Club Deportivo Leganés

Wprowadzenie

CD Leganés jest zawodowym klubem piłkarskim reprezentującym Leganés, duże miasto położone w południowej części aglomeracji madryckiej. Na dzień 1 lipca 2026 roku występuje w Segunda División i przygotowuje się do sezonu 2026/27.

Klub został założony w 1928 roku, lecz przez większą część XX wieku rywalizował w ligach regionalnych oraz niższych klasach ogólnokrajowych. Pierwszy awans do zawodowej Segunda División osiągnął dopiero w 1993 roku, a do Primera División wszedł w 2016 roku.

Najlepszy okres sportowy obejmuje cztery kolejne sezony w Primera División w latach 2016–2020. Leganés osiągnął w tym czasie 13. miejsce w lidze oraz dotarł do półfinału Copa del Rey po wyeliminowaniu Realu Madryt na Santiago Bernabéu.

W 2024 roku klub zdobył pierwsze zawodowe trofeum w swojej historii, zostając mistrzem Segunda División. Powrót do elity trwał jeden sezon, a po degradacji drużyna musiała w kampanii 2025/26 walczyć o zachowanie miejsca na drugim poziomie.

Leganés jest kojarzony z biało-niebieskimi barwami, stadionem Butarque, maskotką SuperPepino i określeniem Pepineros. Tożsamość ta odwołuje się do dawnych upraw ogórków, z których znane było miasto przed jego gwałtowną urbanizacją i uprzemysłowieniem.

Powstanie klubu

Club Deportivo Leganés został oficjalnie założony 23 czerwca 1928 roku. Inicjatorem był Félix Pérez de la Serna, który nadał nową formę organizacyjną wcześniejszemu projektowi CD Once Leones.

Pierwszym prezesem został Ramón del Yerro Ordóñez. W niektórych starszych materiałach jego nazwisko zapisywano jako Del Hierro, jednak współczesna historia klubowa stosuje formę Del Yerro.

Pierwszy strój składał się z niebiesko-bordowej koszulki i białych spodenek. Nie odpowiadał więc obecnym biało-niebieskim barwom.

Pierwsze mecze rozgrywano na Campo de Tiro. W latach 30. drużyna przeniosła się na boisko znajdujące się w miejscu zajmowanym obecnie przez Plaza de Roma.

Leganés był wówczas niewielką miejscowością o rolniczym charakterze. Futbol nie miał jeszcze infrastruktury ani finansowego zaplecza porównywalnego z klubami działającymi w samym Madrycie.

Działalność zespołu rozwijała się w ramach struktur regionalnych. Klub nie rozpoczął istnienia jako organizacja zawodowa i przez wiele lat opierał się na miejscowych zawodnikach, działaczach oraz skromnych obiektach.

W połowie lat 40. przyjęto zielono-białe barwy. Zmiana wzmacniała związek z określeniem Pepineros, używanym wobec mieszkańców Leganés ze względu na miejscowe uprawy ogórków.

Pierwsze lata działalności

Pierwsze dekady CD Leganés upłynęły w ligach regionalnych zarządzanych przez federację kastylijską. Drużyna mierzyła się z klubami reprezentującymi miasta i dzielnice rozwijającej się aglomeracji Madrytu.

Najważniejszymi przeciwnikami były zespoły z południa regionu, w tym kolejne organizacje piłkarskie działające w Getafe. Rywalizacja ta z czasem przekształciła się w najważniejsze derby Leganés.

W latach 30. i 40. działalność była ograniczana przez niestabilną sytuację społeczną oraz skutki hiszpańskiej wojny domowej. Klub zachował jednak ciągłość i po wznowieniu regularnych rozgrywek stopniowo przesuwał się w górę regionalnej hierarchii.

Przełom nastąpił w 1954 roku. Leganés osiągnął Tercera División i ostatecznie przyjął biało-niebieski strój, który stał się podstawą współczesnej identyfikacji.

Awans do Tercera nie oznaczał trwałej stabilizacji. W kolejnych latach zespół wracał do rozgrywek regionalnych, a jego pozycja zależała od skromnych możliwości finansowych oraz dostępności miejscowych zawodników.

W 1966 roku klub przeniósł się na Estadio Municipal Luis Rodríguez de Miguel. Własny stadion o bardziej trwałej infrastrukturze stworzył warunki do rozwoju sportowego i organizacyjnego.

Przez lata 60. i 70. Leganés występował głównie w Tercera División i Regional Preferente. Nie należał jeszcze do zawodowych klubów regionu, lecz stopniowo budował społeczność i struktury potrzebne do późniejszego awansu.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1966–1986: budowanie pozycji na stadionie Luis Rodríguez de Miguel

Otwarcie stadionu miejskiego w 1966 roku zakończyło okres korzystania z bardziej prowizorycznych obiektów. Leganés zyskał stały dom znajdujący się blisko centrum miasta.

Rozwój Leganés jako przemysłowego i mieszkaniowego przedmieścia Madrytu zwiększał liczbę potencjalnych kibiców. Klub nadal działał jednak przy znacznie mniejszym budżecie niż zespoły zawodowe.

W sezonie 1985/86 Leganés został mistrzem swojej grupy Tercera División. Nie uzyskał awansu, ponieważ przegrał dodatkową fazę promocyjną.

Niepowodzenie nie zatrzymało projektu. W następnym sezonie, pod kierunkiem trenera Díaza Pablosa i prezesa Jesúsa Polo, drużyna wywalczyła wejście do Segunda División B.

### 1987–1993: droga do zawodowego futbolu

Debiut na trzecim szczeblu rozpoczął najważniejszy dotychczas okres rozwoju. Klub przestał regularnie wracać do kategorii regionalnych i stał się stabilnym uczestnikiem rozgrywek ogólnokrajowych.

W bramce występował Javier Aguilera, który później ustanowił rekord 460 oficjalnych meczów. Ważną rolę odgrywali także zawodnicy związani z miastem i regionem.

Trener Luis Ángel Duque zbudował zespół, który w sezonie 1992/93 wygrał swoją grupę Segunda División B. Samo pierwsze miejsce nie dawało jednak bezpośredniego awansu.

W fazie promocyjnej Leganés rywalizował z Xerez, Palencią i Elche. 27 czerwca 1993 roku zwyciężył u siebie Elche 3:0 po dwóch bramkach Antonia i golu Pecesa.

Wynik zapewnił pierwszy awans do Segunda División i wejście do profesjonalnej części hiszpańskiego futbolu.

### 1993–2004: jedenaście sezonów w Segunda División

Pierwszy sezon na zapleczu elity zakończył się utrzymaniem po zwycięstwie nad Hérculesem. Leganés potrafił zachować miejsce mimo niewielkiego budżetu i ograniczonej infrastruktury.

Najlepszymi wynikami były dwa ósme miejsca, osiągnięte w sezonach 1995/96 i 1996/97. Drużyna nie weszła do Primera, ale ugruntowała pozycję profesjonalnego klubu.

Przez Leganés przewinęli się piłkarze, którzy później osiągali sukcesy na wyższych poziomach. Należeli do nich Samuel Eto’o, Catanha, Moisés García, Patxi Puñal, Unai Emery i Ariza Makukula.

14 lutego 1998 roku klub przeniósł się na nowy stadion Butarque. Początkowa pojemność wynosiła 8 158 miejsc.

W sezonie 2003/04 kontrolę nad częścią projektu przejął argentyński przedsiębiorca Daniel Grinbank. Zbudowano kadrę z liczną grupą piłkarzy z Argentyny, ale inwestor wycofał się przed zakończeniem rozgrywek.

Drużyna spadła po domowej porażce z Córdobą w ostatniej kolejce. Degradacja zakończyła jedenastoletnią obecność na drugim poziomie.

### 2004–2008: zadłużenie i zagrożenie dalszej działalności

Powrót do Segunda División B zbiegł się z problemami finansowymi. Utrata zawodowych przychodów i skutki wcześniejszych decyzji właścicielskich obciążały budżet.

Jesús Polo pomagał zachować działalność klubu, a lokalni przedsiębiorcy stopniowo włączali się w jego finansowanie. Nie przyniosło to jednak szybkiego powrotu na drugi poziom.

Około 2008 roku odpowiedzialność za regulowanie zobowiązań przejęli Felipe Moreno i Victoria Pavón. Po uporządkowaniu najpilniejszych spraw uzyskali kontrolę nad niemal całym akcjonariatem.

Zmiana umożliwiła modernizację administracji i stopniową odbudowę. Nie oznaczała natychmiastowego sukcesu sportowego, ale ograniczyła ryzyko upadku.

### 2008–2013: stabilizacja i bolesne baraże

Leganés ponownie zaczął regularnie walczyć o awans. W 2009 roku odpadł z Realem Jaén, a w 2011 roku z Badaloną.

Sezon 2011/12 przyniósł walkę o utrzymanie. Víctor Fernández zakończył karierę zawodniczą na pięć kolejek przed końcem, został trenerem i zapewnił zespołowi pozostanie w Segunda B.

W następnej kampanii szkoleniowcem był Pablo Alfaro. Leganés zakwalifikował się do baraży, lecz odpadł z Lleida Esportiu po dogrywce na wypełnionym stadionie Butarque.

Porażka nie zatrzymała odbudowy. Latem 2013 roku pierwszą drużynę objął Asier Garitano.

### 2013–2016: dwa awanse w ciągu trzech sezonów

Asier Garitano stworzył zespół oparty na organizacji, wspólnym wysiłku i dostosowaniu taktyki do przeciwnika. Leganés nie należał do najbogatszych klubów, ale był regularny oraz trudny do pokonania.

W barażach sezonu 2013/14 wyeliminował Guijuelo i Lleida Esportiu, a następnie zmierzył się z L’Hospitalet.

22 czerwca 2014 roku bramka Carlosa Álvareza zdobyta przewrotką na stadionie Feixa Llarga zapewniła remis i awans do Segunda División po dziesięciu latach przerwy.

Pierwsza kampania po powrocie zakończyła się bezpiecznym utrzymaniem. W sezonie 2015/16 Leganés dołączył do walki o bezpośredni awans.

4 czerwca 2016 roku zwyciężył 1:0 na wyjeździe z Mirandés. Pablo Insua zdobył bramkę po rzucie rożnym, zapewniając pierwszy w historii awans do Primera División.

### 2016–2020: cztery sezony w Primera División

Debiut nastąpił od zwycięstwa 1:0 nad Celtą Vigo na Balaídos. Víctor Díaz został pierwszym strzelcem Leganés na najwyższym poziomie.

W pierwszym sezonie zespół zapewnił sobie utrzymanie w przedostatniej kolejce. Rok później osiągnął największy sukces pucharowy.

W ćwierćfinale Copa del Rey Leganés przegrał u siebie z Realem Madryt 0:1, ale zwyciężył na Santiago Bernabéu 2:1 i awansował dzięki bramkom zdobytym na wyjeździe. W półfinale lepsza była Sevilla.

Po odejściu Garitano drużynę objął Mauricio Pellegrino. Sezon 2018/19 zakończył się rekordowym 13. miejscem i dorobkiem 45 punktów.

Kampania 2019/20 była rozgrywana częściowo w warunkach pandemii COVID-19. Javier Aguirre przejął zespół w trudnej sytuacji i doprowadził walkę o utrzymanie do ostatniej kolejki, ale Leganés spadł po czterech kolejnych sezonach w elicie.

### 2020–2022: nieskuteczne próby natychmiastowego powrotu

Po degradacji zadanie awansu powierzono José Luisowi Martíemu. W styczniu 2021 roku na stanowisko wrócił Asier Garitano.

Leganés zakończył sezon zasadniczy na trzecim miejscu, lecz został wyeliminowany przez Rayo Vallecano w półfinale baraży.

Kolejna kampania nie przyniosła kwalifikacji do play-off. Klub pozostawał stabilny finansowo, lecz nie zdołał odtworzyć przewagi sportowej potrzebnej do powrotu do Primera.

W czerwcu 2022 roku Blue Crow Sports Group kupiło 99,1 procent akcji od Victorii Pavón i Felipe Moreno. Prezesem został Jeff Luhnow.

### 2022–2025: pierwsze zawodowe trofeum i drugi awans

Początek nowego okresu nie przyniósł natychmiastowej poprawy. Przełomem było zatrudnienie Borjy Jiméneza przed sezonem 2023/24.

Leganés zbudował przewagę dzięki stabilnej defensywie, dyscyplinie i skuteczności w meczach o niewielkiej liczbie sytuacji. Pierwszą połowę rozgrywek zakończył jako lider.

3 czerwca 2024 roku zwycięstwo 2:0 nad Elche zapewniło awans i mistrzostwo LALIGA HYPERMOTION. Był to pierwszy zawodowy tytuł w historii klubu.

Powrót do Primera trwał jeden sezon. Leganés do ostatniej kolejki zachował matematyczną szansę na utrzymanie, lecz wyniki rywali przesądziły o spadku w 2025 roku.

W Copa del Rey drużyna dotarła do ćwierćfinału, w którym została wyeliminowana przez Real Madryt.

### 2025–2026: walka o utrzymanie i nowa zmiana właścicielska

Paco López rozpoczął sezon 2025/26 jako trener zespołu. Słabe wyniki ligowe i odpadnięcie z krajowego pucharu doprowadziły do jego zwolnienia.

Drużynę przejął trener rezerw Igor Oca. Leganés pozostawał jednak blisko strefy spadkowej, dlatego przed ostatnią kolejką odpowiedzialność powierzono Carlosowi Martínezowi.

31 maja 2026 roku zwycięstwo 1:0 nad Mirandés zapewniło utrzymanie. Jedyną bramkę zdobył Álex Millán.

Dzień później 885 Capital przejęło 84,24 procent akcji należących do Blue Crow. Razem z wcześniejszym pakietem nowy właściciel uzyskał kontrolę nad 99,1 procent kapitału.

Prezesem został Eduardo Cosín, a trenerem na sezon 2026/27 Rubén Albés.

Sukcesy krajowe

Najważniejszym trofeum CD Leganés jest mistrzostwo Segunda División w sezonie 2023/24. Był to pierwszy zawodowy tytuł zdobyty przez klub.

Drużyna Borjy Jiméneza zakończyła rozgrywki zwycięstwem nad Elche, zapewniając sobie pierwsze miejsce oraz drugi awans do Primera División.

Pierwsza promocja do elity nastąpiła w sezonie 2015/16. Leganés zajął miejsce premiowane bezpośrednim awansem, a decydujący gol Pablo Insuy padł w ostatniej kolejce przeciwko Mirandés.

Najlepszym wynikiem w Primera División pozostaje 13. miejsce z sezonu 2018/19. Drużyna Mauricia Pellegrina zdobyła 45 punktów, ustanawiając klubowy rekord na najwyższym szczeblu.

W Copa del Rey największym osiągnięciem jest półfinał sezonu 2017/18. Leganés wyeliminował kolejno Real Valladolid, Villarreal i Real Madryt, zanim przegrał z Sevillą.

Zwycięstwo na Santiago Bernabéu miało szczególne znaczenie. Leganés został pierwszą drużyną, która po domowej porażce w pierwszym meczu wyeliminowała Real Madryt w dwumeczu rozgrywanym w jego stadionowej historii pucharowej.

Pierwszy awans do Segunda División został wywalczony w 1993 roku. Leganés wygrał wcześniej grupę Segunda División B i przeszedł dodatkową fazę promocyjną.

W sezonie 1985/86 klub został mistrzem Tercera División, lecz nie uzyskał promocji po przegranych barażach. Awans do Segunda B nastąpił rok później.

Do ważnych osiągnięć należy również utrzymywanie się w Segunda División przez jedenaście kolejnych sezonów w latach 1993–2004 oraz cztery kolejne kampanie w Primera od 2016 do 2020 roku.

Leganés nie zdobył mistrzostwa Hiszpanii, Copa del Rey ani Superpucharu Hiszpanii.

Stadion i infrastruktura

CD Leganés rozgrywa mecze na Estadio Ontime Butarque przy Calle Arquitectura w Leganés. Nazwa sponsorska obowiązuje od sezonu 2025/26 i ma pozostać w użyciu do 2029 roku.

Aktualna pojemność podawana przez hiszpańskojęzyczną stronę klubu wynosi 14 422 miejsca. Starsze wersje serwisu i materiały sprzed ostatniej rozbudowy zawierają niższe wartości, ponieważ nie uwzględniają nowych sektorów.

Stadion został otwarty 14 lutego 1998 roku. Początkowo mieścił 8 158 widzów, a jego pojemność zwiększano wraz ze wzrostem liczby kibiców oraz awansami sportowymi.

Obiekt jest stadionem miejskim należącym do samorządu Leganés. Klub pozostaje jego głównym użytkownikiem i odpowiada za działalność meczową, część modernizacji, oznakowanie oraz strefy komercyjne na warunkach uzgodnionych z miastem.

W 2025 roku przeprowadzono rozbudowaną renowację o wartości zbliżonej do miliona euro. Zamontowano nowe telebimy, odnowiono wnętrza i elewacje, zmieniono oznakowanie oraz wprowadzono elementy upamiętniające historyczne zespoły i zawodników.

Pierwszym boiskiem był Campo de Tiro, a później teren zajmowany obecnie przez Plaza de Roma. Od 1966 do 1998 roku drużyna grała na Estadio Municipal Luis Rodríguez de Miguel.

Stary stadion znajdował się w miejscu dzisiejszej Plaza Mayor. Był areną pierwszego awansu do Segunda División i przez ponad trzy dekady stanowił centralny punkt życia klubowego.

Nazwa Butarque odwołuje się do lokalnej tradycji i patronki miasta, Nuestra Señora de Butarque. Stadion jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc współczesnego Leganés.

Pierwsza drużyna korzysta również z Instalación Deportiva Butarque, otwartej w 2017 roku. Obiekt ma trybuny na 1 756 widzów i służy pierwszemu zespołowi, rezerwom, Juvenil A oraz pierwszej drużynie kobiecej.

Mecze rezerw i najstarszego zespołu juniorskiego są regularnie rozgrywane na tym obiekcie. Zaplecze umożliwia prowadzenie treningów bez nadmiernego obciążania głównej murawy.

Anexo Jesús Polo, otwarte w 1998 roku, jest wykorzystywane przez akademię, szkołę piłkarską, zespoły kobiece i drużyny miejskie. Znajduje się obok głównego stadionu.

Barwy, herb i tożsamość

Współczesnymi barwami CD Leganés są biały i niebieski. Domowa koszulka wykorzystuje najczęściej pionowe pasy w obu kolorach, uzupełniane niebieskimi lub białymi spodenkami.

Pierwszy strój z 1928 roku był niebiesko-bordowy i miał białe spodenki. W połowie lat 40. klub przyjął zielono-białe barwy.

Ostateczna zmiana nastąpiła w 1954 roku, wraz z wejściem do Tercera División. Od tego czasu biały i niebieski pozostają podstawą identyfikacji.

Herb jest określany przez klub jako escudo del laurel, czyli herb laurowy. Zawiera biało-niebieskie elementy oraz otaczające tarczę gałązki laurowe.

Symbol był modyfikowany graficznie, lecz nie utracił najważniejszych elementów. W 2025 roku klub odświeżył identyfikację marki, podkreślając bliskość z miastem, autentyczność i pochodzenie z madryckich przedmieść.

Najpopularniejszym przydomkiem jest Pepineros. Odnosi się do ogórków uprawianych dawniej w okolicznych gospodarstwach i sprzedawanych także w Madrycie.

Według oficjalnej narracji miejscowe ogórki dostarczano również na dwór królewski. Jest to element klubowej oraz miejskiej tradycji, choć nie stanowi osiągnięcia sportowego.

Maskotką jest SuperPepino, postać stylizowana na ogórek w stroju Leganés. Klub wykorzystuje ją podczas meczów, kampanii rodzinnych i działań marketingowych.

W 2015 roku zaprezentowano pieśń „Siempre seremos el Lega”. Wykonuje ją zespół Aldeskuido, tekst napisał Santiago Gómez Valverde, a produkcją zajął się Paco Ortega.

Utwór jest odtwarzany przed spotkaniami i nie zastąpił całkowicie wcześniejszego hymnu, który zachowano jako element klubowej tradycji.

Styl gry i filozofia sportowa

CD Leganés nie prezentował jednego stylu przez całą historię. Sposób gry był dostosowywany do poziomu rozgrywek, budżetu oraz kompetencji kolejnych trenerów.

W niższych ligach klub opierał się przede wszystkim na organizacji, intensywności i zawodnikach znających regionalne warunki. Małe różnice jakościowe oraz system barażowy premiowały odporność psychiczną i skuteczność przy stałych fragmentach.

Luis Ángel Duque stworzył drużynę zdyscyplinowaną oraz kolektywną. Jej siłą była stabilność podstawowego składu i umiejętność wygrywania spotkań o wysokiej stawce.

Najbardziej rozpoznawalny współczesny model wprowadził Asier Garitano. Leganés bronił kompaktowo, ograniczał przestrzeń pomiędzy formacjami i szybko przechodził do ataku po odbiorze.

Zespół Garitano wykorzystywał skrzydła, stałe fragmenty i elastyczność ustawienia. Pragmatyzm pozwolił w ciągu trzech sezonów przejść z Segunda B do Primera División.

Mauricio Pellegrino utrzymał nacisk na organizację bez piłki. Drużyna z sezonu 2018/19 rzadko traciła strukturę i osiągnęła najlepszy wynik ligowy w historii klubu.

Javier Aguirre dostosował model do walki o utrzymanie. Leganés grał bezpośrednio, zwiększał liczbę pojedynków i próbował wykorzystywać doświadczenie zawodników w końcowej fazie sezonu.

Borja Jiménez podczas mistrzowskiej kampanii 2023/24 połączył dyscyplinę pozycyjną z aktywnym pressingiem. Leganés miał jedną z najlepszych defensyw Segunda División i przez większą część sezonu utrzymywał się na czele tabeli.

Rubén Albés został zatrudniony przed sezonem 2026/27. Władze wskazywały na odwagę, konkurencyjność, dyscyplinę i wyrazisty charakter jego zespołów, lecz na dzień stanu profilu nie poprowadził jeszcze Leganés w oficjalnym meczu.

Za pion sportowy odpowiada Andrés Pardo, mający doświadczenie w naborze młodych zawodników. Klub łączy transfery piłkarzy gotowych do gry w pierwszym zespole z pozyskiwaniem graczy mogących rozwinąć wartość.

Akademia obejmuje czternaście drużyn cantera, czterdzieści zespołów szkoły piłkarskiej, sześć zespołów kobiecych, drużynę Genuine i międzynarodowe programy szkoleniowe.

Leganés nie może opierać pierwszej drużyny wyłącznie na wychowankach ze względu na konkurencję licznych akademii Wspólnoty Madrytu. Bliskość dużych klubów jest jednocześnie szansą na pozyskiwanie zawodników, którzy nie otrzymują tam wystarczającej liczby minut.

Najważniejsi trenerzy

Díaz Pablos prowadził Leganés podczas awansu do Segunda División B w 1987 roku. Promocja rozpoczęła trwałą obecność klubu w centralnych ligach hiszpańskich.

Luis Ángel Duque jest trenerem pierwszego awansu do Segunda División. Jego drużyna wygrała grupę Segunda B i zakończyła fazę promocyjną zwycięstwem nad Elche w 1993 roku.

Duque poprowadził Leganés w 310 oficjalnych spotkaniach i odniósł 113 zwycięstw. Są to rekordy klubowe w obu kategoriach.

Víctor Fernández objął drużynę w końcówce sezonu 2011/12 bezpośrednio po zakończeniu kariery zawodniczej. Zapewnił utrzymanie na trzecim poziomie.

Pablo Alfaro doprowadził Leganés do baraży w sezonie 2012/13. Drużyna odpadła z Lleida Esportiu, ale przygotowała sportową podstawę pod kolejny etap.

Asier Garitano prowadził klub od 2013 do 2018 roku. Wywalczył dwa awanse, utrzymał Leganés w Primera oraz dotarł do półfinału Copa del Rey.

Garitano rozegrał jako trener Leganés 258 oficjalnych meczów i odniósł sto zwycięstw. Ustępuje w klubowych zestawieniach jedynie Luisowi Ángelowi Duque.

Mauricio Pellegrino przejął drużynę w 2018 roku. W pierwszym sezonie zajął rekordowe 13. miejsce w Primera División.

Javier Aguirre rozpoczął pracę jesienią 2019 roku. Poprawił wyniki zespołu i walczył o utrzymanie do ostatniej kolejki, lecz nie zdołał zapobiec degradacji.

Borja Jiménez prowadził Leganés w sezonach 2023/24 i 2024/25. Zdobył mistrzostwo Segunda División, wywalczył drugi awans do elity oraz dotarł do ćwierćfinału Copa del Rey.

Carlos Martínez dwukrotnie pracował z pierwszym zespołem w rolach przejściowych. W maju 2026 roku objął drużynę przed ostatnią kolejką i zapewnił utrzymanie po zwycięstwie nad Mirandés.

Rubén Albés został trenerem 15 czerwca 2026 roku. Odpowiada za przygotowanie projektu na sezon 2026/27.

Najważniejsi zawodnicy

Javier Aguilera jest rekordzistą występów według dostępnych klubowych rejestrów. Bramkarz rozegrał 460 oficjalnych meczów w trzynastu sezonach od 1983 do 1996 roku.

Aguilera uczestniczył w awansach z Tercera División do Segunda B i z Segunda B do Segunda División. Był jednym z najważniejszych zawodników okresu rozwoju na stadionie Luis Rodríguez de Miguel.

Miguel Ángel Muñoz Benítez pozostaje najlepszym strzelcem w dostępnym zestawieniu. Zdobył 74 bramki w 302 spotkaniach podczas dwóch okresów gry w klubie.

Napastnik był liderem pierwszego awansu do Segunda División i późniejszej stabilizacji na profesjonalnym poziomie. W sezonie 1995/96 strzelił trzynaście goli.

Óscar Fernández rozegrał 300 spotkań. Vivar Dorado i Capi Dorado należeli natomiast do kluczowych postaci drużyny, która weszła do Segunda División w 1993 roku.

Moris zdobył 63 bramki i jest drugim najskuteczniejszym piłkarzem w zestawieniach opartych na zachowanych protokołach. Znaczną część dorobku osiągnął przed wejściem klubu do zawodowych lig.

Samuel Eto’o występował w Leganés jako młody zawodnik wypożyczony z Realu Madryt. Pobyt na zapleczu elity był jednym z pierwszych etapów jego seniorskiej kariery.

Catanha również rozwinął się w Leganés przed występami w Primera División i reprezentacji Hiszpanii. Jego skuteczność zwróciła uwagę silniejszych klubów.

Martín Mantovani był kapitanem podczas awansów z 2014 i 2016 roku. Argentyński obrońca symbolizował drogę z Segunda B do Primera División.

Alexander Szymanowski zapewniał gole, drybling i intensywność na skrzydle. Należał do liderów pierwszego awansu do elity i początkowego okresu na najwyższym poziomie.

Pablo Insua zdobył bramkę w Anduvie, która przypieczętowała awans w 2016 roku. Víctor Díaz strzelił natomiast pierwszego gola Leganés w Primera División.

Unai Bustinza pełnił funkcję kapitana podczas kilku sezonów w elicie. Jego wszechstronność i identyfikacja z zespołem uczyniły go jedną z ważnych postaci współczesnej historii.

Rubén Pérez rozegrał 118 meczów Primera División w barwach Leganés, ustanawiając klubowy rekord występów na najwyższym poziomie. Odpowiadał za równowagę w środku pola.

Iván Cuéllar, Dimitrios Siovas, Gabriel Pires i Youssef En-Nesyri należeli do zawodników mających istotny wpływ na utrzymanie klubu w Primera oraz półfinał Copa del Rey.

Sergio González był kapitanem mistrzowskiej drużyny z sezonu 2023/24. Diego Conde zapewniał stabilność w bramce, a Miguel de la Fuente i Juan Cruz zdobyli gole w meczu przypieczętowującym tytuł i awans.

Kompletne dane dotyczące spotkań sprzed sezonu 1974/75 są ograniczone. Rekordy Aguilery i Miguela Ángela należy więc rozumieć jako wartości wynikające z dostępnych oraz zweryfikowanych klubowych rejestrów.

Kibice i kultura klubu

Kibice CD Leganés są określani jako afición pepinera. Społeczność wywodzi się z miasta, które w drugiej połowie XX wieku szybko przekształciło się z ośrodka rolniczego w duże przemysłowe przedmieście Madrytu.

Butarque jest głównym miejscem budowania klubowej wspólnoty. Kameralna konstrukcja i bliskość trybun pozwalają tworzyć atmosferę odmienną od tej na największych stadionach regionu.

Awans do Primera División spowodował gwałtowny wzrost liczby abonentów. W sezonie 2016/17 klub przekroczył dziewięć tysięcy stałych posiadaczy karnetów.

Kolejny rekord liczby członków osiągnięto w 2025 roku. Rozbudowa stadionu do 14 422 miejsc umożliwiła zwiększenie dostępności biletów i stref komercyjnych.

Federación de Peñas skupia oficjalne grupy kibicowskie. W 2021 roku na Butarque otwarto Espacio del Peñista, przeznaczone do spotkań, przechowywania pamiątek i współpracy stowarzyszeń.

Pieśń „Siempre seremos el Lega”, biało-niebieskie szaliki oraz zawołania odnoszące się do Pepineros należą do głównych elementów opraw meczowych.

SuperPepino jest wykorzystywany podczas wydarzeń rodzinnych i społecznych. Nietypowa maskotka zwiększyła rozpoznawalność klubu także poza Hiszpanią.

Fundación CD Leganés prowadzi szkołę piłkarską, projekty edukacyjne, drużynę Genuine i program futbolu na wózkach elektrycznych. Działania obejmują dzieci, osoby z niepełnosprawnościami i rodziny mieszkające w regionie.

Rozwój kobiecej sekcji poszerzył zakres sportowej działalności organizacji. Klub prowadzi sześć zespołów kobiecych oraz międzynarodową akademię dla zawodniczek.

Kibice potrafią krytykować właścicieli, politykę transferową i wyniki pierwszej drużyny. Szczególne napięcia pojawiają się podczas długich serii bez zwycięstwa lub po zmianach naruszających poczucie lokalnej ciągłości.

Rywalizacje i derby

Najważniejszym rywalem CD Leganés jest Getafe CF. Spotkania obu klubów są określane jako Derbi Histórico lub derby południa Madrytu.

Leganés i Getafe dzieli około czterech kilometrów. Oba miasta rozwinęły się jako przemysłowe oraz mieszkaniowe ośrodki południowej części aglomeracji.

Pierwszy udokumentowany mecz odbył się 25 kwietnia 1948 roku w Segunda Regional Ordinaria. Rywalizacja przechodziła następnie przez kolejne poziomy hiszpańskiej piramidy.

Kluby spotykały się w rozgrywkach regionalnych, Tercera División, Segunda B, Segunda División i Primera División. Oficjalna narracja Leganés przedstawia tę relację jako wyjątkowe derby rozgrywane na wszystkich poziomach prowadzących do elity.

Pierwszy derbowy mecz w Primera División odbył się 8 września 2017 roku na Butarque. Getafe wygrało 2:1.

Derby mają znaczenie sportowe oraz lokalne, ale relacje nie sprowadzają się wyłącznie do wrogości. Kluby współpracują w sprawach bezpieczeństwa, futbolu młodzieżowego i reprezentowania interesów południowego Madrytu.

Do ważnych regionalnych przeciwników należy AD Alcorcón. Spotkania nabierały znaczenia szczególnie na drugim i trzecim poziomie.

Mecze z Rayo Vallecano mają kontekst madrycki i sportowy. Rayo wyeliminowało Leganés z baraży o Primera División w 2021 roku, ale rywalizacja nie ma tak długiej lokalnej ciągłości jak derby z Getafe.

Leganés regularnie mierzy się także z rezerwami i mniejszymi klubami regionu. Częstotliwość spotkań nie wystarcza jednak do uznania każdego z nich za tradycyjnego rywala pierwszej drużyny.

Organizacja i model funkcjonowania

CD Leganés działa jako Club Deportivo Leganés, S.A.D. Prawa właścicielskie wynikają z liczby posiadanych akcji, a nie z zasady jednego głosu dla każdego abonenta lub kibica.

Od 1 czerwca 2026 roku 885 Capital kontroluje 99,1 procent kapitału. Grupa kupiła 84,24 procent od Blue Crow Sports Group i połączyła ten pakiet z wcześniej posiadanymi 14,86 procent.

885 Capital jest międzynarodową firmą inwestycyjną założoną przez Sudeepa Ramnaniego i Jaia Mahtaniego. Inwestuje między innymi w sport, technologię i nieruchomości.

Prezesem jest Eduardo Cosín, wcześniej pełniący funkcję wiceprezesa wykonawczego. Do klubu dołączył w październiku 2022 roku.

W radzie administracyjnej zasiadają również Martijn Bakx i Michael Schmidt. Funkcję sekretarza niebędącego członkiem rady pełni Martin Ort.

Za planowanie pierwszej drużyny odpowiada dyrektor futbolu Andrés Pardo. Dołączył w marcu 2025 roku po pracy przy krajowym naborze młodzieży w Realu Madryt.

Organizacja zarządza 62 drużynami piłkarskimi. Obejmuje to pierwszy zespół mężczyzn, czternaście drużyn cantera, czterdzieści zespołów szkoły, sześć drużyn kobiecych, International Academy i Genuine.

Klub wyróżnia dziewięć obszarów operacyjnych obejmujących bezpieczeństwo, marketing, komunikację, finanse, działalność międzynarodową, pierwszy zespół, futbol młodzieżowy, piłkę kobiecą oraz infrastrukturę i utrzymanie.

Model finansowania obejmuje prawa audiowizualne, abonamenty i bilety, sponsoring, działalność handlową, transfery zawodników, usługi stadionowe oraz środki akcjonariusza.

Koszty kadry podlegają kontroli ekonomicznej LALIGA. Wydatki muszą odpowiadać potwierdzonym przychodom, zobowiązaniom i wkładom kapitałowym.

Estadio Ontime Butarque jest własnością miasta. Klub wykorzystuje go sportowo oraz komercyjnie, a nazwa sponsorska wynika z porozumienia z firmą Ontime.

Od sezonu 2026/27 dostawcą technicznym jest PUMA. Pierwszy komplet przygotowany w ramach współpracy nawiązuje do awansu do Primera División z 2016 roku.

Fundacja prowadzi działalność edukacyjną, społeczną i integracyjną. Akademia oraz szkoła piłkarska pozostają ważnym narzędziem budowania relacji z mieszkańcami Leganés i południowej części regionu.

Obecna sytuacja klubu

CD Leganés przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División. Będzie to drugi kolejny sezon na tym poziomie po spadku z Primera División w 2025 roku.

Kampanię 2025/26 drużyna zakończyła na 16. miejscu. W 42 spotkaniach zdobyła 46 punktów, odnosząc 11 zwycięstw, notując 13 remisów i ponosząc 18 porażek.

Bilans bramkowy wyniósł 43:51. Leganés został sklasyfikowany przed Realem Valladolid, który również zdobył 46 punktów.

Utrzymanie zostało zapewnione w ostatniej kolejce dzięki zwycięstwu 1:0 nad Mirandés. Álex Millán zdobył jedyną bramkę spotkania.

Trenerem na nowy sezon jest Rubén Albés. Zastąpił rozwiązanie tymczasowe z Carlosem Martínezem i ma przywrócić drużynie wyraźny styl, intensywność oraz konkurencyjność.

Prezesem jest Eduardo Cosín, a dyrektorem futbolu Andrés Pardo. Właściciel 885 Capital rozpoczął pierwszy pełny okres zarządzania klubem.

Pierwszy mecz ligowy sezonu 2026/27 Leganés rozegra na wyjeździe z Girona FC w weekend 15–16 sierpnia. Drugim spotkaniem będzie wyjazd do Realu Oviedo, a pierwszym meczem na Butarque pojedynek z CD Eldense.

Kadra jest przebudowywana. Do zespołu dołączył Miguel Atienza, natomiast Diego García został sprzedany do Malmö FF, a Miguel de la Fuente do UD Almería.

Najważniejszym zadaniem sportowym jest uniknięcie kolejnej walki o utrzymanie. Leganés musi zwiększyć liczbę zdobywanych bramek i poprawić regularność w spotkaniach domowych.

Wyzwaniem organizacyjnym jest połączenie zmiany właściciela z zachowaniem lokalnej tożsamości. Klub zbliża się do stulecia, które przypadnie w 2028 roku.