Hertha BSC

Wprowadzenie

Hertha BSC to klub piłkarski z Berlina, który należy do najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych marek niemieckiego futbolu. Powstał 25 lipca 1892 roku jako Berliner Fußball-Club Hertha 1892, a jego dzisiejsza nazwa wynika z połączenia z Berliner Sport-Club w 1923 roku.

Klub jest związany z niebiesko-białymi barwami, Olympiastadionem i kibicowską Ostkurve. Hertha była mistrzem Niemiec w 1930 i 1931 roku, a od momentu powstania Bundesligi przechodziła przez okresy gry w elicie, spadków, odbudowy i napięć organizacyjnych.

Na dzień 2026-07-08 pierwsza drużyna występuje w 2. Bundeslidze. Trenerem jest Stefan Leitl, prezydentem Fabian Drescher, a w zarządzie operacyjnym spółki działają Dr. Peter Görlich i Ralf Huschen. Sezon 2026/27 Hertha rozpoczyna wyjazdowym meczem z VfL Bochum, a pierwszy domowy mecz gra z 1. FC Heidenheim 1846.

Hertha jest ważna nie tylko przez trofea. To klub stolicy Niemiec, który przez dekady mierzył się z politycznym podziałem Berlina, trudnością budowy własnej stadionowej tożsamości na wielkim Olympiastadionie, kryzysami finansowymi, presją kibiców oraz pytaniem, jak połączyć ambicje dużego miasta z realiami sportowego zarządzania.

Powstanie klubu

Hertha BSC powstała 25 lipca 1892 roku jako Berliner Fußball-Club Hertha 1892. Według klubowej tradycji założycielami byli młodzi berlińczycy z dwóch par braci: Fritz i Max Lindner oraz Otto i Willi Lorenz. Nazwa „Hertha” miała pochodzić od parowca, którym jeden z założycieli płynął wcześniej po Haweli.

Od początku klub używał niebiesko-białych barw. W późniejszej narracji Herthy właśnie te kolory stały się jednym z najważniejszych elementów tożsamości: łączą klub, miasto, stroje i kibicowską symbolikę.

Pierwsze środowisko klubu było miejskie, młodzieżowe i związane z szybko rosnącym Berlinem końca XIX wieku. Hertha była jednym z wczesnych czysto piłkarskich klubów w Niemczech, w czasie gdy futbol dopiero szukał miejsca między gimnastyką, sportem szkolnym i lokalnymi stowarzyszeniami.

W 1923 roku doszło do fuzji z Berliner Sport-Club. Wtedy w nazwie pojawił się człon BSC. Nawet po późniejszym rozdzieleniu z Berliner Sport-Club skrót pozostał częścią nazwy Hertha BSC i do dziś jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów marki.

Pierwsze lata działalności

Pierwsze lata Herthy były okresem budowania pozycji w berlińskim futbolu. Klub rywalizował lokalnie i stopniowo przesuwał się z amatorskiego środowiska młodzieżowego w stronę silnej organizacji piłkarskiej.

Na początku XX wieku Hertha wzmacniała pozycję w rozgrywkach Berlina i Brandenburgii. Klub zdobywał tytuły regionalne, rozwijał bazę kibicowską i tworzył własną kulturę wokół barw oraz nazwy, która odróżniała go od innych stołecznych drużyn.

W latach 20. Hertha weszła do krajowej czołówki. Od 1926 do 1931 roku sześć razy z rzędu grała w finale mistrzostw Niemiec. Cztery pierwsze finały przegrała, ale ta seria potwierdziła, że klub stał się jednym z najmocniejszych zespołów kraju.

Przełom nastąpił w 1930 roku, gdy Hertha zdobyła pierwszy tytuł mistrza Niemiec. Rok później obroniła mistrzostwo. Drużyna z Johannesem „Hanne” Sobekiem stała się najważniejszą generacją w historii sportowych sukcesów klubu.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1892–1923: BFC Hertha 1892 i narodziny niebiesko-białej tożsamości

Pierwszy etap historii obejmuje powstanie Berliner Fußball-Club Hertha 1892 i rozwój w berlińskim środowisku futbolowym. Klub zaczynał jako inicjatywa młodych pasjonatów piłki nożnej, a nazwa i barwy od początku miały wyraźny charakter identyfikacyjny.

Hertha stopniowo zdobywała lokalną pozycję, zanim po I wojnie światowej weszła do ogólnoniemieckiej czołówki. Ważne było też zakorzenienie w północnym Berlinie, szczególnie w dzielnicach Wedding i Gesundbrunnen, które później stały się częścią historycznej mapy klubu.

### 1923–1931: fuzja z Berliner Sport-Club i złota era Hannego Sobeka

Po fuzji z Berliner Sport-Club w 1923 roku klub działał jako Hertha BSC. To wtedy ukształtowała się nazwa, pod którą Hertha funkcjonuje do dziś. Sportowo był to początek największej przedwojennej epoki.

Od 1926 do 1931 roku Hertha co sezon docierała do finału mistrzostw Niemiec. Po czterech porażkach klub zdobył tytuły w 1930 i 1931 roku. Hanne Sobek był liderem tej drużyny i jedną z pierwszych prawdziwych gwiazd berlińskiego futbolu.

### 1931–1945: po sukcesach i w cieniu III Rzeszy

Po mistrzowskiej epoce Hertha pozostała ważnym klubem Berlina, ale nie utrzymała dominacji z przełomu lat 20. i 30. W okresie narodowego socjalizmu funkcjonowała jak inne niemieckie stowarzyszenia sportowe w realiach podporządkowania sportu polityce państwa.

Współczesne opracowania klubowe i fundacyjne wskazują, że historia Herthy w tym okresie była przedmiotem szczegółowych badań. Nie należy jej upraszczać przez pryzmat późniejszej tożsamości kibicowskiej ani przez wyłącznie sportową narrację.

### 1945–1963: odbudowa po wojnie i droga do Bundesligi

Po II wojnie światowej Hertha musiała odbudowywać struktury w podzielonym mieście. Berlin miał szczególną sytuację polityczną, logistyczną i sportową, co wpływało na funkcjonowanie klubu, rywalizację i dostęp do zawodników.

W 1963 roku Hertha została jednym z klubów założycielskich Bundesligi. Przeniesienie meczów na Olympiastadion otworzyło nowy rozdział: klub zyskał ogromną arenę, ale jednocześnie zaczął mierzyć się z wyzwaniem gry na stadionie wielofunkcyjnym, oddalonym emocjonalnie od dawnego, bardziej zwartego otoczenia.

### 1963–1979: Bundesliga, degradacja licencyjna, skandal i sportowa czołówka

Pierwszy okres Bundesligi był burzliwy. Po sezonie 1964/65 Hertha została zdegradowana decyzją licencyjną za naruszenia finansowe związane z pozyskiwaniem zawodników do Berlina. Było to jedno z pierwszych dużych napięć między sportem, finansami i politycznym znaczeniem klubu stołecznego.

Po powrocie do Bundesligi Hertha zbudowała mocną drużynę lat 70. W sezonach 1969/70 i 1970/71 zajmowała trzecie miejsce, a w 1974/75 została wicemistrzem Niemiec. W tym okresie klub dotarł też do finałów DFB-Pokal w 1977 i 1979 roku oraz do półfinału Pucharu UEFA 1978/79.

Cień na tę epokę rzucił udział części środowiska w Bundesligaskandalu 1971. Hertha była jednym z klubów dotkniętych konsekwencjami afery, co wzmocniło obraz klubu zdolnego do dużych wyników, ale także podatnego na organizacyjne kryzysy.

### 1980–1997: spadki, Berlin po murze i powrót do elity

Lata 80. były okresem dużej niestabilności. Hertha spadała z Bundesligi, grała na niższych poziomach i musiała odbudowywać znaczenie w mieście, które samo przechodziło historyczne zmiany.

Po upadku muru berlińskiego klub zyskał możliwość bycia drużyną całej stolicy, a nie tylko zachodniego Berlina. Jednocześnie w latach 90. Hertha zmagała się z problemami finansowymi i potrzebowała nowych partnerów oraz profesjonalizacji.

W 1997 roku klub wrócił do Bundesligi. Był to punkt zwrotny, który przywrócił Berlin na mapę najwyższej klasy i rozpoczął najlepszy nowoczesny okres sportowy Herthy.

### 1997–2009: era europejska, Liga Mistrzów i Marcelinho

Po awansie Hertha regularnie grała w Bundeslidze i kilka razy zajmowała miejsca dające europejskie puchary. Największym osiągnięciem była kwalifikacja do Ligi Mistrzów UEFA 1999/2000 i awans do drugiej fazy grupowej.

W latach 2000. klub zdobył DFL-Ligapokal w 2001 i 2002 roku, a zawodnicy tacy jak Pál Dárdai, Marcelinho, Arne Friedrich, Marko Pantelić czy Josip Šimunić stworzyli jedną z najbardziej rozpoznawalnych generacji Herthy w erze Bundesligi.

Mimo wysokich miejsc Hertha nie zdobyła mistrzostwa ani Pucharu Niemiec. Jej problemem była trudność w przekuciu dużego stadionu, rynku berlińskiego i pojedynczych silnych sezonów w trwałą pozycję klubowej czołówki.

### 2009–2013: spadki i mistrzostwa 2. Bundesligi

Po sezonie 2008/09, w którym Hertha długo była blisko czołówki, nastąpił gwałtowny spadek sportowy. Klub spadł z Bundesligi w 2010 roku, po czym zaczął funkcjonować jako zespół wahadłowy między pierwszym a drugim poziomem.

Hertha wygrała 2. Bundesligę w 2011 i 2013 roku. Awanse pokazywały, że klub ma większy potencjał niż większość drugoligowców, ale kolejne spadki ujawniały brak stabilnego fundamentu na poziomie Bundesligi.

### 2013–2021: stabilizacja, europejski powrót i początek ery wielkich inwestycji

Po awansie w 2013 roku Hertha przez kilka sezonów utrzymywała się w Bundeslidze. Za Pálem Dárdaim klub grał bardziej pragmatycznie i przez pewien czas wrócił do europejskich pucharów.

Od 2019 roku bardzo ważnym tematem stało się finansowanie klubu. Wejście inwestora Larsa Windhorsta i wielkie nakłady kapitałowe miały przyspieszyć rozwój Herthy, ale sportowo nie przyniosły oczekiwanego przełomu. Hasło budowy „Big City Club” zderzyło się z rzeczywistością nierównej kadry, zmian trenerów i narastających napięć.

### 2021–2026: spadek, 777 Partners, A-CAP i „Berliner Weg”

W sezonie 2022/23 Hertha spadła z Bundesligi. Równolegle klub przechodził zmiany własnościowe: pakiet udziałów po Windhorście przejęło 777 Partners, a później w publicznych źródłach jako podmiot kontrolujący ten pakiet wskazywano A-CAP.

Po śmierci prezydenta Kaya Bernsteina w styczniu 2024 roku klub musiał przejść kolejny trudny moment emocjonalny i organizacyjny. Fabian Drescher najpierw pełnił funkcję tymczasowo, a w listopadzie 2024 roku został wybrany prezydentem.

Hertha zaczęła mocniej akcentować „Berliner Weg”: rozwój własnych zawodników, większą dyscyplinę finansową i powrót do członkowskiej tożsamości. Na dzień 2026-07-08 klub nadal gra w 2. Bundeslidze, ale próbuje połączyć presję awansu z restrukturyzacją organizacyjną.

Sukcesy krajowe

Największe sukcesy krajowe Herthy BSC to mistrzostwa Niemiec z 1930 i 1931 roku. Oba tytuły pochodzą z epoki przed Bundesligą, ale są pełnoprawnymi mistrzostwami kraju i pozostają najważniejszymi trofeami w historii klubu.

Szczególną rangę ma seria sześciu finałów mistrzostw Niemiec od 1926 do 1931 roku. Hertha przegrała cztery pierwsze finały, zanim zdobyła dwa tytuły z rzędu. To pokazuje, że klub był jedną z najmocniejszych drużyn kraju na przełomie lat 20. i 30.

W erze Bundesligi największym osiągnięciem ligowym było wicemistrzostwo Niemiec w sezonie 1974/75. Hertha była wtedy jedną z czołowych drużyn kraju, a lata 70. przyniosły również wysokie miejsca w lidze, finały Pucharu Niemiec i europejskie występy.

Klub nie zdobył DFB-Pokal. Pierwsza drużyna dotarła do finałów w 1977 i 1979 roku, a w 1993 roku do finału dotarła sensacyjnie Hertha BSC II. Ten finał rezerw pozostaje jednym z najbardziej niezwykłych epizodów w historii Pucharu Niemiec.

W latach 2001 i 2002 Hertha wygrała DFL-Ligapokal. Były to trofea mniejszej rangi niż mistrzostwo i DFB-Pokal, ale w nowoczesnej historii klubu pozostają jedynymi krajowymi pucharami pierwszej drużyny.

Ważne są także mistrzostwa 2. Bundesligi z lat 1990, 2011 i 2013. Dla klubu o ambicjach Bundesligi nie były celem samym w sobie, ale stanowiły kluczowe momenty odbudowy po spadkach.

Występy międzynarodowe

Hertha BSC ma historię europejskich występów, choć nie zdobyła żadnego dużego międzynarodowego trofeum UEFA. Najważniejsze rozdziały to Puchar UEFA 1978/79, Liga Mistrzów 1999/2000 oraz występy w Pucharze UEFA i Lidze Europy w późniejszych latach.

W sezonie 1978/79 Hertha dotarła do półfinału Pucharu UEFA. To najlepszy wynik klubu w głównych europejskich rozgrywkach. Berlińczycy odpadli z Crveną zvezdą Belgrad, ale sam półfinał potwierdził wysoką jakość drużyny z lat 70.

W sezonie 1999/2000 Hertha zagrała w Lidze Mistrzów UEFA. Przeszła pierwszą fazę grupową, rywalizując z takimi klubami jak Chelsea, AC Milan i Galatasaray, a następnie wystąpiła w drugiej fazie grupowej. To był najbardziej prestiżowy europejski sezon nowoczesnej Herthy.

W latach 2000. klub regularnie pojawiał się w Pucharze UEFA, Pucharze Intertoto i później w Lidze Europy. Największe znaczenie miało to, że Hertha była przez pewien czas postrzegana jako klub Bundesligi zdolny do regularnego udziału w Europie, choć nie jako kandydat do zwycięstwa w rozgrywkach.

Oficjalny wykaz honorów Herthy wskazuje również triumfy w Pucharze Intertoto w latach 1971, 1973, 1976, 1978 i 2006. Trzeba jednak traktować te sukcesy proporcjonalnie: miały znaczenie kwalifikacyjne i prestiżowe, ale nie są porównywalne z głównymi trofeami UEFA.

Stadion i infrastruktura

Hertha BSC rozgrywa mecze domowe na Olympiastadionie w Berlinie. Obiekt znajduje się w zachodniej części miasta, w rejonie Olympiaparku. Jego najczęściej podawana pojemność piłkarska to 74 649 miejsc siedzących, choć w zależności od konfiguracji i źródła pojawiają się wartości około 74 475–74 667.

Olympiastadion został otwarty w 1936 roku jako główna arena igrzysk olimpijskich. Hertha gra tam od powstania Bundesligi w 1963 roku, z przerwami wynikającymi z degradacji i zmian organizacyjnych. Stadion gościł mistrzostwa świata 1974 i 2006, mecze mistrzostw Europy 2024 oraz finały DFB-Pokal.

Właścicielem i operatorem stadionu nie jest Hertha BSC. Olympiastadion Berlin GmbH jest spółką operacyjną, której właścicielem jest kraj związkowy Berlin. Hertha jest głównym klubowym użytkownikiem obiektu, ale od lat podkreśla, że stadion wielofunkcyjny nie odpowiada w pełni codziennym potrzebom piłkarskim.

Klub od dłuższego czasu zabiega o własny stadion piłkarski. Oficjalna koncepcja Herthy zakłada obiekt dla około 50 tysięcy widzów, najlepiej w pobliżu Olympiastadionu, finansowany prywatnie i projektowany jako stadion bardziej zwarty, stromy i bliższy boisku.

Obecne zaplecze treningowe i klubowe znajduje się przy Hanns-Braun-Straße w Olympiaparku. Akademia Herthy należy do najważniejszych elementów strategii klubu, zwłaszcza w ramach „Berliner Weg”, który zakłada większą rolę wychowanków i lokalnych talentów w pierwszej drużynie.

Barwy, herb i tożsamość

Barwami Herthy BSC są niebieski i biały. Klub podkreśla, że nie są one tylko elementem stroju, ale częścią tożsamości. Niebiesko-białe pasy należą do najbardziej rozpoznawalnych motywów Herthy.

Herb klubu opiera się na fladze z napisem Hertha BSC i rokiem 1892. Znak jest prosty, mocno zakorzeniony w historii i łatwy do identyfikacji z klubem. W przeciwieństwie do wielu herbów z rozbudowaną symboliką miejską, Hertha używa przede wszystkim formy flagowej.

Przydomkiem klubu jest „Die Alte Dame”, czyli „Stara Dama”. Określenie to nawiązuje do długiej historii Herthy i jej miejsca w niemieckiej piłce. W polskich tekstach piłkarskich funkcjonuje także zapis „Stara Dama z Berlina”, choć trzeba pamiętać, że ten przydomek bywa kojarzony również z innymi klubami w Europie.

Kibicowskim hasłem jest „Ha Ho He – Hertha BSC”. Jest ono krótkim, stadionowym okrzykiem i jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów kultury klubu. Ostkurve na Olympiastadionie pełni funkcję głównego centrum dopingu.

Tożsamość Herthy jest nierozerwalnie związana z Berlinem, ale w inny sposób niż w przypadku klubów o bardziej zwartej dzielnicowej bazie. Hertha chce być klubem stolicy, a jednocześnie musi stale pracować nad bliskością z kibicami, ponieważ Olympiastadion jest ogromny i mniej kameralny niż typowe stadiony piłkarskie.

Styl gry i filozofia sportowa

Hertha BSC nie ma jednego stylu gry niezmiennego przez całą historię. Klub przechodził przez epoki finałów mistrzostw Niemiec, powojennej odbudowy, Bundesligi, futbolu europejskiego, kryzysów i współczesnej 2. Bundesligi.

W złotej epoce przełomu lat 20. i 30. drużyna Hannego Sobeka była kojarzona z ofensywną jakością, techniką i silną pozycją w berlińskim oraz krajowym futbolu. To był czas, gdy Hertha nie tylko wygrywała, lecz także tworzyła jedną z pierwszych wielkich gwiazd niemieckiej piłki.

W latach 70. Hertha była solidną i skuteczną drużyną Bundesligi. Wicemistrzostwo 1975, finały DFB-Pokal i półfinał Pucharu UEFA pokazują, że klub potrafił łączyć ligową regularność z występami pucharowymi.

W erze 1997–2009 styl Herthy zmieniał się zależnie od trenerów, ale klub bywał kojarzony z techniczną jakością zawodników ofensywnych, zwłaszcza Marcelinho, oraz z pragmatyczną organizacją wokół silnych indywidualności. W najlepszych sezonach drużyna potrafiła rywalizować o miejsca europejskie.

Współczesny „Berliner Weg” akcentuje rozwój wychowanków, pracę akademii, rozsądniejsze transfery i większą spójność finansową. W praktyce oznacza to próbę budowy zespołu, który ma być mniej zależny od kosztownych, krótkoterminowych rozwiązań.

Za Stefana Leitla Hertha dąży do bardziej uporządkowanej, aktywnej gry z piłką i lepszej kontroli meczów. Najważniejszym wyzwaniem pozostaje jednak połączenie stylu z regularnością w 2. Bundeslidze, gdzie sama jakość kadry nie wystarcza bez intensywności i odporności mentalnej.

Najważniejsi trenerzy

Jupp Schneider jest związany z największymi sukcesami przedwojennej Herthy. Prowadził drużynę w okresie mistrzostw Niemiec 1930 i 1931, gdy klub po czterech przegranych finałach wreszcie sięgnął po tytuł.

Helmut Kronsbein był ważny dla powrotu Herthy do Bundesligi w latach 60. Jego praca przypadła na okres, w którym klub starał się odbudować pozycję po degradacji licencyjnej i wrócić na ogólnoniemiecki poziom.

Georg Keßler prowadził Herthę w mocnym okresie lat 70. Klub zajmował wtedy wysokie miejsca w Bundeslidze i budował pozycję drużyny z czołówki, choć nie zdobył mistrzostwa.

Jürgen Röber jest jedną z najważniejszych postaci nowoczesnej historii. Poprowadził Herthę po powrocie do Bundesligi w 1997 roku, a następnie do Ligi Mistrzów UEFA. Jego kadencja zbudowała fundament najbardziej udanego okresu klubu po zjednoczeniu Niemiec.

Huub Stevens zdobył z Herthą DFL-Ligapokal 2002 i pracował w czasie, gdy klub próbował utrzymać wysoką pozycję po europejskich sezonach. Jego praca była związana z bardziej uporządkowanym, wymagającym stylem.

Pál Dárdai jest wyjątkową postacią, ponieważ był najpierw rekordowo ważnym zawodnikiem, a później kilkakrotnie trenerem. Uosabia lojalność wobec Herthy i rolę ludzi związanych z klubem przez wiele etapów.

Jos Luhukay poprowadził Herthę do mistrzostwa 2. Bundesligi 2012/13 i awansu do Bundesligi. Jego kadencja miała znaczenie stabilizujące po okresie spadków.

Stefan Leitl jest trenerem na dzień 2026-07-08. Objął zespół w lutym 2025 roku, otrzymał kontrakt do 2027 roku i prowadzi drużynę w sezonie 2026/27. Jego zadaniem jest połączenie ambicji awansu z realiami przebudowy kadry i finansów.

Najważniejsi zawodnicy

Johannes „Hanne” Sobek jest największą legendą przedwojennej Herthy. Był liderem drużyny, która sześć razy z rzędu grała w finale mistrzostw Niemiec i zdobyła tytuły w 1930 oraz 1931 roku. Dla wielu kibiców pozostaje pierwszą wielką ikoną klubu.

Willi Kirsei, Helmut Faeder i inni zawodnicy mistrzowskiej epoki tworzyli generację, która zbudowała największe sukcesy sportowe Herthy. Faeder jest szczególnie ważny dla powojennej pamięci klubu dzięki liczbie meczów i bramek.

Erich „Ete” Beer był jedną z najważniejszych postaci lat 70. Jego kreatywność i skuteczność pomogły Herthcie osiągnąć wicemistrzostwo Bundesligi 1975 oraz rywalizować w krajowej czołówce.

Lorenz Horr, Norbert Nigbur, Uwe Kliemann i Wolfgang Sidka należą do grupy piłkarzy kojarzonych z mocnym okresem Herthy w Bundeslidze. Ich znaczenie wynika z udziału w epoce, w której klub był blisko największych krajowych sukcesów po wojnie.

Michael Preetz był ważnym napastnikiem końca lat 90. i początku XXI wieku. Jego gole pomogły w europejskim okresie Herthy, a później pełnił funkcję menedżerską w klubie, co czyni go postacią łączącą boisko i zarządzanie.

Pál Dárdai jest jednym z najważniejszych zawodników w historii nowoczesnej Herthy. Jako wieloletni pomocnik rozegrał setki meczów, a później kilkakrotnie prowadził klub jako trener.

Marcelinho był najbardziej rozpoznawalnym kreatorem ofensywnym Herthy w pierwszej dekadzie XXI wieku. Jego technika, stałe fragmenty i liczby sprawiły, że stał się symbolem najbardziej efektownej Herthy tego okresu.

Arne Friedrich był kapitanem, reprezentantem Niemiec i jedną z twarzy stabilnej Herthy Bundesligi. Jego profesjonalizm i pozycja w kadrze narodowej podkreślały rangę klubu w latach 2000.

Marko Pantelić był ważnym napastnikiem w europejskim okresie po 2005 roku. Jego gole i osobowość sprawiły, że pozostaje jednym z najczęściej wspominanych obcokrajowców w historii klubu.

Fabian Reese jest jedną z najważniejszych postaci najnowszej Herthy. Jako kapitan i lider ofensywy w 2. Bundeslidze stał się symbolem zespołu, który próbuje wrócić do elity w warunkach finansowej dyscypliny i odbudowy tożsamości.

Kibice i kultura klubu

Kibice Herthy BSC są skupieni przede wszystkim wokół Ostkurve na Olympiastadionie. To tam powstaje główny doping, oprawy i stadionowa energia. Hasło „Ha Ho He” należy do najważniejszych elementów klubowej kultury.

Hertha ma szczególną pozycję w Berlinie. Przez dekady była głównym klubem zachodniej części miasta, a po zjednoczeniu Niemiec próbowała stać się klubem całej stolicy. Tożsamość Herthy jest więc związana nie tylko ze sportem, ale także z historią podzielonego Berlina.

Ważnym elementem kibicowskiej kultury jest relacja z własnym stadionem. Olympiastadion daje wielką skalę i prestiż, ale często utrudnia stworzenie intensywności typowej dla piłkarskich aren. Z tego powodu część kibiców i klub od lat wspierają ideę własnego, bardziej zwartego stadionu.

Kibice Herthy odegrali ważną rolę w wyborze Kaya Bernsteina na prezydenta w 2022 roku. Były ultra stał się symbolem powrotu do członkowskiej tożsamości i próbą zmiany kierunku po latach inwestorskiego rozczarowania. Jego śmierć w styczniu 2024 roku była jednym z najbardziej poruszających momentów w najnowszej historii klubu.

Hertha prowadzi działania społeczne przez fundację, projekty młodzieżowe, inicjatywy integracyjne i zachowanie tradycji. Fundacja Hertha BSC działa od 2002 roku, wspiera młodzież i projekty sportowo-kulturalne oraz uczestniczy w badaniu historii klubu, m.in. okresu narodowego socjalizmu.

Rywalizacje i derby

Najważniejszą współczesną rywalizacją Herthy BSC są derby Berlina z 1. FC Union Berlin. Ich znaczenie wzrosło szczególnie po awansie Unionu do Bundesligi, gdy oba kluby zaczęły regularnie rywalizować w najwyższej klasie.

Rywalizacja Hertha–Union ma wymiar miejski, historyczny i kulturowy. Hertha przez lata reprezentowała zachodni Berlin i wielki Olympiastadion, natomiast Union jest silnie związany z Köpenick, stadionem An der Alten Försterei i wschodnioberlińską tożsamością. Po 1990 roku różnice te stały się częścią narracji derbowej.

W starszej historii ważne były rywalizacje z Tennis Borussia Berlin, BFC Dynamo i innymi klubami stolicy. Ich ranga zmieniała się zależnie od epoki, poziomu rozgrywkowego i politycznego podziału miasta.

Tennis Borussia Berlin było istotnym rywalem w czasach, gdy oba kluby rywalizowały o prymat w zachodniej części Berlina. BFC Dynamo z kolei ma znaczenie w kontekście historii futbolu w NRD i powojennego podziału miasta, choć Hertha i BFC nie tworzyły regularnych derbów Bundesligi.

Nie należy przedstawiać każdego berlińskiego klubu jako równorzędnego „odwiecznego” rywala Herthy. Współcześnie rdzeniem derbowej tożsamości jest przede wszystkim Union, a starsze rywalizacje są ważne jako część historii miasta i lokalnego futbolu.

Organizacja i model funkcjonowania

Hertha BSC działa jako Hertha, Berliner Sport-Club e.V. oraz Hertha BSC GmbH & Co. KGaA. Stowarzyszenie e.V. odpowiada za członkowską część klubu, natomiast KGaA obejmuje profesjonalny futbol i działalność związaną z pierwszą drużyną.

Na dzień 2026-07-08 prezydentem e.V. jest Fabian Drescher, wybrany przez członków w listopadzie 2024 roku. Zastępczynią prezydenta jest Anne Noske, a w siedmioosobowym prezydium zasiadają także Knut Beyer, Ferhat Dogru, Niklas Lohse, Saravanan Sundaram i Dr. Ralf Thaeter.

Geschäftsführung tworzą Dr. Peter Görlich i Ralf Huschen. Görlich dołączył 1 września 2025 roku, a Huschen odpowiada za obszar finansowy i stabilizację ekonomiczną. Sportdirektorem jest Benjamin Weber, a pierwszą drużynę prowadzi Stefan Leitl.

Kapitałowa struktura Herthy jest złożona. W 2023 roku 777 Partners przejęło pakiet udziałów należący wcześniej do Peil Investment B.V., spółki zależnej Tennor Holding B.V. W 2026 roku publiczne źródła wskazywały, że pakiet po 777 kontroluje A-CAP i że możliwe są rozmowy o nowym inwestorze. Jednocześnie Hertha BSC e.V. zachowuje kluczowe znaczenie przez kontrolę Hertha BSC Verwaltung GmbH jako komplementariusza KGaA.

Model ten ma chronić zasadę 50+1, ale nie eliminuje napięć. Klub potrzebuje kapitału, aby obsługiwać zobowiązania, finansować kadrę i modernizować strukturę, lecz musi też chronić członkowską tożsamość oraz wpływ kibiców.

Ważną częścią organizacji jest akademia. „Berliner Weg” zakłada większą rolę wychowanków i lokalnych zawodników w pierwszym zespole. Hertha rozwija również kobiecą piłkę, drużyny młodzieżowe, e-sport, fundację i działania społeczne.

Obecna sytuacja klubu

Na dzień 2026-07-08 Hertha BSC przygotowuje się do sezonu 2026/27 w 2. Bundeslidze. Sezon rozpocznie 7 sierpnia 2026 roku wyjazdowym meczem z VfL Bochum, a pierwszy domowy mecz rozegra przeciwko 1. FC Heidenheim 1846.

Poprzedni sezon, 2025/26, Hertha zakończyła na siódmym miejscu. Ostatni mecz był szczególnie bolesny: porażka 1:6 z Arminią Bielefeld pokazała, że mimo okresów dobrej formy zespół nie osiągnął stabilności potrzebnej do awansu.

Trenerem pozostaje Stefan Leitl, którego kontrakt obowiązuje do 2027 roku. W sztabie znajdują się m.in. Andre Mijatović jako asystent oraz Andreas Menger jako trener bramkarzy. Sportdirektorem jest Benjamin Weber.

Latem 2026 roku klub nadal znajduje się w procesie przebudowy. Ważne tematy to przyszłość kadry, rozwój wychowanków, sytuacja finansowa, rola inwestora A-CAP oraz możliwość pozyskania nowego partnera kapitałowego.

Najważniejsze wyzwania sportowe to walka o górną część tabeli, ograniczenie wahań formy, lepsza gra domowa na dużym Olympiastadionie i skuteczne wykorzystanie liderów takich jak Fabian Reese. Organizacyjnie klub musi jednocześnie utrzymać dyscyplinę finansową i nie tracić ambicji powrotu do Bundesligi.