Levante Unión Deportiva

Wprowadzenie

Levante Unión Deportiva jest klubem piłkarskim z Walencji, występującym w LaLiga i rozgrywającym domowe mecze na Estadio Ciutat de València. Organizacja reprezentuje przede wszystkim północne i nadmorskie dzielnice miasta, choć jej społeczność obejmuje całą Wspólnotę Walencką.

Historia Levante ma dwa główne źródła. Pierwszym jest Levante Football Club, związany z portem, dzielnicami Cabanyal, Canyamelar i Grau oraz środowiskiem określanym dawniej jako Poblados Marítimos. Drugim był Gimnástico Football Club, klub o odmiennej genezie społecznej, związany początkowo z Patronato de la Juventud Obrera. Oba podmioty powstały w 1909 roku, a w 1939 roku utworzyły wspólną organizację.

Levante nie zdobyło mistrzostwa Hiszpanii ani współczesnego Pucharu Króla. Do jego najważniejszych osiągnięć należą Copa Presidente de la República–Copa de la España Libre z 1937 roku, szóste miejsce w LaLiga w sezonie 2011/12 oraz awans do 1/8 finału Ligi Europy w następnych rozgrywkach.

Klub jest rozpoznawalny dzięki granatowo-czerwonym pasom, przydomkowi Granotas i stadionowi położonemu w dzielnicy Orriols. Granatowo-czerwone barwy pochodzą z tradycji Gimnástico, natomiast nazwa Levante i część historycznej ciągłości zostały przejęte ze środowiska Levante FC.

Historia klubu obejmuje długie okresy w niższych ligach, częste awanse i spadki, kryzysy finansowe, postępowanie upadłościowe oraz kilka sportowych odbudów. Levante jest dlatego przykładem organizacji, której znaczenie wynika nie tylko z wyników, ale również z przetrwania kolejnych zagrożeń instytucjonalnych i zachowania odrębnej tożsamości w mieście zdominowanym sportowo przez Valencia CF.

Powstanie klubu

Początki Levante sięgają pierwszej dekady XX wieku, gdy piłka nożna szybko rozwijała się w Walencji. Szczególne znaczenie miały port, kontakty handlowe z zagranicą, rosnące dzielnice robotnicze oraz wystawa regionalna z 1909 roku, która zwiększyła zainteresowanie nowoczesnymi formami sportu.

Levante Football Club został prawnie ukonstytuowany 6 września 1909 roku. Następnego dnia informację o powstaniu organizacji opublikowała miejscowa prasa. Pierwszym prezesem został José Ballester Gozalvo.

Przez wiele lat w materiałach klubowych pojawiała się data 9 września 1909 roku. Badania dokumentów prasowych i urzędowych przeprowadzone przez klubowe archiwum wykazały jednak, że formalne zebranie założycielskie odbyło się trzy dni wcześniej. Obecnie klub uznaje 6 września za oficjalną datę założenia Levante FC.

Istnieją również ślady wcześniejszej aktywności piłkarskiej, w tym spotkania rozgrywane w 1908 roku oraz historia Cabañal FC z 1907 roku. Klub traktuje je jako część szerszego środowiska poprzedzającego Levante FC, ale nie zastępuje nimi oficjalnej daty z 1909 roku.

Levante FC był związany z nadmorskimi częściami Walencji. Nazwa odwoływała się do wschodniego położenia regionu, morza oraz określenia używanego wobec śródziemnomorskiego wybrzeża Hiszpanii.

Pierwszymi barwami Levante FC były czerń i biel. Zespół występował w pasiastych koszulkach, które w kolejnych epokach wielokrotnie inspirowały stroje rezerwowe współczesnego klubu.

W tym samym 1909 roku powstał Gimnástico FC. Jego środowisko było związane z Patronato de la Juventud Obrera, a podstawowymi barwami zostały granat i czerwień.

Początkowo oba kluby działały niezależnie i rywalizowały w rozgrywkach regionalnych. Levante reprezentowało przede wszystkim dzielnice nadmorskie, natomiast Gimnástico posiadało własną społeczność w innych częściach miasta.

Levante FC korzystało z kilku wczesnych boisk, między innymi terenów związanych z wystawą regionalną. W 1922 roku otworzyło Campo de la Cruz, nazywane również Campo del Camino Hondo del Grao.

Gimnástico grało między innymi na obiekcie Stadium położonym w pobliżu dawnego koryta rzeki Turia, a następnie na Campo de Vallejo. Właśnie z tego środowiska pochodziły granatowo-czerwone barwy oraz przydomek Granotas, przejęte po późniejszym połączeniu klubów.

Pierwsze lata działalności

Levante FC i Gimnástico FC uczestniczyły początkowo w mistrzostwach regionalnych. Rozgrywki te decydowały nie tylko o prestiżu w Walencji, lecz także o kwalifikacji do Campeonato de España, poprzednika współczesnego Pucharu Króla.

Gimnástico zdobywało tytuły regionalne na początku lat 20. i rywalizowało o pierwszeństwo z Valencia CF. Levante FC rozwijało się wolniej, ale z czasem stworzyło drużynę zdolną pokonywać najważniejszych rywali regionu.

3 września 1922 roku Levante FC otworzyło Campo de la Cruz meczem towarzyskim z Valencią. Obiekt znajdował się w nadmorskiej części miasta i był uznawany przez ówczesną prasę za jeden z najlepiej przygotowanych stadionów w regionie.

W sezonie 1927/28 Levante FC zdobyło mistrzostwo regionalne po zwycięstwie nad Valencią w decydującym spotkaniu. Był to pierwszy znaczący tytuł w historii klubu z Poblados Marítimos.

Po utworzeniu ogólnokrajowego systemu ligowego Levante rozpoczęło rywalizację w niższych klasach. Klub nie znalazł się wśród założycieli Primera División i przez wiele lat próbował zbliżyć się do elity.

W Pucharze Hiszpanii 1935 roku Levante FC osiągnęło jeden z najważniejszych wyników przedwojennej historii. Wyeliminowało między innymi Valencię i FC Barcelona, po czym odpadło w półfinale z Sabadell.

Wybuch wojny domowej przerwał regularne ogólnokrajowe rozgrywki. Kluby ze strefy republikańskiej uczestniczyły jednak w turniejach regionalnych, Lidze Śródziemnomorskiej oraz Copa de la España Libre.

18 lipca 1937 roku Levante FC pokonało Valencię 1:0 w finale Copa Presidente de la República–Copa de la España Libre rozegranym w Barcelonie. Zwycięską bramkę zdobył Manuel Nieto.

Status turnieju pozostawał przez dziesięciolecia przedmiotem sporu. W 2023 roku zarząd RFEF oficjalnie uznał rozgrywki i przyznał Levante FC tytuł mistrza z 1937 roku.

Wojna wpłynęła na oba miejscowe kluby. Levante FC posiadało zawodników, ale utraciło możliwość dalszego korzystania z Campo de la Cruz. Gimnástico dysponowało Campo de Vallejo i granatowo-czerwonymi barwami, lecz jego kadra była osłabiona.

W sierpniu 1939 roku środowiska obu klubów zawarły porozumienie. Powstała Unión Deportiva Levante-Gimnástico, w skrócie UDLG.

Nowa organizacja przejęła nazwę Levante, stadion Vallejo i barwy Gimnástico. W czerwcu 1941 roku zmieniła nazwę na Levante Unión Deportiva, która obowiązuje do dziś.

Rozwój i najważniejsze okresy

### Lata 1909–1922: dwie niezależne tradycje

Levante FC i Gimnástico FC rozwijały się równolegle w mieście, w którym piłka nożna dopiero zyskiwała trwałe struktury.

Oba środowiska różniły się miejscem działania, zapleczem społecznym i barwami. Levante było związane z portem oraz nadmorskimi dzielnicami, a Gimnástico z Patronato de la Juventud Obrera.

Pierwsze lata obejmowały mecze towarzyskie, turnieje lokalne i budowę struktur umożliwiających udział w mistrzostwach regionalnych.

### Lata 1922–1936: rozwój przed wojną

Otwarcie Campo de la Cruz dało Levante FC stały stadion i możliwość zwiększania przychodów z meczów.

W 1928 roku klub zdobył mistrzostwo regionalne. W kolejnej dekadzie uczestniczył w ligach krajowych i rozwijał drużynę znaną z biało-czarnych strojów.

Największym sukcesem był półfinał Pucharu Hiszpanii w 1935 roku. Levante wyeliminowało Valencię i Barcelonę, ale po wyczerpującej rywalizacji odpadło z Sabadell.

Gimnástico również pozostawało ważnym klubem lokalnym. Posiadało stadion Vallejo i własną społeczność, choć nie osiągnęło trwałego miejsca w najwyższych ligach.

### Lata 1936–1941: wojna, puchar i połączenie

Wojna domowa uniemożliwiła prowadzenie normalnej ligi hiszpańskiej. Levante FC uczestniczyło w rozgrywkach organizowanych na terenach kontrolowanych przez Republikę.

Triumf w Copa de la España Libre w 1937 roku był największym sportowym osiągnięciem przedwojennej organizacji.

Po zakończeniu konfliktu Levante i Gimnástico znajdowały się w trudnej sytuacji infrastrukturalnej oraz kadrowej. Połączenie miało umożliwić zachowanie futbolu na odpowiednim poziomie.

Unión Deportiva Levante-Gimnástico przejęła zawodników Levante, Campo de Vallejo oraz barwy Gimnástico. W 1941 roku uproszczono nazwę do Levante Unión Deportiva.

### Lata 1941–1963: długa droga do Primera División

Przez ponad dwie dekady Levante rywalizowało głównie w Segunda i Tercera División. Klub wielokrotnie znajdował się blisko awansu, lecz brakowało mu stabilności finansowej i sportowej.

Campo de Vallejo stało się centrum społeczności. Zwarta publiczność i bliskość trybun od boiska pomagały budować wyraźną przewagę w meczach domowych.

W latach 50. i na początku lat 60. Levante tworzyło kolejne zespoły zdolne do gry o awans. Kryzysy finansowe powodowały jednak sprzedaż zawodników i zmiany trenerów.

W sezonie 1962/63 drużynę prowadzili kolejno Lelé, Ramón Balaguer i Quique Martín. Levante zakończyło ligę w strefie dającej prawo do barażu z Deportivo de La Coruña.

Zwycięstwa 2:1 na wyjeździe i 2:1 na Vallejo zapewniły pierwszy historyczny awans do Primera División.

### Lata 1963–1965: pierwszy pobyt w elicie

Levante zadebiutowało w Primera División 15 września 1963 roku na stadionie Sarrià. Mecz z Espanyolem zakończył się remisem 4:4.

W pierwszym sezonie klub utrzymał się w lidze. Drużyna wykorzystywała doświadczenie zawodników takich jak Antonio Calpe, José Luis Serna, Wanderley i José María Vidal.

Drugi sezon był trudniejszy. Levante przegrało baraż o utrzymanie z Málagą i wróciło do Segunda División.

Krótki pobyt pokazał sportowy potencjał klubu, ale również ograniczenia Vallejo i finansów organizacji.

### Lata 1965–1969: kryzys i budowa nowego stadionu

Po spadku Levante nie zdołało szybko odzyskać miejsca w elicie. Pogarszająca się sytuacja finansowa zbiegła się z koniecznością opuszczenia Vallejo.

Budowa nowego stadionu trwała dłużej, niż pierwotnie zakładano. Klub część sezonu 1968/69 rozgrywał na Mestalla.

9 września 1969 roku otwarto nowy obiekt w Orriols. Pierwotnie nosił nazwę Estadio Antonio Román, później funkcjonował jako Nou Estadi, a od końca lat 90. jako Ciutat de València.

### Lata 1970–1982: awanse, Cruyff i finansowe załamanie

W latach 70. Levante rywalizowało między Tercera División, nowo utworzoną Segunda B i Segunda División.

W sezonie 1972/73 klub wrócił na drugi poziom. Kolejny awans do Segunda nastąpił w 1979 roku.

W lutym 1981 roku Levante pozyskało Johana Cruyffa. Transfer był wydarzeniem o dużej skali medialnej i przyciągał publiczność, ale nie rozwiązał problemów finansowych.

Zawodnicy protestowali przeciw zaległościom płacowym. Wyniki sportowe nie odpowiadały oczekiwaniom, a Cruyff opuścił klub po krótkim okresie.

Po spadku z Segunda División w 1982 roku Levante zostało zdegradowane administracyjnie o dodatkowy poziom z powodu zadłużenia. Zespół znalazł się w Tercera División.

### Lata 1982–1996: odbudowa od niższych lig

Klub musiał ograniczyć wydatki i odbudować struktury. Przez kilka sezonów realnym zagrożeniem była utrata stadionu oraz dalszy spadek znaczenia sportowego.

Prezes Ramón Victoria ustabilizował finanse i stworzył podstawy powrotu. W sezonie 1988/89 Levante awansowało do Segunda División.

Liderem drużyny był Vicente Latorre, wychowanek i późniejszy rekordowy strzelec klubu. W tym okresie pojawił się również młody Predrag Mijatović, który przed późniejszymi sukcesami w Valencii i Realu Madryt rozwijał się w Levante.

Powrót do Segunda nie przyniósł trwałej stabilizacji. Klub ponownie spadł i przez część lat 90. rywalizował w Segunda B.

W 1994 roku Levante zostało przekształcone w Sociedad Anónima Deportiva. Zmiana formy prawnej oznaczała przejście od modelu stowarzyszeniowego do spółki akcyjnej.

W sezonie 1995/96 zespół prowadzony przez Carlosa Simóna awansował do Segunda División.

### Lata 1996–2004: profesjonalizacja i historyczny powrót

Głównym akcjonariuszem został Pedro Villarroel. Klub inwestował w kadrę, infrastrukturę i ośrodek treningowy w Buñol.

Levante przez kilka sezonów próbowało awansować z Segunda División. Niektóre kampanie kończyły się blisko czołówki, inne wymagały walki o stabilizację.

Przed sezonem 2003/04 trenerem został Manolo Preciado. Stworzył zespół zdyscyplinowany, odporny psychicznie i skuteczny w kluczowych meczach.

5 czerwca 2004 roku zwycięstwo nad Xerez zapewniło pierwszy od 1963 roku awans do Primera División. Levante zakończyło sezon jako mistrz Segunda División.

### Lata 2004–2008: dwa awanse i finansowy kryzys

Pierwszy sezon po powrocie rozpoczął Bernd Schuster. Drużyna dobrze radziła sobie jesienią, lecz po spadku formy została zdegradowana.

W sezonie 2005/06 zespół przejął José Manuel Esnal „Mané”. Levante zajęło miejsce premiowane awansem i natychmiast wróciło do LaLiga.

Rozgrywki 2006/07 zakończyły się utrzymaniem. W kolejnym sezonie sytuacja sportowa i finansowa uległa gwałtownemu pogorszeniu.

Zawodnicy przez wiele miesięcy nie otrzymywali pełnych wynagrodzeń. Protestowali publicznie, a klub został objęty postępowaniem upadłościowym.

Levante spadło z ligi, a zadłużenie szacowane przez ówczesne władze na około 85 milionów euro zagrażało dalszemu istnieniu spółki.

### Lata 2008–2011: odbudowa pod wodzą Luisa Garcíi

Latem 2008 roku trenerem został Luis García Plaza. Musiał zbudować drużynę przy ograniczonych środkach i dużej niepewności organizacyjnej.

Pierwszy sezon zakończył się bezpiecznym miejscem w Segunda División. W następnym Levante niespodziewanie włączyło się do walki o awans.

13 czerwca 2010 roku zwycięstwo nad Castellónem zapewniło powrót do LaLiga w sezonie stulecia.

W rozgrywkach 2010/11 Levante miało trudny początek, ale znakomita druga część sezonu dała utrzymanie. Ważnymi postaciami byli między innymi Sergio Ballesteros, Juanfran, Vicente Iborra, Felipe Caicedo i Juanlu.

### Sezon 2011/12: najlepszy wynik ligowy

Trener Juan Ignacio Martínez przejął drużynę latem 2011 roku. Levante rozpoczęło sezon serią znakomitych wyników i po raz pierwszy w historii zostało samodzielnym liderem Primera División.

Zespół opierał się na doświadczeniu, zwartej obronie i szybkim przejściu do kontrataku. Kapitanem był Sergio Ballesteros, a ważne role odgrywali Juanfran, Gustavo Munúa, Vicente Iborra, José Barkero, Juanlu i Arouna Koné.

Levante zakończyło sezon na szóstym miejscu z 55 punktami. Był to najlepszy wynik ligowy w historii i pierwsza kwalifikacja do rozgrywek UEFA.

### Sezon 2012/13: europejska przygoda

Levante rozpoczęło udział w Lidze Europy od rundy play-off z Motherwell. Wygrało oba spotkania i awansowało do fazy grupowej.

W grupie rywalizowało z Hannoverem, Twente i Helsingborgiem. Zajęło drugie miejsce i przeszło do fazy pucharowej.

W 1/16 finału drużyna wyeliminowała Olympiakos wynikiem 4:0 w dwumeczu. Levante wygrało 3:0 w Walencji i 1:0 w Pireusie.

W 1/8 finału przeciwnikiem był Rubin Kazań. Pierwszy mecz zakończył się bezbramkowym remisem, a w rewanżu w Moskwie rosyjska drużyna wygrała 2:0 po dogrywce.

Awans do 1/8 finału pozostaje najlepszym międzynarodowym osiągnięciem Levante.

### Lata 2013–2016: stopniowe osłabienie

Po odejściu Juana Ignacio Martíneza drużynę prowadzili Joaquín Caparrós, José Luis Mendilibar, Lucas Alcaraz i Rubi.

Levante przez kilka sezonów utrzymywało się dzięki organizacji defensywnej oraz doświadczeniu kadry. Z czasem brakowało jednak ciągłości i jakości ofensywnej.

W sezonie 2015/16 klub zajął ostatnie miejsce w LaLiga i spadł po sześciu kolejnych kampaniach na najwyższym poziomie.

### Sezon 2016/17: dominacja w Segunda División

Trenerem został Juan Ramón López Muñiz. Levante szybko objęło prowadzenie i utrzymywało dużą przewagę nad rywalami.

29 kwietnia 2017 roku bramka Sergio Postigo przeciwko Realowi Oviedo zapewniła awans sześć kolejek przed końcem.

Levante zdobyło mistrzostwo Segunda División. Był to drugi tytuł na tym poziomie po sukcesie z 2004 roku.

### Lata 2017–2021: Paco López i półfinał Pucharu Króla

Pierwszą część sezonu po awansie prowadził Muñiz. Po pogorszeniu wyników w marcu 2018 roku zastąpił go Paco López.

Nowy trener wygrał osiem z ostatnich jedenastu spotkań i zapewnił utrzymanie. Jednym z najbardziej pamiętnych wyników było zwycięstwo 5:4 nad Barceloną, które zakończyło szanse rywala na przejście całego sezonu ligowego bez porażki.

Paco López utrzymywał klub w LaLiga w kolejnych kampaniach. Jego zespoły grały odważniej z piłką niż wiele wcześniejszych drużyn Levante.

W sezonie 2020/21 klub dotarł do półfinału Pucharu Króla. Po remisie 1:1 z Athletic Club na San Mamés Levante przegrało rewanż 1:2 po dogrywce.

Był to najlepszy wynik we współczesnym Pucharze Króla i powtórzenie etapu osiągniętego przez Levante FC w 1935 roku.

### Lata 2021–2024: spadek i nieudane próby powrotu

Początek sezonu 2021/22 przyniósł długą serię bez zwycięstwa. Paco López został zwolniony, a kolejni trenerzy nie zdołali uratować zespołu.

Levante spadło do Segunda División mimo poprawy wyników w końcowej części sezonu.

W rozgrywkach 2022/23 drużyna Javiera Callejy dotarła do finału baraży o awans. Po dwóch wyrównanych meczach z Deportivo Alavés o wyniku zdecydował rzut karny podyktowany w ostatnich sekundach dogrywki rewanżu.

Asier Villalibre zdobył bramkę, która zapewniła awans Alavés. Levante pozostało na drugim poziomie.

Sezon 2023/24 zakończył się poza strefą barażową. Klub zmieniał trenerów i równocześnie mierzył się z rosnącym napięciem finansowym.

### Sezon 2024/25: mistrzostwo i szósty awans

Latem 2024 roku trenerem został Julián Calero. Drużyna łączyła doświadczonych zawodników z młodzieżą i stopniowo włączyła się do walki o bezpośredni awans.

25 maja 2025 roku Levante wygrało na wyjeździe z Burgos 3:2. Carlos Álvarez zdobył zwycięską bramkę w końcowych sekundach doliczonego czasu.

Tydzień później zwycięstwo nad Eibarem zapewniło mistrzostwo Segunda División. Był to szósty awans Levante do Primera i trzeci tytuł mistrza drugiego poziomu.

### Sezon 2025/26: utrzymanie i zmiana trenera

Julián Calero rozpoczął sezon w LaLiga, lecz wyniki pierwszej części rozgrywek nie zapewniły bezpiecznej pozycji. 30 listopada 2025 roku klub zakończył współpracę ze szkoleniowcem.

Przez cztery spotkania drużynę tymczasowo prowadzili Álvaro del Moral i Vicente Iborra. Następnie trenerem został Luís Castro, który podpisał kontrakt do czerwca 2027 roku.

Levante poprawiło skuteczność i zdobyło punkty w kluczowych meczach końcówki sezonu. Utrzymanie zostało zapewnione w ostatniej kolejce mimo porażki 1:2 z Realem Betis.

Zespół zakończył sezon na szesnastym miejscu z 42 punktami. Wynik miał szczególne znaczenie w okresie równoległej restrukturyzacji finansowej i zmiany układu właścicielskiego.

Sukcesy krajowe

Najważniejszym trofeum pierwszej drużyny męskiej jest Copa Presidente de la República–Copa de la España Libre zdobyta przez Levante FC w 1937 roku.

Finał z Valencią zakończył się zwycięstwem 1:0. Turniej rozgrywano podczas wojny domowej na obszarze kontrolowanym przez Republikę, bez udziału klubów z całego kraju.

Przez dziesięciolecia trofeum nie znajdowało się w oficjalnym zestawieniu federacji. W marcu 2023 roku zarząd RFEF formalnie uznał rozgrywki i przyznał Levante FC tytuł mistrza z 1937 roku.

Trofeum należy opisywać pod jego właściwą nazwą. RFEF uznała Copa de la España Libre, ale nie przemianowała jej na jedną z regularnych edycji współczesnego Pucharu Króla.

W głównym Pucharze Hiszpanii Levante FC dotarło do półfinału w 1935 roku. Po wyeliminowaniu Valencii i Barcelony przegrało z Sabadell.

W sezonie 2020/21 obecne Levante UD ponownie znalazło się w półfinale. Athletic Club wygrał dwumecz 3:2 po dogrywce rewanżowego spotkania.

Najwyższym wynikiem ligowym pozostaje szóste miejsce w Primera División w sezonie 2011/12. Levante zdobyło 55 punktów i zakwalifikowało się do Ligi Europy.

W początkowej części tamtych rozgrywek drużyna przez dwie kolejki zajmowała pierwsze miejsce w tabeli. Był to pierwszy okres w historii, w którym Levante prowadziło w najwyższej lidze.

Klub trzykrotnie zdobył mistrzostwo Segunda División. Triumfował w sezonach 2003/04, 2016/17 i 2024/25.

Pierwsze mistrzostwo zakończyło czterdziestoletnie oczekiwanie na powrót do LaLiga. Drugie zostało zapewnione sześć kolejek przed końcem. Trzecie przyszło po zwycięstwie nad Eibarem w ostatniej kolejce.

Levante awansowało do Primera División sześciokrotnie: w 1963, 2004, 2006, 2010, 2017 i 2025 roku.

Klub zdobywał również tytuły na niższych poziomach oraz w rozgrywkach regionalnych. Mają one znaczenie dla historii kolejnych odbudów, ale nie są równoważne z głównymi trofeami ogólnokrajowymi.

Levante nie zdobyło mistrzostwa Primera División ani Superpucharu Hiszpanii.

Występy międzynarodowe

Levante uczestniczyło dotychczas w jednej pełnej edycji głównych rozgrywek UEFA. Kwalifikację do Ligi Europy 2012/13 zapewniło szóste miejsce w LaLiga.

W rundzie play-off przeciwnikiem było szkockie Motherwell. Levante wygrało 2:0 na wyjeździe oraz 1:0 u siebie i awansowało do fazy grupowej bez straty bramki.

W grupie L rywalizowało z Hannoverem 96, Twente i Helsingborgiem. Hiszpański klub zdobył 11 punktów i zajął drugie miejsce za Hannoverem.

Do najważniejszych wyników należały zwycięstwa 3:0 nad Twente oraz 3:1 nad Helsingborgiem na wyjeździe.

W 1/16 finału Levante trafiło na Olympiakos. Pierwsze spotkanie na Ciutat de València zakończyło się zwycięstwem 3:0 po bramkach Pedra Ríosa, José Barkero i Obafemiego Martinsa.

W rewanżu w Pireusie Martins zdobył jedyną bramkę. Levante wygrało dwumecz 4:0 i awansowało do najlepszej szesnastki.

Przeciwnikiem w 1/8 finału był Rubin Kazań. Pierwszy mecz w Walencji zakończył się wynikiem 0:0.

Ze względu na warunki pogodowe rewanż rozegrano w Moskwie. Po bezbramkowych 90 minutach Rubin zdobył dwie bramki w dogrywce i wyeliminował Levante.

Awans do 1/8 finału pozostaje najlepszym wynikiem międzynarodowym. Drużyna Juana Ignacio Martíneza nie przegrała żadnego europejskiego meczu na własnym stadionie.

Europejska kampania zwiększyła rozpoznawalność piłkarzy takich jak Vicente Iborra, José Barkero, Juanfran, Sergio Ballesteros, Obafemi Martins i Keylor Navas.

Udział w Lidze Europy przyniósł dodatkowe przychody, ale obciążył stosunkowo wąską kadrę. Levante zakończyło sezon ligowy w dolnej części tabeli, zachowując jednak miejsce w Primera División.

Stadion i infrastruktura

Levante rozgrywa domowe mecze na Estadio Ciutat de València, położonym przy ulicy Sant Vicent de Paül w dzielnicy Orriols.

Klub podaje pojemność 26 000 widzów. W miejskich katalogach infrastruktury występuje również wartość 26 354 miejsc. Różnica wynika z odmiennego sposobu ujmowania miejsc i konfiguracji obiektu; w profilu zastosowano aktualną wartość publikowaną przez Levante.

Stadion otwarto 9 września 1969 roku. Pierwszym przeciwnikiem w meczu inauguracyjnym była Valencia CF.

Obiekt początkowo nosił nazwę Estadio Antonio Román. W następnych dekadach funkcjonował jako Nou Estadi, a pod koniec lat 90. przyjął nazwę Estadio Ciutat de València.

Stadion powstał na terenie pozyskanym przez klub w Orriols i pozostaje aktywem Levante UD. Nie jest obiektem komunalnym udostępnionym klubowi wyłącznie na podstawie umowy użytkowania.

Ciutat zastąpił Campo de Vallejo, które służyło najpierw Gimnástico, a od fuzji również wspólnej organizacji. Vallejo było znane z bliskości trybun, intensywnej atmosfery i silnego związku z miejscową społecznością.

Jeszcze wcześniej Levante FC rozgrywało mecze na Campo de la Cruz. Stadion otwarto w 1922 roku i użytkowano do okresu wojny domowej.

Ciutat de València przechodził kolejne modernizacje. Instalowano nowe oświetlenie, przebudowywano strefy medialne, szatnie, pomieszczenia komercyjne i miejsca dla publiczności.

W 2020 roku przeprowadzono dużą modernizację obejmującą między innymi zadaszenie trybun, nowe oświetlenie, system nagłośnienia, telebimy i rozwiązania cyfrowe. Część końcowych spotkań sezonu Levante rozgrywało poza Walencją, aby umożliwić prowadzenie prac.

Obiekt jest wykorzystywany również do koncertów, wydarzeń firmowych, imprez sportowych i projektów społecznych. Działalność pozameczowa stanowi jedno ze źródeł dywersyfikacji przychodów.

Głównym centrum treningowym pozostaje Ciudad Deportiva de Buñol. Kompleks obejmuje boiska używane przez pierwszy zespół, Atlético Levante i akademię.

Powódź związana z katastrofalną DANA w 2024 roku spowodowała poważne uszkodzenia ośrodka w Buñol. Klub oszacował bezpośrednie straty infrastrukturalne na około 1,4 miliona euro.

Levante rozwija również projekt nowego zaplecza w Nazaret, bliżej miasta i historycznych nadmorskich korzeni. Według stanu na 30 czerwca 2026 roku nie zastąpiło ono jeszcze w pełni kompleksu w Buñol.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami Levante UD są granat i czerwień. Domowa koszulka najczęściej składa się z pionowych pasów w obu kolorach, uzupełnionych granatowymi spodenkami i skarpetami.

Barwy pochodzą z Gimnástico FC. Po fuzji w 1939 roku wspólny klub przejął nazwę Levante, ale zachował granatowo-czerwony strój partnera posiadającego Campo de Vallejo.

Historyczny Levante FC występował w czarno-białych koszulkach. Współczesny klub regularnie odwołuje się do tych barw w kompletach wyjazdowych lub rocznicowych.

Najpopularniejszym przydomkiem jest Granotas. W języku walenckim słowo „granota” oznacza żabę.

Określenie wywodzi się z tradycji Gimnástico, którego zespół grał przez pewien czas na obiekcie Stadium w pobliżu koryta Turii. Na podmokłych terenach żyły żaby, a ich odgłosy kojarzono z meczami i kibicami klubu.

Po fuzji przydomek przeszedł na Levante UD. Żaba stała się jednym z najważniejszych nieoficjalnych symboli organizacji i społeczności kibicowskiej.

Określenie Blaugranas odnosi się bezpośrednio do granatowo-czerwonych barw. W Walencji pozwala odróżnić Levante od lokalnego rywala używającego bieli i czerni.

Herb łączy tarczę w granatowo-czerwone pasy, nazwę klubu, piłkę oraz nietoperza. Zwierzę jest ważnym symbolem heraldycznym Walencji i pojawia się także w znakach innych miejscowych instytucji sportowych.

Kolejne wersje herbu różniły się krojem liter, proporcjami tarczy, przedstawieniem piłki oraz odcieniami barw. Podstawowa kompozycja pozostawała jednak rozpoznawalna.

W materiałach rocznicowych klub eksponuje dwie tradycje założycielskie. Czarno-białe Levante FC oraz granatowo-czerwone Gimnástico nie są przedstawiane jako rywalizujące wersje historii, lecz jako dwa źródła współczesnej organizacji.

Ważną częścią identyfikacji jest związek z Cabanyalem, Grau i innymi dzielnicami nadmorskimi. Po przeprowadzce do Orriols klub zbudował również silną społeczność w północnej części Walencji.

Styl gry i filozofia sportowa

Levante nie miało jednego niezmiennego stylu w całej historii. Sposób gry zależał od poziomu rozgrywek, trenerów, sytuacji finansowej i profilu zawodników.

Drużyny z okresów walki o awans często opierały się na organizacji, bezpośrednich podaniach i skuteczności napastników. Ograniczone budżety wymuszały prostsze rozwiązania oraz korzystanie z piłkarzy odrzucanych przez większe kluby.

Manolo Preciado w sezonie 2003/04 stworzył zespół intensywny, zdyscyplinowany i odporny psychicznie. Levante potrafiło kontrolować spotkania bez konieczności dominowania w posiadaniu piłki.

Luis García Plaza po kryzysie z 2008 roku rozwinął elastyczną drużynę, która dobrze przechodziła z obrony do ataku. Trener dostosowywał ustawienie do wąskiej kadry oraz doświadczenia takich piłkarzy jak Juanfran i Sergio Ballesteros.

Najbardziej charakterystyczny zespół stworzył Juan Ignacio Martínez. Levante z sezonu 2011/12 broniło kompaktowo, ograniczało przestrzeń między formacjami i szybko atakowało po odbiorze.

Ważne były długie podania do Arouny Koné, wejścia Juanlu oraz stałe fragmenty wykonywane przez José Barkero. Doświadczeni obrońcy dobrze bronili własnego pola karnego.

Model sprawdził się także w Lidze Europy. Levante potrafiło zmieniać wysokość pressingu i nie podejmowało nadmiernego ryzyka w rozegraniu.

Paco López wprowadził bardziej ofensywne podejście. Jego drużyna częściej budowała akcje od obrony, wykorzystywała wahadłowych i angażowała większą liczbę zawodników w ataki pozycyjne.

Rezultatem były efektowne mecze i większa liczba zdobywanych bramek, ale także okresy niestabilności w obronie. Zwycięstwo 5:4 nad Barceloną dobrze ilustrowało zalety i ryzyko takiego modelu.

Julián Calero w sezonie mistrzowskim 2024/25 połączył organizację defensywną z technicznymi umiejętnościami Carlosa Álvareza, Pablo Martíneza i młodych napastników.

Luís Castro został zatrudniony jako trener kojarzony z rozwojem młodzieży, analizą gry i ofensywnym podejściem. W pierwszym półroczu jego podstawowym zadaniem było jednak utrzymanie klubu, dlatego sposób gry musiał zostać dostosowany do presji wyniku.

Akademia wykorzystuje ośrodek w Buñol i rozbudowaną sieć drużyn młodzieżowych. Bezpośrednim zapleczem pierwszego zespołu jest Atlético Levante UD.

Levante nie opiera całej kadry na wychowankach. Model transferowy obejmuje zawodników z Segunda División, wypożyczenia z większych klubów, młodych piłkarzy zagranicznych i doświadczonych graczy dostępnych przy ograniczonym koszcie.

Ważnym elementem strategii jest rozwój piłkarzy z potencjałem sprzedażowym. Przykładami zawodników wypromowanych lub odbudowanych w klubie są Keylor Navas, Jefferson Lerma, Enis Bardhi, José Campaña i Emmanuel Boateng.

Najważniejsi trenerzy

### Quique Martín

Quique Martín przejął drużynę podczas sezonu 1962/63 i wspólnie z Ramónem Balaguerem doprowadził ją do pierwszego awansu do Primera División.

Levante wygrało baraż z Deportivo de La Coruña, a następnie utrzymało się w pierwszym sezonie na najwyższym poziomie.

Znaczenie Quique wynika przede wszystkim z przełamania wieloletniej bariery między klubem a elitą hiszpańskiego futbolu.

### Manolo Preciado

Manolo Preciado prowadził Levante w sezonie 2003/04. Zbudował drużynę, która przez znaczną część rozgrywek utrzymywała się w czołówce Segunda División.

Awans został zapewniony zwycięstwem z Xerez. Był to pierwszy powrót do Primera po 39 latach nieobecności.

Preciado zyskał szacunek zawodników i kibiców dzięki bezpośredniemu sposobowi pracy, przywództwu oraz zdolności budowania jedności zespołu.

### José Manuel Esnal „Mané”

Mané objął Levante w trakcie sezonu 2005/06 po odejściu José Luisa Oltry.

Poprawił wyniki i doprowadził drużynę do drugiego awansu w ciągu trzech sezonów.

Jego zespół był dobrze zorganizowany oraz skuteczny w kluczowych spotkaniach końcowej części rozgrywek.

### Luis García Plaza

Luis García Plaza pracował od 2008 do 2011 roku, w okresie największego współczesnego kryzysu finansowego.

Musiał budować kadrę przy bardzo ograniczonych zasobach i niepewności związanej z postępowaniem upadłościowym.

Doprowadził Levante do awansu w 2010 roku, a następnie zapewnił utrzymanie w LaLiga.

Jego kadencja stworzyła sportowe podstawy najlepszego okresu w historii klubu.

### Juan Ignacio Martínez

Juan Ignacio Martínez, nazywany JIM, prowadził Levante w latach 2011–2013.

W pierwszym sezonie zajął szóste miejsce, ustanawiając klubowy rekord w LaLiga.

W kolejnym doprowadził drużynę do 1/8 finału Ligi Europy. Był to pierwszy udział Levante w rozgrywkach UEFA.

Jego zespół wyróżniał się organizacją defensywną, doświadczeniem, skutecznymi kontratakami i wysoką jakością stałych fragmentów.

### Juan Ramón López Muñiz

Muñiz objął drużynę po spadku w 2016 roku.

Levante zdominowało Segunda División i zapewniło awans sześć kolejek przed końcem. Ostatecznie zdobyło mistrzostwo.

Trener rozpoczął także sezon po powrocie do LaLiga. Po dobrym początku wyniki uległy pogorszeniu i w marcu 2018 roku został zwolniony.

### Paco López

Paco López przeszedł do pierwszej drużyny z Atlético Levante w marcu 2018 roku.

Wygrał osiem z jedenastu spotkań i uratował klub przed spadkiem. Następnie zapewniał utrzymanie w trzech kolejnych sezonach.

Wprowadził odważniejszy futbol, większą rolę posiadania piłki i elastyczne ustawienia z wahadłowymi.

W sezonie 2020/21 doprowadził Levante do półfinału Pucharu Króla.

### Julián Calero

Julián Calero został trenerem przed sezonem 2024/25.

Połączył doświadczonych liderów z młodymi zawodnikami i doprowadził klub do bezpośredniego awansu.

Levante zakończyło sezon jako mistrz Segunda División. Calero został szóstym trenerem, który wprowadził klub do Primera.

Jego kadencja zakończyła się w listopadzie 2025 roku po słabym początku sezonu w elicie.

### Luís Castro

Luís Castro został zatrudniony zimą sezonu 2025/26. Podpisał kontrakt obowiązujący do czerwca 2027 roku.

Wcześniej pracował w akademii Benfiki, wygrał UEFA Youth League, prowadził Dunkerque i był trenerem Nantes.

Przejął Levante walczące o utrzymanie i osiągnął cel w ostatniej kolejce.

Jego długoterminowy wpływ należy oceniać po pełnym okresie przygotowawczym oraz sezonie 2026/27.

Najważniejsi zawodnicy

### Agustín Dolz

Agustín Dolz był jednym z najważniejszych zawodników powojennego Levante.

Przez dziesięciolecia pozostawał rekordzistą klubu pod względem liczby oficjalnych występów. Rozegrał 346 spotkań.

Po zakończeniu kariery wielokrotnie pracował również jako trener lub rozwiązanie tymczasowe w sztabie pierwszej drużyny.

### Vicente Latorre

Vicente Latorre jest najlepszym strzelcem w historii Levante w zestawieniu wszystkich oficjalnych rozgrywek.

Zdobył 113 bramek. Większość kariery przypadła na trudny okres lat 80., gdy klub występował na niższych poziomach i walczył o stabilność finansową.

Latorre był pomocnikiem o dużej skuteczności, kapitanem i jednym z głównych liderów awansu do Segunda División w 1989 roku.

### Johan Cruyff

Johan Cruyff dołączył do Levante w 1981 roku pod koniec kariery.

Jego pobyt był krótki i nie przyniósł awansu, ale stanowił jedno z największych wydarzeń medialnych w historii klubu.

Transfer zwiększył frekwencję i zainteresowanie, lecz odbywał się w okresie poważnych problemów finansowych oraz zaległości wobec zawodników.

### Predrag Mijatović

Predrag Mijatović trafił do Levante jako młody zawodnik z Jugosławii.

Występował na początku lat 90., zanim został piłkarzem Valencii, Realu Madryt i reprezentacji Jugosławii.

Jego rozwój w Levante pokazuje historyczną rolę klubu jako miejsca wprowadzającego młodych zagranicznych graczy do hiszpańskiego futbolu.

### Félix Ettien

Félix Ettien reprezentował Levante od końca lat 90. do 2011 roku.

Skrzydłowy z Wybrzeża Kości Słoniowej rozegrał ponad 300 oficjalnych spotkań i uczestniczył w awansach z 2004, 2006 i 2010 roku.

Był znany z szybkości, siły fizycznej i długiej lojalności wobec klubu na różnych poziomach rozgrywek.

### Sergio Ballesteros

Sergio Ballesteros był wychowankiem Levante i wrócił do klubu jako doświadczony obrońca.

Pełnił funkcję kapitana podczas awansu w 2010 roku, najlepszego sezonu ligowego i kampanii europejskiej.

Jego przywództwo, gra w powietrzu i organizacja defensywy stanowiły podstawę drużyny Juana Ignacio Martíneza.

### Juanfran García

Juanfran wychował się w akademii Levante, a po karierze w większych klubach wrócił w 2010 roku.

Był podstawowym lewym obrońcą podczas utrzymania, szóstego miejsca i występów w Lidze Europy.

Łączył doświadczenie reprezentacyjne z silnym związkiem z Walencją i klubową społecznością.

### Vicente Iborra

Vicente Iborra jest wychowankiem Levante i jednym z najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy akademii.

Pomógł klubowi przetrwać kryzys, wywalczyć awans w 2010 roku, zająć szóste miejsce i dojść do 1/8 finału Ligi Europy.

Po sukcesach z Sevillą, Leicester City i Villarrealem wrócił do Levante. W sezonie 2024/25 pełnił funkcję kapitana drużyny, która zdobyła mistrzostwo Segunda División.

### Arouna Koné

Arouna Koné występował w Levante w sezonie 2011/12.

Zdobył 15 bramek ligowych i był najważniejszym napastnikiem zespołu, który zajął szóste miejsce.

Jego ruch, szybkość i umiejętność utrzymania piłki pozwalały Levante skutecznie przechodzić z głębokiej obrony do kontrataku.

### José Barkero

José Barkero odpowiadał za rozegranie i stałe fragmenty w najlepszym okresie klubu.

Był jednym z liderów sezonu 2011/12 oraz europejskiej kampanii. Zdobywał ważne bramki z rzutów wolnych i karnych.

Jego technika uzupełniała fizyczność oraz doświadczenie pozostałych zawodników.

### Keylor Navas

Keylor Navas dołączył przed najlepszym sezonem ligowym, początkowo rywalizując z Gustavo Munúą.

W kampanii 2012/13 regularnie występował w europejskich pucharach i Pucharze Króla.

W kolejnym sezonie został podstawowym bramkarzem i należał do najlepszych golkiperów LaLiga. Po odejściu osiągnął największe sukcesy z Realem Madryt.

### José Luis Morales

José Luis Morales jest rekordzistą Levante pod względem liczby oficjalnych występów. Karierę w klubie zakończył w czerwcu 2026 roku z 377 meczami.

Do pierwszej drużyny wszedł stosunkowo późno, ale stał się jej kapitanem, najważniejszym zawodnikiem ofensywnym i symbolem współczesnego Levante.

Był znany z szybkości, dryblingu oraz rajdów rozpoczynanych na własnej połowie. Kibice nadali mu przydomek El Comandante.

Uczestniczył w mistrzostwach Segunda División z 2017 i 2025 roku, kilku sezonach LaLiga oraz półfinale Pucharu Króla.

### Roger Martí

Roger Martí przeszedł przez akademię i przez wiele sezonów był ważnym napastnikiem pierwszej drużyny.

Zdobywał bramki w LaLiga, Segunda División i Pucharze Króla.

Jego trafienie w 121. minucie ćwierćfinału z Villarrealem zapewniło awans do półfinału krajowego pucharu w 2021 roku.

### Carlos Álvarez

Carlos Álvarez był jednym z najważniejszych młodych zawodników zespołu Juliána Calero.

25 maja 2025 roku zdobył zwycięską bramkę przeciwko Burgos w końcowych sekundach doliczonego czasu.

Gol zapewnił Levante bezpośredni awans do LaLiga i natychmiast stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych momentów współczesnej historii klubu.

Kibice i kultura klubu

Kibice Levante są określani jako granotas lub levantinistas. Społeczność klubu ma silne korzenie w nadmorskich dzielnicach Walencji, Cabanyalu, Canyamelarze i Grau.

Po przeniesieniu na stadion w Orriols w 1969 roku klub zbudował także mocną bazę w północnych częściach miasta. Współczesne Levante łączy więc pamięć o Poblados Marítimos z codzienną obecnością w Orriols.

Najbardziej rozpoznawalnym symbolem kibicowskim jest żaba. Pojawia się na flagach, gadżetach, grafikach, w nazwach grup i w komunikacji klubu.

Na trybunach dominują granatowo-czerwone szaliki i koszulki. Kibice używają określeń Granotas, Llevant i El Decano, odwołując się do początków organizacji w 1909 roku.

Delegación de Peñas koordynuje działalność oficjalnych grup kibicowskich. Peñas organizują wyjazdy, wydarzenia rocznicowe, spotkania z zawodnikami i inicjatywy społeczne.

Ważnym elementem tożsamości pozostaje pamięć o Campo de la Cruz i Vallejo. Klub organizuje wystawy, spotkania historyczne i spacery po dawnych lokalizacjach stadionowych.

Ciutat de València jest nie tylko miejscem meczów. Odbywają się tam koncerty, wydarzenia społeczne, wystawy i oficjalne uroczystości.

Fundacja Levante UD Cent Anys prowadzi projekty edukacyjne, integracyjne i sportowe. Klub uczestniczy również w LaLiga Genuine oraz rozwija programy sportu adaptowanego.

Po pandemii fundacja organizowała pomoc dla szpitali, domów opieki i osób starszych. Po katastrofalnej DANA w 2024 roku klub oraz kibice uczestniczyli w zbiórkach i działaniach pomocowych dla poszkodowanych miejscowości.

Sekcja kobieca ma znaczenie znacznie wykraczające poza rolę dodatkowej drużyny. Levante UD Femenino zdobyło cztery mistrzostwa Hiszpanii i sześć Pucharów Królowej, należąc do historycznych potęg hiszpańskiego futbolu kobiet.

W sezonie 2025/26 drużyna kobieca spadła z Liga F. Przed kolejnymi rozgrywkami trener Javier Aguado otrzymał zadanie odbudowy i powrotu na najwyższy poziom.

Levante prowadzi również sekcje i projekty związane z futsalem, e-sportem oraz sportem młodzieżowym. Ich status organizacyjny i zakres współpracy zmieniały się na przestrzeni lat.

Rywalizacje i derby

### Valencia CF

Najważniejszym rywalem Levante jest Valencia CF. Spotkania obu klubów są określane jako derby Walencji lub derby del Turia.

Rywalizacja ma podłoże geograficzne i historyczne. Oba środowiska rozwijały się w tym samym mieście, ale przez większość XX wieku występowały na różnych poziomach.

Levante wywodzi się z klubów założonych w 1909 roku, natomiast Valencia CF powstała w 1919 roku. Granotas podkreślają więc starszy rodowód własnej organizacji.

Nie należy upraszczać rywalizacji do stałego konfliktu klasowego. Levante posiadało silne korzenie w portowych i robotniczych dzielnicach, lecz współczesne społeczności obu klubów są zróżnicowane.

Pierwsze spotkania Levante FC z Valencią odbywały się w rozgrywkach regionalnych. Valencia uczestniczyła także w otwarciu Campo de la Cruz, Mestalla i obecnego Ciutat de València.

Szczególne znaczenie ma finał Copa de la España Libre z 1937 roku, wygrany przez Levante FC 1:0.

Derby nabrały większej regularności dopiero w XXI wieku, gdy Levante częściej występowało w LaLiga. Różnica skali finansowej i liczby kibiców nadal sprawia, że rywalizacja nie jest całkowicie symetryczna.

### Villarreal CF

Mecze z Villarrealem mają charakter regionalny. Oba kluby reprezentują Wspólnotę Walencką i wielokrotnie rywalizowały w LaLiga oraz Pucharze Króla.

Sportowa intensywność wzrosła w XXI wieku wraz z umocnieniem Villarreal na poziomie krajowym i międzynarodowym.

Jednym z najważniejszych spotkań było ćwierćfinałowe starcie Pucharu Króla w 2021 roku. Levante wygrało po bramce Rogera w 121. minucie.

### CD Castellón

Castellón jest historycznym rywalem z regionalnych i niższych lig.

Spotkania miały szczególne znaczenie w okresach, gdy Levante walczyło o awans z Segunda lub Segunda B.

W 2010 roku zwycięstwo nad Castellónem zapewniło Levante powrót do Primera División.

Rywalizacja jest silnie zależna od poziomu ligowego obu klubów i obecnie nie ma takiej regularności jak derby z Valencią.

### Hércules CF

Hércules z Alicante jest kolejnym historycznym przeciwnikiem ze Wspólnoty Walenckiej.

Kluby wielokrotnie spotykały się na drugim i trzecim poziomie oraz walczyły o awanse.

Znaczenie rywalizacji zmniejszyło się wraz z długimi okresami występów na różnych szczeblach.

### Gimnástico FC

Przed fuzją Gimnástico było lokalnym rywalem Levante FC. Oba kluby rywalizowały w mistrzostwach regionalnych i reprezentowały odmienne środowiska miasta.

Połączenie z 1939 roku zakończyło sportową rywalizację. Współczesne Levante traktuje obie organizacje jako równorzędne źródła własnej historii.

Organizacja i model funkcjonowania

Według stanu na 30 czerwca 2026 roku Levante Unión Deportiva działa jako Sociedad Anónima Deportiva, czyli sportowa spółka akcyjna.

Przekształcenie w S.A.D. nastąpiło w 1994 roku. Od tego momentu formalną kontrolę nad organizacją sprawują akcjonariusze, a nie członkowie głosujący według zasady jednej osoby i jednego głosu.

Prezesem jest Pablo Sánchez Morante, powołany na stanowisko we wrześniu 2023 roku. Wcześniej od 2018 roku należał do rady administracyjnej.

Wiceprezesem jest Braulio Pastor, a honorowym prezesem Francisco Fenollosa. W radzie zasiadają również między innymi José Danvila, Maribel Vilaplana, Ruth García, Héctor Blasco, David Gómez, María Villanueva i Alberto Villanueva.

Dyrektorem generalnym jest Carlos Ausell. Objął stanowisko w czerwcu 2026 roku w ramach reorganizacji zarządzania po wdrożeniu planu restrukturyzacji.

Dyrektorem sportowym pierwszej drużyny męskiej jest Héctor Rodas, były zawodnik i wychowanek Levante. Pion kobiecy prowadzi Ruth García.

Klub posiada rozproszoną bazę akcjonariuszy mniejszościowych, ale nie jest obecnie spółką bez akcjonariusza kontrolującego.

W październiku 2025 roku walne zgromadzenie zatwierdziło plan restrukturyzacji. Jednym z jego elementów była kapitalizacja wierzytelności Bizas Capital o wartości 13,8 miliona euro.

Po operacji spółka związana z José Danvilą miała posiadać około 70 procent kapitału. Fundacja Levante UD Cent Anys zachowała akcje i reprezentację w strukturze klubu, ale utraciła wcześniejszą pozycję dominującą.

Wiosną 2026 roku przeprowadzono odrębną emisję skierowaną do akcjonariuszy mniejszościowych, z wyłączeniem Bizas i fundacji. Zapisano 8477 nowych akcji o łącznej wartości ponad pół miliona euro.

Ze względu na tę emisję dokładny procentowy udział Bizas może nieznacznie odbiegać od wartości przedstawionej podczas zatwierdzania planu. Klub nadal określa jednak spółkę jako podmiot kontrolujący.

Model finansowania obejmuje prawa medialne, bilety i karnety, sponsoring, sprzedaż produktów, transfery, działalność stadionową oraz przychody z rozgrywek ligowych.

Awans do LaLiga istotnie zwiększył przychody, ale nie usunął wcześniejszego zadłużenia. Plan restrukturyzacji zmienił harmonogram spłat i zamienił część wierzytelności na akcje.

Fundacja prowadzi działalność społeczną, sport adaptowany i projekty związane z dziedzictwem klubu. Nie jest jednak jedynym właścicielem ani organem nadrzędnym wobec rady spółki.

Atlético Levante UD pełni funkcję drużyny rezerw. System akademii obejmuje kolejne kategorie wieku i korzysta przede wszystkim z ośrodka w Buñol.

Levante UD Femenino pozostaje częścią organizacji i posiada własny pion sportowy. Historyczne sukcesy sekcji kobiecej należą do najważniejszych osiągnięć całego klubu, choć nie należy ich wliczać do trofeów pierwszej drużyny męskiej.

Obecna sytuacja klubu

Według stanu na 30 czerwca 2026 roku Levante UD występuje w LaLiga i przygotowuje się do drugiego kolejnego sezonu po powrocie do elity.

Rozgrywki 2025/26 zakończyło na szesnastym miejscu z 42 punktami. Bilans obejmował 11 zwycięstw, dziewięć remisów i 18 porażek.

Levante zdobyło 47 bramek i straciło 61. Zespół utrzymał się dzięki poprawie wyników w końcowej części sezonu.

W ostatniej kolejce przegrał na Estadio La Cartuja z Realem Betis 1:2. Rezultaty pozostałych spotkań sprawiły jednak, że zachował bezpieczne miejsce.

W Pucharze Króla Levante przeszło pierwsze rundy, ale zakończyło udział w 1/16 finału. Cultural y Deportiva Leonesa wygrała 1:0.

Sezon rozpoczął Julián Calero, autor awansu i mistrzostwa Segunda División. Został zwolniony 30 listopada 2025 roku po serii słabszych wyników.

Po krótkim okresie pracy Álvara del Morala i Vicente Iborry trenerem został Luís Castro. Portugalczyk podpisał umowę do czerwca 2027 roku.

Prezesem pozostaje Pablo Sánchez. Dyrektorem generalnym jest Carlos Ausell, a za pion sportowy odpowiada Héctor Rodas.

Najważniejszym zadaniem sportowym jest uniknięcie ponownej walki o utrzymanie do ostatniej kolejki. Drużyna potrzebuje większej stabilności w obronie i regularności w meczach z bezpośrednimi rywalami.

Klub musi równocześnie rozwijać młodych zawodników takich jak Carlos Espí i Carlos Álvarez oraz uzupełniać kadrę bez nadmiernego zwiększania wynagrodzeń.

Sytuacja organizacyjna pozostaje powiązana z planem restrukturyzacji. Awans i utrzymanie poprawiły perspektywy przychodowe, ale klub nadal musi realizować porozumienia z wierzycielami oraz kontrolować płynność.

Odejście José Luisa Moralesa w czerwcu 2026 roku zakończyło ważną epokę sportową. Pierwsza drużyna musi wypracować nową strukturę przywództwa.

Wyzwaniem infrastrukturalnym jest odbudowa i rozwój zaplecza treningowego po zniszczeniach spowodowanych przez DANA oraz dalsza realizacja projektu w Nazaret.

Sekcja kobieca przygotowuje się do walki o powrót do Liga F. Jej spadek oznacza zmniejszenie części przychodów i konieczność dostosowania budżetu, ale klub zachowuje zawodową strukturę zespołu.