Lincoln City Football Club

Wprowadzenie

Lincoln City Football Club to zawodowy klub piłkarski z Lincoln w hrabstwie Lincolnshire. Na dzień 2026-07-06 występuje w EFL Championship, drugim poziomie angielskiej piramidy ligowej, po mistrzowskim awansie z League One w sezonie 2025/26.

Klub jest znany jako The Imps. Przydomek nawiązuje do Lincoln Imp, jednego z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta i katedry w Lincoln. Tożsamość klubu łączy czerwono-biało-czarne barwy, historyczny Sincil Bank, współczesne LNER Stadium i silną lokalną więź z miastem oraz hrabstwem Lincolnshire.

Lincoln City ma historię wyjątkowo sinusoidalną. Klub był pionierem Football League Second Division, ale kilkukrotnie tracił miejsce w Football League, wracał przez Midland League i Conference, przeżywał finansowe kryzysy i przez dekady grał głównie na trzecim, czwartym lub piątym poziomie. Właśnie te powroty są jedną z najważniejszych cech jego dziejów.

Najgłośniejszy nowoczesny rozdział rozpoczął się w sezonie 2016/17 pod wodzą Danny’ego i Nicky’ego Cowleyów. Lincoln wygrał National League, wrócił do Football League i sensacyjnie dotarł do ćwierćfinału FA Cup, pokonując po drodze Burnley z Premier League. W kolejnych latach klub wygrał EFL Trophy, League Two, a w 2026 roku – League One, wracając na drugi poziom po raz pierwszy od 1961 roku.

Powstanie klubu

Lincoln City został oficjalnie utworzony w 1884 roku jako amatorskie stowarzyszenie piłkarskie. Klubowa historia zaznacza, że w Lincoln istniała drużyna grająca już od lat 60. XIX wieku, ale za moment powstania dzisiejszej instytucji uznaje się właśnie rok 1884.

Klub wyrósł w mieście o silnej lokalnej tożsamości, którego najbardziej rozpoznawalnym punktem była katedra w Lincoln. Futbol w tym okresie rozwijał się przez lokalne stowarzyszenia, mecze pucharowe i ligi regionalne. Lincoln City początkowo nie był wielką organizacją zawodową, lecz klubem amatorskim budującym miejsce w lokalnym i regionalnym sporcie.

Pierwszym domem był John O’Gaunts ground. Wczesne mecze i lokalne rozgrywki pozwoliły klubowi stopniowo zdobywać znaczenie. W sezonie 1886/87 Lincoln wygrał Lincolnshire Senior Trophy i dotarł do ostatniej szesnastki FA Cup, co było bardzo ważnym osiągnięciem dla młodej organizacji.

W 1891 roku klub przeszedł na zawodowstwo. W następnym sezonie został jednym z dwunastu założycieli Football League Second Division. To jeden z najważniejszych faktów w historii The Imps: Lincoln był obecny przy powstaniu drugiego poziomu ligowego w Anglii, choć później długo walczył o stabilne utrzymanie w Football League.

W 1895 roku klub przeniósł się z John O’Gaunts na Sincil Bank. Pierwszy mecz na nowym obiekcie zakończył się remisem 0:0 z Gainsborough Trinity, a pierwszy ligowy mecz na Sincil Bank remisem 1:1 z Woolwich Arsenal. Przenosiny dały klubowi stadionowy dom, który pozostaje fundamentem tożsamości do dziś.

Pierwsze lata działalności

W pierwszych latach Lincoln City rywalizował w lokalnych i regionalnych rozgrywkach. Sukcesy w Lincolnshire Senior Trophy, dobre występy w FA Cup i gra w Midland Counties League oraz Football Alliance pokazały, że klub ma potencjał wykraczający poza lokalne mecze.

W sezonie 1889/90 Lincoln wygrał Midland Counties League i ponownie dotarł do ostatniej szesnastki FA Cup, gdzie przegrał z Preston North End. Był to okres budowania sportowej reputacji, zanim klub wszedł do w pełni ligowej struktury Football League.

Sezon 1891/92 był przełomowy, ponieważ Lincoln przeszedł na zawodowstwo i wygrał Lincolnshire Senior Trophy. Rok później został członkiem założycielem Second Division. Wczesne lata w Football League były jednak niestabilne. Klub kilkukrotnie tracił miejsce w lidze i musiał wracać przez rozgrywki regionalne.

Sincil Bank szybko stał się centrum klubowego życia. Stadion nie był od początku nowoczesnym obiektem, ale stopniowo rozbudowywano go wraz ze wzrostem ambicji. Lokalizacja, bliskość centrum miasta i widoczność katedry stworzyły charakterystyczny krajobraz meczowy Lincoln City.

Do I wojny światowej klub przeżył kilka cykli spadku z Football League i powrotu. W 1908 roku stracił miejsce w lidze, ale w sezonie 1908/09 wygrał Midland League i Lincolnshire Senior Trophy, wracając do Second Division. Podobny wzór powtarzał się w 1911 i po wojnie. Ta historia ciągłych powrotów stała się jedną z najbardziej trwałych cech The Imps.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1884–1921: od amatorstwa do pionierów Football League

Pierwsza epoka obejmuje powstanie klubu, wejście do zawodowstwa, udział w Football Alliance i założenie Second Division. Lincoln City bardzo szybko przeszedł z poziomu lokalnego do ogólnokrajowego, ale nie miał jeszcze stabilności organizacyjnej właściwej większym klubom przemysłowych miast.

Wczesne sukcesy w Lincolnshire Senior Trophy i Midland League były ważne, ponieważ pozwalały wracać do Football League po utracie miejsca. Przenosiny na Sincil Bank w 1895 roku stworzyły stały dom, który przez kolejne dziesięciolecia wyznaczał centrum klubowej tożsamości.

### 1921–1961: Third Division North i najlepsze lata drugiego poziomu

W 1921 roku Lincoln został jednym z założycieli Third Division North. Ten etap przyniósł większą stabilność w ramach północnej struktury trzeciego poziomu. Klub wygrał tę dywizję w sezonach 1931/32, 1947/48 i 1951/52.

Sezon 1931/32 dał pierwsze ligowe mistrzostwo w strukturze Football League. Lincoln zdobył 106 bramek, a Alan Hall strzelił 42 gole ligowe, co pozostaje klubowym rekordem sezonowym. Po awansie klub nie utrzymał się długo w Second Division, ale pokazał, że potrafi dominować trzeci poziom.

Najlepszy powojenny okres wiąże się z Billem Andersonem. W 1951/52 Lincoln wygrał Third Division North, zdobywając klubowy rekord 121 goli ligowych. Andy Graver był największą gwiazdą tej drużyny. Klub pozostał na drugim poziomie do 1961 roku, co przez następne 65 lat pozostawało ostatnim długim kontaktem Lincoln City z zapleczem elity.

### 1961–1987: upadek do Fourth Division i pierwsza automatyczna relegacja z Football League

Po spadku z Second Division w 1961 roku Lincoln rok później spadł do Fourth Division. Klub ugrzązł na najniższym poziomie Football League na 14 lat. W 1967 roku mecz Pucharu Ligi z Derby County przyciągnął rekordową frekwencję 23 196 widzów, ale codzienność ligowa była trudniejsza.

Graham Taylor, mianowany menedżerem w 1971 roku, odmienił zespół. W sezonie 1975/76 Lincoln wygrał Fourth Division w rekordowym stylu: 74 punkty w systemie dwóch punktów za zwycięstwo, 32 wygrane, tylko 4 porażki i ponad 100 goli. To jedna z największych drużyn w historii klubu.

Lata 80. przyniosły jednak kolejny spadek. W 1985 roku, podczas meczu Bradford City z Lincoln, w pożarze stadionu Valley Parade zginęły 56 osób, w tym dwaj kibice The Imps – Bill Stacey i Jim West. Rok później klub spadł do Fourth Division, a w 1987 roku stał się pierwszym klubem automatycznie relegowanym z Football League do Conference.

### 1987–2000: Conference, powrót i finansowy strach

Relegacja z Football League była wstrząsem, ale Colin Murphy szybko przywrócił klub do życia. W sezonie 1987/88 Lincoln wygrał GM Vauxhall Conference i natychmiast wrócił do Football League. Finałowy mecz z Wycombe Wanderers na Sincil Bank miał ogromny wymiar symboliczny.

W latach 90. klub funkcjonował głównie na czwartym poziomie. W sezonie 1997/98 wywalczył awans do trzeciego poziomu, ale sportowa poprawa nie rozwiązała problemów finansowych. W 1999 i 2000 roku klub był blisko administracji, a przełomowe było odkupienie Sincil Bank od rady miasta za 175 tysięcy funtów.

W tym okresie pojawiły się też ważne elementy modelu kibicowskiego. Grupa IMPetus, późniejsza struktura członkowska i reprezentacja fanów w zarządzie pomogły budować obraz Lincoln jako klubu silnie związanego z lokalną społecznością.

### 2000–2016: play-offowe rozczarowania i sześć lat poza Football League

W pierwszej dekadzie XXI wieku Lincoln regularnie próbował awansować z czwartego poziomu. Klub grał w finałach lub półfinałach play-off, m.in. w latach 2003, 2005, 2006 i 2007, ale nie zdołał wejść wyżej. Seria niepowodzeń stała się jednym z bolesnych tematów kibicowskiej pamięci.

W 2011 roku Lincoln ponownie spadł z Football League. Tym razem pobyt w Conference trwał sześć sezonów. Klub borykał się z ograniczonymi budżetami, wahaniami formy i trudnościami w przyciąganiu publiczności, choć nadal miał potencjał większy niż wiele drużyn piątego poziomu.

Przełom nadszedł w 2016 roku wraz z przyjściem Danny’ego Cowleya i Nicky’ego Cowleya. Ich energia, organizacja, praca nad detalami i kontakt z kibicami stworzyły podstawę jednego z najbardziej spektakularnych awansów w historii klubu.

### 2016–2021: Cowleyowie, FA Cup, Wembley i League One

Sezon 2016/17 był punktem zwrotnym. Lincoln wygrał National League i wrócił do Football League, a równocześnie dotarł do ćwierćfinału FA Cup. Zwycięstwo 1:0 z Burnley na Turf Moor sprawiło, że The Imps zostali pierwszym nieligowym ćwierćfinalistą Pucharu Anglii od ponad wieku.

W 2018 roku klub po raz pierwszy zagrał na Wembley i wygrał EFL Trophy, pokonując Shrewsbury Town 1:0 po golu Elliotta Whitehouse’a. Rok później wygrał League Two i awansował do League One, zdobywając trzecie trofeum w trzy sezony.

Po odejściu Cowleyów do Huddersfield Town klub zatrudnił Michaela Appletona. W sezonie 2020/21 Lincoln dotarł do finału play-off League One, ale przegrał z Blackpool 1:2 na Wembley. Awans do Championship był blisko, lecz musiał poczekać.

### 2021–2026: stabilizacja, Skubala i mistrzostwo League One

Po finale play-off 2021 Lincoln pozostał w League One. Mark Kennedy ustabilizował drużynę i w sezonie 2022/23 osiągnął jedno z najlepszych miejsc klubu od wielu lat. W listopadzie 2023 roku head coachem został Michael Skubala, wcześniej związany m.in. z Leeds United i angielskim futsalem.

Skubala rozwinął model oparty na pracy zespołowej sztabu, analizie, pressingu, przejściach i stałych fragmentach. Wiosną 2024 Lincoln był blisko play-offów po serii 16 meczów bez porażki. Sezon 2025/26 przyniósł jeszcze większy skok: rekordową serię 29 meczów bez porażki, 103 punkty i mistrzostwo League One.

Po awansie Skubala odszedł do Bristol City, a klub powołał Chrisa Cohena i Toma Shawa jako równorzędnych head coachów. Było to nietypowe, ale świadome rozwiązanie, mające zachować ciągłość sztabu, modelu gry i kultury pracy. Na dzień 2026-07-06 Lincoln przygotowuje się do pierwszego sezonu na drugim poziomie od 1960/61.

Sukcesy krajowe

Lincoln City nigdy nie zdobył mistrzostwa Anglii ani FA Cup, ale jego historia jest bogata w sukcesy niższych szczebli. Najważniejsze ligowe tytuły to mistrzostwa Third Division North w sezonach 1931/32, 1947/48 i 1951/52, Fourth Division 1975/76, Football Conference 1987/88, National League 2016/17, League Two 2018/19 oraz League One 2025/26.

W sezonie 1931/32 klub zdobył pierwsze duże ligowe trofeum w Football League, wygrywając Third Division North dzięki lepszemu goal average od Gateshead. Drużyna zdobyła 106 goli, a Alan Hall strzelił 42 ligowe bramki. Był to dowód, że Lincoln potrafił stworzyć zespół ofensywnie dominujący w swojej dywizji.

Lata Billa Andersona przyniosły dwa kolejne tytuły Third Division North. Sezon 1951/52 jest szczególny: Lincoln zdobył 121 bramek ligowych i awansował na drugi poziom. Klub pozostał tam do 1961 roku, co przez dziesięciolecia było najwyższym punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń.

Sezon 1975/76 pod Grahamem Taylorem był jednym z najbardziej dominujących w historii Fourth Division. Lincoln wygrał ligę z rekordowym dorobkiem punktowym w systemie dwóch punktów za zwycięstwo, zanotował 32 zwycięstwa i tylko 4 porażki. To drużyna, która w pamięci kibiców ma status niemal legendarny.

Sukcesy XXI wieku są równie ważne, choć dotyczą niższych poziomów. National League 2016/17 przywróciła klub do Football League, EFL Trophy 2018 dał pierwsze zwycięstwo na Wembley, League Two 2018/19 przeniosła Lincoln do League One, a League One 2025/26 otworzyła drzwi do Championship.

W FA Cup największym osiągnięciem jest ćwierćfinał 2016/17. Lincoln jako klub nieligowy pokonał m.in. Oldham Athletic, Ipswich Town, Brighton & Hove Albion i Burnley, zanim odpadł z Arsenalem. To nie było trofeum, ale dla statusu klubu i jego finansów miało znaczenie porównywalne z wieloma tytułami.

Stadion i infrastruktura

Lincoln City gra na LNER Stadium, historycznie znanym jako Sincil Bank. Stadion znajduje się w Lincoln, przy Sincil Bank, LN5 8LD. Klub używa tego miejsca od 1895 roku, co czyni relację The Imps z własnym stadionem jedną z najdłuższych w angielskim futbolu.

Ostatnia klubowo potwierdzona pojemność stadionu wynosi 10 669 miejsc. Należy zaznaczyć, że w 2026 roku klub prowadził i planował dalsze prace modernizacyjne, więc pojemności podawane w przewodnikach zewnętrznych mogą się różnić. W profilu przyjęto wartość oficjalnie ogłoszoną przez klub jako bezpieczną, potwierdzoną bazę.

Przed przeprowadzką Lincoln grał na John O’Gaunts ground. Przenosiny na Sincil Bank były związane z potrzebą stabilniejszego i bardziej odpowiedniego obiektu. Pierwszy mecz na Sincil Bank zakończył się remisem z Gainsborough Trinity, a pierwszy ligowy mecz remisem z Woolwich Arsenal.

Stadion przechodził liczne przemiany. W 1929 roku South Park Stand spłonął razem z klubowymi biurami i zapisami. W 1948 roku pojemność zwiększono do około 25 tysięcy. W latach 80. i 90. obiekt przebudowano pod wpływem wymogów bezpieczeństwa, a Stacey West Stand nazwano na cześć Billa Staceya i Jima Westa, kibiców Lincoln, którzy zginęli w pożarze stadionu w Bradford w 1985 roku.

W 1982 roku klub sprzedał stadion radzie miasta, aby ratować ligową piłkę w Lincoln. W 2000 roku odkupił wolny tytuł własności za 175 tysięcy funtów, co pomogło uniknąć administracji. Ten epizod pokazuje, że Sincil Bank był nie tylko aktywem infrastrukturalnym, ale elementem przetrwania klubu.

Od 2019 roku stadion funkcjonuje pod nazwą LNER Stadium w ramach umowy naming rights z London North Eastern Railway. W 2026 roku klub ogłosił projekt Imps Territory, obejmujący m.in. nową przestrzeń eventową i hospitality, zmianę fan village, cyfrowe ekrany, poprawę nagłośnienia, nowe strefy kibicowskie i większą komercyjną użyteczność stadionu.

Zapleczem treningowym jest Elite Performance Centre przy Heath Lane niedaleko Scampton. Ośrodek powstał po finansowym impulsie z historycznej kampanii FA Cup 2016/17 i obejmuje boiska, zaplecze treningowe oraz przestrzeń dla analizy i przygotowania fizycznego. Wraz z awansem do Championship klub planował dalsze dostosowanie infrastruktury do wymagań wyższego poziomu.

Barwy, herb i tożsamość

Lincoln City jest kojarzony z czerwonym, białym i czarnym. Tradycyjny strój domowy to czerwono-białe pasy lub czerwone elementy z bielą i czernią, zależnie od sezonu. Barwy te odróżniają klub w regionie i są mocno powiązane z kibicowską identyfikacją The Imps.

Przydomek The Imps pochodzi od Lincoln Imp, legendarnej postaci związanej z katedrą w Lincoln. Imp jest symbolem miasta, nie tylko klubu, dlatego jego obecność w herbie tworzy naturalne połączenie między drużyną a lokalną historią. W polskim opisie nie ma potrzeby tłumaczyć przydomka dosłownie, ale można wyjaśniać go jako „chochliki” lub „diabliki” z miejskiej legendy.

Herb Lincoln City ewoluował, ale motyw impa pozostaje jego najważniejszym elementem. W różnych okresach wykorzystywano prostsze lub bardziej złożone wersje znaku, z naciskiem na czerwono-białą kolorystykę i sylwetkę impa. To jeden z bardziej lokalnie zakorzenionych symboli w angielskiej piłce.

Tożsamość stadionowa jest równie silna jak herbowa. Kibice używają nazw Sincil Bank, The Bank i LNER Stadium, ale emocjonalnie najważniejszy jest historyczny związek ze starym Sincil Bank. Stadion, katedra widoczna w panoramie miasta i położenie w Lincoln tworzą rozpoznawalny obraz klubu.

Współczesna tożsamość obejmuje też motywy „community club” i udział kibiców w strukturze akcjonariatu. Red Imps Community Trust jest reprezentowany w klubowych strukturach, a supporters’ shareholding pozostaje częścią oficjalnego modelu własnościowego. Dla Lincoln to ważne, bo klub wielokrotnie przetrwał dzięki lokalnemu wsparciu.

Styl gry i filozofia sportowa

Lincoln City nie ma jednego stałego stylu gry w całej historii. Klub przechodził od wczesnego futbolu regionalnego, przez klasyczną fizyczność niższych lig, drużyny Grahama Taylora i Colina Murphy’ego, bezpośredni styl Johna Becka, intensywność Cowleyów, techniczniejszą pracę Michaela Appletona i nowoczesny, analityczny model Michaela Skubali.

Era Grahama Taylora opierała się na dyscyplinie, organizacji i znakomitej skuteczności w warunkach Fourth Division. Drużyna 1975/76 była rekordowa nie tylko dzięki sile ataku, ale również konsekwencji i równowadze. W tamtej epoce Lincoln nie grał jak klub z aspiracjami estetycznymi, lecz jak zespół precyzyjnie przygotowany do dominacji na swoim poziomie.

W latach 90. John Beck był kojarzony z bardzo bezpośrednim stylem, często określanym jako long ball. Dał klubowi awans w 1998 roku, ale jego metoda była sporna i nie zawsze atrakcyjna dla kibiców. To dobry przykład, że w historii Lincoln skuteczność i estetyka często były przedmiotem napięcia.

Danny i Nicky Cowleyowie wprowadzili intensywność, przygotowanie fizyczne, detaliczność analizy i mocne relacje z kibicami. Ich Lincoln był trudny do złamania, silny mentalnie i świetny w pucharach. FA Cup 2016/17 oraz EFL Trophy 2018 wynikały nie tylko z pasji, ale z bardzo konkretnej organizacji gry.

Michael Appleton przesunął klub w stronę bardziej technicznego i rozwojowego modelu. Finał play-off League One 2021 był efektem zespołu opartego na młodych zawodnikach, wypożyczeniach, intensywności i bardziej złożonej grze z piłką.

Michael Skubala rozwinął kolejną wersję nowoczesnego Lincoln. W sezonie 2025/26 klub opierał się na agresywnym wykorzystywaniu przejść, stałych fragmentów, analizie danych, wspólnym modelu sztabu i wysokiej spójności organizacyjnej. Po jego odejściu do Bristol City klub powierzył drużynę Chrisowi Cohenowi i Tomowi Shawowi, aby zachować ciągłość wypracowanego modelu.

Akademia i rozwój zawodników pozostają ważne, ale Lincoln nie jest akademią w stylu klubów Premier League. Jego filozofia polega bardziej na inteligentnym pozyskiwaniu, rozwijaniu i sprzedawaniu zawodników, a także na wykorzystywaniu przewagi organizacyjnej nad bogatszymi rywalami. Sprzedaże takich piłkarzy jak Jack Hobbs, Lasse Sørensen czy Lukas Jensen pokazują znaczenie player trading w modelu finansowym.

Najważniejsi trenerzy

Bill Anderson jest najdłużej urzędującym menedżerem w historii Lincoln City i jedną z najważniejszych postaci klubu. Poprowadził The Imps do mistrzostw Third Division North w sezonach 1947/48 i 1951/52. Jego zespół z 1951/52 zdobył rekordowe 121 goli ligowych i utrzymał klub na drugim poziomie przez kolejne lata.

Graham Taylor był najważniejszym trenerem epoki Fourth Division. Objął klub w 1971 roku i w sezonie 1975/76 stworzył jedną z najlepszych drużyn w historii Lincoln. Później osiągnął ogromne sukcesy z Watfordem i prowadził reprezentację Anglii, ale w Lincoln rozpoczął swoją wielką drogę menedżerską.

Colin Murphy prowadził klub w dwóch różnych epokach i zapisał się szczególnie jako menedżer powrotu do Football League w 1988 roku. Po traumie automatycznej relegacji w 1987 roku jego zespół wygrał Conference i natychmiast odzyskał status ligowy.

John Beck jest postacią kontrowersyjną, ale ważną. W sezonie 1997/98 jego bezpośredni styl i przebudowa kadry pomogły klubowi osiągnąć awans z czwartego poziomu, choć sam Beck został zwolniony przed końcem sezonu. Jego era pokazuje napięcie między skutecznością a akceptacją metod.

Keith Alexander był jednym z najważniejszych menedżerów początku XXI wieku. Poprowadził Lincoln do finału play-off 2003 i kilku kolejnych kampanii play-offowych. Jego praca była szczególna także dlatego, że był jednym z nielicznych czarnych menedżerów prowadzących klub Football League w tamtym okresie.

Danny Cowley, wspierany przez Nicky’ego Cowleya, zmienił nowoczesną historię Lincoln City. Wygrał National League, doprowadził klub do ćwierćfinału FA Cup, zdobył EFL Trophy i wygrał League Two. Jego kadencja przyniosła wzrost frekwencji, dochodów, ambicji i wiary w klub.

Michael Appleton był trenerem finału play-off League One 2021. Wprowadził bardziej rozwojowy, techniczny model i pomógł klubowi ustabilizować się na trzecim poziomie po odejściu Cowleyów. Przegrał finał z Blackpool, ale przybliżył Lincoln do Championship.

Mark Kennedy prowadził klub w okresie stabilizacji 2022–2023. Jego zespół osiągnął drugie najwyższe miejsce Lincoln od 40 lat i był trudny do pokonania na LNER Stadium. Nie był trenerem trofeum, ale przygotował grunt pod dalszy rozwój.

Michael Skubala objął zespół w listopadzie 2023 roku i najpierw doprowadził go do znakomitej wiosny 2024, a potem do mistrzostwa League One 2025/26. Rekord 103 punktów, 29 meczów bez porażki i awans do Championship po 65 latach czynią jego kadencję jedną z najważniejszych w historii klubu.

Chris Cohen i Tom Shaw są aktualnymi head coachami. Zostali powołani 29 maja 2026 roku jako równorzędny duet po odejściu Skubali. Klub podkreślił, że w poprzednim sezonie prowadzili treningi, współtworzyli model gry i mieli duży wpływ na mistrzowską kampanię, dlatego ich awans ma zapewnić ciągłość.

Najważniejsi zawodnicy

Andy Graver jest najlepszym strzelcem w historii Lincoln City. Klubowe materiały wskazują go jako największego strzelca The Imps, a zestawienia historyczne podają 143 gole ligowe i 150 goli we wszystkich głównych rozgrywkach. W sezonie 1951/52 zdobył 36 bramek i strzelił sześć goli w rekordowym zwycięstwie 11:1 z Crewe Alexandra.

Grant Brown jest rekordzistą występów w ujęciu wszystkich głównych rozgrywek, z dorobkiem 491 meczów, oraz rekordzistą ligowym z 407 występami. Był obrońcą, kapitanem i symbolem lat 90. oraz początku XXI wieku. Jego rekord oddaje wartość długowieczności w klubie, który często zmieniał poziomy rozgrywkowe.

Tony Emery jest jedną z największych postaci powojennej historii. Klubowa historia wskazuje go jako rekordzistę ligowych występów swojej epoki, zanim rekordy przejęli późniejsi zawodnicy. Był filarem czasów, gdy Lincoln grał na drugim poziomie.

Alan Hall zapisał się w historii sezonem 1931/32. Strzelił 42 gole ligowe, co pozostaje rekordem bramek Lincoln City w jednym sezonie ligowym. Był główną siłą ofensywną drużyny, która zdobyła pierwsze mistrzostwo Third Division North.

Albert Iremonger, sprowadzony z Notts County, był jednym z najbardziej rozpoznawalnych bramkarzy międzywojennego Lincoln. Klubowa narracja podkreśla, że wielu uważało go za jednego z najlepszych golkiperów, którzy nigdy nie zagrali w reprezentacji Anglii.

Graham Taylor był ważny jako piłkarz, ale przede wszystkim jako menedżer. Jako były zawodnik wrócił do klubu i zbudował drużynę 1975/76. W klubowej historii należy go traktować jako postać łączącą boisko, ławkę trenerską i późniejszą sławę w angielskiej piłce.

John Ward, Percy Freeman, Phil Neale, Sam Ellis, Dennis Booth i Mick Harford należą do ważnych postaci lat 70. i 80. Ward i Freeman byli skutecznymi napastnikami, Neale łączył karierę piłkarską z krykietem, Ellis i Booth byli liderami, a Harford rozwinął się później na wyższym poziomie.

Darren Huckerby był jednym z najcenniejszych zawodników Lincoln lat 90. Jego sprzedaż do Newcastle United za około 400 tysięcy funtów miała duże znaczenie finansowe i pokazała, że klub może rozwijać piłkarzy dla wyższych poziomów.

Gareth Ainsworth był energicznym skrzydłowym i rekordową sprzedażą do Port Vale w 1997 roku. Jego odejście nie zatrzymało awansu w sezonie 1997/98, ale pokazało ograniczenia finansowe klubu oraz jego zdolność do produkowania zawodników atrakcyjnych dla rywali.

Jack Hobbs jest ważny jako wychowanek sprzedany do Liverpoolu za najwyższą historycznie kwotę przychodzącą według zestawień klubowych. Zadebiutował bardzo młodo i stał się przykładem wartości akademii w okresie niższych lig.

Matt Rhead, Nathan Arnold, Sean Raggett, Luke Waterfall, Alex Woodyard, Sam Habergham i Terry Hawkridge są twarzami przełomu 2016/17. Rhead dawał siłę i gole, Arnold zapewnił pamiętny moment z Ipswich, Raggett strzelił zwycięskiego gola z Burnley, Waterfall był kapitanem, a Hawkridge przypieczętował powrót do Football League.

Elliott Whitehouse zapisał się golem w finale EFL Trophy 2018 przeciw Shrewsbury Town. Luke Waterfall podniósł trofeum na Wembley, co dla wielu kibiców było jednym z najważniejszych dni w nowoczesnej historii klubu.

Harry Toffolo, Bruno Andrade, John Akinde, Michael Bostwick, Jason Shackell i Matt Gilks byli ważni w sezonie mistrzostwa League Two 2018/19. Tworzyli drużynę, która przeniosła Lincoln do League One i zakończyła trzyletnią serię wielkich sukcesów.

Jorge Grant, Anthony Scully, Tom Hopper i Brennan Johnson byli kluczowi w sezonie 2020/21, gdy Lincoln dotarł do finału play-off League One. Johnson, wypożyczony z Nottingham Forest, stał się jednym z najbardziej utalentowanych piłkarzy, jacy wystąpili w barwach The Imps w XXI wieku.

Jack Moylan, Ben House, Rob Street, Reeco Hackett i Sonny Bradley należą do najważniejszych postaci mistrzowskiej kampanii 2025/26. Moylan strzelił zwycięskiego gola w meczu z Reading, który przypieczętował awans, House zdobył gole w meczu dającym tytuł, a cała grupa zapisała się w historii powrotu do Championship.

Kibice i kultura klubu

Kibice Lincoln City są silnie związani z miastem i hrabstwem Lincolnshire. Klub nie jest globalną marką, ale dla lokalnej społeczności pełni rolę jednej z najważniejszych instytucji sportowych. Widok katedry, Sincil Bank i czerwono-białe barwy tworzą bardzo lokalny krajobraz futbolu.

Najważniejszym elementem kultury kibicowskiej jest przydomek The Imps. Odwołuje się on do symbolu miasta, dlatego kibicowanie Lincoln jest jednocześnie podkreślaniem przynależności do Lincoln. Klubowa tożsamość nie jest importowana z zewnątrz, lecz wyrasta z lokalnej legendy i miejskiej ikonografii.

Kibice odegrali ważną rolę w najtrudniejszych okresach. W latach 90. i na początku 2000 roku grupy fanów pomagały ratować klub przed administracją i wprowadzać reprezentację supporterską do zarządu. Red Imps Community Trust do dziś posiada akcje i jest reprezentowany w strukturach klubowych.

Nowoczesny wzrost frekwencji zaczął się w epoce Cowleyów. FA Cup 2016/17, National League, powrót do Football League i wyjazdowe tysiące kibiców zbudowały nową energię. Ponad 27 tysięcy fanów na Wembley w finale EFL Trophy 2018 pokazało skalę potencjału, który wcześniej był ukryty przez lata niższych lig.

Szczególne miejsce w pamięci kibiców zajmuje tragedia Bradford 1985. Bill Stacey i Jim West, dwaj kibice Lincoln, zginęli w pożarze Valley Parade. Nazwa Stacey West Stand jest stałym przypomnieniem, że historia stadionowa i kibicowska klubu obejmuje również bolesne momenty.

Lincoln City Foundation prowadzi działalność społeczną w Lincolnshire. Jej programy obejmują zdrowie i dobrostan psychiczny, integrację społeczną, edukację, zatrudnienie, sport i aktywność fizyczną. Dla klubu z miasta tej skali fundacja jest ważnym narzędziem realnej pracy poza dniem meczowym.

Rywalizacje i derby

Najważniejsze rywalizacje Lincoln City mają charakter regionalny. Najczęściej wymienianym rywalem jest Grimsby Town. Mecze Lincoln – Grimsby mają znaczenie w kontekście Lincolnshire, historii spotkań ligowych i rywalizacji o status najważniejszego klubu hrabstwa oraz okolic.

Scunthorpe United również jest ważnym rywalem regionalnym. Rywalizacja z Scunthorpe wynika z bliskości geograficznej i długich okresów wspólnej gry na podobnych poziomach. W ostatnich latach różnica poziomów osłabiła regularność spotkań, ale pamięć derby pozostaje.

Boston United to rywal z Lincolnshire o innym ciężarze historycznym. Mecze z Boston są bardziej lokalne niż ogólnokrajowe, ale dla kibiców w hrabstwie mogą mieć znaczenie emocjonalne, zwłaszcza gdy kluby spotykały się poza Football League lub w pucharach.

Mansfield Town i Notts County są ważnymi rywalami z szerokiego regionu East Midlands. Ich znaczenie rosło, gdy drużyny grały na tym samym poziomie. Nie należy jednak traktować każdego z tych klubów jako równorzędnego „odwiecznego” rywala; hierarchia zależy od okresu.

Peterborough United i Doncaster Rovers mają znaczenie sytuacyjne oraz ligowe. Mecze z nimi bywały ważne w walce o awanse, play-offy lub pozycję w League One. Najtrwalszy emocjonalny rdzeń rywalizacji Lincoln pozostaje jednak regionalny: Grimsby, Scunthorpe i lokalna mapa Lincolnshire.

Organizacja i model funkcjonowania

Na dzień 2026-07-06 klub działa przez Lincoln City Football Club Company Limited, spółkę zarejestrowaną w Anglii pod numerem 00045611. Companies House wskazuje, że spółka jest aktywna, ma adres przy LNER Stadium, Sincil Bank, Lincoln, LN5 8LD i została zarejestrowana 12 października 1895 roku.

Klubowa spółka jest kontrolowana przez Lincoln City Holdings Ltd, które posiada 95,59% wyemitowanego kapitału. Zgodnie z klubowym oświadczeniem EFL znaczące udziały w strukturze holdingowej mają Liquid Investments, Inc., HJ-LCFC Holdings LLC oraz Clive Nates bezpośrednio i przez Sportvest Capital Pty Ltd. Liquid Investments, Inc. jest w całości własnością Rona Fowlera.

Ron Fowler objął funkcję chairman w lutym 2026 roku po zwiększeniu inwestycji Liquid Investments. Clive Nates, wieloletni chairman z okresu powrotu klubu do Football League i awansu do League One, przeszedł do roli co-vice chairman obok Jaya Wrighta. W zarządzie są również m.in. Andrew Fowler, Harvey Jabara, David Lowes, Sean Melnick, Graham Rossini, Phil Scrafton, Liam Scully i Amanda-Jane Slater.

Liam Scully pełni funkcję chief executive, a Jez George jest sporting director. W pionie sportowym na dzień stanu głównymi trenerami są Chris Cohen i Tom Shaw, a David Preece pełni funkcję goalkeeping coach. Landon Donovan figuruje jako sporting advisor, co jest nietypowym, międzynarodowym elementem w strukturze klubu tej skali.

Model własnościowy Lincoln City łączy prywatny kapitał z elementem kibicowskim. Kibice posiadają około 4% udziałów w klubowej spółce, a Red Imps Community Trust posiada akcje w Lincoln City Holdings i bezpośrednio w klubie. Trust jest reprezentowany w obu zarządach, co utrzymuje społeczną kontrolę i dialog.

Finansowo klub działa ostrożniej niż najbogatsi rywale Championship. Roczne sprawozdania wskazują straty operacyjne finansowane emisją akcji, inwestycje w infrastrukturę, rozwój Co-Op Community Hub i znaczenie player trading. Wyzwanie polega na dostosowaniu budżetu do Championship bez utraty stabilności, która była podstawą sukcesu 2025/26.

Obecna sytuacja klubu

Na dzień 2026-07-06 Lincoln City występuje w EFL Championship i przygotowuje się do sezonu 2026/27. Jest to pierwszy sezon klubu na drugim poziomie od kampanii 1960/61, co czyni awans jednym z najważniejszych wydarzeń w historii The Imps.

Ostatni zakończony sezon, 2025/26, Lincoln zakończył jako mistrz League One. Bilans ligowy wyniósł 31 zwycięstw, 10 remisów, 5 porażek i 103 punkty. Był to klubowy rekord w systemie trzech punktów za zwycięstwo. Awans został zapewniony 6 kwietnia 2026 roku po zwycięstwie 2:1 z Reading, a tytuł League One potwierdzono później zwycięstwem z Doncaster Rovers.

Michael Skubala, główny architekt awansu, odszedł 29 maja 2026 roku do Bristol City. Tego samego dnia Lincoln ogłosił Chrisa Cohena i Toma Shawa jako równorzędnych head coachów. Klub uzasadniał tę decyzję ciągłością, ponieważ obaj byli głęboko zaangażowani w treningi, model gry i codzienną pracę w mistrzowskim sezonie.

Organizacyjnie klub przeszedł ważną zmianę w lutym 2026 roku, gdy Ron Fowler objął funkcję chairman po zwiększeniu udziału Liquid Investments, Inc. Clive Nates pozostał w klubie jako co-vice chairman. Struktura ma zapewnić dalszy kapitał, ale jednocześnie zachować element kibicowskiej reprezentacji.

Najważniejsze wyzwania to utrzymanie w Championship, rozbudowa przychodów meczowych i komercyjnych, modernizacja LNER Stadium, rozwój Elite Performance Centre, utrzymanie kultury pracy po odejściu Skubali oraz uniknięcie finansowego ryzyka. Lincoln ma znakomity momentum, ale wchodzi do ligi, w której wiele klubów ma znacznie większe budżety, stadiony i doświadczenie drugiego poziomu.