Unión Deportiva Las Palmas

Wprowadzenie

UD Las Palmas jest zawodowym klubem piłkarskim z Las Palmas de Gran Canaria, największego miasta Wysp Kanaryjskich. Na dzień 1 lipca 2026 roku występuje w Segunda División i przygotowuje się do sezonu 2026/27 po przegranych barażach o powrót do Primera División.

Klub został utworzony w 1949 roku jako wspólna reprezentacja piłkarska Gran Canarii. Pięć najważniejszych miejscowych zespołów zdecydowało się połączyć siły, aby umożliwić wyspiarskim zawodnikom regularną grę w rozgrywkach ogólnokrajowych bez konieczności wczesnego przenoszenia się na Półwysep Iberyjski.

Najlepszy okres sportowy przypadł na drugą połowę lat 60. i lata 70. Las Palmas zajęła trzecie miejsce w Primera División w sezonie 1967/68, rok później została wicemistrzem Hiszpanii, trzykrotnie wystąpiła w europejskich pucharach i w 1978 roku dotarła do finału Copa del Rey.

Tożsamość klubu jest silnie związana z miejscowym szkoleniem. Tonono, Juan Guedes, Germán Dévora, Paco Castellano, Martín Marrero, Juan Carlos Valerón, Jonathan Viera, Vitolo, Roque Mesa i Pedri reprezentują różne pokolenia kanaryjskich piłkarzy rozwijanych lub wypromowanych przez organizację.

Znaczenie UD Las Palmas wykracza poza wyniki pierwszej drużyny. Klub pozostaje jednym z najważniejszych symboli Gran Canarii, skupia kibiców z całego archipelagu i funkcjonuje jako sportowy łącznik między wyspiarską tożsamością a hiszpańskimi rozgrywkami krajowymi.

Powstanie klubu

Początki UD Las Palmas wiążą się z wieloletnimi staraniami o dopuszczenie klubów z Wysp Kanaryjskich do rozgrywek ogólnokrajowych. Odległość od Półwyspu Iberyjskiego, koszty podróży oraz organizacja ówczesnych lig ograniczały możliwości miejscowych zespołów.

4 lutego 1949 roku Manuel Rodríguez Monroy, wiceprezes Federación Regional de Fútbol de Las Palmas, przedstawił propozycję utworzenia jednego silnego klubu reprezentującego wyspę. Jego zdaniem połączenie najważniejszych organizacji zwiększało szanse na akceptację przez władze hiszpańskiego futbolu.

28 lutego przedstawiciele pięciu klubów spotkali się w siedzibie federacji regionalnej. W rozmowach uczestniczyły Real Club Victoria, Marino Club de Fútbol, Club Deportivo Gran Canaria, Atlético Club i Arenas Club.

Porozumienie wymagało przełamania wieloletnich lokalnych rywalizacji. Victoria i Marino należały do najbardziej utytułowanych oraz społecznie zakorzenionych organizacji na wyspie, dlatego rezygnacja z samodzielnego udziału w najważniejszych rozgrywkach miała szczególne znaczenie.

6 czerwca 1949 roku Real Federación Española de Fútbol zatwierdziła możliwość włączenia kanaryjskich drużyn do systemu krajowego. Decyzja przyspieszyła prace nad formalnym powołaniem wspólnego zespołu.

Akt utworzenia Unión Deportiva Las Palmas podpisano 22 sierpnia 1949 roku podczas zebrania w Real Club Náutico de Gran Canaria. W dokumentach występowali przedstawiciele federacji oraz wszystkich pięciu organizacji założycielskich.

Pierwszym przewodniczącym komisji zarządzającej został José del Río Amor. Po jego rezygnacji funkcję prezesa objął Eufemiano Fuentes Díaz, który kierował klubem w początkowym okresie rywalizacji.

Pierwszym trenerem był Francisco Arencibia, znany jako Pancho Arencibia. Pierwszy trening odbył się 16 września 1949 roku.

Nowy klub przyjął żółte koszulki, niebieskie spodenki i niebieskie getry z żółtym wykończeniem. Kolory miały reprezentować wyspę i miasto, a nie odtwarzać identyfikację jednego z pięciu założycieli.

Pierwsze lata działalności

Pierwszy mecz UD Las Palmas rozegrano 9 października 1949 roku przeciwko Marino CF. Nowy zespół wygrał 2:1, a Antoñito Jorge zdobył pierwszą bramkę w historii organizacji.

Początkowo drużyna rywalizowała w specjalnych rozgrywkach kanaryjskich, których celem było wyłonienie uczestnika fazy prowadzącej do Segunda División. Oficjalne spotkania miały połączyć zawodników pochodzących z pięciu wcześniej konkurujących środowisk.

5 marca 1950 roku Las Palmas zremisowała z Marino 2:2 w jednym z pierwszych meczów oficjalnej rywalizacji nowego zespołu. W bramce występował Manolo Montes, późniejsza ważna postać pierwszego pokolenia piłkarzy klubu.

30 kwietnia 1950 roku rozegrano pierwsze derby z CD Tenerife. Spotkanie na Estadio Santa Cruz zakończyło się wyjazdowym zwycięstwem Las Palmas 2:1.

W maju drużyna po raz pierwszy udała się na Półwysep Iberyjski, aby uczestniczyć w rozgrywkach promocyjnych. Wygrała między innymi 5:2 z Toledo i uzyskała awans do Segunda División.

Debiutancki sezon na drugim poziomie 1950/51 zakończył się kolejnym sukcesem. 8 lipca 1951 roku zwycięstwo 4:1 nad CD Málaga zapewniło awans do Primera División.

Las Palmas stała się pierwszym kanaryjskim klubem w najwyższej lidze. Osiągnęła ten poziom w drugim sezonie od utworzenia, co pozostaje jednym z najbardziej niezwykłych początków w historii hiszpańskiego futbolu.

Pierwszy pobyt w elicie trwał jeden rok. Drużyna spadła po sezonie 1951/52, lecz zachowała strukturę pozwalającą na ponowną walkę o promocję.

W kampanii 1953/54 Las Palmas wygrała swoją grupę Segunda División i po raz drugi awansowała. Tym razem utrzymała się w Primera przez sześć kolejnych sezonów.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1954–1960: pierwsza stabilizacja w Primera División

Drugi awans pozwolił klubowi zbudować trwalszą pozycję w elicie. Las Palmas przestała być postrzegana wyłącznie jako egzotyczny uczestnik z odległego archipelagu.

W drużynie występowali liczni zawodnicy wychowani na Wyspach Kanaryjskich. Model odpowiadał pierwotnej misji klubu, czyli zatrzymywaniu najzdolniejszych piłkarzy w regionie.

Koszty podróży, ograniczone przychody i niewielki w porównaniu z największymi klubami rynek utrudniały jednak regularne wzmacnianie kadry. Po sezonie 1959/60 doszło do degradacji.

### 1960–1964: kryzys tożsamości i narodziny złotego pokolenia

Po spadku władze próbowały szybko wrócić do Primera, sprowadzając także zawodników spoza archipelagu. Oficjalna historia klubu ocenia ten etap jako okres częściowej utraty wcześniejszej tożsamości.

Równolegle rozwijało się wyjątkowe pokolenie wychowanków. Tonono Afonso, Juan Guedes, Germán Dévora, Paco Castellano i Martín Marrero dojrzewali w strukturach młodzieżowych.

W sezonie 1963/64 drużyna Vicente Daudera wygrała swoją grupę Segunda División. Trzeci awans rozpoczął najdłuższy, dziewiętnastoletni nieprzerwany pobyt Las Palmas w Primera.

### 1964–1969: narodziny potęgi

Młodzi kanaryjscy zawodnicy szybko przystosowali się do najwyższego poziomu. Technika, krótkie podania i swoboda w operowaniu piłką stały się znakiem rozpoznawczym zespołu.

Ważną rolę odegrał Luis Molowny, były piłkarz pochodzący z Wysp Kanaryjskich. Jego drużyna potrafiła łączyć lokalną kulturę gry z organizacją wymaganą w rywalizacji z Realem Madryt i Barceloną.

W sezonie 1967/68 Las Palmas zajęła trzecie miejsce w Primera División. O mistrzostwo rywalizowała z Realem Madryt i FC Barcelona.

Rok później poprawiła wynik. Kampanię 1968/69 zakończyła jako wicemistrz Hiszpanii za Realem Madryt, odnosząc 15 zwycięstw, notując osiem remisów i ponosząc siedem porażek.

Była to najwyższa pozycja w historii kanaryjskiego klubu na krajowym poziomie. Wynik otworzył również drogę do pierwszego udziału w europejskim pucharze.

### 1969–1973: wejście do Europy i bolesna strata Guedesa

We wrześniu 1969 roku Las Palmas zadebiutowała w Pucharze Miast Targowych. Przeciwnikiem była Hertha Berlin.

Pierwszy mecz na Estadio Insular zakończył się wynikiem 0:0. W Berlinie gospodarze wygrali 1:0 i wyeliminowali kanaryjski zespół.

9 marca 1971 roku zmarł Juan Guedes. Pomocnik miał 28 lat i pozostawał aktywnym zawodnikiem. Jego śmierć po chorobie nowotworowej była jednym z najbardziej bolesnych wydarzeń w historii klubu.

W sezonie 1971/72 drużyna Pierre’a Sinibaldiego zajęła miejsce zapewniające udział w Pucharze UEFA. Europejska kampania rozpoczęła się od porażki 0:2 z Torino.

27 września 1972 roku Las Palmas odrobiła stratę, wygrywając rewanż 4:0 na Estadio Insular. Wynik jest uznawany za największy europejski wieczór w historii klubu.

W kolejnej rundzie wyeliminowała Slovan Bratislava. Po remisie 2:2 u siebie wygrała na wyjeździe 1:0 po bramce Teodora Fernándeza.

W trzeciej rundzie lepszy okazał się FC Twente. Osiągnięcie tej fazy pozostaje najlepszym wynikiem Las Palmas w rozgrywkach międzynarodowych.

### 1973–1978: argentyńskie gwiazdy i finał krajowego pucharu

W latach 70. klub rozszerzył politykę transferową. Do miejscowego trzonu dołączyli reprezentanci Argentyny: bramkarz Daniel Carnevali, obrońca Quique Wolff, napastnik Carlos Morete i pomocnik Miguel Ángel Brindisi.

Carnevali reprezentował Argentynę na mistrzostwach świata w 1974 roku jako aktywny piłkarz Las Palmas. Argentyńscy zawodnicy zwiększyli międzynarodową rozpoznawalność klubu i uzupełnili miejscową technikę doświadczeniem zdobytym poza Hiszpanią.

W 1975 roku zmarł Tonono Afonso, wieloletni środkowy obrońca i reprezentant Hiszpanii. Podobnie jak Guedes odszedł w trakcie czynnej kariery, co pogłębiło poczucie końca złotego pokolenia.

Las Palmas po raz trzeci wystąpiła w Pucharze UEFA w sezonie 1977/78. Wyeliminowała Slobodę Tuzla, lecz w kolejnej rundzie odpadła z późniejszym triumfatorem turnieju, Ipswich Town.

W krajowym pucharze zespół Miguela Muñoza wyeliminował między innymi Cádiz, Atlético de Madrid i Sporting Gijón. 19 kwietnia 1978 roku zagrał w finale na Santiago Bernabéu.

FC Barcelona wygrała 3:1. Jedyną bramkę dla Las Palmas zdobył Brindisi. Był to pierwszy i dotąd jedyny finał głównego krajowego pucharu w historii klubu.

### 1978–1988: koniec wielkiej epoki i krótkie powroty

Po odejściu najważniejszych zawodników oraz wzroście kosztów utrzymania kadry wyniki stopniowo się pogarszały.

W 1983 roku Las Palmas spadła do Segunda División po dziewiętnastu kolejnych sezonach w elicie. Degradacja zakończyła najdłuższy nieprzerwany okres klubu w Primera.

W sezonie 1983/84 drużyna dotarła do półfinału Copa del Rey. Po wyrównanym dwumeczu z Barceloną odpadła w serii rzutów karnych.

Kampanię 1984/85 Las Palmas zakończyła jako mistrz Segunda División i wróciła do najwyższej ligi. Pobyt trwał trzy sezony.

W 1988 roku nastąpił kolejny spadek. Klub rozpoczął długi okres sportowej i finansowej niestabilności.

### 1988–2000: zejście do Segunda B i odbudowa

W latach 90. Las Palmas nie była w stanie odzyskać dawnej pozycji. Spadła do Segunda División B, a ograniczone wpływy oraz rosnące zobowiązania utrudniały budowanie zespołu.

30 czerwca 1992 roku organizację przekształcono w Sociedad Anónima Deportiva. Zmiana prawna wprowadziła akcjonariat i radę administracyjną, ale nie rozwiązała automatycznie problemów ekonomicznych.

W sezonie 1995/96 drużyna awansowała z Segunda División B na drugi poziom. Powrót stworzył podstawy pod projekt prowadzony później przez Sergio Kresicia.

Las Palmas wygrała Segunda División 1999/2000, zdobywając 72 punkty. Po dwunastu latach nieobecności odzyskała miejsce w Primera.

### 2000–2006: krótki pobyt w elicie i kryzys egzystencjalny

Po awansie klub utrzymał się w Primera w pierwszym sezonie. W składzie występowali między innymi Rubén Castro, Jorge Larena, Ángel López i Guayre.

W sezonie 2001/02 nastąpił spadek. Utrata przychodów z elity pogłębiła problemy finansowe.

W 2003 roku klub przeniósł się ze stadionu Insular na Estadio Gran Canaria. Nowy obiekt oferował większą pojemność i nowoczesne zaplecze, lecz początkowo bieżnia lekkoatletyczna oddalała trybuny od boiska.

Rok później drużyna spadła do Segunda División B. Zadłużenie podawane w oficjalnych materiałach z różnych etapów kryzysu wynosiło około 72–76 milionów euro.

Sądowe postępowanie naprawcze i negocjacje z wierzycielami miały zapobiec rozwiązaniu spółki. W lipcu 2005 roku prezesem został Miguel Ángel Ramírez.

W sezonie 2005/06 Las Palmas wyeliminowała w barażach CD Linares i wróciła do Segunda División. Awans zapewnił klubowi większe przychody i pomógł kontynuować restrukturyzację.

### 2006–2015: dziewięć lat oczekiwania na Primera

Las Palmas długo pozostawała na drugim szczeblu. Kolejne drużyny łączyły wychowanków z zawodnikami pozyskiwanymi z innych regionów Hiszpanii.

W pierwszym zespole rozwijali się Jonathan Viera, Vitolo, Roque Mesa, Vicente Gómez, David Simón i inni gracze związani z kanaryjskim futbolem.

W 2014 roku zespół był blisko awansu po barażu z Córdoba CF. W końcowych minutach rewanżu, przy prowadzeniu Las Palmas 1:0, część kibiców przedwcześnie wbiegła na boisko.

Po wznowieniu spotkania Córdoba wyrównała i awansowała dzięki bramce zdobytej na wyjeździe. Wydarzenie stało się jednym z najbardziej bolesnych epizodów współczesnej historii klubu.

Rok później Las Palmas ponownie dotarła do finału play-off. Po wyjazdowej porażce 1:3 z Realem Zaragoza wygrała u siebie 2:0 dzięki bramkom Roque Mesy i Sergio Araujo.

21 czerwca 2015 roku zespół Paco Herrery awansował do Primera División dzięki zasadzie goli wyjazdowych.

### 2015–2018: techniczny futbol i kolejna degradacja

Początek sezonu po awansie był trudny, dlatego Paco Herrerę zastąpił Quique Setién. Nowy trener zwiększył rolę posiadania piłki, budowania akcji od obrony i wymienności pozycji.

Drużyna utrzymała się, a w sezonie 2016/17 zajęła 11. miejsce. Jonathan Viera, Roque Mesa, Kevin-Prince Boateng, Tana i Mauricio Lemos należeli do najbardziej rozpoznawalnych zawodników tego okresu.

Po odejściu Setiéna zabrakło ciągłości. W sezonie 2017/18 klub kilkakrotnie zmieniał trenera, a drużyna zakończyła rozgrywki spadkiem.

### 2018–2023: projekt García Pimienty i siódmy awans

Pierwsze sezony po degradacji nie przyniosły powrotu. Władze zmieniały trenerów, a wysokie oczekiwania nie zawsze odpowiadały stabilności sportowej.

W styczniu 2022 roku zespół objął García Pimienta. Trener rozwijał futbol pozycyjny, cierpliwe rozegranie i pressing po stracie.

W sezonie 2021/22 Las Palmas awansowała do baraży, lecz została wyeliminowana przez CD Tenerife. Porażka w derbach zwiększyła presję przed kolejną kampanią.

27 maja 2023 roku bezbramkowy remis z Deportivo Alavés zapewnił drugie miejsce w Segunda División i bezpośredni awans. Była to siódma promocja Las Palmas do Primera.

### 2023–2025: utrzymanie i ponowny spadek

W pierwszej części sezonu 2023/24 drużyna García Pimienty osiągała dobre wyniki dzięki organizacji z piłką i skutecznej defensywie.

Wiosną forma wyraźnie się pogorszyła, ale klub zapewnił sobie utrzymanie. Po sezonie trener odszedł.

Kampanię 2024/25 rozpoczął Luis Carrión, a później zespół przejął Diego Martínez. Poprawa wyników okazała się niewystarczająca i Las Palmas spadła po dwóch sezonach w elicie.

### 2025–2026: piąte miejsce i przegrane baraże

Po degradacji zadanie powrotu do Primera powierzono Luisowi Garcíi Fernándezowi. Drużyna przez większość sezonu pozostawała w czołówce Segunda División.

W 42 kolejkach zdobyła 73 punkty, odnosząc 20 zwycięstw, notując 13 remisów i ponosząc dziewięć porażek. Bilans bramkowy wyniósł 57:40.

Piąte miejsce oznaczało udział w barażach. W pierwszym półfinale Málaga CF wygrała na Gran Canarii 1:0.

W rewanżu Jesé Rodríguez szybko dał Las Palmas prowadzenie, lecz Joaquín Muñoz wyrównał. Remis 1:1 oznaczał porażkę 1:2 w dwumeczu i zakończenie sezonu.

Po rozgrywkach klub rozstał się z Luisem Garcíą. Nowym trenerem został Rubén de la Barrera, związany umową do 30 czerwca 2027 roku z opcją kolejnego sezonu.

Sukcesy krajowe

Największym osiągnięciem UD Las Palmas jest wicemistrzostwo Hiszpanii w sezonie 1968/69. Drużyna zakończyła rozgrywki za Realem Madryt, poprawiając trzecie miejsce wywalczone rok wcześniej.

Wyniki te były efektem rozwoju wyjątkowego pokolenia kanaryjskich zawodników. Tonono, Guedes, Germán, Castellano i Martín Marrero tworzyli trzon zespołu zdolnego rywalizować z krajową czołówką.

Największym sukcesem pucharowym jest finał Copa del Rey, rozgrywanej wówczas już pod obecną nazwą, z sezonu 1977/78. Las Palmas przegrała na Santiago Bernabéu z FC Barcelona 1:3.

Klub dotarł również do półfinału pucharu w sezonie 1983/84. Po wyrównanej rywalizacji z Barceloną odpadł w serii rzutów karnych.

Las Palmas czterokrotnie zdobywała mistrzostwo Segunda División: w sezonach 1953/54, 1963/64, 1984/85 i 1999/2000.

Łącznie siedem razy awansowała do Primera División. Promocje nastąpiły w latach 1951, 1954, 1964, 1985, 2000, 2015 i 2023.

Pierwszy awans ma szczególne znaczenie, ponieważ został osiągnięty już w drugim sezonie działalności. Las Palmas została wówczas pierwszym kanaryjskim klubem uczestniczącym w najwyższej lidze hiszpańskiej.

Ważne miejsce w historii szkolenia zajmuje Copa del Rey Juvenil z sezonu 1971/72. Młodzieżowa drużyna Las Palmas pokonała w finale Real Madryt na Santiago Bernabéu.

Klub nie zdobył mistrzostwa Hiszpanii, głównego Copa del Rey ani Superpucharu. Jego dorobek należy więc oceniać przez najwyższe miejsca ligowe, awanse, finał pucharu i długotrwałą obecność w zawodowym futbolu.

Występy międzynarodowe

UD Las Palmas trzykrotnie uczestniczyła w oficjalnych europejskich rozgrywkach. Łącznie rozegrała dwanaście spotkań przeciwko sześciu przeciwnikom.

Debiut nastąpił w sezonie 1969/70 w Pucharze Miast Targowych, turnieju będącym poprzednikiem Pucharu UEFA. Kwalifikację zapewniło wicemistrzostwo Hiszpanii.

Przeciwnikiem była Hertha Berlin. Bezbramkowy remis na Estadio Insular i porażka 0:1 w Niemczech zakończyły udział Las Palmas w pierwszej rundzie.

Najlepsza kampania przypadła na Puchar UEFA 1972/73. W pierwszym meczu z Torino kanaryjski zespół przegrał 0:2.

Rewanż zakończył się zwycięstwem 4:0. Las Palmas odrobiła całą stratę i wyeliminowała cenionego przedstawiciela włoskiej Serie A.

W drugiej rundzie zremisowała u siebie 2:2 ze Slovanem Bratislava, a następnie wygrała w Czechosłowacji 1:0. Było to jedyne wyjazdowe zwycięstwo klubu w europejskich pucharach.

W trzeciej rundzie lepszy okazał się FC Twente. Dotarcie do tego etapu pozostaje najlepszym międzynarodowym wynikiem UD Las Palmas.

Ostatni udział nastąpił w sezonie 1977/78. Las Palmas wyeliminowała Slobodę Tuzla, a Carlos Morete zdobył cztery bramki w jednym ze spotkań.

W drugiej rundzie klub odpadł z Ipswich Town, późniejszym zwycięzcą całych rozgrywek. Morete strzelił także dwa gole angielskiemu zespołowi i z sześcioma trafieniami pozostaje najskuteczniejszym piłkarzem Las Palmas w Europie.

Germán Dévora wystąpił w dziesięciu europejskich meczach, najwięcej w historii klubu. Las Palmas nie zdobyła międzynarodowego trofeum i od 1977 roku nie wróciła do oficjalnych rozgrywek UEFA.

Stadion i infrastruktura

UD Las Palmas rozgrywa mecze na Estadio Gran Canaria, położonym w dzielnicy Siete Palmas. Obiekt ma 32 400 miejsc i boisko o wymiarach 105 na 68 metrów.

Stadion jest własnością Cabildo de Gran Canaria. Klub jest jego stałym użytkownikiem, lecz nie powinien być przedstawiany jako właściciel nieruchomości.

Obiekt otwarto 8 maja 2003 roku towarzyskim spotkaniem z Anderlechtem. Las Palmas wygrała 2:1, a Rubén Castro zdobył pierwszą bramkę na nowym stadionie.

Pierwszy oficjalny mecz odbył się 6 września 2003 roku. Spotkanie Segunda División z CD Leganés zakończyło się remisem 2:2.

Początkowo stadion posiadał bieżnię lekkoatletyczną, która wyraźnie oddalała widzów od murawy. Rozwiązanie było krytykowane przez część kibiców przyzwyczajonych do bliskości boiska na Estadio Insular.

W latach 2015–2016 przeprowadzono przebudowę dolnych sektorów. Usunięcie bieżni i przybliżenie trybun poprawiły warunki oglądania spotkań oraz akustykę.

Wcześniejszym domem klubu był Estadio Insular, pierwotnie noszący nazwę Estadio Las Palmas. UD Las Palmas korzystała z niego od momentu założenia do 2003 roku.

Insular znajdował się w zwartej miejskiej zabudowie i był szczególnie kojarzony ze złotą epoką lat 60. i 70. Zachowane elementy dawnego obiektu przekształcono później w przestrzeń publiczną.

Estadio Gran Canaria zostało wybrane jako jeden z obiektów związanych z organizacją mistrzostw świata w 2030 roku. Planowana jest rozbudowa i kompleksowa modernizacja.

UD Las Palmas zadeklarowała wkład w wysokości 60 milionów euro. Cały projekt ma być realizowany we współpracy z Cabildo, a szczegółowe warunki finansowania i przyszłego zarządzania wymagają kolejnych porozumień.

Na dzień 1 lipca 2026 roku inwestycja pozostaje projektem. Aktualną pojemnością stadionu jest nadal 32 400 miejsc.

Głównym ośrodkiem treningowym jest Ciudad Deportiva Barranco Seco, otwarta 8 lipca 2019 roku. Kompleks zajmuje działkę o powierzchni 12 hektarów, z czego około 70 tysięcy metrów kwadratowych przeznaczono na infrastrukturę sportową.

Budowa trwała trzy lata i kosztowała 24 miliony euro. Ośrodek obejmuje trzy pełnowymiarowe boiska nazwane imionami Manuela Betancora, Ernesta Aparicia i Davida Garcíi.

Dwa boiska mają naturalną murawę, a jedno nawierzchnię sztuczną. W kompleksie znajdują się także siłownia, strefa odnowy, gabinety medyczne i fizjoterapeutyczne, pomieszczenia sztabu, sale spotkań oraz zaplecze analityczne.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami UD Las Palmas są żółty i niebieski. Oficjalny strój domowy składa się tradycyjnie z żółtej koszulki, niebieskich spodenek i niebieskich getrów z żółtym wykończeniem.

Kolory wybrano podczas tworzenia wspólnego reprezentanta wyspy. Nie przejęto stroju żadnego pojedynczego założyciela, ponieważ klub miał symbolizować szerszą kanaryjską wspólnotę.

Pierwszy herb zaprojektował Simón Doreste Doreste. Jego centralna część nawiązuje do herbu Las Palmas de Gran Canaria.

Wokół głównego znaku umieszczono emblematy pięciu klubów założycielskich. Herb CD Gran Canaria znajduje się w uprzywilejowanej, centralnej części układu, a pozostałe znaki przypominają o organizacjach, które utworzyły wspólny zespół.

Herb zmieniał szczegóły graficzne, proporcje i sposób zapisu nazwy, lecz zachował odniesienie do miasta oraz pięciu założycieli.

Klubowa flaga składa się z poziomych pasów: żółtego u góry i niebieskiego u dołu, z herbem umieszczonym centralnie.

Najpopularniejszym określeniem drużyny jest Amarillos, czyli Żółci. Kibice używają również zawołania i przydomka Pío-Pío.

Pío-Pío odnosi się do kanarka, ptaka silnie kojarzonego z archipelagiem. Oficjalna maskotka klubu ma formę żółtego kanarka noszącego strój Las Palmas.

Klubowe koszulki wyjazdowe regularnie odwołują się do jednego z pięciu założycieli. Pozwala to przypominać ich barwy i symbole bez zmieniania podstawowego żółto-niebieskiego stroju.

Oficjalny hymn powstał na początku lat 50. Autorem słów był Gonzalo Monasterio, a muzykę skomponował Maestro Peón Real.

Tożsamość obejmuje również odniesienia do wyspiarskiego położenia, miejscowego szkolenia i określenia „equipo representativo”, czyli zespołu reprezentującego całą Gran Canarię.

Styl gry i filozofia sportowa

UD Las Palmas nie grała w jednym niezmiennym stylu przez całą historię. Sposób prowadzenia spotkań zależał od trenerów, poziomu ligi i profilu dostępnych zawodników.

Najbardziej trwałym elementem sportowej tożsamości jest przekonanie o technicznych zdolnościach kanaryjskich piłkarzy. Warunki klimatyczne, lokalna kultura małych boisk i rozwinięta rywalizacja młodzieżowa sprzyjały szkoleniu zawodników dobrze operujących piłką.

Złote pokolenie lat 60. opierało się na Tonono, Guedesie, Germánie, Castellano i Martínie. Drużyna grała krótkimi podaniami, szukała przewagi technicznej i nie ograniczała się do obrony przeciwko bogatszym rywalom.

Luis Molowny uporządkował ten potencjał, zwiększając równowagę między kreatywnością i dyscypliną. Trzecie miejsce oraz wicemistrzostwo były efektem połączenia akademii z dojrzałą organizacją zespołu.

W latach 70. pojawienie się argentyńskich zawodników zwiększyło doświadczenie, intensywność i jakość indywidualną. Brindisi oraz Morete wnieśli bezpośredniość w ofensywie, a Carnevali i Wolff wzmocnili defensywę.

W niższych ligach klub musiał częściej stosować pragmatyczny futbol. Koszty niepowodzenia w barażach i presja związana z awansem wymagały lepszego zabezpieczenia obrony oraz skuteczności przy stałych fragmentach.

Quique Setién w latach 2015–2017 przywrócił wyraźny model oparty na budowaniu akcji od bramkarza, posiadaniu piłki i tworzeniu przewagi pozycyjnej.

Zespół Setiéna potrafił dominować technicznie nad silniejszymi finansowo przeciwnikami, lecz odważne rozegranie tworzyło również ryzyko po stratach blisko własnej bramki.

García Pimienta kontynuował podobne założenia. Jego drużyna utrzymywała szerokość, cierpliwie konstruowała akcje i szybko próbowała odzyskiwać piłkę po jej utracie.

Awans w 2023 roku potwierdził skuteczność modelu na poziomie Segunda División. W Primera ograniczeniem stała się mniejsza skuteczność oraz trudność w obronie przeciwko szybkim atakom rywali.

Rubén de la Barrera został zatrudniony w 2026 roku między innymi ze względu na zgodność jego podejścia z deklarowanym modelem klubu. Przed rozpoczęciem sezonu nie można jednak oceniać efektów jego pracy w Las Palmas.

Polityka transferowa łączy wykorzystywanie akademii, pozyskiwanie zawodników znających hiszpańskie ligi, wypożyczenia i sprzedaż graczy rozwijanych w klubie.

W 2026 roku Las Palmas rozpoczęła współpracę z Paravium nad wykorzystaniem narzędzi sztucznej inteligencji w skautingu, analizie wydajności, profilaktyce urazów i zarządzaniu. Jest to projekt wspierający pracę ludzi, a nie samodzielny system podejmowania decyzji sportowych.

Za akademię i nabór odpowiada Manuel Rodríguez Marrero „Tonono”. Struktura obejmuje Las Palmas Atlético, zespoły juniorskie oraz kolejne kategorie szkoleniowe.

Najważniejsi trenerzy

Pancho Arencibia był pierwszym trenerem UD Las Palmas. Odpowiadał za połączenie zawodników wywodzących się z pięciu różnych klubów i przygotowanie zespołu do pierwszych rozgrywek.

Luis Molowny jest szkoleniowcem najbardziej kojarzonym ze złotą epoką. Poprowadził drużynę do trzeciego miejsca w Primera División w sezonie 1967/68 i wicemistrzostwa rok później.

Vicente Dauder wywalczył trzeci awans do Primera w sezonie 1963/64. Jego praca stworzyła warunki do wprowadzenia pokolenia miejscowych zawodników, które później walczyło o mistrzostwo.

Pierre Sinibaldi prowadził Las Palmas podczas jednej z najważniejszych europejskich kampanii. W 1972 roku jego zespół odrobił dwubramkową stratę przeciwko Torino i awansował do trzeciej rundy Pucharu UEFA.

Miguel Muñoz odpowiadał za drużynę złożoną z kanaryjskich i argentyńskich zawodników. W 1978 roku doprowadził ją do finału Copa del Rey.

Roque Olsen prowadził Las Palmas podczas awansu w 1985 roku. Klub wrócił wówczas do Primera po dwóch sezonach nieobecności.

Sergio Kresic zdobył mistrzostwo Segunda División w sezonie 1999/2000. Jego zespół zakończył dwunastoletnie oczekiwanie na powrót do elity.

Juan Manuel Rodríguez kilkakrotnie obejmował pierwszy zespół w trudnych momentach. Pozostaje jednym z trenerów najmocniej związanych ze strukturą klubu i kanaryjskim szkoleniem.

Paco Herrera doprowadził Las Palmas do awansu w 2015 roku. Po bolesnej porażce w barażach rok wcześniej jego drużyna pokonała Real Zaragoza dzięki bramkom zdobytym na wyjeździe.

Quique Setién objął zespół jesienią 2015 roku. Wprowadził rozpoznawalny futbol oparty na posiadaniu piłki i pomógł utrzymać klub w Primera.

García Pimienta prowadził Las Palmas od stycznia 2022 do czerwca 2024 roku. Wywalczył awans w 2023 roku, a następnie zapewnił utrzymanie w elicie.

Luis García Fernández zajął piąte miejsce w Segunda División w sezonie 2025/26. Drużyna odpadła w półfinale baraży z Málagą, po czym współpraca została zakończona.

Rubén de la Barrera został trenerem w czerwcu 2026 roku. Jego umowa obowiązuje do 30 czerwca 2027 roku i zawiera opcję przedłużenia o jeden sezon.

Najważniejsi zawodnicy

Germán Dévora jest rekordzistą występów i najlepszym strzelcem w historii UD Las Palmas. Rozegrał 453 oficjalne mecze i zdobył 119 bramek w ciągu szesnastu sezonów.

„El Maestro” był kapitanem, pięciokrotnym reprezentantem Hiszpanii, trenerem, pracownikiem pionu sportowego i działaczem. Pełni obecnie honorową funkcję prezesa klubu.

Tonono Afonso rozegrał 437 spotkań i należał do najlepszych hiszpańskich obrońców przełomu lat 60. oraz 70. Był podstawowym zawodnikiem reprezentacji Hiszpanii i symbolem złotej akademii.

Paco Castellano wystąpił w 433 meczach. Wieloletni środkowy obrońca współtworzył drużynę wicemistrzowską i uczestniczył w europejskich pucharach.

Juan Guedes był kreatywnym pomocnikiem złotego pokolenia. Jego technika, wizja gry i związek z wyspą uczyniły go jedną z najważniejszych postaci klubowej pamięci.

Martín Marrero należał do grupy wychowanków powoływanych do reprezentacji Hiszpanii. Łączył grę w środku pola z późniejszą pracą szkoleniową.

José Manuel León rozegrał 318 oficjalnych meczów i zdobył 66 bramek. Uczestniczył w trzecim miejscu, wicemistrzostwie oraz pierwszych europejskich występach.

Daniel Carnevali był podstawowym bramkarzem argentyńskiej reprezentacji na mistrzostwach świata w 1974 roku. W Las Palmas rozegrał 230 meczów i wystąpił w finale Copa del Rey.

Miguel Ángel Brindisi wniósł technikę, gole i międzynarodowe doświadczenie. Zdobył jedyną bramkę Las Palmas w finale z Barceloną.

Carlos Morete jest jednym z najlepszych strzelców w historii klubu i najskuteczniejszym piłkarzem Las Palmas w europejskich pucharach. W dwunastu europejskich spotkaniach klubu zdobył sześć bramek.

Félix Marrero wystąpił w 425 oficjalnych meczach. Jego długowieczność łączyła końcówkę złotej epoki z trudniejszym okresem lat 80.

Orlando Suárez rozegrał 391 spotkań i zdobył 97 bramek. Należy do najskuteczniejszych zawodników w historii organizacji.

Juan Carlos Valerón rozwijał się w kanaryjskim futbolu, a po wielkiej karierze w Deportivo La Coruña i reprezentacji Hiszpanii wrócił do Las Palmas. Pomógł drużynie awansować w 2015 roku.

Jonathan Viera był centralną postacią współczesnej historii. W kilku okresach pełnił funkcję kapitana, odpowiadał za kreację gry i uczestniczył w awansach do Primera.

Rubén Castro zdobył pierwszą bramkę na Estadio Gran Canaria. Później stał się jednym z najskuteczniejszych zawodników w historii hiszpańskiej Segunda División.

Vitolo, Roque Mesa i Vicente Gómez reprezentowali pokolenie wychowanków oraz kanaryjskich zawodników, które doprowadziło klub z drugiego poziomu do Primera.

Pedri zadebiutował w pierwszej drużynie jako nastolatek. Po jednym pełnym sezonie został zawodnikiem FC Barcelona i reprezentantem Hiszpanii, stając się jednym z najważniejszych przykładów współczesnej pracy szkoleniowej Las Palmas.

Kibice i kultura klubu

Kibice UD Las Palmas są określani jako afición amarilla lub marea amarilla. Społeczność obejmuje mieszkańców Gran Canarii, innych wysp archipelagu oraz emigrantów kanaryjskich mieszkających poza regionem.

Klub powstał jako wspólna organizacja wyspy, dlatego jego kibicowska tożsamość od początku miała przekraczać granice dzielnic i wcześniejszych klubów.

Mecze na Estadio Insular tworzyły wyjątkową atmosferę dzięki bliskości trybun. Po przeprowadzce część tej intensywności odzyskano po usunięciu bieżni na Estadio Gran Canaria.

Najbardziej aktywne grupy zajmują sektory Grada Naciente. Zorganizowany doping, żółte flagi, okrzyki Pío-Pío i hymn są najważniejszymi elementami oprawy meczowej.

Federación de Peñas zrzesza stowarzyszenia działające na Wyspach Kanaryjskich, Półwyspie Iberyjskim i poza Hiszpanią. Peñas organizują wyjazdy, spotkania z byłymi zawodnikami i akcje społeczne.

Podróże kibiców mają specyficzny charakter. Każdy wyjazd ligowy poza archipelag wymaga lotu lub długiej podróży morskiej, co zwiększa koszty w porównaniu z klubami kontynentalnymi.

W 2023 roku środowisko Las Palmas otrzymało wyróżnienie Aficiones Unidas dla najlepszej społeczności kibicowskiej i „dwunastego zawodnika”. Nagroda ma charakter organizacyjny, a nie sportowy.

Fundación Canaria Unión Deportiva Las Palmas prowadzi projekty edukacyjne, integracyjne i społeczne. Organizuje szkoły oraz kampusy piłkarskie, wolontariat, działania dla seniorów i współpracę z miejscowymi organizacjami.

Drużyna UD Las Palmas i+i umożliwia udział w futbolu zawodnikom z niepełnosprawnością intelektualną. Klub uczestniczy również w rozgrywkach integracyjnych organizowanych w środowisku LALIGA.

Aktywność fundacji obejmuje ponadto e-sport, futbol chodzony oraz programy ochrony osób małoletnich. Działania te rozszerzają społeczną funkcję klubu poza zawodowy pierwszy zespół.

Relacje z władzami klubu bywają napięte. Kibice protestowali między innymi przeciwko wynikom, polityce cenowej, zmianom trenerów i koncentracji kontroli właścicielskiej, nie rezygnując przy tym ze wsparcia dla drużyny oraz jej symboli.

Rywalizacje i derby

Najważniejszym rywalem UD Las Palmas jest CD Tenerife. Ich spotkania tworzą Derbi Canario, czyli derby Wysp Kanaryjskich.

Pierwszy mecz rozegrano 30 kwietnia 1950 roku na Teneryfie. Las Palmas wygrała 2:1, rozpoczynając rywalizację mającą znaczenie wykraczające poza ligową tabelę.

Derby łączą dwa największe ośrodki miejskie archipelagu i dwie wyspy o silnych, odrębnych tożsamościach. Sportowa rywalizacja nakłada się na historyczną konkurencję pomiędzy Gran Canarią i Teneryfą.

Spotkania odbywały się w Primera División, Segunda División, pucharze i fazach barażowych. Stawka wzrasta szczególnie wtedy, gdy oba kluby bezpośrednio walczą o awans.

W 2022 roku Tenerife wyeliminowało Las Palmas w półfinale play-off o Primera División. Wynik był szczególnie bolesny, ponieważ żółci zakończyli sezon zasadniczy wyżej od rywala.

Derby przyciągają liczne grupy kibiców gości mimo konieczności podróży między wyspami. Organizacja spotkań wymaga współpracy klubów, przewoźników i służb bezpieczeństwa.

Rywalizacja nie powinna być utożsamiana z trwałą wrogością całych społeczności. Kluby współpracują w sprawach dotyczących kanaryjskiego futbolu, infrastruktury i reprezentacji interesów archipelagu.

Historyczne mecze z Marino, Victorią, Atlético, Arenas i CD Gran Canaria miały znaczenie przed powstaniem UD Las Palmas. Po utworzeniu wspólnego klubu organizacje te przestały być rywalami pierwszej drużyny.

Spotkania z klubami takimi jak Málaga, Cádiz czy Real Betis mogą budzić duże zainteresowanie ze względu na częstą rywalizację i geograficzne związki z południem Hiszpanii, lecz nie mają statusu porównywalnego z derbami kanaryjskimi.

Organizacja i model funkcjonowania

UD Las Palmas działa jako Unión Deportiva Las Palmas, S.A.D. Spółkę w obecnej formie prawnej utworzono 30 czerwca 1992 roku.

Najwyższym organem właścicielskim jest walne zgromadzenie akcjonariuszy. Zatwierdza ono sprawozdania, zmiany statutu, skład rady administracyjnej i najważniejsze operacje kapitałowe.

Kontrola właścicielska jest skoncentrowana wokół Miguela Ángela Ramíreza Alonso, pełniącego jednocześnie funkcję prezesa. Klub nie publikuje na aktualnej stronie prostego zestawienia procentów posiadanych przez wszystkich akcjonariuszy.

W skład rady administracyjnej według oficjalnego wykazu wchodzą Miguel Ángel Ramírez, Nicolás Ortega, Rafael Méndez i Carla Ramírez jako przedstawicielka Sport Trade Capital.

Dyrektorem generalnym jest Patricio Viñayo García. Odpowiada za bieżącą koordynację działalności administracyjnej, finansowej i instytucjonalnej.

Pionem sportowym kieruje Luis Helguera. Za krajowy i międzynarodowy skauting odpowiadają wyspecjalizowani pracownicy, a dyrektorem szkolenia i naboru jest Manuel Rodríguez Marrero „Tonono”.

Model przychodów obejmuje prawa audiowizualne, sprzedaż abonamentów i biletów, sponsoring, działalność handlową, transfery, usługi stadionowe oraz środki akcjonariuszy.

Klub podlega kontroli ekonomicznej LALIGA. Dopuszczalny koszt kadry zależy od udokumentowanych przychodów, zobowiązań, wyniku finansowego i ewentualnych wkładów kapitałowych.

Rok obrotowy trwa od 1 lipca do 30 czerwca. Sprawozdania oraz raporty audytorskie są zatwierdzane przez akcjonariuszy i publikowane w sekcji przejrzystości.

Estadio Gran Canaria jest własnością Cabildo de Gran Canaria. Obecne zasady użytkowania obowiązują na podstawie porozumień instytucjonalnych, a planowana przebudowa wymaga nowego modelu współfinansowania i zarządzania.

Struktura sportowa obejmuje pierwszy zespół, Las Palmas Atlético oraz kolejne drużyny młodzieżowe. Akademia korzysta z Barranco Seco i innych obiektów potrzebnych do prowadzenia rozgrywek poszczególnych kategorii.

Fundación Canaria Unión Deportiva Las Palmas jest odrębną organizacją non-profit powiązaną z klubem. Realizuje projekty integracyjne, edukacyjne, szkoleniowe i charytatywne.

Obecna sytuacja klubu

UD Las Palmas przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División. Będzie to drugi kolejny sezon na tym poziomie po spadku z Primera División w 2025 roku.

W zakończonej kampanii 2025/26 drużyna zajęła piąte miejsce. W 42 spotkaniach zdobyła 73 punkty, odnosząc 20 zwycięstw, notując 13 remisów i ponosząc dziewięć porażek.

Bilans bramkowy sezonu zasadniczego wyniósł 57:40. Las Palmas zakończyła ligę z takim samym dorobkiem punktowym jak czwarta Málaga, ale została sklasyfikowana niżej zgodnie z zasadami ustalania kolejności.

W półfinale baraży Málaga wygrała pierwszy mecz na Gran Canarii 1:0. Rewanż zakończył się remisem 1:1, co oznaczało odpadnięcie Las Palmas wynikiem 1:2 w dwumeczu.

Nowym trenerem jest Rubén de la Barrera. Zastąpił Luisa Garcíę i podpisał umowę obejmującą sezon 2026/27 z opcją przedłużenia o kolejny rok.

Prezesem pozostaje Miguel Ángel Ramírez, dyrektorem generalnym Patricio Viñayo, a dyrektorem sportowym Luis Helguera.

Pierwszym rywalem sezonu 2026/27 będzie Albacete Balompié. Spotkanie zaplanowano na 16 sierpnia 2026 roku na Estadio Gran Canaria.

Latem przebudowywana jest kadra. Jonathan Viera zakończył kolejny etap kariery zawodniczej w klubie, a część piłkarzy odeszła po wygaśnięciu umów lub transferach.

Jednocześnie przedłużono kontrakty między innymi z Enzo Loiodice’em i José Antonio Caro. Pion sportowy musi połączyć doświadczenie zawodników pierwszego zespołu z większym wykorzystaniem akademii.

Najważniejszym celem jest ponowna walka o awans. Klub musi poprawić skuteczność w bezpośrednich meczach z ligową czołówką i uniknąć utraty punktów w okresach nierównej formy.

W wymiarze organizacyjnym kluczowe są kontrola kosztów po spadku, rozwój Barranco Seco oraz przygotowanie porozumień dotyczących modernizacji stadionu przed mistrzostwami świata w 2030 roku.