Granada Club de Fútbol

Wprowadzenie

Granada CF jest zawodowym klubem piłkarskim reprezentującym Granadę, stolicę andaluzyjskiej prowincji położonej u podnóża Sierra Nevada. Na dzień 1 lipca 2026 roku występuje w Segunda División i przygotowuje się do sezonu 2026/27.

Klub rozegrał 27 sezonów w Primera División. Najwyższą pozycję, szóste miejsce, osiągnął dwukrotnie: w kampaniach 1971/72 i 1973/74. W 1959 roku dotarł do finału Copa del Generalísimo, a w sezonie 2020/21 zadebiutował w europejskich pucharach i awansował do ćwierćfinału Ligi Europy.

Granada jest rozpoznawalna dzięki czerwono-białym poziomym pasom, określeniu Nazaríes oraz stadionowi Los Cármenes. Tożsamość klubu odwołuje się do historii miasta, dziedzictwa dynastii Nasrydów i Alhambry, ale również do wielopokoleniowej społeczności kibiców określanej jako granadinismo.

Historia zespołu nie przebiegała w sposób liniowy. Okresy gry w krajowej elicie przeplatały się z wieloletnią obecnością w Segunda División B i Tercera División, problemami finansowymi, administracyjną degradacją oraz zmianami właścicielskimi.

Największy współczesny sukces przypadł na lata 2019–2021. Drużyna Diega Martíneza awansowała do Primera División, zajęła siódme miejsce, dotarła do półfinału Copa del Rey i rozegrała pierwszą europejską kampanię w historii klubu.

Powstanie klubu

Granada CF został oficjalnie założony 6 kwietnia 1931 roku pod nazwą Club Recreativo Granada. Klubowe opracowania wskazują, że środowisko przyszłej organizacji działało już pod koniec 1930 roku jako Recreativo Español de Granada, lecz dopiero sporządzenie statutu i aktu założycielskiego stworzyło formalny podmiot.

Inicjatorami byli członkowie rodzin Amigo i Vico oraz ich znajomi. José Amigo Vico, późniejszy posiadacz legitymacji członkowskiej numer jeden, jest przedstawiany przez klub jako główny animator przedsięwzięcia.

Pierwszym prezesem został Julio López Fernández, starszy od większości założycieli stolarz i ebenista prowadzący warsztat przy Calle Santa Paula. Zapewnił organizacji początkowe finansowanie, reprezentował ją przed urzędami i podpisał akt założycielski razem z Ernestem Salmerónem.

W pierwszym zarządzie znaleźli się także Francisco Montoro Funes, Enrique Vico, Evaristo del Río Amigo, José Amigo Vico, Antonio Amigo, Antonio Trujillo, Ernesto Salmerón i Ginés Pretel.

Dokumenty zostały złożone w urzędowym rejestrze w kwietniu 1931 roku. Rząd cywilny zatwierdził działalność 23 kwietnia. Wcześniej w literaturze i lokalnej pamięci pojawiała się data 14 kwietnia, jednak zachowany akt założycielski wskazuje 6 kwietnia jako dzień uznawany obecnie przez klub.

Pierwszymi barwami były niebieski i biały. Czerwono-białą identyfikację przyjęto dopiero po wojnie domowej, podczas organizacyjnej odbudowy prowadzonej przez prezesa Ricarda Martína Camposa.

Początkowo zespół korzystał z terenu Las Eras de Cristo. Pierwszym własnym, ogrodzonym boiskiem zostało Campo de Las Tablas, którego drewniane elementy wiązano z warsztatem pierwszego prezesa.

Pierwsze lata działalności

Pierwszy oficjalny mecz Club Recreativo Granada rozegrał 6 grudnia 1931 roku na wyjeździe przeciwko Deportivo Jaén. Granada wygrała 2:1, a Antonio Bombillar zdobył pierwszą bramkę w historii klubu i dołożył drugie trafienie.

Pierwsze domowe spotkanie odbyło się dwa tygodnie później na Campo de Las Tablas. Recreativo pokonało UD Andújar 1:0.

Zespół rozpoczął rywalizację w rozgrywkach regionalnych południowej Hiszpanii. Rozwijał się szybko: w sezonie 1932/33 odniósł rekordowe zwycięstwo 11:0 nad Xerez, a następnie awansował na wyższe poziomy.

W kampanii 1933/34 Recreativo wywalczyło wejście do Segunda División. Jednym z najważniejszych przeciwników był CD Malacitano, poprzednik współczesnego Málaga CF.

23 grudnia 1934 roku otwarto stary stadion Los Cármenes. Obiekt nie został ukończony ani formalnie zainaugurowany w klasycznym znaczeniu, ale od tego dnia stał się domem drużyny. Pierwsze spotkanie zakończyło się zwycięstwem 2:1 nad Malacitano.

Przed wojną domową klub znajdował się już w strukturach ogólnokrajowych. W maju 1936 roku poważny kryzys organizacyjny zagroził jego istnieniu. Zarządzanie przejęła komisja wykonawcza kierowana przez Ricarda Martína Camposa.

Wojna przerwała oficjalne rozgrywki. Po ich wznowieniu klub zachował miejsce w Segunda División, zmienił barwy na czerwono-białe i przyjął nazwę Granada Club de Fútbol.

6 kwietnia 1941 roku, dokładnie dziesięć lat po założeniu, Granada pokonała na wyjeździe Castellón 1:0 po bramce Césara i po raz pierwszy awansowała do Primera División.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1941–1945: pierwszy pobyt w Primera División

Debiut w elicie nastąpił w sezonie 1941/42. Trenerem był Paco Bru, a w kadrze znaleźli się między innymi Floro, Millán, Trompi, César Rodríguez i Liz.

Granada zajęła dziesiąte miejsce. César zdobył 23 bramki i należał do najlepszych strzelców ligi. W spotkaniu z Castellónem strzelił sześć goli, pomagając w zwycięstwie 7:3.

W tej samej kampanii klub odniósł najwyższą wygraną w historii swoich występów w Primera División, pokonując Real Oviedo 8:0.

Pierwszy pobyt na najwyższym poziomie trwał cztery sezony. Degradacja nastąpiła w 1945 roku po przegranej rywalizacji o utrzymanie z Celtą Vigo.

### 1945–1961: powrót do elity i finał pucharu

Po spadku Granada przez dwanaście lat grała w Segunda División. Klub rozwijał kadrę, ale miał trudności z uzyskaniem promocji w systemie grupowym i barażowym.

W sezonie 1955/56 Rafa Delgado zdobył 25 bramek i został najlepszym strzelcem swojej grupy Segunda División. Dwa lata później wrócił do Granady po okresie spędzonym w Atlético de Madrid.

W kampanii 1956/57 zespół wygrał południową grupę Segunda División i po raz drugi awansował do Primera. Promocję zapewniły korzystne wyniki ostatniej kolejki, mimo porażki z Extremadurą.

Największym sukcesem tego okresu był finał Copa del Generalísimo w 1959 roku. Drużyna Jenő Kálmára wyeliminowała Elche, Cádiz, Plus Ultra i Valencię.

21 czerwca 1959 roku na Santiago Bernabéu Granada przegrała finał z FC Barcelona 1:4. Jedyną bramkę dla rojiblancos zdobył Arsenio Iglesias.

Drugi pobyt w Primera trwał cztery sezony. W 1961 roku Granada ponownie spadła na drugi poziom.

### 1961–1968: dwa kolejne awanse

Granada potrzebowała pięciu sezonów, aby odzyskać miejsce w elicie. W kampanii 1965/66 drużynę prowadził Jenő Kálmár.

O awansie zdecydował baraż z CD Málaga. Granada wygrała pierwszy mecz 2:1, a w rewanżu zremisowała 1:1, uzyskując trzecią promocję do Primera.

Pobyt trwał jeden sezon i zakończył się spadkiem. Odbudowę powierzono José Iglesiasowi, znanemu jako Joseíto.

W sezonie 1967/68 Granada zwyciężyła w swojej grupie Segunda División. Awans został przypieczętowany mimo porażki z Mallorcą, ponieważ bezpośredni konkurent również nie zdobył potrzebnych punktów.

Promocja rozpoczęła najdłuższy nieprzerwany okres klubu w Primera División.

### 1968–1976: złota era Matagigantes

Granada występowała w elicie przez osiem kolejnych sezonów. Prezes Cándido Gómez sprowadził wielu piłkarzy z Ameryki Południowej i innych części Hiszpanii.

W drużynie grali między innymi Aguirre Suárez, Montero Castillo, Mazurkiewicz, Fernández, Ñito, Barrachina, Vicente, Lasa, De la Cruz i Enrique Porta.

Zespół zyskał przydomek Matagigantes, czyli pogromców gigantów. Określenie wiązało się z fizycznym, intensywnym sposobem gry i zwycięstwami nad czołowymi drużynami na Los Cármenes.

W sezonie 1971/72 Granada zajęła szóste miejsce, osiągając najlepszy wynik w historii. Enrique Porta zdobył 20 bramek, wszystkie z gry, i otrzymał Trofeo Pichichi.

W kampanii 1973/74 klub powtórzył szóstą pozycję. Przez krótki okres znajdował się również na czele tabeli Primera División.

Po sezonie 1975/76 nastąpił spadek. Granada nie wróciła do najwyższej ligi przez 35 lat.

### 1976–1988: zejście na trzeci poziom

Po degradacji klub nie zdołał szybko odbudować drużyny zdolnej do awansu. Zmiany trenerów, ograniczone przychody i rosnące zobowiązania osłabiały organizację.

Granada spadała do Segunda División B i wracała na drugi szczebel, lecz brakowało jej stabilności charakterystycznej dla wcześniejszej dekady.

W sezonie 1982/83 klub wygrał grupę II Segunda División B i awansował. Sukces nie doprowadził jednak do trwałego powrotu do czołówki zaplecza elity.

W listopadzie 1987 roku na starym Los Cármenes rozegrano towarzyskie spotkanie z Malmö FF. W barwach Granady wspólnie wystąpili Diego, Hugo i Lalo Maradonowie.

W 1988 roku nastąpił kolejny spadek. Rozpoczęła się 22-letnia nieobecność w Segunda División.

### 1988–2002: wieloletnia walka w Segunda División B

Granada przez większość lat 90. należała do zespołów mających ambicję awansu, lecz kolejne próby kończyły się niepowodzeniem.

Ważną rolę odgrywali zawodnicy związani z regionem i akademią. Rekordzista występów Manuel Molina „Lina” zakończył karierę w 1991 roku po 383 oficjalnych meczach.

16 maja 1995 roku otwarto Nuevo Los Cármenes. Stary stadion zakończył działalność pięć dni później remisem z Sevilla Atlético.

Nowy obiekt nie przyniósł natychmiastowego przełomu. Granada kilkakrotnie zajmowała wysokie miejsca w grupie, ale przegrywała decydujące spotkania o awans.

W sezonie 2000/01 dotarła do ćwierćfinału Copa del Rey, eliminując kilka wyżej notowanych zespołów. W lidze nadal pozostawała jednak na trzecim poziomie.

### 2002–2009: degradacja administracyjna i walka o przetrwanie

Latem 2002 roku Granada została zdegradowana do Tercera División z powodu nieuregulowania należności wobec zawodników. RFEF przyznała jej miejsce Málaga B.

Administracyjny spadek był jednym z najtrudniejszych momentów w historii klubu. Zawodnicy mogli rozwiązać umowy, a dalsze istnienie organizacji stało pod znakiem zapytania.

Granada spędziła cztery sezony w Tercera. W kampaniach 2003/04 i 2005/06 wygrywała grupę, ale dopiero w 2006 roku skutecznie przeszła baraże, eliminując CD Guadalajara.

Po powrocie do Segunda B zespół nadal miał problemy finansowe i sportowe. Kolejne projekty właścicielskie nie zapewniały trwałej poprawy.

Przełom nastąpił w 2009 roku, gdy odpowiedzialność za pion sportowy objął Quique Pina, współpracujący z rodziną Pozzo i Udinese Calcio.

### 2009–2011: dwa awanse w dwa sezony

W sezonie 2009/10 drużynę prowadził Fabriciano González „Fabri”. Granada wygrała grupę IV Segunda División B i została ogólnym mistrzem tej kategorii.

W decydującym dwumeczu z AD Alcorcón zwyciężyła u siebie 2:0 i obroniła przewagę w rewanżu. Awans zakończył 22-letnią nieobecność na drugim szczeblu.

Beniaminek Segunda División został wzmocniony wieloma zawodnikami wypożyczanymi z Udinese. Model pozwalał zwiększyć jakość kadry bez ponoszenia pełnych kosztów transferowych.

Granada zajęła miejsce barażowe. W półfinale wyeliminowała Celtę Vigo po rzutach karnych, a w finale zmierzyła się z Elche CF.

18 czerwca 2011 roku remis 1:1 na Martínez Valero zapewnił awans dzięki bramce wyjazdowej Odiona Ighalo. Granada wróciła do Primera División po 35 latach.

### 2011–2017: stabilizacja w elicie i chińskie przejęcie

Pierwsze sezony po awansie koncentrowały się na utrzymaniu. Fabri został zastąpiony przez Abela Resino, a później drużynę prowadzili między innymi Juan Antonio Anquela i Lucas Alcaraz.

Granada pozostawała w Primera przez sześć kolejnych kampanii. Do ważnych zawodników należeli Roberto Fernández, Allan Nyom, Guilherme Siqueira, Mikel Rico, Youssef El-Arabi, Fran Rico i Piti.

Model sportowy był silnie związany z Udinese. Duża liczba wypożyczeń umożliwiała regularną wymianę kadry, ale ograniczała stabilność i rozwój zawodników będących własnością Granady.

W czerwcu 2016 roku grupa związana z chińskim Wuhan DDMC przejęła kontrolę nad klubem od rodziny Pozzo. Transakcję przeprowadzono przez spółkę Daxian 2009.

Pierwszy sezon po zmianie właścicielskiej zakończył się ostatnim miejscem i spadkiem. Drużynę prowadzili kolejno Paco Jémez, Lucas Alcaraz i Tony Adams.

### 2017–2019: odbudowa i kolejny awans

Pierwsza próba powrotu do Primera zakończyła się niepowodzeniem. Granada zmieniała trenerów i sposób budowania kadry.

Latem 2018 roku zatrudniono Diega Martíneza. Trener stworzył zespół oparty na organizacji, intensywności i silnej więzi pomiędzy szatnią a kibicami.

W kampanii 2018/19 Granada przez większość sezonu znajdowała się w czołówce Segunda División. Awans zapewniła sobie na Majorce, kończąc rozgrywki na drugim miejscu za Osasuną.

### 2019–2021: najlepszy współczesny okres

Beniaminek rozpoczął sezon 2019/20 bardzo dobrze i przejściowo prowadził w tabeli Primera División. Ostatecznie zajął siódme miejsce, najlepsze od lat 70.

W Copa del Rey Granada dotarła do półfinału. Została wyeliminowana przez Athletic Club po remisie 2:2 w dwumeczu i zastosowaniu ówczesnej zasady bramek wyjazdowych.

Siódma pozycja zapewniła pierwszy w historii udział w europejskich pucharach. Po przejściu trzech rund kwalifikacyjnych Granada awansowała do fazy grupowej Ligi Europy.

Debiutancka kampania zakończyła się dopiero w ćwierćfinale przeciwko Manchesterowi United. Wcześniej drużyna wyeliminowała Napoli i Molde.

Diego Martínez odszedł po zakończeniu sezonu 2020/21. Jego trzyletnia kadencja przyniosła awans, rekordową pozycję współczesnej epoki, półfinał pucharu i ćwierćfinał europejskich rozgrywek.

### 2021–2024: dwa spadki i mistrzostwo Segunda División

Następcą Martíneza został Robert Moreno. Wyniki były niestabilne, a sezon kończyli Rubén Torrecilla i Aitor Karanka.

W ostatniej kolejce kampanii 2021/22 Granada nie wykorzystała rzutu karnego przeciwko Espanyolowi i spadła do Segunda División.

Odbudowę powierzono Paco Lópezowi. W sezonie 2022/23 Granada wygrała Segunda División, a Myrto Uzuni i Raúl Fernández zdobyli odpowiednio nagrody dla najlepszego strzelca i bramkarza ligi.

Po awansie drużyna ponownie miała problemy z ustabilizowaniem składu i zarządzania. Paco López został zwolniony, a zespół prowadzili Alexander Medina i José Ramón Sandoval.

Kampania 2023/24 zakończyła się degradacją po jednym roku w Primera División.

### 2024–2026: nieskuteczne próby odbudowy

Sezon 2024/25 Granada rozpoczęła pod wodzą Guillermo Abascala. Po słabym początku zatrudniono Frana Escribę.

Drużyna zbliżyła się do strefy baraży, ale nie uzyskała awansu. W końcowej części kampanii trenerem został José Rojo Martín „Pacheta”, podpisując kontrakt obejmujący również sezony 2025/26 i 2026/27.

Kampania 2025/26 nie spełniła oczekiwań związanych z walką o Primera División. Granada zajęła 14. miejsce, zdobywając 48 punktów.

Pacheta został jednym z nielicznych trenerów ery Wuhan DDMC, którzy poprowadzili drużynę przez pełny sezon. Klub przystąpił do kolejnej przebudowy kadry, zachowując go na stanowisku.

Sukcesy krajowe

Granada CF nie zdobyła mistrzostwa Hiszpanii ani głównego krajowego pucharu. Jej najważniejsze osiągnięcia wynikają z wysokich miejsc ligowych, awansów i dotarcia do finału Copa del Generalísimo.

Najlepszą pozycją w Primera División jest szóste miejsce. Klub osiągnął je w sezonach 1971/72 i 1973/74, podczas najważniejszego okresu prezesury Cándida Gómeza.

W pierwszej z tych kampanii Enrique Porta zdobył 20 bramek i został królem strzelców Primera. Wszystkie trafienia zanotował z gry, bez wykonywania rzutów karnych.

Największym wynikiem pucharowym pozostaje finał Copa del Generalísimo 1958/59. Granada wyeliminowała Elche, Cádiz, Plus Ultra oraz Valencię, po czym przegrała z Barceloną 1:4.

Klub ponownie dotarł do półfinału Copa del Rey w sezonie 2019/20. Athletic Club awansował dzięki zasadzie bramek wyjazdowych po wyniku 2:2 w dwumeczu.

Granada czterokrotnie zdobywała mistrzostwo Segunda División lub wygrywała decydującą grupę tych rozgrywek: w sezonach 1940/41, 1956/57, 1967/68 i 2022/23.

Łącznie siedem razy uzyskiwała awans do Primera División: w 1941, 1957, 1966, 1968, 2011, 2019 i 2023 roku.

Do dorobku należą również trzy zwycięstwa grupowe w Segunda División B: w sezonach 1982/83, 1999/2000 i 2009/10. W ostatniej z tych kampanii Granada została także ogólnym mistrzem kategorii.

Na poziomie Tercera División klub wygrywał rozgrywki w sezonach 1933/34, 2003/04 i 2005/06. Nie każdy tytuł oznaczał bezpośredni awans, ponieważ obowiązywały dodatkowe eliminacje.

Największym współczesnym sukcesem krajowym, obok awansów, było siódme miejsce w Primera División w sezonie 2019/20. Rezultat zapewnił pierwszą kwalifikację do rozgrywek UEFA.

Występy międzynarodowe

Granada CF uczestniczyła w oficjalnych rozgrywkach UEFA jeden raz. Debiut nastąpił w Lidze Europy 2020/21 po zajęciu siódmego miejsca w Primera División.

Ze względu na współczynnik UEFA klub musiał rozpocząć od kwalifikacji. Pokonał kolejno Teutę Durrës, Lokomotivi Tbilisi i Malmö FF.

Decydujący mecz w Szwecji zakończył się zwycięstwem Granady 3:1. Bramki zdobyli Darwin Machís, Antonio Puertas i Yangel Herrera.

W fazie grupowej rywalami były PSV Eindhoven, PAOK Saloniki i Omonia Nikozja. Granada zajęła drugie miejsce za PSV i awansowała do rundy pucharowej.

W 1/16 finału wyeliminowała SSC Napoli. Zwycięstwo 2:0 na Nuevo Los Cármenes pozwoliło obronić przewagę mimo porażki 1:2 we Włoszech.

W następnej rundzie przeciwnikiem był Molde FK. Granada ponownie wygrała pierwszy mecz 2:0 i awansowała dzięki rezultatowi 3:2 w dwumeczu.

W ćwierćfinale zespół Diega Martíneza zmierzył się z Manchesterem United. Angielski klub wygrał oba spotkania 2:0.

Europejska kampania zakończyła się 15 kwietnia 2021 roku na Old Trafford. Granada rozegrała łącznie piętnaście spotkań kwalifikacyjnych, grupowych i pucharowych, docierając do najlepszej ósemki turnieju przy pierwszym podejściu.

Występy zwiększyły rozpoznawalność klubu i pozwoliły piłkarzom takim jak Rui Silva, Germán Sánchez, Carlos Neva, Yangel Herrera, Darwin Machís, Antonio Puertas, Roberto Soldado i Jorge Molina rywalizować z uznanymi europejskimi przeciwnikami.

Granada nie zdobyła międzynarodowego trofeum ani nie zakwalifikowała się później do kolejnej edycji rozgrywek UEFA.

Stadion i infrastruktura

Granada CF rozgrywa mecze na Estadio Municipal Nuevo Los Cármenes, położonym przy Calle Pintor Manuel Maldonado w dzielnicy Zaidín. Obiekt jest własnością Ayuntamiento de Granada.

Stała konstrukcja stadionu zapewnia 19 336 miejsc. Po zamontowaniu dodatkowych trybun w narożnikach konfiguracja meczowa wzrosła do 21 496 miejsc. W niektórych komunikatach wartość jest zaokrąglana do około 21 600.

Nuevo Los Cármenes został oficjalnie otwarty 16 maja 1995 roku towarzyskim spotkaniem Realu Madryt z Bayerem Leverkusen. Real wygrał 1:0 po bramce Petera Dubovskiego.

Pierwszym oficjalnym meczem na obiekcie było spotkanie reprezentacji Hiszpanii i Armenii do lat 21. Granada po raz pierwszy wystąpiła tam 22 sierpnia 1995 roku, wygrywając z Realem Betis 4:1 w Trofeo Granada.

Pierwszy ligowy mecz klubu na nowym stadionie odbył się 10 września 1995 roku. Granada przegrała z CD Macael 0:1.

Boisko ma wymiary 105 na 68 metrów. Stadion mieści zaplecze medialne, strefy gościnne, przestrzenie komercyjne i pomieszczenia wykorzystywane przez klub oraz organizacje kibicowskie.

Poprzedni Los Cármenes został otwarty 23 grudnia 1934 roku i służył przez ponad 60 lat. Jego ostatnim spotkaniem był remis 1:1 z Sevilla Atlético rozegrany 21 maja 1995 roku.

Jeszcze wcześniej klub korzystał z Las Eras de Cristo i Campo de Las Tablas. Nazwa Los Cármenes nawiązuje do charakterystycznych granadyjskich domów z ogrodami, szczególnie kojarzonych z Albaicínem.

W 2024 roku miasto i klub odnowiły porozumienie regulujące użytkowanie stadionu. Granada CF pokrywa zwykłe koszty eksploatacji i utrzymania, lecz nie jest właścicielem obiektu.

W marcu 2026 roku przedstawiono wieloetapowy projekt rozbudowy. Plan przewiduje poprawę dostępu, odtworzenie charakterystycznego łuku ze starego stadionu, budowę kolejnych poziomów trybun oraz docelowe zwiększenie pojemności do blisko 30 tysięcy miejsc.

Finansowanie ma pochodzić od Ayuntamiento de Granada, Diputación de Granada i klubu, wykorzystującego między innymi środki programu LALIGA Impulso. Na dzień 1 lipca 2026 roku pełna rozbudowa pozostaje projektem, a nie zakończoną inwestycją.

Głównym ośrodkiem treningowym jest Ciudad Deportiva del Granada CF przy Carretera de Alfacar. Korzystają z niej pierwszy zespół mężczyzn, drużyna kobieca, Club Recreativo Granada i akademia.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami Granady są czerwony i biały. Domowa koszulka wykorzystuje najczęściej poziome pasy, uzupełniane tradycyjnie niebieskimi spodenkami i białymi getrami.

Pierwotny Club Recreativo Granada grał na niebiesko-biało. Zmiana nastąpiła po wojnie domowej w okresie zarządzania Ricarda Martína Camposa i została połączona z przyjęciem nazwy Granada Club de Fútbol.

Poziome ułożenie czerwono-białych pasów stało się charakterystycznym wyróżnikiem. W poszczególnych sezonach klub stosował również pionowe pasy, jednolite koszulki lub inne proporcje kolorów.

Pierwszy herb zaprojektował Plácido Mendoza de la Fuente. Znak otrzymał wydłużony, ostro zakończony kształt, często opisywany jako forma pocisku lub tarczy.

W kolejnych dekadach herb upraszczano i dostosowywano do nowych technik druku, haftu i komunikacji cyfrowej. Zachowano litery GCF, czerwono-białe pasy oraz piłkarski charakter symbolu.

Przydomek Nazaríes nawiązuje do dynastii Nasrydów, która stworzyła Emirat Grenady i kompleks Alhambry. Określenie łączy klub z najbardziej rozpoznawalnym okresem historii miasta.

Rojiblancos opisuje barwy zespołu, a Graná jest potocznym, lokalnym sposobem wymawiania nazwy miasta i klubu.

W latach 70. drużynę nazywano Matagigantes. Przydomek odnosił się do zwycięstw nad krajową czołówką i wyjątkowo trudnych warunków, jakie przeciwnicy napotykali na starym Los Cármenes.

Pierwsza wersja oficjalnego hymnu powstała w 1940 roku. Późniejsze utwory i przyśpiewki odwołują się do miasta, Alhambry, Sierra Nevada oraz nieustępliwości zespołu, ale ich teksty mają charakter emocjonalny, a nie dokumentalny.

Hasło „Eterna Lucha” stało się jednym ze współczesnych elementów komunikacji klubu. Wyraża narrację o powracaniu po spadkach i kryzysach, choć nie stanowi oficjalnego historycznego przydomka.

Styl gry i filozofia sportowa

Granada CF nie prezentowała jednego stylu przez całą historię. Sposób gry zmieniał się wraz z poziomem rozgrywek, trenerami, warunkami finansowymi i pochodzeniem zawodników.

Pierwsze drużyny opierały się na lokalnych piłkarzach, bezpośrednim ataku i fizycznej rywalizacji. W latach 40. César Rodríguez oraz Trompi zapewniali jakość ofensywną potrzebną do utrzymania w Primera División.

Jenő Kálmár łączył techniczne rozegranie z dyscypliną. Jego zespół potrafił zdobywać wiele bramek w Copa del Generalísimo, ale jednocześnie skutecznie walczył o utrzymanie w lidze.

Drużyna z przełomu lat 60. i 70. była znana z intensywności, krycia i twardych pojedynków. Obecność takich zawodników jak Aguirre Suárez i Montero Castillo wzmacniała reputację Los Cármenes jako jednego z najtrudniejszych terenów w kraju.

Określenie Matagigantes nie oznaczało wyłącznie defensywnej gry. Granada miała także kreatywnych zawodników, między innymi Vicente, Porta, Lasa i De la Cruz, pozwalających szybko przechodzić do ataku.

W okresie współpracy z rodziną Pozzo polityka kadrowa opierała się na wypożyczeniach, krótkich kontraktach i korzystaniu z międzynarodowej sieci skautingowej związanej z Udinese. Model szybko podniósł poziom drużyny, ale powodował znaczną rotację.

Fabri González zbudował zespoły pragmatyczne, dobrze przygotowane do meczów barażowych. Organizacja defensywna i skuteczność w kluczowych momentach umożliwiły dwa kolejne awanse.

Najbardziej wyrazisty współczesny model stworzył Diego Martínez. Granada była zwarta, intensywna bez piłki, silna w stałych fragmentach i skuteczna podczas szybkich przejść do ataku.

Zespół Martíneza potrafił dostosowywać ustawienie do przeciwnika. Nie opierał się na długim utrzymywaniu piłki, lecz na zachowaniu właściwych odległości, agresywnym odbiorze i atakowaniu wolnych przestrzeni.

Paco López podczas mistrzowskiego sezonu Segunda División zwiększył rolę kontroli piłki i aktywnego atakowania. Drużyna miała jednocześnie najskuteczniejszego strzelca oraz najlepszego bramkarza rozgrywek.

Pacheta preferuje futbol intensywny i pionowy, ale w sezonie 2025/26 musiał wielokrotnie dostosowywać strukturę do zmieniającej się kadry. Czternaste miejsce pokazało, że klub nie wypracował jeszcze stabilnego modelu prowadzącego do walki o awans.

Akademia obejmuje Club Recreativo Granada, Juvenil A i młodsze kategorie męskie oraz kobiece. W 2026 roku najstarszy zespół juniorski zdobył pierwsze w historii klubu mistrzostwo swojej grupy División de Honor.

Polityka kadrowa pozostaje połączeniem transferów zawodników doświadczonych, wypożyczeń i promowania wychowanków. Częste zmiany dyrektorów sportowych oraz trenerów utrudniały jednak zachowanie jednej długoterminowej filozofii.

Najważniejsi trenerzy

Paco Bru prowadził Granadę w debiutanckim sezonie Primera División 1941/42. Pod jego kierunkiem drużyna utrzymała się w elicie i odniosła rekordowe zwycięstwo 8:0 nad Realem Oviedo.

Jenő Kálmár pracował w Granadzie w dwóch okresach. W 1959 roku doprowadził klub do finału Copa del Generalísimo, a w 1966 roku wywalczył awans po barażu z CD Málaga.

José Iglesias „Joseíto” prowadził zespół podczas awansu w sezonie 1967/68. Rozpoczął w ten sposób najdłuższy nieprzerwany pobyt Granady w Primera División.

Marcel Domingo i Néstor Rossi kierowali drużyną podczas części złotej epoki. Granada pozostawała niepokonana u siebie przez 26 kolejnych spotkań między wrześniem 1968 a styczniem 1970 roku.

Joaquín Peiró prowadził klub w latach 80. w okresie walki o odzyskanie miejsca w Segunda División. Jego kadencja przypadła na trudne warunki organizacyjne i ograniczony budżet.

Lucas Alcaraz, urodzony w Granadzie, pracował z pierwszym zespołem kilkakrotnie. W sezonie 2012/13 zapewnił utrzymanie w Primera, a następnie wracał w kolejnych okresach kryzysowych.

Fabriciano González „Fabri” jest trenerem dwóch kolejnych awansów. W sezonie 2009/10 wprowadził klub do Segunda División, a rok później do Primera.

Diego Martínez prowadził drużynę od 2018 do 2021 roku. Jego dorobek obejmuje awans, siódme miejsce w lidze, półfinał Copa del Rey i ćwierćfinał Ligi Europy.

Paco López objął zespół po spadku w 2022 roku. Granada wygrała pod jego kierunkiem Segunda División i natychmiast wróciła do elity.

José Rojo Martín „Pacheta” został zatrudniony w maju 2025 roku. Podpisał umowę do końca sezonu 2026/27 i na dzień 1 lipca 2026 roku pozostaje trenerem pierwszej drużyny.

Najważniejsi zawodnicy

Manuel Molina García „Lina” jest rekordzistą Granady pod względem oficjalnych występów. W latach 1979–1991 rozegrał 383 mecze, najczęściej jako środkowy obrońca.

José Millán González wystąpił w 250 spotkaniach. 11 marca 1945 roku został pierwszym piłkarzem powołanym do seniorskiej reprezentacji Hiszpanii podczas gry dla Granady.

Rafa Delgado jest uznawany przez klub za najlepszego strzelca w pełnym historycznym zestawieniu. Zdobył 101 bramek w 157 meczach. W statystykach ograniczonych do wybranych centralnych kategorii ligowych figuruje z 86 trafieniami.

César Rodríguez był liderem pierwszego zespołu w Primera División. Zdobył bramkę zapewniającą awans w 1941 roku i strzelił 23 gole w debiutanckiej kampanii na najwyższym poziomie.

Trompi, czyli José Ramos Huete, należał do najważniejszych zawodników lat 30. i 40. Przeszedł z klubem drogę od niższych rozgrywek do Primera División.

Arsenio Iglesias zdobył jedyną bramkę Granady w finale Copa del Generalísimo w 1959 roku. Później został również jednym z najbardziej cenionych hiszpańskich trenerów.

Vicente González jest przez wielu dawnych zawodników i kibiców uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy w historii klubu. Wyróżniał się techniką i kreatywnością podczas pobytów w Primera División.

Enrique Porta zdobył Trofeo Pichichi w sezonie 1971/72. Jego 20 bramek pomogło Granadzie zająć szóste miejsce.

Ramón Aguirre Suárez i Julio Montero Castillo symbolizowali nieustępliwość zespołu Matagigantes. Obaj byli reprezentantami swoich krajów i ważnymi postaciami południowoamerykańskiego zaciągu.

Pedro Fernández Cantero należał do zawodników z największą liczbą występów Granady w Primera División. Przez wiele lat był podstawowym obrońcą złotej generacji.

Odion Ighalo zdobywał bramki w najważniejszych momentach odbudowy. Trafił w barażach o Segunda w 2010 roku oraz w finale play-off o Primera przeciwko Elche w 2011 roku.

Youssef El-Arabi strzelił 44 gole w Primera División i ustanowił klubowy rekord skuteczności na najwyższym poziomie.

Myrto Uzuni został w grudniu 2024 roku oficjalnie ogłoszony najlepszym zagranicznym strzelcem w historii Granady. Miał wówczas 46 bramek i wyprzedził El-Arabiego.

Antonio Puertas reprezentował ciągłość między Segunda División, Primera i Europą. Wychowanek regionalnego futbolu uczestniczył w awansie z 2019 roku i zdobywał ważne gole w Lidze Europy.

Germán Sánchez pełnił rolę kapitana zespołu Diega Martíneza. Jego przywództwo, gra w powietrzu i udział przy stałych fragmentach były ważne podczas najlepszej współczesnej epoki.

Rui Silva, Carlos Neva, Ángel Montoro, Yangel Herrera, Darwin Machís, Roberto Soldado i Jorge Molina należeli do pozostałych liderów drużyny, która dotarła do ćwierćfinału Ligi Europy.

Kibice i kultura klubu

Społeczność związana z Granada CF jest określana jako granadinismo. Klub reprezentuje zarówno miasto, jak i liczne miejscowości prowincji, z których kibice regularnie dojeżdżają na Los Cármenes.

Federacja i stowarzyszenia peñas organizują wyjazdy, spotkania, akcje społeczne oraz wydarzenia poświęcone historii. W ostatnich latach ważną platformą współpracy była grupa G19.

Jednym z tradycyjnych wydarzeń przed rozpoczęciem sezonu jest złożenie kwiatów przed wizerunkiem Virgen de las Angustias, patronki Granady. Ceremonia ma charakter religijny i miejski, lecz nie reprezentuje przekonań wszystkich sympatyków.

Najważniejsze awanse są świętowane na ulicach centrum, między innymi w rejonie Fuente de las Batallas i Plaza del Carmen. Takie celebracje miały miejsce po promocjach z 2011, 2019 i 2023 roku.

Atmosfera starego Los Cármenes stworzyła reputację trudnego terenu dla przeciwników. Nowy stadion jest większy i nowocześniejszy, ale kibice nadal podkreślają potrzebę bliskości trybun oraz zachowania historycznych symboli poprzedniego obiektu.

Hasła Eterna Lucha, Nazaríes i Graná są wykorzystywane na flagach, szalikach i oprawach. Motywy Alhambry, Sierra Nevada i czerwono-białych pasów łączą sportową tożsamość z obrazem miasta.

Fundación Granada CF prowadzi programy edukacyjne, integracyjne i społeczne. Organizuje między innymi zajęcia dla dzieci, projekty futbolu chodzonego, współpracę z organizacjami pomocowymi i drużynę Granada Genuine.

Klub rozwija również kobiecy futbol. Granada CF Femenino utrzymała się w Liga F i przystępuje do sezonu 2026/27 jako uczestnik najwyższego poziomu.

Akademia pełni funkcję sportową i społeczną. Sukces Juvenil A w 2026 roku pokazał rosnącą pozycję szkolenia, choć droga wychowanków do regularnej gry w pierwszym zespole nadal pozostaje wymagająca.

Kibice wielokrotnie protestowali przeciwko sposobowi zarządzania, częstym zmianom trenerów i niejasnościom wokół przyszłości właścicielskiej. Krytyka władz współistnieje z trwałym wsparciem dla drużyny i symboli klubu.

Rywalizacje i derby

Najważniejszym tradycyjnym rywalem Granady jest Málaga CF. Spotkania określa się jako Derbi Oriental, ponieważ oba miasta reprezentują wschodnią część Andaluzji.

Pierwszy oficjalny pojedynek poprzedników obecnych klubów odbył się w grudniu 1933 roku. Club Recreativo Granada pokonał CD Malacitano 3:1.

Rywalizacja miała duże znaczenie w walce o awanse. W 1966 roku Granada wyeliminowała CD Málaga w barażu i wróciła do Primera División.

Relacje pomiędzy społecznościami są zazwyczaj przyjazne. Kluby i kibice używają określenia „derby przyjaźni”, podkreślając, że sportowa rywalizacja trwa podczas meczu, a poza nim utrzymywane są dobre kontakty.

Współczesne znaczenie mają również spotkania z UD Almería. Oba kluby reprezentują sąsiednie prowincje wschodniej Andaluzji i często rywalizowały bezpośrednio o awans lub utrzymanie.

Real Jaén jest przeciwnikiem o starszej tradycji. Pierwszy oficjalny mecz w historii Granady rozegrano właśnie przeciwko klubowi z Jaén, a przez oba zespoły przewinęło się wielu tych samych zawodników i trenerów.

Mecze z Córdoba CF mają charakter regionalny, szczególnie gdy kluby występują w tej samej kategorii. Rywalizacja nie osiąga jednak takiej ciągłości jak relacja z Málagą.

Spotkania z Sevillą i Realem Betis przyciągają dużą uwagę jako derby Andaluzji, lecz różnice geograficzne i sportowe sprawiają, że nie są podstawową historyczną rywalizacją Granady.

Nie każdy mecz z klubem andaluzyjskim powinien być określany mianem odwiecznych derbów. Znaczenie relacji zależy od częstotliwości spotkań, historii i aktualnej stawki sportowej.

Organizacja i model funkcjonowania

Granada CF działa jako Granada Club de Fútbol, S.A.D. Forma Sociedad Anónima Deportiva oznacza, że prawa właścicielskie wynikają z posiadania akcji, a nie z członkostwa kibiców w stowarzyszeniu.

Bezpośrednim większościowym akcjonariuszem jest Daxian 2009 S.L. Spółka znajduje się w strukturze kontrolowanej przez podmioty związane z Wuhan DDMC Football Club Management.

Chińska grupa przejęła klub w 2016 roku od rodziny Pozzo. Na dzień 1 lipca 2026 roku nie ogłoszono zakończonej transakcji zmieniającej większościowego właściciela.

Prezeską rady administracyjnej jest Sophia Yang, powołana 29 czerwca 2022 roku. Jest pierwszą kobietą zajmującą to stanowisko w historii Granady.

Dyrektorem generalnym pozostaje Alfredo García Amado. Odpowiada za koordynowanie obszarów administracyjnych, finansowych, instytucjonalnych i części działań sportowych.

Model finansowania obejmuje prawa audiowizualne Segunda División, sprzedaż abonamentów i biletów, sponsoring, handel oficjalnymi produktami, transfery, środki akcjonariusza oraz programy LALIGA.

Klub podlega kontroli ekonomicznej LALIGA. Dopuszczalny koszt kadry jest ustalany na podstawie przychodów, zobowiązań, kapitału właścicielskiego i prognoz finansowych.

Sprawozdania finansowe oraz raporty audytora są publikowane w portalu przejrzystości. Walne zgromadzenie zatwierdziło w grudniu 2025 roku sprawozdania za rok zakończony 30 czerwca 2025 oraz budżet sezonu 2025/26.

Nuevo Los Cármenes pozostaje własnością Ayuntamiento de Granada. Klub jest użytkownikiem, ponosi zwykłe koszty eksploatacyjne i może prowadzić określoną działalność komercyjną zgodnie z zawieranymi porozumieniami.

Ciudad Deportiva jest głównym centrum sportowym. Struktura obejmuje pierwszy zespół, Club Recreativo Granada, drużyny młodzieżowe, Granada CF Femenino i zaplecze sekcji kobiecej.

Fundación GCF 1931 realizuje działalność społeczną, edukacyjną i integracyjną. Prowadzi między innymi Granada Genuine, projekty z organizacjami pomocowymi oraz programy aktywizacji ruchowej.

Akcjonariusze mniejszościowi są reprezentowani między innymi przez Asociación de Accionistas 5001. Nie posiadają kontroli nad klubem, lecz uczestniczą w walnych zgromadzeniach i zgłaszają pytania dotyczące zarządzania.

Obecna sytuacja klubu

Granada CF przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División. Będzie to trzeci kolejny sezon na drugim poziomie po spadku z Primera División w maju 2024 roku.

Kampanię 2025/26 zespół zakończył na 14. miejscu. W 42 spotkaniach zdobył 48 punktów, odnosząc 12 zwycięstw, notując 12 remisów i ponosząc 18 porażek.

Bilans bramkowy wyniósł 50:56. Granada zapewniła sobie utrzymanie, ale pozostała daleko od miejsc barażowych i oczekiwań związanych z walką o awans.

Trenerem jest Pacheta. Jego umowa obowiązuje do końca sezonu 2026/27, co zapewnia większą ciągłość niż podczas wielu poprzednich zmian szkoleniowców.

Prezeską pozostaje Sophia Yang, a dyrektorem generalnym Alfredo García Amado. Kontrolę właścicielską zachowuje struktura związana z Daxian 2009 i Wuhan DDMC.

Pierwszym rywalem ligowym w sezonie 2026/27 będzie Real Oviedo. Spotkanie ma zostać rozegrane w weekend 16 sierpnia na Estadio Carlos Tartiere.

Pierwszy mecz domowy zaplanowano tydzień później przeciwko RCD Mallorca. Sezon ma zakończyć się w dniach 29–30 maja 2027 roku spotkaniem z CD Eldense na Los Cármenes.

Najważniejszym celem sportowym jest zbudowanie drużyny zdolnej powrócić do czołówki. Klub musi poprawić regularność, ograniczyć serię porażek i zwiększyć skuteczność w meczach z bezpośrednimi konkurentami.

Organizacja równolegle przygotowuje rozbudowę stadionu i rozwija akademię. Projekty infrastrukturalne nie powinny jednak odbywać się kosztem stabilności finansowej pierwszej drużyny.

Długoterminowym wyzwaniem pozostaje własność. Brak jasnego finału rozmów dotyczących potencjalnej sprzedaży utrudnia ocenę kierunku inwestycji i planowania na kilka kolejnych sezonów.