Real Racing Club de Santander, S.A.D.

Wprowadzenie

Racing Santander jest zawodowym klubem piłkarskim ze stolicy Kantabrii, który w sezonie 2026/27 występuje w Primera División. Zielono-biali wrócili do hiszpańskiej elity po czternastu latach, zdobywając mistrzostwo Segunda División w rozgrywkach 2025/26.

Klub należy do historycznych uczestników hiszpańskiego futbolu ligowego. Wziął udział w pierwszej edycji Primera División, a dwa lata później został wicemistrzem kraju, kończąc sezon z taką samą liczbą punktów jak Athletic Club.

Racing jest kojarzony z zielono-białymi strojami, stadionem El Sardinero oraz kulturą racinguismo, łączącą klub z Santanderem i pozostałą częścią Kantabrii. Regionalną tożsamość wzmacniają wychowankowie, symbole kantabryjskie, pieśń „La Fuente de Cacho” i maskotka Cacho.

Historia organizacji obejmuje okresy walki o mistrzostwo, liczne awanse i spadki, udział w Pucharze UEFA, poważne kryzysy finansowe oraz wyjątkowy protest zawodników z 2014 roku. Powrót do Primera División w 2026 roku zakończył wieloletnią odbudowę sportową i instytucjonalną.

Powstanie klubu

Pierwszy zespół Racingu powstał w środowisku nastoletnich miłośników futbolu spotykających się na Plazuela de Pombo w Santanderze. Młodzi zawodnicy rozgrywali nieformalne mecze, a następnie postanowili stworzyć drużynę zdolną rywalizować z istniejącymi już klubami miejskimi.

Pierwszy występ odbył się 23 lutego 1913 roku przeciwko zespołowi Strong na niedawno otwartych Campos de Sport de El Sardinero. Racing wystąpił w czerwonych koszulkach z białymi rękawami i kołnierzem oraz białych spodenkach. Spotkanie zakończyło się porażką 1:2, a pierwszą bramkę drużyny zdobył Mariano Zubizarreta.

Formalne utworzenie stowarzyszenia Santander Racing Club nastąpiło 14 czerwca 1913 roku podczas zebrania w barze Sonderklass przy Paseo de Pereda. Akt założycielski podpisano następnie w siedzibie przy ulicy Isabel la Católica.

Wśród założycieli wymieniani są Mariano Zubizarreta, Mateo Pérez, José Roncal, Joaquín Sánchez Losada, Carlos Iruretagoyena, Francisco Gutiérrez Cossío, Álvaro Flórez-Estrada i Ángel Sánchez Losada. Pierwszym prezesem został Ángel Sánchez Losada.

Nazwa Racing odzwierciedlała popularną wówczas praktykę używania angielskich określeń sportowych. Klub rozpoczął działalność w mieście, w którym futbol rozwijał się od początku XX wieku dzięki kontaktom portowym, brytyjskim marynarzom oraz mieszkańcom poznającym grę za granicą.

Pierwsze lata działalności

Pierwszym turniejem Racingu była Copa Luis Redonet. Drużyna odpadła po porażce 0:9 z Nueva España, co pokazywało różnicę doświadczenia między nowym zespołem a starszymi organizacjami z Santanderu.

Klub stopniowo przejmował rolę najważniejszej drużyny miasta. W listopadzie 1914 roku przystąpił do Federación Norte, obejmującej między innymi zespoły z Kantabrii i Kraju Basków.

Najważniejszymi przeciwnikami pierwszych lat byli Strong, Nueva España, Athletic Club, Arenas Club, Real Unión oraz Gimnástica de Torrelavega. Mecze regionalne pozwalały rozwijać umiejętności i budować regularną społeczność kibicowską.

W pierwszych dekadach klub przyjął zielono-białe barwy. Utrwalono także królewski tytuł Real, choć klubowe opracowania historyczne nie są całkowicie zgodne co do dokładnego momentu jego nadania. Bezsporne jest, że element ten funkcjonował w nazwie przed okresem Drugiej Republiki.

Racing zdobywał mistrzostwa regionalne i uczestniczył w Pucharze Hiszpanii. Ważną rolę w rozwoju gry odegrali trenerzy brytyjscy, w tym Fred Pentland i Patrick O’Connell, którzy wprowadzali bardziej uporządkowane treningi, przygotowanie fizyczne oraz zasady gry zespołowej.

W 1928 roku Racing wygrał specjalny turniej kwalifikacyjny i znalazł się wśród dziesięciu uczestników pierwszego sezonu Primera División. Był jedynym klubem inauguracyjnej ligi, który musiał zdobyć miejsce poprzez dodatkowe eliminacje.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1913–1928: od drużyny młodzieżowej do elity

Pierwsze piętnaście lat działalności przyniosło przejście od niewielkiego zespołu młodzieżowego do jednej z czołowych organizacji północnej Hiszpanii. Racing zbudował struktury, przyjął zielono-białe barwy i regularnie rywalizował w rozgrywkach regionalnych.

Trenerzy pochodzący z Wysp Brytyjskich zwiększyli znaczenie przygotowania fizycznego, podań i ustawienia formacji. Rozwój pozwolił drużynie walczyć z klubami baskijskimi, które należały wówczas do najsilniejszych w kraju.

Zwycięstwo w turnieju kwalifikacyjnym z 1928 roku zapewniło Racingowi udział w pierwszej edycji ligi hiszpańskiej.

### 1929–1936: wicemistrzostwo i najlepsza historyczna generacja

Debiut w Primera División zakończył się utrzymaniem, a już w sezonie 1930/31 Racing walczył o mistrzostwo. Zajął drugie miejsce, zdobywając tyle samo punktów co Athletic Club, który zwyciężył dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu.

Drużyna opierała się między innymi na zawodnikach takich jak Óscar Rodríguez, Larrínaga, Cisco, Loredo i Santiuste. Racing prezentował ofensywny futbol i należał do najskuteczniejszych zespołów kraju.

W sezonie 1933/34 zajął trzecie miejsce, a dwa lata później był czwarty. Do rekordowych rezultatów należały zwycięstwo 9:0 nad Deportivo Alavés w Primera División oraz wynik 19:0 z Santoñą w rozgrywkach regionalnych.

Rozwój przerwała wojna domowa. Po wznowieniu ogólnokrajowych rozgrywek klub nie był w stanie natychmiast odtworzyć przedwojennej pozycji.

### 1939–1950: spadki, zmiana nazwy i odbudowa

W sezonie 1939/40 Racing po raz pierwszy spadł z najwyższej ligi. W okresie administracyjnego zakazu używania obcojęzycznych nazw klub funkcjonował jako Real Santander Sociedad Deportiva.

Problemy sportowe i ekonomiczne doprowadziły także do relegacji na trzeci poziom. Racing wracał do Segunda División, ale długo nie potrafił odzyskać dawnej stabilności.

Przełom nastąpił w sezonie 1949/50. Drużyna wygrała Segunda División i awansowała do elity, wyróżniając się wyjątkową skutecznością ofensywną. Był to pierwszy krajowy tytuł ligowy klubu.

### 1950–1970: niestabilność i kolejne odbudowy

Początek lat pięćdziesiątych przyniósł kilka sezonów w Primera División. W Racingu pojawili się zawodnicy, którzy później zdobyli międzynarodową sławę, w tym Francisco Gento.

Po kolejnym spadku Louis Hon zbudował ofensywną drużynę, która w sezonie 1959/60 zdobyła drugie mistrzostwo Segunda División i wróciła do elity.

W następnej dekadzie klub ponownie zmieniał poziomy. Trudności finansowe, ograniczony rynek transferowy i odejścia najlepszych zawodników powodowały, że krótkie pobyty w Primera przeplatały się z grą na zapleczu oraz trzecim szczeblu.

W 1970 roku Racing wywalczył powrót do Segunda División po barażu z CD Ilicitano.

### 1970–1988: „drużyna wąsaczy”, kryzys finansowy i nowy stadion

Awans do Primera División w 1973 roku wywalczył zespół zapamiętany jako drużyna wąsaczy. Przydomek wynikał z wyglądu wielu zawodników i stał się jednym z najbardziej charakterystycznych obrazów klubowej historii.

W tym okresie przywrócono nazwę Real Racing Club. Drużyna kilkakrotnie awansowała i spadała, pozostając jednak ważnym uczestnikiem dwóch najwyższych poziomów.

Pod koniec lat siedemdziesiątych klub znalazł się w głębokim kryzysie finansowym. Władze Santanderu przejęły część zobowiązań związanych ze starym stadionem, a jednym z elementów porozumienia była budowa nowego obiektu.

José María Maguregui kilkakrotnie prowadził Racing do awansów. Jego zespoły były dobrze zorganizowane, odpowiedzialne w obronie i skuteczne w bezpośredniej grze.

20 sierpnia 1988 roku otwarto obecne Campos de Sport de El Sardinero. Nowy stadion zastąpił historyczny obiekt użytkowany od 1913 roku.

### 1988–2002: od trzeciej ligi do stabilizacji w Primera División

W 1990 roku Racing spadł do Segunda División B. Zespół potrzebował tylko jednego sezonu, aby wygrać swoją grupę i wrócić na drugi poziom.

W 1993 roku drużyna Paquito awansowała do Primera po barażu z Espanyolem. Wyjazdowe zwycięstwo 1:0 i bezbramkowy remis w Santanderze rozpoczęły nowy okres gry w elicie.

W latach dziewięćdziesiątych ważną rolę odgrywali wychowankowie i zawodnicy związani z Kantabrią. José Ceballos, Quique Setién, Tuto Sañudo, Pedro Munitis i inni tworzyli drużyny zdolne utrzymywać się mimo ograniczonych budżetów.

Po spadkach z 2001 roku Racing szybko odbudował skład. Awans z 2002 roku rozpoczął najdłuższy współczesny okres nieprzerwanej gry klubu w Primera División.

### 2002–2012: dziesięć sezonów w elicie i historyczna Europa

Racing występował w Primera przez dziesięć kolejnych sezonów. Początek tego okresu obejmował udział w Pucharze Intertoto w 2003 roku, zakończony odpadnięciem ze Slovanem Liberec.

Najlepsza kampania przypadła na sezon 2007/08. Drużyna Marcelina zajęła szóste miejsce, dotarła do pierwszego półfinału Pucharu Hiszpanii i zakwalifikowała się do Pucharu UEFA.

W kolejnym sezonie Racing wyeliminował Honkę Espoo i awansował do fazy grupowej. Rywalizował z Twente, Schalke, Paris Saint-Germain i Manchesterem City. Zwycięstwo 3:1 nad angielskim zespołem nie wystarczyło do awansu do fazy pucharowej.

W sezonie 2009/10 Racing ponownie zagrał w półfinale Pucharu Hiszpanii. Dwa lata później zakończył rozgrywki Primera División na ostatnim miejscu.

### 2011–2020: zmiany właścicielskie, protest zawodników i spadki

Okres poprzedzający relegację był związany z poważnymi problemami płynnościowymi oraz zmianami właścicielskimi. Klub przystąpił do postępowania upadłościowego, a układ z wierzycielami zatwierdzono w czerwcu 2012 roku.

30 stycznia 2014 roku zawodnicy odmówili rozpoczęcia rewanżowego meczu ćwierćfinału Pucharu Hiszpanii z Realem Sociedad. Protestowali przeciwko zaległościom płacowym i domagali się odejścia ówczesnych władz.

Następnego dnia rada kierowana przez Ángela Lavína została zastąpiona. Prezesem został były zawodnik Tuto Sañudo, a kibice i lokalne środowisko zaangażowali się w ratowanie organizacji.

Racing awansował do Segunda División w 2014 roku, lecz spadł po jednym sezonie. Kolejne próby powrotu kończyły się niepowodzeniem aż do promocji wywalczonej w 2019 roku. Pobyt na drugim poziomie ponownie trwał tylko jedną kampanię.

### 2020–2026: stabilizacja właścicielska i powrót do Primera División

W sezonie 2021/22 Racing wygrał swoją grupę Primera Federación i wrócił do Segunda División. Klub stopniowo poprawiał wyniki, zwiększał frekwencję i rozwijał strukturę akademii.

Nowy etap właścicielski rozpoczął się po przejęciu pakietu referencyjnego przez Sebman Sports International. Do rady wrócił Manuel Higuera, a największym akcjonariuszem został Sebastián Ceria.

José Alberto López objął drużynę pod koniec 2022 roku. Po zapewnieniu utrzymania rozwijał ofensywny zespół, który w sezonie 2024/25 dotarł do baraży o awans.

Rok później Racing prowadził w tabeli przez znaczną część rozgrywek. Zwycięstwo 4:1 nad Realem Valladolid zapewniło bezpośredni awans, a taki sam wynik z Cádizem w ostatniej kolejce przypieczętował trzecie mistrzostwo Segunda División.

Sukcesy krajowe

Największym osiągnięciem Racingu pozostaje wicemistrzostwo Hiszpanii z sezonu 1930/31. Klub zdobył tyle samo punktów co Athletic Club, ale przegrał tytuł ze względu na obowiązujące kryterium bramkowe.

W sezonie 1933/34 Racing zajął trzecie miejsce, a dwa lata później był czwarty. Wyniki te sprawiają, że przedwojenna generacja pozostaje najbardziej utytułowanym ligowym zespołem w historii klubu.

Racing trzykrotnie zdobył mistrzostwo Segunda División. Pierwszy tytuł wywalczył w sezonie 1949/50, drugi dziesięć lat później, a trzeci w rozgrywkach 2025/26.

Mistrzostwo z 2026 roku miało szczególne znaczenie, ponieważ zakończyło czternastoletnią nieobecność w Primera División. Drużyna zdobyła 82 punkty i strzeliła 90 bramek, najwięcej spośród wszystkich uczestników ligi.

Klub wielokrotnie awansował również bez zdobywania mistrzostwa drugiego poziomu. Ważne promocje nastąpiły między innymi w latach 1973, 1975, 1981, 1984, 1993, 2002 i 2022.

Najlepsze wyniki w Pucharze Hiszpanii to dwa półfinały. W sezonie 2007/08 Racing został wyeliminowany przez Getafe, a w rozgrywkach 2009/10 przez Atlético Madryt.

Racing nie zdobył mistrzostwa kraju, Pucharu Hiszpanii ani Superpucharu. Jego dorobek należy oceniać przede wszystkim przez historyczne pozycje ligowe, długą obecność w elicie i zdolność odbudowy po licznych spadkach.

Występy międzynarodowe

Pierwszym ważnym międzynarodowym turniejem Racingu były zawody organizowane w 1931 roku podczas Wystawy Kolonialnej w Paryżu. Klub zaproszono jako wicemistrza Hiszpanii po rezygnacji Athleticu.

Racing pokonał Wolverhampton Wanderers, a następnie przegrał ze Slavią Praga. Turniej nie był oficjalną konkurencją UEFA, ale pozostaje ważnym elementem przedwojennej historii międzynarodowej.

Pierwszy udział w oficjalnych europejskich rozgrywkach nastąpił w Pucharze Intertoto UEFA w 2003 roku. Racing wyeliminował Győri ETO dzięki bramkom wyjazdowym, a w kolejnej rundzie uległ Slovanowi Liberec.

Najważniejsza europejska kampania rozpoczęła się w 2008 roku. Szóste miejsce w Primera División dało klubowi prawo gry w Pucharze UEFA.

W pierwszej rundzie Racing dwukrotnie pokonał Honkę Espoo 1:0. Jonathan Pereira zdobył bramkę na El Sardinero, a Edu Bedia trafił w rewanżu w Finlandii.

W fazie grupowej drużyna przegrała z Twente, zremisowała z Schalke i Paris Saint-Germain oraz pokonała Manchester City 3:1. Bramki w ostatnim spotkaniu zdobyli Jonathan Pereira, Óscar Serrano i Juan Valera.

Zwycięstwo nad angielskim zespołem nie dało awansu. Paris Saint-Germain wyprzedził Racing dzięki wynikom ostatniej kolejki oraz korzystniejszemu bilansowi bramkowemu.

Klub nie zdobył międzynarodowego trofeum. Występ w Pucharze UEFA pozostaje jednak ważnym symbolem najlepszego współczesnego sezonu oraz pierwszej pełnej kampanii Racingu w głównych rozgrywkach europejskich.

Stadion i infrastruktura

Racing rozgrywa mecze na Campos de Sport de El Sardinero w Santanderze. Obiekt mieści 22 514 widzów, a boisko ma wymiary 105 na 68 metrów.

Obecny stadion został otwarty 20 sierpnia 1988 roku. Zastąpił wcześniejsze Campos de Sport, funkcjonujące od lutego 1913 roku w rejonie zajmowanym obecnie przez Parque de Mesones.

Stadion należy do Ayuntamiento de Santander. Racing jest jego głównym użytkownikiem na podstawie porozumień z władzami miasta i nie powinien być przedstawiany jako właściciel obiektu.

Campos de Sport posiada cztery zadaszone trybuny oraz zwartą konstrukcję sprzyjającą dobrej akustyce. Stadion był modernizowany między innymi w zakresie oświetlenia, miejsc biznesowych, bezpieczeństwa, szatni, murawy i udogodnień dla mediów.

W sezonie 2025/26 średnia frekwencja w spotkaniach ligowych i pucharowych wyniosła 21 136 widzów. Oznaczało to zajęcie prawie 94 procent dostępnych miejsc, a w dziesięciu meczach sprzedano wszystkie bilety.

W październiku 2025 roku klub i jego partnerzy przedstawili koncepcję kompleksowej przebudowy określaną jako Nuevo Sardinero. Projekt zakłada między innymi zwiększenie pojemności do około 27 tysięcy miejsc, budowę dodatkowych przestrzeni komercyjnych, muzeum, biur i dużego placu publicznego.

Na dzień 1 lipca 2026 roku Nuevo Sardinero pozostawało projektem, a nie ukończoną lub rozpoczętą przebudową. Aktualnym domem klubu nadal był stadion z 1988 roku.

Głównym zapleczem treningowym są Instalaciones Nando Yosu w La Albericia. Kompleks jest częścią miejskiej infrastruktury sportowej i służy pierwszej drużynie, Rayo Cantabria, akademii oraz zespołom kobiecym.

Obiekt obejmuje kilka boisk o nawierzchni naturalnej i sztucznej, budynki sportowe, szatnie oraz niewielką trybunę. Nazwa upamiętnia Nando Yosu, jedną z najważniejszych postaci w historii Racingu.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami Racingu są zieleń i biel. Tradycyjny strój domowy składa się najczęściej z białej koszulki z zielonymi elementami, czarnych spodenek oraz zielono-białych getrów.

Pierwszy zespół z 1913 roku występował w czerwonych koszulkach z białymi rękawami i kołnierzem. Zieleń i biel przyjęto w pierwszych latach działalności, a z czasem stały się nieodłącznym symbolem klubu oraz Kantabrii.

Herb zawiera zielono-białą tarczę, inicjały klubowe oraz królewską koronę. Jego forma zmieniała się wraz z nazwami organizacji i sytuacją polityczną kraju.

W okresie Drugiej Republiki usunięto królewski tytuł i koronę. W latach czterdziestych klub funkcjonował jako Real Santander, ponieważ przepisy ograniczały używanie obcojęzycznych nazw. Historyczną formę Real Racing Club odzyskano w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych.

Najczęściej używanymi przydomkami są Los Verdiblancos i Los Racinguistas. Pojęcie racinguismo oznacza zarówno społeczność kibiców, jak i szerszą kulturę otaczającą klub.

Regionalna symbolika jest obecna na strojach, materiałach wizualnych i oprawach meczowych. W różnych sezonach wykorzystywano między innymi flagę oraz stelę kantabryjską.

Oficjalną maskotką jest Cacho, brunatny niedźwiedź zaprezentowany w 2019 roku. Postać nawiązuje do fauny Kantabrii, a jej opaska przywołuje wyobrażenie dawnych wojowników kantabryjskich.

„La Fuente de Cacho” jest popularną pieśnią Santanderu i jednym z głównych elementów kultury trybun. Kibice wykonują ją przed spotkaniami oraz podczas ważnych wydarzeń, a odnowiona fontanna stała się symbolicznym miejscem celebracji sukcesów.

Styl gry i filozofia sportowa

Racing nie posiada jednego stylu obowiązującego przez całą historię. Sposób gry zmieniał się wraz z trenerami, warunkami ekonomicznymi i poziomem rozgrywek.

Fred Pentland i Patrick O’Connell wprowadzali w latach dwudziestych bardziej uporządkowane treningi, przygotowanie fizyczne i zespołową wymianę podań. Ich praca pomogła przekształcić Racing z organizacji regionalnej w uczestnika Primera División.

Przedwojenna drużyna grała ofensywnie i wykorzystywała dużą liczbę technicznych napastników. Wyniki 9:0 i 19:0 pokazują skalę przewagi, jaką potrafiła osiągać nad słabszymi rywalami.

Louis Hon stosował w sezonie 1959/60 ofensywne ustawienie 3-2-5. Model przyniósł mistrzostwo Segunda División i ponowny awans do elity.

José María Maguregui był kojarzony z dyscypliną, zwartą obroną i pragmatyczną grą. Jego podejście pomagało drużynie osiągać awanse w okresach ograniczonych możliwości finansowych.

Marcelino w sezonie 2007/08 połączył wysoką intensywność, organizację bez piłki i szybkie przejścia do ataku. Racing potrafił kontrolować przestrzeń, skutecznie kontratakować oraz wykorzystywać stałe fragmenty.

José Alberto rozwinął ofensywny model oparty na wysokim tempie, odważnym pressingu i dużej swobodzie graczy kreatywnych. Mistrzowski zespół z sezonu 2025/26 zdobył 90 bramek.

Kluczowym filarem pozostaje akademia. Racing tradycyjnie wykorzystuje zawodników z Santanderu i pozostałej części Kantabrii, uzupełniając ich transferami piłkarzy gotowych do rywalizacji na poziomie zawodowym.

W czerwcu 2026 roku klub uruchomił platformę szkoleniową INN360. System porządkuje metodologię akademii, gromadzi zestawy ćwiczeń i wykorzystuje analizę danych do planowania rozwoju zawodników.

Za koordynację szkolenia odpowiada Gonzalo Colsa, a w procesie metodologicznym uczestniczą byli piłkarze klubu. Rayo Cantabria stanowi bezpośredni etap między futbolem młodzieżowym a pierwszą drużyną.

Najważniejsi trenerzy

Fred Pentland należał do pierwszych szkoleniowców, którzy wprowadzili w Racingu systematyczne metody pracy. Anglik rozwijał grę podaniami, przygotowanie fizyczne i ustawienie zespołu.

Patrick O’Connell prowadził klub w kilku ważnych okresach. Pomagał budować drużynę zdolną do wejścia do ogólnokrajowej elity, a po II wojnie światowej uczestniczył w jej odbudowie.

Louis Hon poprowadził Racing do mistrzostwa Segunda División w sezonie 1959/60. Francuz preferował bardzo ofensywne ustawienie i dużą liczbę zawodników uczestniczących w ataku.

José María Maguregui pracował podczas kilku kadencji i trzykrotnie wprowadzał Racing na wyższy poziom. Jego drużyny opierały się na organizacji defensywnej, przygotowaniu fizycznym i skuteczności.

Nando Yosu pełnił w klubie wiele funkcji jako zawodnik, trener i doradca. Wielokrotnie obejmował drużynę w trudnych momentach, pomagając jej utrzymywać się lub odbudowywać po kryzysach.

Paquito doprowadził Racing do Primera División w 1993 roku. Zespół wyeliminował Espanyol w barażu i rozpoczął jeden z najstabilniejszych okresów współczesnej historii.

Marcelino García Toral prowadził drużynę w sezonie 2007/08. Zajął szóste miejsce, awansował do półfinału Pucharu Hiszpanii i zapewnił pierwszy udział w Pucharze UEFA.

Juan Ramón López Muñiz przejął zespół po Marcelinie. Prowadził Racing podczas pierwszej pełnej kampanii w głównych rozgrywkach UEFA, zakończonej zwycięstwem nad Manchesterem City.

José Alberto López Menéndez objął Racing w grudniu 2022 roku. Zapewnił utrzymanie, doprowadził drużynę do baraży w 2025 roku, a następnie zdobył mistrzostwo Segunda División i wywalczył powrót do elity. Jego kontrakt obowiązuje do czerwca 2028 roku.

Najważniejsi zawodnicy

Óscar Rodríguez jest najlepszym strzelcem w historii Racingu. W ciągu dwóch dekad zdobył 236 bramek w 211 oficjalnych spotkaniach i reprezentował Hiszpanię.

José Saras strzelił 151 oficjalnych goli i należy do najskuteczniejszych piłkarzy przedwojennego okresu. Tworzył część ofensywy rywalizującej z najlepszymi zespołami kraju.

Pedro Bazán i inni zawodnicy pierwszej połowy XX wieku budowali pozycję Racingu w krajowej elicie, lecz centralną postacią zespołu wicemistrzowskiego pozostawał Óscar.

Francisco Gento rozpoczął karierę na najwyższym poziomie w Racingu. Po jednym sezonie przeszedł do Realu Madryt, gdzie stał się jednym z najbardziej utytułowanych skrzydłowych w historii futbolu.

Tuto Sañudo był wieloletnim obrońcą i kapitanem. Po zakończeniu kariery odegrał również ważną rolę instytucjonalną, obejmując prezesurę po kryzysie z 2014 roku.

Quique Setién rozegrał 368 oficjalnych spotkań i zdobył 78 bramek. Pomocnik był jednym z najważniejszych wychowanków lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

José Ceballos jest rekordzistą pod względem liczby oficjalnych występów. Bramkarz rozegrał 460 meczów, w tym 284 w Primera División, i reprezentował pierwszą drużynę od 1989 do 2003 roku.

Pedro Munitis jest zawodnikiem z największą liczbą występów Racingu w Primera División. Rozegrał na tym poziomie 304 spotkania, był kapitanem w Pucharze UEFA i uczestniczył w dwóch półfinałach krajowego pucharu.

Gonzalo Colsa przeszedł przez akademię i wystąpił w ponad dwustu meczach klubu. Pomocnik należał do liderów zespołu, który zajął szóste miejsce i grał w Europie.

Nikola Žigić był jednym z najbardziej charakterystycznych zagranicznych napastników. Serb wyróżniał się wzrostem, grą w powietrzu i skutecznością w sezonach 2006/07 oraz 2009/10.

Ezequiel Garay rozwinął w Santanderze umiejętności, które później pozwoliły mu grać w czołowych klubach i reprezentacji Argentyny. W Racingu wykonywał również rzuty karne i wolne.

Toño był podstawowym bramkarzem najlepszego współczesnego zespołu. Jego regularność pomagała Racingowi w sezonie zakończonym szóstym miejscem oraz podczas europejskiej kampanii.

Andrés Martín był najskuteczniejszym zawodnikiem mistrzowskiej drużyny 2025/26. Zdobył 23 bramki ligowe i zanotował dziewięć asyst.

Kibice i kultura klubu

Społeczność kibicowska Racingu jest określana mianem racinguismo. Klub posiada silne poparcie w Santanderze, ale przedstawia się również jako reprezentant całej Kantabrii.

Campos de Sport de El Sardinero jest centralnym miejscem tej kultury. Wysoka frekwencja utrzymywała się także podczas gry na niższych poziomach, a w sezonie mistrzowskim 2025/26 średnie zapełnienie stadionu zbliżyło się do 94 procent.

Federación de Peñas Racinguistas koordynuje działalność oficjalnych stowarzyszeń. Peñas organizują wyjazdy, spotkania, wydarzenia rocznicowe i działania społeczne.

Ważnym elementem dopingu jest La Gradona, sektor najbardziej aktywnych kibiców. Nazwa odwołuje się również do historycznej kultury stojących trybun starego El Sardinero.

„La Fuente de Cacho” jest wykonywana bez akompaniamentu przez znaczną część stadionu. Pieśń łączy tożsamość klubu z kulturą Santanderu i jest słyszana także podczas spotkań wyjazdowych.

Kibice odegrali szczególną rolę podczas kryzysu z 2014 roku. Wolontariusze pomagali przy organizacji meczów, wspierali protestujących zawodników i uczestniczyli w odbudowie struktur właścicielskich.

Późniejsze podwyższenia kapitału zwiększyły liczbę akcjonariuszy mniejszościowych. Dzięki temu część sympatyków posiada formalne udziały, choć kontrola pozostaje skoncentrowana w rękach akcjonariusza referencyjnego.

Fundación Real Racing Club prowadzi projekty sportowe, edukacyjne, integracyjne i środowiskowe. Klub posiada drużynę LaLiga Genuine, organizuje inicjatywy dla dzieci oraz współpracuje z organizacjami społecznymi regionu.

Maskotka Cacho, regionalne symbole i obecność wychowanków wzmacniają poczucie lokalnej ciągłości. Jednocześnie racinguismo nie jest jednorodne w ocenie władz, właścicieli ani poszczególnych decyzji sportowych.

Rywalizacje i derby

Racing nie posiada obecnie stałego rywala z tego samego miasta na porównywalnym poziomie. Najważniejsze współczesne rywalizacje wynikają przede wszystkim z geografii północnej Hiszpanii.

Mecze z Realem Sporting de Gijón należą do najbardziej intensywnych. Santander i Gijón dzieli stosunkowo niewielka odległość, a oba kluby wielokrotnie spotykały się w Primera i Segunda División.

Znaczenie posiadają również mecze z Realem Oviedo. Rywalizacja wzrosła szczególnie w okresach wspólnej walki o awans, utrzymanie lub miejsce w barażach.

Historycznym przeciwnikiem regionalnym jest Gimnástica de Torrelavega. W pierwszych dekadach mecze obu klubów miały rangę głównych spotkań Kantabrii, lecz różnica poziomów ograniczyła ich współczesną regularność.

Athletic Club, Real Sociedad i Deportivo La Coruña są ważnymi przeciwnikami w szerszym kontekście północnej Hiszpanii. Spotkania z nimi mają długą historię, ale nie powinny być automatycznie określane jako nadrzędne derby Racingu.

Rywalizacja z Athletikiem sięga okresu Federación Norte i pierwszych sezonów ligi. Kluby łączy także historia transferów oraz zawodników wywodzących się z północnych regionów.

Spotkania ze Sportingiem i Oviedo przyciągają liczne grupy kibiców gości i posiadają największą współczesną regularność. Nie istnieje jednak jeden przeciwnik bezspornie uznawany przez całą społeczność Racingu za jedynego największego rywala.

Organizacja i model funkcjonowania

Real Racing Club de Santander działa jako Sociedad Anónima Deportiva. Najważniejsze prawa właścicielskie wynikają z posiadania akcji, a walne zgromadzenie zatwierdza sprawozdania, decyzje kapitałowe i skład rady administracyjnej.

Akcjonariuszem referencyjnym jest Sebman Sports International, S.L. Spółka została utworzona przez Manuela Higuerę i Sebastiána Cerię, a Ceria jest wskazywany przez klub jako największy akcjonariusz.

Prezesem jest Manuel Higuera Sancho. Wiceprezesem pozostaje Juan José Uriel Torre, natomiast w radzie zasiadają przedstawiciele środowiska gospodarczego, społecznego i akademickiego Kantabrii.

Julián Luque kieruje finansami, administracją, księgowością i zasobami ludzkimi. Jako zastępca prezesa do spraw koordynacji odpowiada również za codzienne funkcjonowanie organizacji.

Za technologię, analizę danych i innowacje odpowiada María Ricard. Dyrektorem sportowym jest Chema Aragón, którego kontrakt obowiązuje do czerwca 2027 roku.

Gonzalo Colsa koordynuje szkolenie, a Pedro Munitis uczestniczy w rozwijaniu metodologii akademii. Struktura obejmuje pierwszy zespół, Rayo Cantabria, drużyny młodzieżowe oraz sekcję kobiecą.

Przychody pochodzą z praw audiowizualnych, biletów i karnetów, sponsoringu, działalności komercyjnej, transferów oraz środków związanych z udziałem w rozgrywkach LaLigi.

Awans do Primera División znacząco zwiększa wpływy telewizyjne, lecz wymaga także podniesienia kosztów kadry, stadionu, bezpieczeństwa i organizacji meczów.

Racing nie jest właścicielem głównego stadionu ani miejskiego kompleksu Nando Yosu. Rozwój infrastruktury zależy więc od porozumień z Ayuntamiento de Santander i pozostałymi instytucjami publicznymi.

Fundación Real Racing Club prowadzi część projektów społecznych, edukacyjnych i integracyjnych. Organizacja rozwija także programy innowacyjne związane ze szkoleniem, analizą danych i zrównoważonym funkcjonowaniem obiektów.

Obecna sytuacja klubu

Racing Santander przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Primera División. Będzie to 45. kampania klubu na najwyższym poziomie i pierwsza od spadku w 2012 roku.

W sezonie 2025/26 Racing zdobył mistrzostwo Segunda División. Zakończył 42 kolejki z dorobkiem 82 punktów, odnosząc 25 zwycięstw, notując 7 remisów i ponosząc 10 porażek.

Drużyna strzeliła 90 bramek i straciła 61. Była najskuteczniejszym zespołem ligi, a jej mecze należały do najbardziej bramkowych w rozgrywkach.

Awans został zapewniony w 40. kolejce po zwycięstwie 4:1 nad Realem Valladolid na El Sardinero. Tytuł mistrzowski przypieczętowała wygrana 4:1 z Cádizem w ostatnim meczu.

Najskuteczniejszym zawodnikiem był Andrés Martín. Zdobył 23 bramki w 41 występach i zajął trzecie miejsce w klasyfikacji strzelców ligi.

Trenerem pozostaje José Alberto López. Jego umowa oraz kontrakty najbliższych współpracowników obowiązują do czerwca 2028 roku.

Za budowę kadry odpowiada Chema Aragón. Głównym zadaniem jest dostosowanie zespołu do wyższego poziomu bez rezygnacji z zawodników, którzy wywalczyli awans i tworzą długoterminowy projekt.

Organizacyjnie klub znajduje się w znacznie stabilniejszym położeniu niż podczas kryzysu poprzedniej dekady. Postępowanie upadłościowe zostało zamknięte, rośnie frekwencja, a właściciele deklarują rozwój infrastruktury i akademii.

Najważniejszymi wyzwaniami są utrzymanie w Primera División, zwiększenie głębi składu, dostosowanie El Sardinero do wymagań elity oraz podjęcie wiążących decyzji w sprawie przyszłości stadionu.