Real Club Deportivo Mallorca, S.A.D.

Wprowadzenie

RCD Mallorca jest zawodowym klubem piłkarskim z Palmy, stolicy Balearów, który w sezonie 2026/27 występuje w Segunda División. To najbardziej utytułowany i najbardziej rozpoznawalny klub piłkarski z archipelagu, posiadający wieloletnią historię występów w Primera División.

Klub jest kojarzony z czerwonymi koszulkami, czarnymi elementami stroju, przydomkiem Los Bermellones oraz wyspiarską tożsamością obejmującą Palmę i pozostałe miejscowości Majorki. Jego współczesnym domem jest Estadi Mallorca Son Moix, przebudowany tak, aby usunąć bieżnię lekkoatletyczną i przybliżyć trybuny do boiska.

Największe osiągnięcia przypadły na przełom XX i XXI wieku. Mallorca zdobyła Superpuchar Hiszpanii w 1998 roku, dotarła do finału ostatniej edycji Pucharu Zdobywców Pucharów, dwukrotnie zajęła trzecie miejsce w lidze, zagrała w Lidze Mistrzów i wygrała Puchar Hiszpanii w 2003 roku.

Historia klubu obejmuje jednak również długie okresy gry w niższych ligach, problemy finansowe, postępowanie upadłościowe, zmiany właścicielskie i spadek aż na trzeci poziom w 2017 roku. Zdolność do odbudowy, w tym dwa kolejne awanse w latach 2018–2019, jest jednym z najważniejszych elementów współczesnej narracji o Mallorce.

Powstanie klubu

Początki RCD Mallorca sięgają lutego 1916 roku. Akt konstytucyjny nowej organizacji sporządzono 27 lutego w Palmie, a 5 marca Alfonso XIII Foot-Ball Club został formalnie zarejestrowany w Hiszpańskiej Federacji Piłkarskiej. Klub przyjmuje właśnie 5 marca 1916 roku jako oficjalną datę założenia.

Inicjatywę tworzyło miejscowe środowisko sympatyków rozwijającej się piłki nożnej. Pierwszym zespołem kierowała grupa działaczy związanych z inżynierem Adolfem Vázquezem Humasqué. Wkrótce pierwszym formalnym prezesem został Antonio Moner. Organizacja posiadała pierwszą drużynę noszącą nazwę Alfonso XIII oraz zespół rezerw Victoria Eugenia.

Pierwszym boiskiem było Campo de Buenos Aires w Palmie. W dniu oficjalnej rejestracji rozegrano tam wewnętrzne spotkanie klubowych drużyn, natomiast uroczysta inauguracja obiektu nastąpiła 25 marca 1916 roku meczem z FC Barcelona. Bardziej doświadczony zespół z Katalonii wygrał 8:0.

Klub od początku budował identyfikację z czerwonym strojem, z którego wywodzi się późniejszy przydomek Los Bermellones. 30 czerwca 1916 roku król Alfons XIII przyznał organizacji prawo używania królewskiego tytułu. Nazwę zmieniono wówczas na Real Sociedad Alfonso XIII.

Powstanie klubu przypadło na okres popularyzacji futbolu poza największymi ośrodkami Półwyspu Iberyjskiego. Położenie na wyspie utrudniało regularne podróże i organizację spotkań, dlatego wczesny rozwój Mallorki był związany zarówno z lokalnymi mistrzostwami Balearów, jak i kontaktami sportowymi z Katalonią.

Pierwsze lata działalności

W 1917 roku Real Sociedad Alfonso XIII zdobyła nieoficjalne mistrzostwo Balearów i została zaproszona do rozgrywek Segunda Liga de Catalunya. W finale pokonała Palafrugell 3:1. Sukces miał znaczenie organizacyjne, ponieważ potwierdzał, że klub z wyspy może skutecznie rywalizować z zespołami z kontynentalnej części Hiszpanii.

W kolejnych latach drużyna uczestniczyła głównie w rozgrywkach regionalnych i stopniowo rozwijała zaplecze społeczne. Jej naturalnym lokalnym konkurentem stał się klub, z którego później wykształcił się CD Atlético Baleares. Rywalizacja miała podłoże miejskie, sportowe i środowiskowe.

Po ustanowieniu Drugiej Republiki w 1931 roku z nazwy usunięto odniesienie do monarchii. Klub przyjął nazwę Club Deportivo Mallorca. Podczas hiszpańskiej wojny domowej ogólnokrajowe rozgrywki zostały przerwane, choć na Balearach organizowano ograniczone mecze lokalne.

Po wznowieniu systemu ligowego Mallorca została umieszczona w Segunda División, lecz w sezonie 1939/40 spadła. W następnych latach grała na niższych poziomach, próbując odbudować struktury i finanse po okresie wojennym.

W sezonie 1943/44 klub wygrał swoją grupę Tercera División i awansował na drugi poziom. Kolejnym przełomem było otwarcie w 1945 roku stadionu Es Fortí, który zapewnił drużynie większy i trwalszy dom. W 1947 roku przywrócono królewski tytuł oraz przyjęto nazwę Real Club Deportivo Mallorca.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1916–1947: tworzenie wyspiarskiego klubu

Pierwsze trzy dekady obejmowały budowanie organizacji, udział w rozgrywkach regionalnych i pierwsze próby wejścia do krajowego systemu ligowego. Klub kilkakrotnie zmieniał nazwę w związku z sytuacją polityczną Hiszpanii. Otwarcie Es Fortí i przyjęcie obecnej nazwy stworzyły podstawy stabilniejszego rozwoju.

### 1947–1960: kryzys i pierwszy awans do elity

W pierwszej połowie lat pięćdziesiątych Mallorca zmagała się z problemami sportowymi i finansowymi. W 1954 roku spadła do Tercera División, a rok później stadion Es Fortí otrzymał nazwę Lluís Sitjar. Prezes Jaume Rosselló i trener Juan Carlos Lorenzo rozpoczęli głęboką przebudowę drużyny.

Zespół wywalczył dwa kolejne awanse, a 17 kwietnia 1960 roku po raz pierwszy dostał się do Primera División. Grupa zawodników, która dokonała tego przełomu, była później określana jako Héroes de Vallejo.

### 1960–1978: niestabilność między ligami

Mallorca zadebiutowała w Primera División we wrześniu 1960 roku. Pierwszego gola klubu na najwyższym poziomie zdobył Joan Forteza w zwycięskim meczu z Racingiem Santander. Debiutancki sezon zakończył się dziewiątym miejscem.

Drużyna nie zdołała jednak trwale ustabilizować się w elicie. Po spadku wracała w sezonach 1964/65 i 1968/69, ale oba pobyty były krótkie. Narastające problemy organizacyjne doprowadziły w latach siedemdziesiątych do degradacji na trzeci poziom.

Kulminacją kryzysu był sezon 1977/78. Zawodnicy przeprowadzili protest związany z niewypłaconymi należnościami, uznawany przez klub za pierwszy tego rodzaju strajk drużyny w historii hiszpańskiego futbolu. Mallorca ponownie spadła do Tercera División.

### 1978–1991: odbudowa i pierwszy finał pucharu

W sierpniu 1978 roku prezesem został Miquel Contestí. Pod jego kierownictwem klub rozpoczął odbudowę, awansując kolejno do Segunda B i Segunda División. W sezonie 1982/83 drużyna prowadzona przez Luciena Müllera wróciła do Primera.

Kolejny ważny etap rozpoczął Llorenç Serra Ferrer. Doprowadził klub do awansów w 1986 i 1989 roku, a w sezonie 1986/87 Mallorca znalazła się w grupie rywalizującej o najwyższe miejsca w lidze. W 1991 roku zagrała w pierwszym finale Pucharu Hiszpanii, przegrywając po dogrywce z Atlético Madryt.

### 1991–1997: restrukturyzacja i droga do najlepszej epoki

Po spadku i problemach finansowych klub został w 1992 roku przekształcony w Sociedad Anónima Deportiva. Nowa forma prawna oznaczała przekazanie kontroli akcjonariuszom i konieczność uporządkowania zadłużenia.

W 1995 roku kontrolę nad klubem przejął przedsiębiorca medialny Antonio Asensio. Sportowa przebudowa zakończyła się awansem w czerwcu 1997 roku. Rozpoczął się wówczas rekordowy okres szesnastu kolejnych sezonów Mallorki w Primera División.

### 1997–2003: najważniejszy okres sportowy

Pod wodzą Héctora Cúpera Mallorca zajęła piąte miejsce w lidze, a w 1998 roku dotarła do finału Pucharu Hiszpanii. Po niezwykle wyrównanym spotkaniu z Barceloną, kończonym przez drużynę z Majorki w dziewięciu, o trofeum zdecydowały rzuty karne.

Kilka tygodni później klub zdobył pierwszy duży tytuł, pokonując Barcelonę w dwumeczu o Superpuchar Hiszpanii. Sezon 1998/99 zakończył się trzecim miejscem w lidze i finałem ostatniej edycji Pucharu Zdobywców Pucharów.

W 1999 roku drużyna przeprowadziła się na Son Moix. W kolejnych sezonach wystąpiła w Pucharze UEFA i Lidze Mistrzów. Luis Aragonés doprowadził ją w sezonie 2000/01 do kolejnego trzeciego miejsca, zdobycia 71 punktów i ustanowienia kilku klubowych rekordów ligowych.

Zwieńczeniem epoki było zdobycie Pucharu Hiszpanii w 2003 roku. Drużyna Gregoria Manzano pokonała Recreativo de Huelva 3:0 po bramce Waltera Pandianiego i dwóch trafieniach Samuela Eto’o.

### 2003–2013: utrzymanie pozycji i narastające problemy finansowe

Po zdobyciu pucharu klub nadal występował w Primera, ale nie utrzymał pozycji w ścisłej czołówce. W sezonie 2004/05 zespół Héctora Cúpera odrobił znaczną stratę i uniknął spadku w końcowych kolejkach.

W sezonie 2007/08 Mallorca zajęła siódme miejsce, a Dani Güiza zdobył 27 bramek i został królem strzelców Primera División. Dwa lata później klub zakończył ligę na piątym miejscu, lecz z powodu sytuacji finansowej nie otrzymał od UEFA licencji na udział w Lidze Europy.

W czerwcu 2010 roku rozpoczęto postępowanie upadłościowe. Pomimo ograniczeń finansowych Mallorca pozostawała w elicie do 2013 roku, gdy zakończyła rekordową serię szesnastu kolejnych sezonów w Primera.

### 2013–2017: utrata stabilności i spadek na trzeci poziom

Po degradacji klub nie zdołał szybko wrócić do elity. Następowały zmiany trenerów, dyrektorów i właścicieli, a wyniki sportowe pozostawały poniżej oczekiwań.

W styczniu 2016 roku kontrolę przejęła grupa inwestorów związana z Robertem Sarverem, Andym Kohlbergiem i Steve’em Nashem. Pierwszy pełny sezon nowej własności zakończył się jednak spadkiem do Segunda División B, po raz pierwszy od końca lat siedemdziesiątych.

### 2017–2021: dwa kolejne awanse i powrót do Primera

Trener Vicente Moreno zbudował drużynę, która w sezonie 2017/18 awansowała z Segunda B. Rok później Mallorca zajęła miejsce barażowe w Segunda División. W finale baraży odrobiła porażkę 0:2 z Deportivo La Coruña, zwyciężając w rewanżu 3:0.

Po jednym sezonie w Primera klub spadł w rozgrywkach zakłóconych pandemią. W sezonie 2020/21 drużyna Luisa Garcíi Plazy zajęła drugie miejsce w Segunda División i natychmiast wróciła do elity.

### 2021–2025: stabilizacja, finał pucharu i modernizacja stadionu

Javier Aguirre zapewnił utrzymanie w 2022 roku, a w kolejnym sezonie doprowadził Mallorkę do dziewiątego miejsca. Jego zespół opierał się na zwartej defensywie, grze bezpośredniej, stałych fragmentach i wykorzystaniu siły Vedata Muriqiego.

W styczniu 2024 roku zakończono główną przebudowę Son Moix. W tym samym sezonie Mallorca po raz czwarty dotarła do finału Pucharu Hiszpanii. Po remisie 1:1 z Athletic Club przegrała serię rzutów karnych.

Jagoba Arrasate objął zespół przed sezonem 2024/25. Mallorca zajęła dziesiąte miejsce i wystąpiła w półfinale Superpucharu Hiszpanii, przedłużając serię pobytów w Primera do pięciu sezonów.

### Od 2025 roku: spadek i kolejna przebudowa

Sezon 2025/26 okazał się znacznie trudniejszy. Jagoba Arrasate został zwolniony, a jego następcy nie zdołali trwale poprawić wyników. Martín Demichelis objął zespół w lutym 2026 roku, lecz po zakończeniu sezonu odszedł do RB Leipzig po uruchomieniu klauzuli w jego kontrakcie.

Mallorca wygrała w ostatniej kolejce z Realem Oviedo 3:0, ale spadła z ligi z powodu niekorzystnego bilansu bezpośrednich spotkań w małej tabeli drużyn mających po 42 punkty. W czerwcu 2026 roku trenerem został Luis García Fernández, którego zadaniem jest budowa zespołu zdolnego do powrotu do Primera.

Sukcesy krajowe

Najważniejszym trofeum RCD Mallorca jest Puchar Hiszpanii zdobyty w sezonie 2002/03. Klub dotarł do finału po wyeliminowaniu między innymi Realu Madryt i Deportivo La Coruña. W decydującym meczu w Elche pokonał Recreativo de Huelva 3:0. Walter Pandiani zdobył pierwszą bramkę, a Samuel Eto’o dołożył dwa trafienia.

Mallorca czterokrotnie występowała w finale tych rozgrywek. W 1991 roku przegrała z Atlético Madryt po dogrywce, w 1998 roku uległa Barcelonie w rzutach karnych, a w 2024 roku została pokonana w serii jedenastek przez Athletic Club. Jeden tytuł przy trzech porażkach finałowych pokazuje zarówno pucharowy potencjał klubu, jak i niewielkie różnice dzielące go od kolejnych trofeów.

Drugim dużym tytułem jest Superpuchar Hiszpanii z 1998 roku. Mallorca pokonała Barcelonę 2:1 na własnym stadionie, a następnie wygrała 1:0 na Camp Nou. Było to pierwsze oficjalne trofeum pierwszej drużyny na najwyższym poziomie krajowym.

W 2003 roku Mallorca ponownie zagrała o Superpuchar. W pierwszym spotkaniu pokonała Real Madryt 2:1, ale w rewanżu przegrała 0:3. Kolejny udział nastąpił w styczniu 2025 roku, gdy klub wystąpił w turnieju dzięki awansowi do finału Pucharu Hiszpanii i odpadł w półfinale z Realem Madryt.

Najwyższym wynikiem ligowym jest trzecie miejsce w Primera División. Mallorca osiągnęła je w sezonach 1998/99 i 2000/01. W drugim z tych sezonów zdobyła 71 punktów, wygrała 20 meczów i strzeliła 61 bramek, ustanawiając ówczesne klubowe rekordy.

Znaczenie mają również liczne awanse. Pierwszy awans do Primera nastąpił w 1960 roku, a jednym z najbardziej symbolicznych był powrót z 2019 roku, wywalczony rok po promocji z trzeciego poziomu. Sukces ten potwierdził, że klub potrafił odbudować pozycję po jednym z najgłębszych kryzysów sportowych.

Występy międzynarodowe

Największym międzynarodowym osiągnięciem RCD Mallorca jest finał Pucharu Zdobywców Pucharów w sezonie 1998/99. Był to jednocześnie ostatni sezon w historii tych rozgrywek. Drużyna Héctora Cúpera dotarła do finału rozgrywanego na Villa Park w Birmingham, gdzie przegrała z Lazio 1:2. Jovan Stanković odpowiedział na pierwszą bramkę rywali, a o wyniku zdecydował gol Pavla Nedvěda w końcowej fazie meczu.

W kolejnym sezonie Mallorca przystąpiła do eliminacji Ligi Mistrzów, ale odpadła z Molde po dwóch remisach i zastosowaniu zasady bramek na wyjeździe. Klub trafił następnie do Pucharu UEFA, w którym wyeliminował między innymi Ajax i AS Monaco. Marsz zakończył się w ćwierćfinale przeciwko późniejszemu zwycięzcy rozgrywek, Galatasaray.

W sezonie 2001/02 Mallorca ponownie wystąpiła w eliminacjach Ligi Mistrzów. Po wyeliminowaniu Hajduka Split awansowała do fazy grupowej. W swoim pierwszym meczu pokonała Arsenal 1:0. Rywalizowała także z Schalke 04 i Panathinaikosem, zdobyła dziewięć punktów, lecz odpadła z powodu gorszego bilansu.

Po zdobyciu Pucharu Hiszpanii Mallorca wzięła udział w Pucharze UEFA 2003/04. Dotarła do jednej ósmej finału, w której została wyeliminowana przez Newcastle United. Był to ostatni pełny europejski sezon klubu do 30 czerwca 2026 roku.

W rozgrywkach 2009/10 zespół zajął piąte miejsce w Primera i sportowo zakwalifikował się do Ligi Europy. UEFA odmówiła jednak wydania licencji ze względu na sytuację finansową i trwające procedury związane z zadłużeniem. Miejsce w rozgrywkach otrzymał Villarreal.

Europejskie występy Mallorki były skoncentrowane głównie w najlepszym okresie na przełomie wieków. Klub nie zdobył międzynarodowego trofeum, ale finał Pucharu Zdobywców Pucharów, ćwierćfinał Pucharu UEFA i zwycięstwo nad Arsenalem należą do najważniejszych wyników hiszpańskiej drużyny spoza tradycyjnego grona krajowych potęg.

Stadion i infrastruktura

RCD Mallorca rozgrywa mecze na Estadi Mallorca Son Moix w Palmie. Stadion znajduje się w rejonie Camí dels Reis, w pobliżu strefy Ca’n Valero, około trzech kilometrów od centrum miasta. Jego aktualna, oficjalnie podawana pojemność wynosi 25 736 miejsc, a boisko ma wymiary 105 na 68 metrów.

Obiekt zbudowano na Letnią Uniwersjadę w 1999 roku. Mallorca przeprowadziła się na niego ze stadionu Lluís Sitjar. Pierwszy ligowy mecz na Son Moix rozegrała w sierpniu 1999 roku przeciwko Realowi Madryt, a pierwszą bramkę klubu na nowym obiekcie zdobył Carlitos.

Stadion jest obiektem komunalnym. Klub korzysta z niego na podstawie pięćdziesięcioletniego porozumienia z władzami Palmy, dlatego nie należy określać Son Moix jako pełnej własności RCD Mallorca.

Pierwotna konstrukcja posiadała bieżnię lekkoatletyczną, przez co trybuny były oddalone od boiska. Kompleksową przebudowę rozpoczęto w maju 2022 roku. W ciągu 601 dni usunięto bieżnię, zbudowano dolny pierścień trybun, wykonano zadaszenie trybuny wschodniej, wymieniono krzesełka, oświetlenie i telebimy oraz rozbudowano strefy gościnne.

Odnowiony stadion oficjalnie zainaugurowano 13 stycznia 2024 roku meczem ligowym z Celtą Vigo. Jednym z najważniejszych efektów modernizacji było przybliżenie widzów do boiska i poprawienie akustyki. Za jedną z trybun utworzono sektor aktywnego dopingu L’Infern 1916.

Infrastruktura obejmuje także klinikę sportową, pomieszczenia klubowe, strefy dla mediów, zaplecze biznesowe i siedziby organizacji związanych z Mallorką. Dach umożliwia zbieranie wody deszczowej do nawadniania murawy, co według danych klubowych pozwala oszczędzać około dwóch milionów litrów wody rocznie.

Wcześniejszymi domami drużyny były Campo de Buenos Aires oraz Es Fortí. Drugi z tych obiektów otwarto w 1945 roku, a w 1955 roku nazwano imieniem wieloletniego prezesa Lluísa Sitjara. Stadion ten odegrał centralną rolę w historii klubu, w tym podczas pierwszych awansów do Primera i najważniejszych meczów lat osiemdziesiątych oraz dziewięćdziesiątych.

Pierwsza drużyna i zespoły akademii trenują w Ciudad Deportiva Antonio Asensio na terenie Son Bibiloni. Ośrodek otwarto w 1998 roku. Posiada cztery boiska z naturalną nawierzchnią, jedno boisko sztuczne, trybunę na około 1200 widzów, szatnie, siłownie, zaplecze medyczne, basen terapeutyczny oraz pomieszczenia do analiz i regeneracji.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami RCD Mallorca są czerwień i czerń. Tradycyjny strój domowy składa się z czerwonej koszulki zestawianej najczęściej z czarnymi spodenkami oraz czarnymi lub czerwonymi getrami. Szczegółowe wzory zmieniały się zależnie od epoki i producenta.

Od czerwonego koloru wywodzi się przydomek Los Bermellones, oznaczający drużynę w barwie cynobrowej lub karmazynowej. W hiszpańskich i klubowych materiałach często używa się również określeń bermellón oraz mallorquinista.

Herb zawiera królewską koronę, nazwę klubu i datę 1916 umieszczone w okrągłym znaku utrzymanym w czerwono-czarnej kolorystyce. Korona nawiązuje do prawa używania tytułu Real, przyznanego organizacji przez króla Alfonsa XIII kilka miesięcy po założeniu.

Forma herbu ewoluowała wraz ze zmianami nazwy i sposobu przedstawiania marki. Klub zachowywał jednak podstawowe elementy: koronę, okrągły układ, nazwę Mallorca oraz czerwony kolor. Podczas odświeżenia identyfikacji w 2024 roku historyczny herb pozostawiono bez zasadniczej zmiany.

Współczesna identyfikacja wizualna odwołuje się także do kultury Majorki. Klub wykorzystuje motywy dimonis, correfoc oraz tradycyjnej tkaniny roba de llengües. Maskotką jest Dimonió, postać inspirowana wyspiarskimi przedstawieniami diabłów obecnych podczas lokalnych świąt i widowisk ognia.

W komunikacji stosowane są języki hiszpański i kataloński w odmianie używanej na Balearach. Hasła takie jak „Cap amunt, sempre amunt” oraz odniesienia do „ca nostra” podkreślają lokalne zakorzenienie. Elementem tożsamości jest nie tylko Palma, lecz cała wyspa i rozsiane po niej stowarzyszenia kibicowskie.

Styl gry i filozofia sportowa

RCD Mallorca nie posiada jednego stylu gry obowiązującego przez całą historię. Model drużyny zmieniał się wraz z trenerami, poziomem rozgrywek, możliwościami finansowymi oraz charakterystyką dostępnych zawodników.

Juan Carlos Lorenzo zbudował na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych zespół dobrze przygotowany fizycznie, zdyscyplinowany i zdolny do szybkiego przejścia z niższych lig do Primera. W latach osiemdziesiątych Llorenç Serra Ferrer rozwijał drużynę opartą na organizacji, intensywności oraz odpowiedzialności taktycznej.

Najbardziej rozpoznawalny model z końca lat dziewięćdziesiątych stworzył Héctor Cúper. Jego Mallorca była zwarta w obronie, dobrze zorganizowana bez piłki i niebezpieczna w kontratakach oraz po stałych fragmentach. Takie podejście pozwoliło rywalizować z bogatszymi zespołami w lidze i europejskich pucharach.

Luis Aragonés rozwinął bardziej ofensywną wersję drużyny. W sezonie 2000/01 Mallorca strzeliła 61 ligowych goli i wygrała 20 spotkań. Gregorio Manzano potrafił natomiast połączyć skuteczność Samuela Eto’o i Waltera Pandianiego ze zdyscyplinowaną grą turniejową podczas zwycięskiej kampanii pucharowej.

W okresie odbudowy po 2017 roku Vicente Moreno stawiał na uporządkowanie, odpowiedzialność defensywną i dostosowanie taktyki do kolejnych poziomów. Javier Aguirre preferował niski lub średni blok, grę bezpośrednią, dośrodkowania oraz wykorzystywanie warunków fizycznych Vedata Muriqiego. Model ten przyniósł utrzymanie, dziewiąte miejsce i finał krajowego pucharu.

Luis García Fernández, mianowany w czerwcu 2026 roku, zapowiedział drużynę dążącą do przejmowania inicjatywy, utrzymywania piłki, gry pionowej i bronienia możliwie daleko od własnej bramki. Ponieważ został zatrudniony przed sezonem 2026/27, rzeczywisty kształt jego systemu nie był jeszcze możliwy do oceny na dzień 30 czerwca 2026 roku.

Akademia pozostaje ważnym elementem struktury, choć Mallorca nie zawsze opierała pierwszą drużynę głównie na wychowankach. Klub łączy szkolenie zawodników z transferami doświadczonych graczy z ligi hiszpańskiej oraz pozyskiwaniem piłkarzy zagranicznych o potencjale sportowym i sprzedażowym.

Rezerwy i zespoły młodzieżowe korzystają z kompleksu Son Bibiloni. Zadaniem akademii jest przygotowywanie zawodników do pierwszej drużyny, ale także utrzymywanie silnej reprezentacji lokalnego futbolu w strukturze profesjonalnego klubu.

Najważniejsi trenerzy

Juan Carlos Lorenzo był architektem pierwszego awansu do Primera División. Przejął drużynę na trzecim poziomie i wywalczył dwa kolejne awanse. Jego zespół z 1960 roku przeszedł do historii jako pierwsza mallorquinistyczna drużyna w elicie.

Llorenç Serra Ferrer należy do najważniejszych trenerów pochodzących z Balearów. Doprowadził Mallorkę do awansów w 1986 i 1989 roku, a w 1991 roku poprowadził ją w pierwszym finale Pucharu Hiszpanii. Jego kadencje pomogły odbudować sportową rangę klubu po kryzysach lat siedemdziesiątych.

Héctor Cúper stworzył zespół, który w latach 1997–1999 awansował do krajowej i europejskiej czołówki. Zdobył Superpuchar Hiszpanii, zajął trzecie miejsce w lidze oraz wystąpił w finałach Pucharu Hiszpanii i Pucharu Zdobywców Pucharów. Po powrocie w 2004 roku przeprowadził także udaną walkę o utrzymanie.

Luis Aragonés prowadził Mallorkę w sezonie 2000/01. Drużyna zajęła trzecie miejsce z 71 punktami, ustanawiając klubowe rekordy dotyczące liczby zwycięstw i bramek w Primera. Był to jeden z najbardziej ofensywnych zespołów w historii klubu.

Gregorio Manzano pracował na Majorce podczas kilku kadencji. Najważniejszą z nich zakończył zdobyciem Pucharu Hiszpanii w 2003 roku. Później prowadził drużynę między innymi w sezonie 2009/10, gdy zajęła piąte miejsce mimo niestabilnej sytuacji organizacyjnej.

Vicente Moreno objął klub po spadku do Segunda B. W dwóch kolejnych sezonach wywalczył awanse, najpierw do Segunda División, a następnie do Primera. Jego praca była podstawą odzyskania przez Mallorkę pozycji w zawodowym futbolu.

Javier Aguirre został zatrudniony w marcu 2022 roku, gdy drużynie groził spadek. Zapewnił utrzymanie, w kolejnym sezonie zajął dziewiąte miejsce, a w 2024 roku doprowadził klub do finału Pucharu Hiszpanii. Jego Mallorca wyróżniała się organizacją obrony i skutecznością w meczach pucharowych.

Luis García Plaza poprowadził zespół do bezpośredniego awansu w sezonie 2020/21. Pomógł szybko odbudować drużynę po pandemicznym spadku i rozpoczął okres pięciu kolejnych sezonów w Primera.

Luis García Fernández został trenerem 22 czerwca 2026 roku. Były zawodnik Mallorki podpisał kontrakt do czerwca 2027 roku z możliwością przedłużenia o kolejny sezon. Jego pierwszym zadaniem jest przebudowa zespołu po spadku i stworzenie drużyny konkurencyjnej w Segunda División.

Najważniejsi zawodnicy

Joan Forteza zapisał się w historii jako zdobywca pierwszej bramki RCD Mallorca w Primera División. Trafił 18 września 1960 roku w zwycięskim meczu z Racingiem Santander i stał się symbolem pokolenia pierwszego awansu.

Miquel Àngel Nadal reprezentował klub przez jedenaście sezonów, przedzielonych wieloletnią grą w Barcelonie. Rozegrał 348 spotkań dla Mallorki, w tym 255 w Primera División. Według klubowych statystyk pozostaje zawodnikiem z największą liczbą występów w najwyższej lidze w barwach zespołu.

Francisco „Chichi” Soler przez trzynaście sezonów należał do podstawowych postaci drużyny. Po zakończeniu kariery pozostał związany z klubem i objął funkcję prezesa stowarzyszenia weteranów, uczestnicząc w działaniach podtrzymujących historyczną pamięć Mallorki.

Badou Zaki był jednym z najwybitniejszych bramkarzy w dziejach zespołu. Reprezentant Maroka wyróżniał się refleksem i charyzmą, pomagając Mallorce w walce o utrzymanie oraz w dotarciu do finału Pucharu Hiszpanii w 1991 roku.

Carlos Roa był podstawowym bramkarzem drużyny Héctora Cúpera. Odegrał ważną rolę w finale pucharu w 1998 roku, zdobyciu Superpucharu i awansie do finału Pucharu Zdobywców Pucharów. Jego występy na Majorce przyczyniły się również do mocnej pozycji w reprezentacji Argentyny.

Miquel „Nanu” Soler występował na lewej stronie obrony i pomocy. Wnosił doświadczenie z największych klubów Hiszpanii, a w Mallorce uczestniczył w najlepszym okresie końca lat dziewięćdziesiątych.

Jovan Stanković był jednym z liderów ofensywnych drużyny Cúpera. Zdobył bramkę w finale Pucharu Zdobywców Pucharów przeciwko Lazio i należał do zawodników łączących technikę ze skutecznością przy stałych fragmentach.

Samuel Eto’o jest jedną z największych gwiazd, jakie reprezentowały klub. Kameruński napastnik zdobywał ważne bramki w Primera, strzelił dwa gole w finale Pucharu Hiszpanii w 2003 roku i przez wiele lat był najlepszym ligowym strzelcem Mallorki na najwyższym poziomie.

Walter Pandiani tworzył z Eto’o skuteczny duet. Urugwajczyk zdobył pierwszą bramkę w zwycięskim finale Pucharu Hiszpanii z Recreativo i należał do czołowych napastników drużyny na początku XXI wieku.

Dani Güiza strzelił 27 ligowych goli w sezonie 2007/08 i zdobył Trofeo Pichichi. Był pierwszym piłkarzem Mallorki, który został samodzielnym królem strzelców Primera División, a jego forma pomogła reprezentacji Hiszpanii wygrać mistrzostwa Europy w 2008 roku.

Abdón Prats jest wychowankiem i jedną z najważniejszych postaci odbudowy po spadku do trzeciej ligi. Zdobył bramkę w barażowym rewanżu z Deportivo La Coruña w 2019 roku i przez kolejne sezony pełnił rolę zawodnika szczególnie mocno utożsamianego z wyspą.

Antonio Raíllo dołączył do klubu w 2016 roku i przeszedł z nim drogę od Segunda B do Primera. Jako kapitan symbolizował sportową odbudowę, stabilność szatni i zdolność drużyny do przetrwania kolejnych kryzysów.

Vedat Muriqi został najskuteczniejszym zawodnikiem w historii ligowych występów Mallorki w Primera División. Do odejścia do Fenerbahçe w czerwcu 2026 roku zdobył na tym poziomie 57 bramek, wyprzedzając Samuela Eto’o. Sezon 2025/26 zakończył z 23 trafieniami i drugim miejscem w klasyfikacji strzelców ligi.

Kibice i kultura klubu

Społeczność RCD Mallorca obejmuje Palmę i pozostałe części wyspy, a klub jest jednym z najważniejszych symboli sportowych Balearów. Określenie mallorquinismo odnosi się nie tylko do kibicowania drużynie, lecz także do poczucia przynależności do lokalnej wspólnoty.

Istotną rolę odgrywają penyes, czyli zorganizowane stowarzyszenia kibicowskie działające w różnych miejscowościach Majorki. Organizują wspólne wyjazdy, spotkania z zawodnikami, wydarzenia upamiętniające byłych działaczy oraz inicjatywy charytatywne.

Sektor aktywnego dopingu L’Infern 1916 powstał na przebudowanym Son Moix. Jego nazwa odwołuje się do kultury dimonis i roku powstania klubu. Przybliżenie trybun do murawy po usunięciu bieżni wyraźnie zmieniło atmosferę podczas meczów.

W sezonie 2025/26 klub osiągnął rekordową liczbę 23 044 posiadaczy karnetów. Był to trzeci kolejny sezon z nowym rekordem i piąty kolejny rok wzrostu liczby abonentów. Dane te pokazują, że zainteresowanie drużyną rosło także w okresie poprzedzającym spadek.

Jednym z największych wyjazdów kibicowskich był finał Pucharu Hiszpanii w 2024 roku. Do Sewilli przybyło ponad 20 tysięcy sympatyków Mallorki, mimo konieczności podróży z wyspy i ograniczonej liczby połączeń.

Klub utrzymuje kontakt z kibicami poprzez wydarzenia stowarzyszeń, spotkania z weteranami i działania Fundación Real Mallorca. Fundacja prowadzi projekty społeczne, edukacyjne i integracyjne, w tym drużynę uczestniczącą w LaLiga Genuine.

Lokalny charakter widoczny jest w wykorzystaniu języka katalońskiego, tradycji wyspy, czerwono-czarnych barw i postaci Dimonió. Jednocześnie klub posiada sympatyków poza Balearami, czemu sprzyjały występy w europejskich pucharach oraz obecność znanych zawodników zagranicznych.

Rywalizacje i derby

Najważniejszym historycznym rywalem RCD Mallorca jest CD Atlético Baleares. Oba kluby pochodzą z Palmy, a ich mecze określa się jako derby Palmy. Rywalizacja sięga początków zorganizowanego futbolu na wyspie.

Derby mają wymiar geograficzny i społeczny, ale ich natężenie zmieniało się w zależności od poziomu sportowego obu drużyn. Mallorca przez długie okresy występowała w Primera lub Segunda División, podczas gdy Atlético Baleares częściej grało na niższych szczeblach. Z tego powodu oficjalne spotkania pierwszych zespołów nie odbywają się regularnie.

Rywalizacja odżyła w sezonie 2017/18, gdy Mallorca po spadku znalazła się w Segunda División B. Mecze miały szczególne znaczenie, ponieważ oba zespoły jednocześnie reprezentowały Palmę na tym samym poziomie. Jedno z derbowych spotkań zakończyło się zwycięstwem Mallorki 3:2.

Mecze z klubami takimi jak UD Ibiza mogą posiadać regionalny kontekst Balearów, ale nie mają równie długiej historii. Nie należy również traktować każdego przeciwnika z Segunda División lub każdego zespołu walczącego z Mallorką o utrzymanie jako tradycyjnego rywala.

Organizacja i model funkcjonowania

RCD Mallorca działa jako Sociedad Anónima Deportiva, czyli sportowa spółka akcyjna. Najważniejsze decyzje właścicielskie należą do akcjonariuszy, a nie do ogółu członków klubu. Akcjonariusze uczestniczą w walnych zgromadzeniach i powołują radę administracyjną.

Na dzień 30 czerwca 2026 roku większościowym akcjonariuszem i prezesem jest Andy Kohlberg. W czerwcu 2023 roku grupa udziałowców kierowana przez Kohlberga uzgodniła nabycie pakietów należących do Roberta Sarvera oraz innych inwestorów. Transakcja zakończyła wcześniejszy układ właścicielski utworzony w 2016 roku.

W radzie administracyjnej zasiadają również Glenn Richard Carlson i Sam Garvin. Funkcję sekretarza niebędącego członkiem rady pełni Rosemary Mafuz. Struktura właścicielska nie jest modelem członkowskim, dlatego kibice nie wybierają bezpośrednio prezesa.

Bieżące zarządzanie podzielono na pion korporacyjny i piłkarski. Alfonso Díaz jest dyrektorem generalnym pionu korporacyjnego, a Pablo Ortells dyrektorem generalnym pionu piłkarskiego. Za zarządzanie sportowe odpowiada Sergio Marty, sekretarzem technicznym jest Sergio Moya, a dyrektorem akademii Miquel Antoni Gelabert.

Przychody klubu pochodzą z praw telewizyjnych, sprzedaży biletów i abonamentów, sponsoringu, działalności komercyjnej, transferów oraz wkładów właścicielskich. Spadek do Segunda División oznacza zmniejszenie części wpływów medialnych i konieczność dostosowania kosztów pierwszej drużyny.

Klub korzysta z miejskiego Estadi Mallorca Son Moix na podstawie wieloletniego porozumienia z Palmą. Własnym ważnym aktywem infrastrukturalnym jest Ciudad Deportiva Antonio Asensio w Son Bibiloni, służąca pierwszej drużynie, rezerwom i akademii.

Struktura sportowa obejmuje pierwszy zespół, RCD Mallorca B, drużyny młodzieżowe i projekty społeczne realizowane z Fundación Real Mallorca. Akademia ma znaczenie zarówno dla rozwoju lokalnych zawodników, jak i ograniczania kosztów budowy kadry.

Model zarządzania od 2016 roku kładł nacisk na stabilizację finansową, profesjonalizację pionów biznesowych i modernizację stadionu. Sportowa ocena pozostaje bardziej złożona: klub odbudował się po spadku na trzeci poziom i przez pięć kolejnych sezonów występował w Primera, lecz w 2026 roku ponownie został zdegradowany.

Obecna sytuacja klubu

RCD Mallorca przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División, występującej pod nazwą LaLiga Hypermotion. Klub spadł po pięciu kolejnych sezonach w Primera División.

Rozgrywki 2025/26 Mallorca zakończyła na 18. miejscu. Zdobyła 42 punkty w 38 meczach, notując 11 zwycięstw, 9 remisów i 18 porażek. Strzeliła 47 bramek, a straciła 57. Miała tyle samo punktów co Levante i Osasuna, ale przegrała klasyfikację bezpośrednich spotkań pomiędzy tymi drużynami.

Najskuteczniejszym zawodnikiem był Vedat Muriqi, autor 23 ligowych goli. Kosowianin zajął drugie miejsce w klasyfikacji strzelców Primera i został najlepszym strzelcem Mallorki w historii jej występów na najwyższym poziomie. Po zakończeniu sezonu został sprzedany do Fenerbahçe.

W trakcie sezonu doszło do zmian trenerskich. Jagoba Arrasate opuścił stanowisko, a Martín Demichelis przejął zespół w lutym 2026 roku i poprowadził go w dwunastu spotkaniach. Po sezonie RB Leipzig zapłacił klauzulę odstępnego za argentyńskiego trenera.

22 czerwca 2026 roku nowym szkoleniowcem został Luis García Fernández. Podpisał kontrakt do czerwca 2027 roku z opcją przedłużenia o kolejny sezon. Zapowiedział budowę zespołu dążącego do przejmowania inicjatywy, ale podkreślił, że awans z Segunda División nie może być traktowany jako automatyczny.

Kadra jest przebudowywana. Oprócz Muriqiego klub opuścili między innymi Pablo Maffeo i Takuma Asano. Pozostanie kapitana Antonio Raíllo, posiadającego kontrakt do 2027 roku, zapewnia częściową ciągłość, ale konieczne jest zastąpienie czołowego strzelca i dostosowanie wynagrodzeń do niższego poziomu przychodów.

Najważniejszym wyzwaniem jest stworzenie kadry zdolnej do walki o awans bez pogłębiania ryzyka finansowego. Klub musi również odbudować zaufanie po spadku, wykorzystać wysokie zainteresowanie kibiców oraz lepiej połączyć zawodników akademii z transferami doświadczonych piłkarzy.