyciu Pucharu Króla w 1987 roku.

Jego długowieczność łączyła złotą generację lat 80. z późniejszym okresem przebudowy.

### Jesús María Satrústegui

Jesús María Satrústegui jest najlepszym strzelcem w historii klubu z dorobkiem 162 oficjalnych bramek.

Był klasycznym środkowym napastnikiem. Wykorzystywał warunki fizyczne, grę głową i dobre ustawienie w polu karnym.

Zdobywał kluczowe gole podczas mistrzowskich sezonów i dwukrotnie trafił w pierwszym europejskim zwycięstwie Real Sociedad nad Interem Mediolan.

### Jesús María Zamora

Jesús María Zamora pełnił rolę środkowego pomocnika mistrzowskiego zespołu.

Najbardziej znanym momentem jego kariery pozostaje bramka w ostatniej minucie meczu ze Sportingiem Gijón w 1981 roku. Trafienie na 2:2 zapewniło Real Sociedad pierwsze mistrzostwo.

Zamora łączył pracę defensywną, rozegranie i wejścia w pole karne.

### Roberto López Ufarte

Roberto López Ufarte był jednym z najważniejszych skrzydłowych w historii klubu. Jego szybkość, drybling i gole stanowiły ważną część ofensywy dwóch mistrzowskich drużyn.

Zdobył jedną z bramek w meczu z Athletic Club, który przypieczętował tytuł w 1982 roku, oraz uczestniczył w zdobyciu Superpucharu.

### José Mari Bakero

José Mari Bakero przeszedł przez system szkoleniowy Real Sociedad i zadebiutował w pierwszym zespole jako nastolatek.

Był częścią mistrzowskiej generacji oraz drużyny, która zdobyła Puchar Króla w 1987 roku. Występował jako pomocnik lub zawodnik ofensywny.

Po odejściu do Barcelony stał się jednym z liderów zespołu Johana Cruyffa, co potwierdziło poziom szkolenia Real Sociedad.

### Xabi Alonso

Xabi Alonso jest wychowankiem Zubiety i liderem drużyny wicemistrzowskiej z sezonu 2002/03.

Jako środkowy pomocnik odpowiadał za tempo rozegrania, długie podania i organizację gry. Mimo młodego wieku pełnił funkcję kapitana.

Po transferze odnosił sukcesy z Liverpoolem, Realem Madryt i Bayernem Monachium oraz zdobył mistrzostwo świata i dwa mistrzostwa Europy z reprezentacją Hiszpanii.

### Darko Kovačević

Darko Kovačević reprezentował Real Sociedad w dwóch okresach i należał do najskuteczniejszych zagranicznych piłkarzy w historii klubu.

Serbski napastnik tworzył szczególnie efektywny duet z Nihatem Kahvecim w sezonie 2002/03. Zapewniał grę w powietrzu, utrzymywanie piłki i regularne gole.

### Nihat Kahveci

Nihat Kahveci dołączył z Beşiktaşu i szybko stał się jednym z liderów ataku.

W sezonie wicemistrzowskim zdobywał bramki po szybkich akcjach, uderzeniach z dystansu i stałych fragmentach.

Jego współpraca z Kovačeviciem należała do najważniejszych elementów ofensywnego sukcesu drużyny Denoueix.

### Xabi Prieto

Xabi Prieto rozegrał 530 oficjalnych spotkań i całą zawodową karierę spędził w Real Sociedad.

Pozostał w klubie po spadku w 2007 roku, uczestniczył w awansie oraz kolejnych kwalifikacjach europejskich.

Wyróżniał się techniką, wykonywaniem rzutów karnych i umiejętnością gry na kilku pozycjach ofensywnych. Był kapitanem i symbolem ciągłości między kryzysem a odbudową.

### Antoine Griezmann

Antoine Griezmann trafił do akademii Real Sociedad jako młody zawodnik z Francji. Zadebiutował w pierwszym zespole w sezonie zakończonym awansem do LaLiga.

Jego szybkość, ruch bez piłki i gole pomogły klubowi zająć czwarte miejsce w 2013 roku oraz przejść kwalifikacje Ligi Mistrzów.

Późniejsza kariera w Atlético Madryt i reprezentacji Francji uczyniła go jednym z najbardziej znanych zawodników rozwiniętych w Zubiecie.

### Mikel Oyarzabal

Mikel Oyarzabal jest wychowankiem, kapitanem i jedną z najważniejszych postaci współczesnego klubu.

W finale Pucharu Króla rozegranym w 2021 roku wykorzystał rzut karny, który zapewnił zwycięstwo nad Athletic Club.

W finale z Atlético Madryt w 2026 roku również zdobył bramkę z jedenastu metrów podczas meczu i jako kapitan podniósł trofeum.

Oyarzabal występuje na skrzydle, w ataku i jako zawodnik cofnięty. Łączy skuteczność z udziałem w rozegraniu oraz pracą bez piłki.

Kibice i kultura klubu

Kibice Real Sociedad są określani jako realzales. Społeczność koncentruje się w Donostii, Gipuzkoi oraz pozostałych częściach Kraju Basków, ale oficjalne grupy działają również w innych regionach Hiszpanii i poza jej granicami.

Biało-niebieskie barwy, określenie txuri-urdin i okrzyk „Aupa Real!” należą do najważniejszych elementów kultury meczowej.

Atotxa pozostaje ważnym miejscem pamięci. Dawny stadion był niewielki, a trybuny znajdowały się bardzo blisko boiska. Starsi kibice często traktują go jako symbol bardziej lokalnego i bezpośredniego okresu historii klubu.

Przebudowa Anoety miała przywrócić część tej atmosfery poprzez usunięcie bieżni i przysunięcie trybun. Powstanie zwartego stadionu poprawiło akustykę oraz kontakt publiczności z zawodnikami.

Szczególne znaczenie posiada trybuna nazwana imieniem Aitora Zabalety. Kibic Real Sociedad został zamordowany w Madrycie w 1998 roku przed meczem Pucharu UEFA z Atlético.

Upamiętnienie Zabalety jest częścią klubowej pamięci o przemocy kibicowskiej. Nie powinno być wykorzystywane do obciążania odpowiedzialnością całych społeczności któregokolwiek klubu.

Jednym z najważniejszych symbolicznych wydarzeń pozostaje derby z 5 grudnia 1976 roku. Wspólne wniesienie ikurriñy przez Kortabarrię i Iribara połączyło rywalizację sportową z publicznym wyrażeniem baskijskiej tożsamości w okresie przemian politycznych.

Kibice uczestniczą w peñas, oficjalnych programach członkowskich i inicjatywach fundacji. Posiadanie karnetu nie jest jednak równoznaczne z posiadaniem akcji ani prawem do wyboru zarządu.

Fundacja Real Sociedad prowadzi projekty edukacyjne, integracyjne i sportowe. Klub uczestniczy również w rozgrywkach LaLiga Genuine przeznaczonych dla zawodników z niepełnosprawnością intelektualną.

Organizacja prowadzi zawodową drużynę kobiecą. Jej zdobycie Pucharu Królowej w sezonie 2018/19 rozszerzyło zakres najważniejszych sukcesów klubowych poza pierwszą drużynę męską.

Real Sociedad zachowała wielosekcyjny charakter. Oprócz piłki nożnej działa w hokeju na trawie, lekkoatletyce, pelocie baskijskiej i sportach podwodnych.

Rywalizacje i derby

### Athletic Club

Najważniejszym rywalem Real Sociedad jest Athletic Club z Bilbao. Mecze obu zespołów są określane jako derby Kraju Basków.

Rywalizacja ma charakter geograficzny, sportowy i kulturowy. Real reprezentuje przede wszystkim Donostię oraz Gipuzkoę, natomiast Athletic Bilbao i Bizkaię.

Początki konfliktu sięgają pierwszych dekad XX wieku, gdy kluby rywalizowały w rozgrywkach regionalnych i krajowych. Spory organizacyjne przyczyniły się między innymi do powstania Gipuzkoańskiej Federacji Piłkarskiej.

Oba kluby przez znaczną część historii opierały zespoły na piłkarzach z regionu. Real Sociedad pod koniec lat 80. otworzyła pierwszy zespół na regularne transfery zagraniczne, podczas gdy Athletic zachował geograficzne kryterium rekrutacji.

Derby mogą być intensywne, ale są również kojarzone ze wspólnym świętowaniem baskijskiej kultury i relatywnie bezpieczną atmosferą między większością kibiców.

Najważniejszym współczesnym spotkaniem był finał Pucharu Króla 2019/20, rozegrany w 2021 roku. Real Sociedad wygrała 1:0.

W półfinale Pucharu Króla 2025/26 Real zwyciężyła w obu meczach po 1:0 i awansowała do finału wynikiem 2:0.

### Real Unión

Real Unión z Irún był najważniejszym rywalem Real Sociedad w początkowym okresie. Oba kluby walczyły o pozycję czołowej drużyny Gipuzkoi.

Przed utworzeniem Real Unión największe znaczenie miały spotkania z Racingiem de Irún i Sportingiem de Irún. Zespoły połączyły się w 1915 roku.

Wraz z trwałym wejściem Real Sociedad do LaLiga oraz późniejszym występowaniem Real Unión na niższych poziomach częstotliwość oficjalnych meczów spadła. Rywalizacja zachowała znaczenie historyczne, ale nie ma obecnie takiego ciężaru jak derby z Athletikiem.

### CA Osasuna i Deportivo Alavés

Spotkania z Osasuną i Alavés mają charakter regionalny oraz geograficzny. Kluby reprezentują sąsiednie części północnej Hiszpanii i regularnie rywalizują o miejsca w LaLiga.

Nie należy jednak zrównywać ich znaczenia z derbami Kraju Basków. Intensywność zależy od aktualnej sytuacji sportowej i częstotliwości bezpośrednich spotkań.

### Real Madryt i FC Barcelona

Real Sociedad rozgrywała z Realem Madryt i Barceloną wiele ważnych meczów o mistrzostwo oraz krajowy puchar.

Nie są to klasyczne rywalizacje derbowe. Ich znaczenie wynika przede wszystkim ze sportowego poziomu przeciwników oraz historycznych spotkań, takich jak walka o tytuł z Realem w 1981 i 2003 roku czy trzyczęściowy finał pucharu z Barceloną w 1928 roku.

Organizacja i model funkcjonowania

Real Sociedad de Fútbol działa jako Sociedad Anónima Deportiva, czyli sportowa spółka akcyjna.

Przekształcenie nastąpiło w 1992 roku na podstawie przepisów wymagających od większości profesjonalnych klubów hiszpańskich przyjęcia formy spółki.

Kapitał wymagany podczas transformacji wynosił 558,875 miliona peset i został podzielony na 65 750 akcji. Według klubowej historii akcje zostały wyjątkowo szeroko rozprowadzone wśród sympatyków.

Formalną kontrolę sprawują akcjonariusze. Uczestniczą w walnych zgromadzeniach, zatwierdzają sprawozdania, budżety oraz decyzje należące do ich kompetencji.

Posiadacze karnetów i członkowie programów kibicowskich nie wybierają bezpośrednio prezesa, chyba że są również akcjonariuszami posiadającymi odpowiednie prawa głosu.

Według stanu na 30 czerwca 2026 roku prezesem jest Jokin Aperribay. Objął stanowisko w grudniu 2008 roku po odwołaniu zarządu podczas kryzysu finansowego.

Wiceprezesami są Mikel Ubarretxena Pisón i Ángel Oyarzun Narváez. Za pion sportowy odpowiada Erik Bretos, przedstawiany przez klub jako dyrektor sportowy lub dyrektor futbolu.

Publicznie dostępne materiały nie wskazują pojedynczego akcjonariusza posiadającego potwierdzoną większość. Akcjonariat pozostaje rozproszony, choć rzeczywisty wpływ poszczególnych grup zależy od liczby reprezentowanych akcji i porozumień na walnych zgromadzeniach.

Model finansowania obejmuje prawa medialne, bilety i karnety, sponsoring, hospitality, sprzedaż produktów, transfery, premie UEFA oraz przychody związane z wykorzystaniem Anoety.

W roku obrotowym 2024/25 klub wykazał dodatni wynik finansowy. Stabilność pozostaje jednak zależna od wyników sportowych, wartości zawodników oraz regularnego udziału w europejskich rozgrywkach.

Zubieta jest centralnym elementem modelu. Akademia ogranicza konieczność kupowania całej kadry na rynku transferowym i pozwala rozwijać zawodników odpowiadających metodologii pierwszej drużyny.

Sanse pełni funkcję bezpośredniego zespołu rezerw. Zawodnicy mogą w nim zdobywać doświadczenie w seniorskich rozgrywkach przed wejściem do pierwszej drużyny.

Real Sociedad prowadzi także kobiecą drużynę piłkarską oraz zespoły hokeja na trawie, lekkoatletyki, peloty baskijskiej i sportów podwodnych.

Relacja z miastem jest szczególnie widoczna w przypadku Anoety. Obiekt jest komunalny, a jego zarządzanie i finansowanie infrastruktury wymagają współpracy klubu z miejską spółką oraz instytucjami publicznymi.

Obecna sytuacja klubu

Według stanu na 30 czerwca 2026 roku Real Sociedad występuje w LaLiga, najwyższej klasie rozgrywkowej w Hiszpanii.

Sezon 2025/26 zakończyła na dziesiątym miejscu z 46 punktami. Miała taki sam dorobek jak jedenasty Espanyol, ale została sklasyfikowana wyżej według kryteriów ligowych.

Pozycja w środku tabeli była słabsza niż w okresie regularnych kwalifikacji europejskich pod wodzą Imanola Alguacila. Sezon nie został jednak oceniony wyłącznie przez pryzmat ligi, ponieważ klub zdobył Puchar Króla.

W finale rozegranym 18 kwietnia 2026 roku Real Sociedad zremisowała z Atlético Madryt 2:2 po dogrywce i wygrała serię rzutów karnych 4:3.

Trofeum było czwartym krajowym pucharem w historii pierwszej drużyny męskiej i drugim zdobytym w ciągu pięciu lat.

Trenerem pozostaje Pellegrino Matarazzo, którego umowa obowiązuje do końca sezonu 2026/27. Po objęciu drużyny w grudniu 2025 roku poprawił wyniki w rozgrywkach pucharowych i zakończył sezon pełnym trofeum.

Prezesem jest Jokin Aperribay, a pionem sportowym kieruje Erik Bretos. Nie ogłoszono zmiany formy prawnej ani przejęcia klubu przez nowego większościowego właściciela.

Najważniejszym zadaniem sportowym jest połączenie jakości prezentowanej w Pucharze Króla z większą regularnością w LaLiga.

Matarazzo otrzymuje możliwość przeprowadzenia pełnego okresu przygotowawczego. Musi dostosować kadrę do własnego sposobu gry, nie osłabiając ścieżki prowadzącej z Zubiety do pierwszego zespołu.

Kolejnym wyzwaniem jest zarządzanie obciążeniami wynikającymi z powrotu do europejskich rozgrywek po zdobyciu krajowego pucharu. Klub potrzebuje odpowiedniej liczby zawodników, ale jednocześnie powinien zachować kontrolę kosztów.

Real Sociedad musi również reagować na zainteresowanie największymi wychowankami. Sprzedaż zawodników może finansować rozwój, lecz częste odejścia liderów utrudniają utrzymanie ciągłości sportowej.