Girona Futbol Club

Wprowadzenie

Girona Futbol Club jest klubem sportowym z katalońskiego miasta Girona. Pierwsza męska drużyna przez większą część historii występowała na niższych poziomach hiszpańskiego systemu ligowego, ale w XXI wieku awansowała do futbolu zawodowego, dwukrotnie weszła do LaLiga i zakwalifikowała się do Ligi Mistrzów.

Największym sportowym osiągnięciem było trzecie miejsce w LaLiga w sezonie 2023/24. Girona zdobyła wtedy 81 punktów i po raz pierwszy zapewniła sobie udział w europejskich pucharach. Kwalifikacja od razu prowadziła do Ligi Mistrzów, a nie do rozgrywek niższego szczebla.

Klub jest znany z czerwono-białych barw, niewielkiego stadionu Montilivi i silnej relacji z miastem oraz prowincją Girona. Współczesną tożsamość sportową ukształtował przede wszystkim Míchel Sánchez, którego drużyna grała odważnie, rozwijała akcje krótkimi podaniami i angażowała wielu zawodników w atak.

Rozwój organizacyjny był wspierany przez prywatnych akcjonariuszy, w tym City Football Group, grupę związaną z Pere Guardiolą oraz Marcelo Claure. Udział w międzynarodowej sieci klubów zapewnił dostęp do wiedzy, kapitału i rynku zawodników, ale wywołał również pytania o niezależność Girony i reguły dotyczące wieloklubowej własności.

Historia Girony jest szczególnie interesująca ze względu na tempo przemiany. Jeszcze pod koniec lat 90. klub występował w regionalnej Primera Catalana, a niecałe trzy dekady później mierzył się z Paris Saint-Germain, Arsenalem i Milanem w Lidze Mistrzów.

Sukces nie okazał się jednak trwałą gwarancją miejsca w elicie. W sezonie 2025/26 Girona spadła z LaLiga, zajmując 19. miejsce z 41 punktami. Sytuacja pokazuje, jak niewielki może być margines między europejskimi osiągnięciami a walką o utrzymanie w przypadku klubu posiadającego ograniczony stadion i regularnie przebudowywany skład.

Powstanie klubu

Girona FC została założona 23 lipca 1930 roku w kawiarni Norat przy La Rambla w centrum miasta. Nowa organizacja miała wypełnić lukę po upadku Unió Esportiva Girona, która zniknęła pod koniec lat 20. z powodu poważnego zadłużenia.

W gronie założycieli znajdowali się między innymi Albert de Quintana i León, Andreu de Benito, Manuel de Chopitea, Lluís Ribas, Josep Maria Pla Dalmau, Francesc Figueras, Joaquim Medrano, Antoni Güell, Rafael Portas i Amadeu Oliva.

Pierwszym prezesem został Albert de Quintana i León. Organizacja od początku miała reprezentować miasto, a 1 sierpnia 1930 roku władze miejskie zgodziły się na używanie elementów herbu Girony w znaku klubu.

Pierwotna nazwa brzmiała Girona Futbol Club. Nie była to formalna kontynuacja Unió Esportiva Girona, lecz nowy podmiot powstały po jej likwidacji. Klub przejął jednak społeczną funkcję wcześniejszej organizacji jako głównego przedstawiciela miasta w rozgrywkach piłkarskich.

Pierwszy oficjalny mecz rozegrano na boisku Colònia Artigas. Spotkanie zakończyło się remisem 1:1, a pierwszą odnotowaną bramkę dla Girony zdobył Clara. Trenerem był Josep Viñas.

Pierwszym podstawowym obiektem Girony stało się Vista Alegre, zbudowane wcześniej dla Unió Esportiva Girona. Stadion służył klubowi aż do przenosin na Montilivi w 1970 roku.

Czerwień i biel zostały utrwalone jako podstawowe barwy organizacji. Dokładny wygląd pierwszego kompletu nie jest jednoznacznie przedstawiony w dostępnych materiałach klubowych, dlatego nie należy automatycznie przypisywać drużynie z 1930 roku identycznego stroju jak współczesny.

Powstanie klubu przypadło na okres szybkiego rozwoju futbolu w Katalonii. W mieście działały wcześniej między innymi Strong Esport, CE Gironí, Girona Sport, Athletic i Unió Esportiva Girona. Nowa organizacja nie wprowadzała więc piłki nożnej do Girony od podstaw, lecz porządkowała istniejące już środowisko.

Pierwsze lata działalności

Władze Girony próbowały włączyć klub do rozszerzonej drugiej kategorii rozgrywek katalońskich. Starania nie przyniosły powodzenia i drużyna musiała rozpocząć działalność na niższym poziomie.

Już w pierwszym sezonie Girona wywalczyła awans. Pomagało jej wsparcie miasta, które przyznało roczną dotację w wysokości 2000 peset. W zamian klub miał udostępniać Vista Alegre na wydarzenia miejskie i zapewniać bezpłatny wstęp wybranej grupie uczniów.

Największym osiągnięciem przed wojną domową był sezon 1935/36. Girona występowała w Segunda División i uczestniczyła w walce o awans na najwyższy poziom. Nie zdołała wejść do Primera División, ale wynik pokazał sportowy potencjał młodej organizacji.

W tym okresie z klubu do FC Barcelony trafili między innymi bramkarz Iborra i Domènec Balmanya. Transfery przyniosły środki finansowe, lecz jednocześnie osłabiały drużynę.

Hiszpańska wojna domowa zahamowała rozwój. Regularne rozgrywki ograniczono, a na Vista Alegre spadły bomby. Część zawodników opuszczała region, kończyła kariery lub grała w nieregularnie organizowanych ligach katalońskich i śródziemnomorskich.

Po wojnie Girona wróciła do rozgrywek, ale nie zdołała zbudować stabilnej pozycji na zapleczu elity. W kolejnych dekadach przemieszczała się między Segunda División, Tercera División i później utworzonymi niższymi szczeblami.

Klub nie przechodził w tym okresie fuzji ani formalnej reaktywacji. Zachował nazwę i ciągłość organizacyjną, choć jego pozycja sportowa oraz finansowa wielokrotnie się zmieniały.

Rozwój i najważniejsze okresy

Lata 1930–1936: szybki awans i pierwsza szansa na elitę

Pierwsze sześć lat przyniosło Gironie przejście od lokalnych rozgrywek do Segunda División. Podstawą rozwoju były wsparcie miasta, stadion Vista Alegre i rosnące zainteresowanie mieszkańców.

Sezon 1935/36 pozostawał przez dziesięciolecia jednym z najlepszych w historii klubu. Girona walczyła o wejście do Primera División, ale nie uzyskała awansu.

Wojna domowa przerwała proces sportowego wzrostu. Klub stracił możliwość regularnej rywalizacji, a infrastruktura została uszkodzona.

Lata 1939–1959: powojenna odbudowa

Po wojnie Girona próbowała odzyskać miejsce na zapleczu najwyższej ligi. Przez część lat 40. i 50. występowała w Segunda División, ale nie potrafiła stworzyć drużyny zdolnej do awansu.

Model funkcjonowania pozostawał lokalny. Wpływy zależały przede wszystkim od biletów, wsparcia miejscowych przedsiębiorców i sprzedaży zawodników.

W 1959 roku Girona spadła do Tercera División. Rozpoczął się długi okres poza drugim szczeblem, który zakończył się dopiero w 2008 roku.

Lata 1960–1996: Montilivi i dziesięciolecia w niższych ligach

W latach 60. klub zaczął przygotowywać przeprowadzkę ze starego Vista Alegre. Nowy Estadi Municipal de Montilivi otwarto w 1970 roku.

Zmiana stadionu nie przyniosła natychmiastowego awansu sportowego. Girona występowała głównie w Tercera División, Segunda División B i rozgrywkach regionalnych.

W 1980 roku, podczas obchodów 50-lecia, na Montilivi przyjechały między innymi Real Sociedad, Real Madryt i FC Barcelona. Mecze towarzyskie przyniosły zainteresowanie i wpływy, ale nie odwróciły długoterminowych problemów.

W latach 80. i 90. klub doświadczał spadków, deficytów i utraty części społecznego zainteresowania. Doszedł aż do Primera Catalana, czyli poziomu regionalnego.

Lata 1996–2008: odbudowa finansowa i powrót do futbolu zawodowego

Objęcie prezydentury przez Pere Saguera w sezonie 1996/97 zatrzymało pogłębianie się zadłużenia. Kolejne zarządy koncentrowały się na równoważeniu budżetu i stopniowym odzyskiwaniu pozycji sportowej.

W sezonie 1999/2000 Girona wróciła do Tercera División. W 2003 roku awansowała do Segunda División B, choć dwa lata później ponownie spadła.

Kolejny cykl zakończył się dwoma awansami. Najpierw klub wrócił do Segunda B, a w 2008 roku, po barażach z Barakaldo i Ceutą, wszedł do Segunda División. Był to powrót na drugi szczebel po 49 latach nieobecności.

Awans zmienił skalę działalności. Girona ponownie znalazła się w zawodowej strukturze LaLiga, zwiększyła wpływy medialne i rozpoczęła modernizację Montilivi.

Lata 2008–2013: utrzymanie i pierwsze baraże o LaLiga

Pierwsze sezony po powrocie do Segunda División były podporządkowane utrzymaniu. W 2009 i 2010 roku drużyna zapewniała sobie pozostanie na zapleczu w końcowych kolejkach.

Szczególnie dramatyczny był sezon 2009/10. Kiko Ratón wykorzystał rzut karny w 94. minucie ostatniego meczu z Realem Murcia, zapewniając klubowi utrzymanie.

W sezonie 2012/13 trener Rubi doprowadził zespół do baraży o LaLiga. Girona wyeliminowała Alcorcón, ale w finale przegrała z Almeríą.

Wynik pokazał, że klub może myśleć o najwyższej klasie, ale rozwój był nadal ograniczony sytuacją finansową.

Lata 2013–2017: postępowanie układowe i awans z Pablo Machínem

Przed sezonem 2013/14 Girona weszła w postępowanie dotyczące ochrony przed wierzycielami. Problemy finansowe zbiegły się ze słabymi wynikami.

Pablo Machín został trenerem w marcu 2014 roku. Zespół znajdował się wtedy od wielu tygodni w strefie spadkowej, ale uratował się w ostatniej kolejce.

W następnym sezonie Girona zdobyła 82 punkty. W ostatnim meczu z Lugo straciła jednak bezpośredni awans, a następnie odpadła w barażach z Realem Saragossa mimo zwycięstwa 3:0 w pierwszym spotkaniu.

W sezonie 2015/16 ponownie dotarła do finału baraży. Tym razem lepsza okazała się Osasuna.

4 czerwca 2017 roku Girona zremisowała z Realem Saragossa i zapewniła sobie drugie miejsce w Segunda División. Po 87 latach od założenia po raz pierwszy awansowała do Primera División.

Lata 2017–2019: pierwszy okres w LaLiga

W sierpniu 2017 roku City Football Group i Girona Football Group przejęły po 44,3 procent akcji. Później struktura została zmodyfikowana, ale operacja oznaczała wejście klubu do międzynarodowej sieci kapitałowej i sportowej.

Przed debiutem rozbudowano Montilivi, dodając tymczasowe trybuny i modernizując oświetlenie. Pierwsza drużyna rozpoczęła również treningi na obiektach w Caldes de Malavella.

W sezonie 2017/18 Girona zajęła 10. miejsce z 51 punktami. Najwyższym zwycięstwem było 6:0 nad Las Palmas, a Michael Olunga zdobył pierwszego hat-tricka klubu w LaLiga.

Drugi sezon zakończył się spadkiem. Girona zajęła 18. miejsce z 37 punktami, mimo że dotarła do ćwierćfinału Pucharu Króla.

W marcu 2019 roku zdobyła Superpuchar Katalonii, pokonując Barcelonę 1:0 po golu z rzutu karnego Cristhiana Stuaniego.

Lata 2019–2022: trzy próby powrotu

Po spadku Girona pozostała jednym z kandydatów do awansu. W sezonie 2019/20 zajęła piąte miejsce, a w barażach wyeliminowała Almeríę. W finale przegrała z Elche po bramce straconej w doliczonym czasie rewanżu.

Rok później ponownie dotarła do finału. Wygrała pierwszy mecz z Rayo Vallecano, ale przegrała rewanż na Montilivi 0:2.

Latem 2021 roku trenerem został Míchel Sánchez. Początek sezonu był słaby, lecz klub zachował zaufanie do szkoleniowca.

Girona zakończyła sezon zasadniczy na szóstym miejscu. W barażach pokonała Eibar, a następnie Tenerife. Zwycięstwo 3:1 na Wyspach Kanaryjskich 19 czerwca 2022 roku zapewniło powrót do LaLiga.

Lata 2022–2024: ofensywna drużyna i historyczne trzecie miejsce

W sezonie 2022/23 Girona zajęła 10. miejsce z 49 punktami. Do ostatnich kolejek pozostawała w walce o europejskie puchary.

Drużyna Míchela grała odważnie, utrzymywała piłkę i wprowadzała wielu zawodników między linie przeciwnika. W składzie ważne role odgrywali między innymi Aleix García, Arnau Martínez, Miguel Gutiérrez, Viktor Tsyhankov i Cristhian Stuani.

Sezon 2023/24 był najlepszy w historii. Girona przez część rozgrywek prowadziła w tabeli i po pierwszej rundzie miała 48 punktów. Pokonała Barcelonę 4:2 na wyjeździe, Atlético Madryt 4:3 oraz ponownie Barcelonę 4:2 na Montilivi.

Zespół zakończył ligę na trzecim miejscu z 81 punktami. Artem Dowbyk zdobył 24 bramki i został najlepszym strzelcem rozgrywek.

Wynik zapewnił pierwszy w historii udział Girony w europejskich pucharach i od razu kwalifikację do Ligi Mistrzów. W mieście zorganizowano przejazd drużyny oraz uroczystość na Plaça del Vi.

Sezon 2024/25: debiut w Lidze Mistrzów

Girona rozpoczęła europejską historię wyjazdowym meczem z Paris Saint-Germain. Przegrała 0:1 po golu straconym w końcowej fazie spotkania.

Pierwszym domowym przeciwnikiem był Feyenoord. David López zdobył pierwszą europejską bramkę w historii klubu, ale Girona przegrała 2:3.

Pierwsze zwycięstwo nastąpiło w spotkaniu ze Slovanem Bratysława. Girona wygrała na Montilivi 2:0 po trafieniach Miguela Gutiérreza i Juanpe.

Były to jedyne punkty zdobyte w rozgrywkach. Klub zakończył fazę ligową z jednym zwycięstwem i siedmioma porażkami.

Równoczesna rywalizacja w Europie i LaLiga ujawniła ograniczenia kadrowe. Girona zapewniła sobie utrzymanie dopiero przedostatniej kolejce, a sezon zakończyła w dolnej połowie tabeli.

Sezon 2025/26: od europejskich wspomnień do spadku

Girona rozpoczęła sezon z zamiarem odzyskania miejsca w górnej części tabeli. Zespół przez większość rozgrywek znajdował się jednak blisko strefy spadkowej.

Pierwszą połowę sezonu zakończył z niewielkim dorobkiem, a zimą zmagał się z problemami kadrowymi i zawodnikami oczekującymi na transfery.

W końcowej fazie Girona zdobywała pojedyncze punkty, ale nie odsunęła się od zagrożenia. Przed ostatnią kolejką musiała pokonać Elche na Montilivi.

Spotkanie zakończyło się remisem 1:1. Arnau Martínez wyrównał na początku drugiej połowy, lecz Girona nie zdobyła zwycięskiej bramki i spadła z LaLiga.

Klub zakończył sezon na 19. miejscu z 41 punktami. W 38 spotkaniach odniósł dziewięć zwycięstw, zanotował 14 remisów i poniósł 15 porażek. Strzelił 39 goli i stracił 55.

28 maja 2026 roku poinformowano o zakończeniu pracy Míchela. Trener prowadził zespół w 221 oficjalnych meczach.

Nowym szkoleniowcem został Quique Álvarez, wcześniej pracujący z Girona B. Podpisał kontrakt na jeden sezon i otrzymał zadanie powrotu do Primera División.

Sukcesy krajowe

Girona nie zdobyła mistrzostwa Hiszpanii, Pucharu Króla ani Superpucharu Hiszpanii. Jej najważniejsze krajowe osiągnięcia wynikają z miejsc ligowych, awansów i rekordowych sezonów.

Najwyższą pozycją w LaLiga jest trzecie miejsce z sezonu 2023/24. Girona zdobyła 81 punktów i przez znaczną część rozgrywek pozostawała w walce o pierwsze miejsce.

Sukces miał wyjątkowe znaczenie, ponieważ został osiągnięty w drugim sezonie po powrocie z Segunda División. Zespół wyprzedził między innymi Atlético Madryt, Athletic Club, Real Sociedad i Real Betis.

Najlepszym wynikiem w Pucharze Króla jest ćwierćfinał z sezonu 2018/19. Girona wyeliminowała Atlético Madryt dzięki większej liczbie bramek zdobytych na wyjeździe, a następnie przegrała dwumecz z Realem Madryt.

Klub dwukrotnie awansował do LaLiga. Pierwszy awans nastąpił w 2017 roku po zajęciu drugiego miejsca w Segunda División. Drugi został wywalczony w barażach w 2022 roku.

Wcześniejszym punktem zwrotnym był awans do Segunda División w 2008 roku. Zakończył 49-letnią nieobecność Girony na drugim szczeblu i rozpoczął trwałą obecność w futbolu zawodowym.

W rozgrywkach regionalnych Girona wygrała Superpuchar Katalonii w 2019 roku oraz Puchar Katalonii 2024/25. Finał Pucharu Katalonii z Espanyolem zakończył się bezbramkowym remisem, a Girona zwyciężyła po rzutach karnych.

Trofea regionalne mają znaczenie dla lokalnej tożsamości, ale nie należy ich stawiać na tym samym poziomie co mistrzostwo Hiszpanii lub krajowy puchar.

Występy międzynarodowe

Girona po raz pierwszy zakwalifikowała się do europejskich pucharów po zajęciu trzeciego miejsca w LaLiga w sezonie 2023/24.

Debiut nastąpił 18 września 2024 roku przeciwko Paris Saint-Germain. Girona długo utrzymywała bezbramkowy remis, lecz przegrała po bramce straconej w końcówce.

Pierwszy europejski mecz na Montilivi rozegrano z Feyenoordem. David López zdobył pierwszą bramkę klubu w rozgrywkach UEFA.

Pierwsze i dotychczas jedyne zwycięstwo Girona odniosła ze Slovanem Bratysława. Spotkanie zakończyło się wynikiem 2:0.

Klub rywalizował także z PSV Eindhoven, Sturmem Graz, Liverpoolem, Milanem i Arsenalem. Ostatni mecz fazy ligowej zakończył się porażką 1:2 z Arsenalem.

Girona zakończyła rozgrywki z trzema punktami, jednym zwycięstwem i siedmioma porażkami. Nie zakwalifikowała się do fazy pucharowej.

Wynik sportowy był słaby, ale sam udział zmienił skalę klubu. Montilivi po raz pierwszy gościło najważniejsze europejskie rozgrywki, wzrosły przychody, zainteresowanie sponsorów i międzynarodowa rozpoznawalność.

Debiut ujawnił również ograniczenia. Girona musiała dostosować stadion do wymogów UEFA, a część tymczasowych trybun nie mogła być wykorzystywana w europejskich spotkaniach.

Kolejnym problemem była szerokość kadry. Zespół jednocześnie mierzył się z kontuzjami, częstszymi meczami i koniecznością zastąpienia kilku liderów sezonu 2023/24.

Stadion i infrastruktura

Girona rozgrywa domowe mecze na Estadi Municipal de Montilivi. Obiekt znajduje się w południowo-wschodniej części miasta, w dzielnicy Montilivi.

Stadion jest obiektem miejskim zarządzanym operacyjnie przez klub. Nie należy przedstawiać go jako prywatnej własności Girona FC. Informacje miejskie określają go jako Estadi Municipal de Montilivi i wskazują Gironę jako zarządcę.

Montilivi otwarto 14 sierpnia 1970 roku. Stadion zastąpił Vista Alegre, na którym Girona występowała od początku działalności.

Pierwotny obiekt różnił się od współczesnego. Przez kolejne dekady przechodził modernizacje dotyczące trybun, oświetlenia, krzesełek, zaplecza medialnego i stref komercyjnych.

Po awansie do Segunda División w 2008 roku zmodernizowano widownię i dostosowano stadion do standardów futbolu zawodowego.

Przed debiutem w LaLiga w 2017 roku dodano tymczasowe trybuny za bramką oraz wzdłuż jednej strony boiska. Rozwiązanie pozwoliło zwiększyć liczbę widzów bez budowy całkowicie nowego obiektu.

W 2023 roku pojemność wzrosła do 14 624 miejsc. Osiągnięto ją dzięki dodatkowej trybunie oraz kolejnym zmianom układu sektorów.

Montilivi należy do mniejszych stadionów używanych przez kluby zawodowe w Hiszpanii. Bliskość trybun do boiska i kompaktowa konstrukcja pomagają jednak tworzyć intensywną atmosferę.

W okresie gry w Lidze Mistrzów część widowni musiała zostać wyłączona ze względu na zasady UEFA dotyczące konstrukcji tymczasowych. Nie oznaczało to trwałego zmniejszenia krajowej pojemności.

Klub przez wiele lat nie posiadał własnego rozbudowanego centrum treningowego. Pierwsza drużyna korzystała między innymi z obiektów w Caldes de Malavella, Riudarenes i Vilablareix.

W 2024 roku rozpoczęto użytkowanie Girona Football Academy by PUMA w Vilablareix. Pierwszy etap obejmuje dwa boiska z hybrydową murawą, szatnie, siłownię i biura.

Docelowy projekt zakłada siedem boisk i adaptację historycznego budynku La Massana na siedzibę instytucjonalną. Pełnej wizji nie należy jednak przedstawiać jako już ukończonej infrastruktury.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami Girony są czerwień i biel. Najbardziej tradycyjna koszulka zawiera pionowe pasy w obu kolorach.

Przez znaczną część historii podstawowy zestaw uzupełniały niebieskie spodenki. W sezonie 2026/27 klub ponownie wprowadził ten element, podkreślając, że był częścią typowego stroju przez ponad sześć dekad.

Dokładny układ pasów zmieniał się zależnie od sezonu. Klub stosował również wzory nawiązujące do miejskiej heraldyki, szersze lub węższe pasy oraz komplety z przewagą jednego koloru.

Herb Girony łączy nazwę klubu, czerwono-białe barwy, katalońską senyerę i elementy znaku miasta. Charakterystyczny motyw bywa potocznie interpretowany jako fale lub rzeki Girony, ale klub zaznacza, że takie wyjaśnienie nie ma jednoznacznego potwierdzenia historycznego.

W 2021 roku członkowie uczestniczyli w konsultacjach dotyczących nowej wersji herbu. Najwyżej oceniono zachowanie barw, senyery, nazwy i miejskiej symboliki.

Nowy znak został wprowadzony od lipca 2022 roku. Uproszczono część elementów i zwiększono czytelność nazwy „Girona”.

Określenie Blanquivermells oznacza biało-czerwonych. Słowo Gironins odnosi się zarówno do zawodników, jak i mieszkańców miasta lub regionu.

Przydomek Tozudos, czyli „Uparci”, jest związany z kolejnymi nieudanymi próbami awansu do LaLiga. Girona przegrywała baraże, ale wracała do rywalizacji aż do skutecznego sezonu 2016/17. (Página web oficial de LALIGA | LALIGA)

Współczesnym hasłem jest „Orgull Gironí”, czyli „Duma Girony”. Klub wykorzystuje je do podkreślania relacji z miastem, prowincją, lokalną kulturą i przedsiębiorstwami.

Styl gry i filozofia sportowa

Girona nie posiadała jednego stylu obowiązującego przez całą historię. Przez większość XX wieku sposób gry zależał od poziomu rozgrywek, krótkich kadencji trenerów i możliwości finansowych.

Pablo Machín stworzył pierwszy szeroko rozpoznawalny współczesny model. Jego zespół często grał trzema środkowymi obrońcami i wahadłowymi. Ważne były dośrodkowania, stałe fragmenty, bezpośrednie ataki i intensywność bez piłki.

System Machína pomagał maksymalizować możliwości kadry Segunda División. Po awansie został dostosowany do LaLiga, gdzie Girona potrafiła bronić niżej i szybko przenosić piłkę do napastników.

Najsilniejszą współczesną tożsamość zbudował Míchel Sánchez. Jego drużyna starała się rozpoczynać akcje krótkimi podaniami, tworzyć przewagę w środku i atakować poprzez wymianę pozycji.

Boczni obrońcy oraz skrzydłowi nie pozostawali stale przy linii. Miguel Gutiérrez często wchodził do środka pola, a Yan Couto poruszał się wysoko po prawej stronie.

Aleix García odpowiadał za kierunek rozegrania. Iván Martín, Yangel Herrera i inni pomocnicy pojawiali się między liniami, a napastnicy tworzyli miejsce dla wbiegających partnerów.

W sezonie 2023/24 Girona nie opierała się wyłącznie na posiadaniu piłki. Potrafiła również szybko atakować po odbiorze i wykorzystywać indywidualne umiejętności Savinho oraz Tsyhankova.

Po odejściu kilku liderów jakość wykonania spadła. Sezony 2024/25 i 2025/26 pokazały, że zachowanie podobnych zasad nie gwarantuje rezultatów bez odpowiedniego profilu zawodników.

Quique Álvarez zapowiedział odważny i rozpoznawalny styl, ale na dzień 29 czerwca 2026 roku nie poprowadził jeszcze pierwszej drużyny w oficjalnym meczu. Nie można więc przypisywać nowemu zespołowi ustalonego modelu taktycznego.

Akademia jest jednym z deklarowanych filarów projektu. Klub rozwija zespoły młodzieżowe, Girona B i własną metodologię treningową.

W ostatnich latach do pierwszej drużyny trafiali między innymi Arnau Martínez, Valery Fernández, Joel Roca i Ricard Artero. Nie wszyscy są wychowankami od najmłodszych kategorii, ale zostali rozwinięci w strukturze Girony.

Polityka transferowa jest powiązana z City Football Group. Girona korzystała z wypożyczeń, wspólnej wiedzy skautingowej i zawodników związanych z innymi klubami grupy.

Model pozwalał pozyskiwać piłkarzy, którzy w innych warunkach mogli być poza zasięgiem klubu. Jednocześnie rodził pytania o autonomię decyzji, trwałość kadry i zależność od szerszej sieci właścicielskiej.

Najważniejsi trenerzy

Josep Viñas

Josep Viñas był pierwszym trenerem Girona FC. Prowadził drużynę w inauguracyjnym okresie i wywalczył awans już w pierwszym sezonie.

Jego rola nie może być oceniana za pomocą współczesnych standardów profesjonalnego szkoleniowca. Łączył obowiązki sportowe z działalnością organizacyjną w lokalnym środowisku sędziowskim.

Raúl Agné

Raúl Agné prowadził Gironę w kilku okresach, w tym podczas awansu do Segunda División w 2008 roku.

Jego zespół przeszedł baraże z Barakaldo i Ceutą, przywracając klub do profesjonalnego futbolu po niemal pięciu dekadach.

Agné odegrał również ważną rolę w pierwszym sezonie na zapleczu elity. Nie zakończył go na stanowisku, ale wykonana praca pomogła klubowi utrzymać się w Segunda División.

Rubi

Rubi prowadził Gironę w sezonie 2012/13. Drużyna, która początkowo miała walczyć o utrzymanie, zakończyła rozgrywki w czołówce.

Girona dotarła do finału baraży o LaLiga, przegrywając dopiero z Almeríą. Była to pierwsza współczesna próba awansu i zapowiedź dalszego rozwoju.

Rubi preferował bardziej kombinacyjną grę niż część jego poprzedników. Zespół potrafił kontrolować piłkę i atakować większą liczbą zawodników.

Pablo Machín

Pablo Machín prowadził Gironę od marca 2014 do 2018 roku. Najpierw uratował zespół przed spadkiem, a następnie trzykrotnie walczył o awans.

W sezonie 2016/17 doprowadził klub do pierwszego wejścia do LaLiga. Rok później zajął 10. miejsce w debiutanckich rozgrywkach.

Machín stworzył system z trzema środkowymi obrońcami i aktywnymi wahadłowymi. Model był dostosowany do kadry i stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych w ówczesnej LaLiga.

Míchel Sánchez

Míchel prowadził Gironę od lata 2021 do maja 2026 roku. Łącznie zasiadał na ławce w 221 oficjalnych spotkaniach.

W pierwszym sezonie wywalczył awans do LaLiga. Następnie zajął 10. miejsce, a w sezonie 2023/24 doprowadził klub do trzeciej pozycji i Ligi Mistrzów.

Jego największym wpływem było stworzenie ofensywnego modelu gry oraz przekonanie zawodników, że klub może aktywnie rywalizować z krajową czołówką.

Míchel stał się jednym z symboli najbardziej udanego okresu w historii. Kadencja zakończyła się jednak spadkiem w 2026 roku.

Quique Álvarez

Quique Álvarez został trenerem pierwszej drużyny w czerwcu 2026 roku. Wcześniej przez dwa sezony prowadził Girona B.

Doprowadził rezerwy do awansu z Tercera RFEF i utrzymał je w Segunda RFEF. Klub uznał jego znajomość akademii oraz wewnętrznej struktury za ważną w okresie przebudowy.

Podpisał kontrakt na jeden sezon. Głównym zadaniem jest powrót do Primera División, ale na dzień aktualizacji nie rozegrał jeszcze oficjalnego meczu.

Najważniejsi zawodnicy

Domènec Balmanya

Domènec Balmanya był jednym z najważniejszych zawodników Girony przed wojną domową. Jego talent doprowadził do transferu do FC Barcelony.

Później został cenionym trenerem i prowadził między innymi Barcelonę oraz reprezentację Hiszpanii. Jego kariera pokazuje, że Girona rozwijała wartościowych zawodników jeszcze przed współczesnym okresem profesjonalnym.

Isidre Sala

Isidre Sala reprezentował Gironę od sezonu 1963/64 do 1975/76. Grał jako środkowy obrońca i należał do najważniejszych zawodników okresu obejmującego przeprowadzkę na Montilivi.

W 1968 roku znalazł się w szerokim kontekście przygotowań olimpijskiej reprezentacji Hiszpanii. Po zakończeniu gry został uhonorowany przez klub i katalońską federację.

Àlex Granell

Àlex Granell był wychowankiem regionalnego futbolu i kapitanem drużyny, która po raz pierwszy awansowała do LaLiga.

Jako środkowy pomocnik wykonywał stałe fragmenty, organizował rozegranie i reprezentował silną więź między zespołem a miastem.

Granell występował również w pierwszych dwóch sezonach Girony w najwyższej klasie. Jego znaczenie wynikało nie tylko z umiejętności, lecz także z lokalnej tożsamości.

Pere Pons

Pere Pons przeszedł przez akademię i stał się jednym z podstawowych pomocników zespołu Pablo Machína.

Odpowiadał za pressing, odbiór i zachowanie równowagi w środku pola. Uczestniczył w pierwszym awansie oraz debiutanckim sezonie w LaLiga.

Portu

Portu był jednym z najważniejszych zawodników ofensywnych podczas pierwszego okresu w LaLiga.

Jego szybkość, ruch bez piłki i umiejętność atakowania przestrzeni pasowały do systemu Machína. Strzelał ważne gole i tworzył sytuacje Cristhianowi Stuaniemu.

Po kilku latach poza klubem wrócił i uczestniczył w historycznym sezonie 2023/24. Zdobył między innymi dwie bramki w zwycięskim meczu z Barceloną, który potwierdził kwalifikację do Ligi Mistrzów.

Cristhian Stuani

Cristhian Stuani jest jednym z najważniejszych zawodników w historii Girony i jej rekordowym strzelcem.

Dołączył w 2017 roku, przed pierwszym sezonem w LaLiga. Od początku odpowiadał za dużą część bramek drużyny.

Pozostał w klubie po spadku w 2019 roku. Strzelał gole w kolejnych barażach, a w 2022 roku uczestniczył w powrocie do najwyższej ligi.

Zdobył zwycięską bramkę w Superpucharze Katalonii przeciwko Barcelonie. W sezonie 2023/24 pełnił rolę doświadczonego lidera i skutecznego rezerwowego.

Znaczenie Stuaniego obejmuje wyniki, wieloletnią lojalność oraz identyfikację z miastem i społecznością kibiców.

Juanpe Ramírez

Juanpe dołączył do Girony w 2016 roku. Uczestniczył w dwóch awansach do LaLiga, spadkach, przegranych barażach i kwalifikacji do Ligi Mistrzów.

Środkowy obrońca był ważnym zawodnikiem zarówno w systemie Machína, jak i Míchela. Pozostawał również jednym z liderów szatni.

Jego dziewięcioletni pobyt objął niemal całą przemianę Girony z klubu Segunda División w uczestnika Champions League.

Borja García

Borja García był jednym z głównych kreatywnych zawodników okresu pierwszego awansu.

Potrafił występować jako ofensywny pomocnik, skrzydłowy i zawodnik ustawiony między liniami. Jego podania oraz ruch pomagały łączyć pomoc z atakiem.

Pozostał ważną postacią również podczas kolejnych prób powrotu do Primera División.

Arnau Martínez

Arnau Martínez został wprowadzony do pierwszej drużyny jako młody obrońca. Potrafi grać na prawej stronie, w środku defensywy i w roli zawodnika przesuwającego się do pomocy.

Uczestniczył w awansie z 2022 roku, trzecim miejscu w LaLiga i debiucie w Lidze Mistrzów.

W ostatnim meczu sezonu 2025/26 zdobył bramkę przeciwko Elche, która podtrzymała nadzieję na utrzymanie, ale remis nie wystarczył do uniknięcia spadku.

Aleix García

Aleix García był centralną postacią środka pola drużyny Míchela.

Odpowiadał za rozpoczynanie akcji, zmianę kierunku gry i podania przełamujące kolejne linie. Jego rola miała kluczowe znaczenie dla sposobu budowania ataków.

W sezonie 2023/24 był jednym z liderów zespołu, który zajął trzecie miejsce. Po zakończeniu rozgrywek odszedł do Bayeru Leverkusen.

Savinho

Savinho występował w Gironie na zasadzie wypożyczenia w sezonie 2023/24.

Brazylijski skrzydłowy zapewniał drybling, szybkość i zdolność do tworzenia przewagi jeden na jednego. Szczególnie groźny był po lewej stronie.

Po najlepszym sezonie w historii klubu trafił do Manchesteru City. Jego pobyt pokazuje korzyści i ograniczenia wieloklubowego modelu: Girona korzystała z wyjątkowego talentu, ale nie mogła budować wokół niego projektu na kolejne lata.

Artem Dowbyk

Artem Dowbyk dołączył przed sezonem 2023/24 i natychmiast stał się podstawowym napastnikiem.

Zdobył 24 gole w LaLiga i wygrał klasyfikację najlepszych strzelców. Łączył siłę fizyczną, grę tyłem do bramki i skuteczność w polu karnym.

Po jednym sezonie odszedł do Romy. Jego gole były jednym z głównych powodów kwalifikacji Girony do Ligi Mistrzów.

Kibice i kultura klubu

Społeczność Girony jest związana z miastem oraz szerszym obszarem prowincji. Klub nie posiada historycznie tak dużej bazy kibiców jak Barcelona lub Espanyol, ale jego rozwój sportowy znacząco zwiększył lokalne zainteresowanie.

Montilivi jest niewielkim stadionem, dzięki czemu publiczność znajduje się blisko boiska. W ważnych spotkaniach zwarte trybuny pomagają tworzyć atmosferę większą, niż wskazywałaby sama pojemność.

Podstawowymi symbolami na trybunach są czerwono-białe koszulki, flagi Katalonii i elementy odnoszące się do miasta.

Hasło „Orgull Gironí” ma podkreślać dumę z miasta, regionu, lokalnej kultury, krajobrazu i przedsiębiorczości. Nie dotyczy wyłącznie wyników pierwszej drużyny.

W sezonie 2023/24 Girona miała 9700 posiadaczy karnetów i około 13 tysięcy członków. Liczby te były rekordowe w historii organizacji i zbliżały się do możliwości niewielkiego stadionu.

Po kwalifikacji do Ligi Mistrzów odbył się przejazd ulicami miasta zakończony uroczystością przed ratuszem na Plaça del Vi. W wydarzeniu uczestniczyli zawodnicy, sztab i mieszkańcy.

Spadek w 2026 roku również pokazał siłę relacji z publicznością. Ostatni mecz z Elche został wyprzedany, a klub zachęcał kibiców do stworzenia czerwono-białej oprawy.

Girona prowadzi fundację oraz projekty społeczne, edukacyjne i integracyjne. Uczestniczy między innymi w LaLiga Genuine, przeznaczonej dla zawodników z niepełnosprawnością intelektualną.

Ocena działalności społecznej nie powinna opierać się wyłącznie na komunikatach promocyjnych. Istotne są także liczba uczestników, ciągłość programów i udział lokalnych instytucji.

Rywalizacje i derby

RCD Espanyol

Mecze Girony z RCD Espanyol są współcześnie określane jako derby katalońskie. Oba kluby regularnie spotykały się w LaLiga i Segunda División.

Rywalizacja nie ma jednak tak długiej i ugruntowanej historii jak derby Barcelony między Espanyolem i FC Barceloną. Jej intensywność wzrosła dopiero wraz z wejściem Girony do najwyższej klasy.

Bliskość geograficzna, walka o pozycję drugiego lub trzeciego katalońskiego klubu oraz transfery zawodników zwiększały znaczenie spotkań.

Część obserwatorów uważa rywalizację za stosunkowo nową i rozwiniętą szybciej w mediach oraz wśród części kibiców niż na podstawie wieloletnich konfliktów historycznych.

FC Barcelona

Spotkania z FC Barceloną mają dla Girony znaczenie prestiżowe i regionalne. Nie są jednak klasycznymi derbami miejskimi ani rywalizacją o porównywalnej historii.

Przez wiele dekad oba zespoły znajdowały się na zupełnie innych poziomach sportowych. Regularne mecze ligowe rozpoczęły się dopiero po awansie Girony w 2017 roku.

Szczególne znaczenie miały dwa zwycięstwa 4:2 w sezonie 2023/24. Pierwsze pozwoliło Gironie objąć prowadzenie w tabeli, a drugie przypieczętowało kwalifikację do Ligi Mistrzów.

Girona pokonała Barcelonę także w Superpucharze Katalonii w 2019 roku.

Historyczni przeciwnicy regionalni

Przed wejściem do futbolu zawodowego Girona częściej mierzyła się z UE Figueres, Gimnàstic de Tarragona, CE Sabadell i innymi katalońskimi klubami niż z Barceloną lub Espanyolem.

Znaczenie tych spotkań zależało od aktualnego poziomu rozgrywek. Nie ma jednego regionalnego przeciwnika, którego można bez zastrzeżeń określić jako odwiecznego największego rywala przez całą historię Girony.

Rywalizacje z klubami niższych lig osłabły, gdy Girona na dłużej weszła do Segunda División i LaLiga.

Organizacja i model funkcjonowania

Girona FC działa jako Sociedad Anónima Deportiva. Oznacza to, że formalną kontrolę sprawują akcjonariusze, a nie ogół członków lub posiadaczy karnetów.

Członkowie korzystają z praw związanych z biletami, zniżkami i uczestnictwem w wybranych konsultacjach. Nie wybierają jednak prezesa w powszechnych wyborach.

W 2020 roku oficjalna struktura obejmowała 47 procent akcji City Football Group, 35 procent należące do Marcelo Claure oraz 16 procent Girona Football Group związanej z Pere Guardiolą. Pozostała część znajdowała się u drobniejszych akcjonariuszy.

Na walnym zgromadzeniu w grudniu 2025 roku reprezentowane były City Football Group Midco, MC Girona LLC, Montilivi LTD i Joaquim Boadas de Quintana. Podmioty te reprezentowały łącznie ponad 99 procent kapitału. Klub nie podał w tym komunikacie pełnego aktualnego procentowego podziału między nimi, dlatego nie należy automatycznie zakładać, że struktura z 2020 roku pozostała całkowicie niezmieniona.

Pere Guardiola pełni funkcję przewodniczącego rady dyrektorów. Delfí Geli jest prezesem instytucjonalnym i reprezentuje klub między innymi podczas prezentacji sportowych.

Ignasi Mas-Bagà odpowiada za bieżące zarządzanie jako dyrektor generalny. Quique Cárcel kieruje obszarem sportowym.

Model przychodów obejmuje prawa medialne, wpływy UEFA, sponsoring, bilety, hospitality, sprzedaż produktów i transfery zawodników.

Przychody z Ligi Mistrzów miały istotne znaczenie dla wyniku roku 2024/25. Po zakończeniu udziału w europejskich rozgrywkach budżet został wyraźnie zmniejszony.

Girona korzysta ze współpracy z City Football Group w zakresie skautingu, analizy, metodologii i rozwoju infrastruktury. Zakres tej współpracy podlega jednak regulacjom UEFA, gdy dwa powiązane kluby kwalifikują się do tych samych rozgrywek.

Akademia obejmuje zespoły dziecięce i młodzieżowe, Girona B, sekcję kobiecą oraz drużynę Genuine.

Girona B awansowała do Segunda RFEF i utrzymała się na tym poziomie w sezonie 2025/26. Zespół ma stanowić bezpośrednie zaplecze pierwszej drużyny, szczególnie po spadku i potrzebie kontroli kosztów.

Nowe centrum treningowe w Vilablareix ma stopniowo integrować pierwsze zespoły, akademię i działalność instytucjonalną. Pełna realizacja projektu będzie zależeć od kolejnych etapów inwestycji.

Obecna sytuacja klubu

STAN_NA: 2026-06-29

Girona FC przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División. Klub spadł z LaLiga po czterech kolejnych sezonach w najwyższej klasie.

Sezon 2025/26 zakończył na 19. miejscu z 41 punktami. Bilans obejmował dziewięć zwycięstw, 14 remisów, 15 porażek oraz 39 zdobytych i 55 straconych bramek.

O spadku zdecydowała ostatnia kolejka. Girona potrzebowała zwycięstwa nad Elche, ale zremisowała na Montilivi 1:1.

Po zakończeniu sezonu Míchel Sánchez odszedł z klubu. Jego kadencja obejmowała awans, trzecie miejsce, udział w Lidze Mistrzów i późniejszy spadek.

Nowym trenerem został Quique Álvarez. Podpisał kontrakt na jeden sezon, a pomagać mu mają Òscar Álvarez i Jordi Balcells.

Zatrudnienie trenera rezerw wskazuje na zamiar zachowania części dotychczasowej metodologii oraz zwiększenia roli zawodników rozwijanych wewnątrz organizacji.

Pierwsze treningi przed sezonem 2026/27 zaplanowano na 8 lipca w Girona Football Academy by PUMA. W programie przygotowań znajdują się mecze między innymi z UE Olot, CD Castellón i Arsenalem.

Najważniejszym celem jest natychmiastowy powrót do LaLiga. Władze klubu otwarcie określają awans jako priorytet, ale podkreślają również trudność Segunda División.

Pierwszym wyzwaniem będzie przebudowa kadry. Spadek zwykle powoduje odejście części zawodników, obniżenie limitu płacowego i konieczność dostosowania kontraktów do niższych przychodów.

Drugim problemem jest zmiana modelu gry po pięciu latach pracy Míchela. Quique Álvarez musi zachować elementy rozpoznawalnej tożsamości, a jednocześnie przygotować drużynę do bardziej fizycznych i bezpośrednich spotkań Segunda División.

Klub zachowuje wsparcie głównych akcjonariuszy. Pere Guardiola deklarował, że środki nie były wypłacane w formie dywidend, lecz inwestowane w drużynę i rozwój organizacji. Jest to stanowisko władz klubu, które należy odróżnić od niezależnej oceny efektywności inwestycji.

Infrastruktura jest obecnie silniejsza niż podczas wcześniejszych pobytów w Segunda División. Girona posiada rozwijane centrum treningowe, większą bazę członków i doświadczenie zdobyte w LaLiga oraz Champions League.

Spadek może jednak osłabić zainteresowanie sponsorów, wpływy telewizyjne i możliwość zatrzymania zawodników o najwyższej wartości rynkowej.