Getafe Club de Fútbol

Wprowadzenie

Getafe Club de Fútbol jest klubem piłkarskim z miasta Getafe, położonego na południe od Madrytu. Pierwsza drużyna występuje w LaLiga, a domowe spotkania rozgrywa na miejskim stadionie Coliseum.

Obecny klub powstał w 1983 roku po rozwiązaniu wcześniejszego Club Getafe Deportivo. W lokalnej pamięci jego historia jest jednak łączona również z organizacjami działającymi w mieście od lat 20. i 40. XX wieku. Rozróżnienie między tradycją futbolową a formalną ciągłością prawną jest istotne, ponieważ oficjalne zestawienia przyjmują rok 1983.

Getafe po raz pierwszy awansowało do najwyższej ligi w 2004 roku. W ciągu kilku kolejnych sezonów przeszło drogę od debiutanta do dwukrotnego finalisty Pucharu Króla i ćwierćfinalisty Pucharu UEFA. Szczególne miejsce w historii zajmuje dramatyczny dwumecz z Bayernem Monachium w 2008 roku.

Klub nie posiada mistrzostwa Hiszpanii ani dużego pucharu, ale zbudował trwałą pozycję w profesjonalnym futbolu. Najlepszym wynikiem ligowym pozostaje piąte miejsce z sezonu 2018/19, gdy drużyna José Bordalása do końcowych kolejek walczyła o kwalifikację do Ligi Mistrzów.

Getafe jest kojarzone z niebieskimi barwami, określeniem Azulones i pragmatycznym podejściem do rywalizacji. Najbardziej charakterystyczne drużyny klubu opierały się na zwartej organizacji, wysokiej intensywności pojedynków, stałych fragmentach oraz szybkim przenoszeniu gry w pobliże bramki przeciwnika.

Historia Getafe jest ważna również jako przykład rozwoju klubu z przemysłowego miasta pozostającego w cieniu dwóch globalnych marek z Madrytu. Organizacja zbudowała własną publiczność, stadionową kulturę i sportową rozpoznawalność mimo ograniczonego rynku lokalnego oraz mniejszego budżetu.

Powstanie klubu

Piłkarska tradycja w Getafe jest starsza od obecnego klubu. W 1923 roku powstało Sociedad Getafe Deportivo, które uczestniczyło w rozgrywkach regionalnych. Organizacja przestała działać w 1933 roku, dlatego nie zachowała nieprzerwanej ciągłości z późniejszymi podmiotami.

W grudniu 1945 roku grupa miejscowych sympatyków rozpoczęła działania prowadzące do utworzenia nowego zespołu. Club Getafe Deportivo został oficjalnie powołany 24 lutego 1946 roku.

Nowa organizacja przejęła nazwę, niebieskie barwy, herb i część symboliki wcześniejszego środowiska futbolowego. Nie oznaczało to jednak prawnego reaktywowania klubu rozwiązanego w 1933 roku.

Pochodzenie niebieskich barw nie jest bezspornie udokumentowane. Jedna z miejscowych tradycji wiąże je z roboczymi kombinezonami pracowników przemysłu i budownictwa. Druga odwołuje się do niebieskiego płaszcza Virgen de los Ángeles, patronki Getafe. Obie wersje funkcjonują w narracji klubowej, lecz nie zachował się dokument rozstrzygający spór.

Club Getafe Deportivo rozgrywał spotkania na kolejnych lokalnych boiskach, a od 1970 roku korzystał ze stadionu Las Margaritas. Z czasem awansował do ogólnokrajowego systemu ligowego i dotarł na poziom Segunda División.

Pod koniec sezonu 1982/83 klub znalazł się w poważnym kryzysie finansowym. Zadłużenie i brak możliwości dalszego funkcjonowania doprowadziły do rozwiązania organizacji.

Zaplecze sportowe, część zawodników oraz środowisko działaczy zostały włączone do Club Deportivo Getafe Promesas. Podmiot ten powstał wcześniej z połączenia drużyny rezerw i Club Peña Getafe.

8 lipca 1983 roku Getafe Promesas przyjęło nazwę Getafe Club de Fútbol. Jest to oficjalna data założenia obecnego klubu.

Getafe CF zdecydowało się zachować niebieskie barwy oraz lokalną tradycję poprzednika. Rozpoczęło jednak działalność na niskim poziomie regionalnym, ponieważ nie odziedziczyło miejsca rozwiązanego Club Getafe Deportivo w profesjonalnych rozgrywkach.

Pierwsze lata działalności

Obecne Getafe rozpoczęło rywalizację w rozgrywkach regionalnych. W pierwszych sezonach organizacja skupiała się na odbudowie struktur, pozyskiwaniu miejscowych zawodników i odzyskaniu miejsca w ogólnokrajowym systemie ligowym.

Seria kolejnych awansów pozwoliła drużynie przejść przez kategorie regionalne, Tercera División i Segunda División B. Szybki rozwój potwierdził, że miasto zachowało społeczne oraz organizacyjne zaplecze po upadku poprzedniego klubu.

Pierwszym podstawowym obiektem obecnego Getafe był Estadio Municipal Las Margaritas. Stadion służył wcześniej Club Getafe Deportivo i stanowił naturalne centrum odradzającej się społeczności.

W sezonie 1993/94 Getafe wywalczyło awans do Segunda División po udanej rywalizacji barażowej z Recreativo de Huelva, Deportivo Alavés i Figueres. Był to pierwszy powrót miasta na drugi poziom od rozwiązania poprzedniego klubu.

Pobyt w profesjonalnych rozgrywkach nie był jeszcze stabilny. Getafe doświadczało kolejnych spadków i awansów między Segunda División a Segunda División B.

W 1996 roku klub został przekształcony w Sociedad Anónima Deportiva. Zmiana formy prawnej dostosowała organizację do przepisów obowiązujących w hiszpańskim futbolu zawodowym.

W tym samym okresie drużyna opuściła Las Margaritas. W latach 1996–1998 występowała tymczasowo na Estadio Juan de la Cierva, oczekując na ukończenie nowego stadionu.

Coliseum otwarto 30 sierpnia 1998 roku. Obiekt zapewniał warunki odpowiadające rosnącym ambicjom klubu, choć pierwsza drużyna nadal musiała walczyć o trwałą pozycję na drugim szczeblu.

W 1999 roku Getafe ponownie awansowało do Segunda División, ale szybko wróciło do niższej ligi. Kolejny awans w 2002 roku rozpoczął proces prowadzący bezpośrednio do historycznego wejścia do LaLiga.

Rozwój i najważniejsze okresy

### Lata 1983–1993: odbudowa od rozgrywek regionalnych

Getafe CF rozpoczęło działalność jako nowy podmiot korzystający z tradycji i zaplecza wcześniejszego klubu. Brak miejsca w profesjonalnych ligach wymuszał przechodzenie przez kolejne poziomy od podstaw.

Najważniejszym zadaniem było zachowanie społecznego zainteresowania futbolem po rozwiązaniu Club Getafe Deportivo. Niebieskie barwy, nazwa miasta i powrót na Las Margaritas pomogły budować poczucie ciągłości.

Stopniowe awanse doprowadziły klub do Segunda División B. W pierwszej dekadzie istnienia Getafe odzyskało pozycję jednego z istotnych zespołów południowej części aglomeracji Madrytu.

### Lata 1993–2002: między Segunda División a Segunda B

Awans z 1994 roku po barażach był pierwszym dużym sukcesem obecnej organizacji. Getafe znalazło się w futbolu zawodowym, lecz brak stabilnych przychodów i odpowiednio szerokiej kadry utrudniał utrzymanie.

Kolejne sezony przynosiły spadki, powroty i zmiany trenerów. Klub nie mógł jeszcze zbudować ciągłości porównywalnej z późniejszym okresem w LaLiga.

Przekształcenie w sportową spółkę akcyjną w 1996 roku zmieniło formalny model zarządzania. Przeprowadzka na Juan de la Cierva, a następnie otwarcie Coliseum, zapewniły organizacji nową bazę infrastrukturalną.

Awans do Segunda División w 2002 roku rozpoczął bardziej stabilny etap. Klub był już przygotowany do stopniowego zwiększania budżetu i profesjonalizacji pionu sportowego.

### Lata 2002–2004: droga do Primera División

Prezes Ángel Torres objął kierownictwo klubu w 2002 roku. Getafe budowało drużynę łączącą doświadczonych zawodników z piłkarzami szukającymi możliwości regularnej gry.

Ważnymi postaciami byli Gheorghe Craioveanu, David Belenguer i Sergio Pachón. Drużynę prowadził Josu Uribe.

Awans został przypieczętowany w 2004 roku podczas wyjazdowego spotkania z Tenerife. Getafe wygrało 5:3, a Pachón zdobył cztery bramki i miał udział przy trafieniu samobójczym gospodarzy.

Po 21 latach od powstania obecny klub po raz pierwszy znalazł się w najwyższej klasie rozgrywkowej.

### Sezon 2004/05: debiut w LaLiga

Pierwszym trenerem Getafe w Primera División został Quique Sánchez Flores. Celem było utrzymanie, a zespół zapewnił je sobie przed końcowymi kolejkami.

Getafe potrafiło pokonać na Coliseum między innymi broniącą mistrzostwa Valencię i Real Madryt. Wyniki pokazały, że klub nie zamierza ograniczać się do krótkiego pobytu w elicie.

Po sezonie Sánchez Flores odszedł do Valencii. Getafe szukało kolejnego trenera zdolnego utrzymać sportowy rozwój.

### Lata 2005–2007: Schuster i pierwszy finał

Bernd Schuster prowadził drużynę przez dwa sezony. Getafe dwukrotnie zajmowało dziewiąte miejsce, budując reputację dobrze zorganizowanego i trudnego przeciwnika.

W Pucharze Króla 2006/07 zespół dotarł do półfinału z Barceloną. Po porażce 2:5 w pierwszym spotkaniu wygrał rewanż 4:0 na Coliseum.

Odrobienie trzybramkowej straty stało się jednym z najważniejszych meczów w historii klubu. Getafe awansowało do pierwszego finału krajowego pucharu.

W finale na Santiago Bernabéu przegrało z Sevillą 0:1. Sam udział zapewnił jednak pierwszą kwalifikację do rozgrywek UEFA, ponieważ Sevilla uzyskała miejsce w Lidze Mistrzów.

### Sezon 2007/08: europejski przełom i drugi finał

Michael Laudrup objął drużynę po Schusterze. Jego Getafe grało bardziej kombinacyjnie i odważniej utrzymywało piłkę niż wiele wcześniejszych zespołów klubu.

W debiutanckiej kampanii Pucharu UEFA Getafe pokonało Tottenham Hotspur na White Hart Lane i wygrało swoją grupę. Następnie wyeliminowało AEK Ateny oraz Benficę.

W ćwierćfinale rywalem był Bayern Monachium. Pierwsze spotkanie w Niemczech zakończyło się remisem 1:1.

W rewanżu Getafe przez większość meczu grało w osłabieniu, a mimo to prowadziło po dogrywce 3:1. Dwa późne gole Luki Toniego dały Bayernowi remis 3:3 i awans dzięki zasadzie bramek wyjazdowych.

Kilka dni później Getafe wystąpiło w drugim kolejnym finale Pucharu Króla. Przegrało z Valencią 1:3 na Vicente Calderón.

Sezon nie przyniósł trofeum, ale ustanowił międzynarodową reputację klubu. Był również najbardziej intensywną kampanią w jego historii pod względem liczby ważnych spotkań.

### Lata 2008–2011: Míchel i drugi awans do Europy

Początek sezonu 2008/09 pod wodzą Víctora Muñoza był trudny. W końcowej części rozgrywek zespół przejął Míchel i zapewnił mu utrzymanie.

W następnym sezonie Getafe zajęło szóste miejsce, będące wówczas najlepszym wynikiem ligowym klubu. Zakwalifikowało się do Ligi Europy.

W kampanii 2010/11 rywalizowało w grupie ze Stuttgartem, Young Boys i Odense. Nie awansowało do fazy pucharowej.

Połączenie ligi, pucharu i meczów międzynarodowych obciążyło kadrę. Wyniki krajowe pogorszyły się, a po sezonie zakończono współpracę z Míchelem.

### Lata 2011–2016: stopniowe osłabienie i spadek

Luis García Plaza prowadził Getafe przez niemal trzy sezony. Początkowo zespół zajmował bezpieczne miejsca w środku tabeli.

Z czasem pogarszała się regularność, a kadra była często przebudowywana. W sezonie 2013/14 Cosmin Contra przejął drużynę zagrożoną spadkiem i zapewnił utrzymanie.

Kolejne zmiany trenerskie nie przyniosły trwałego rozwiązania. Quique Sánchez Flores wrócił na krótko, a później zespół prowadzili Pablo Franco, Fran Escribá i Juan Eduardo Esnáider.

W sezonie 2015/16 Getafe zajęło miejsce spadkowe. Była to pierwsza degradacja od historycznego awansu w 2004 roku.

### Sezon 2016/17: natychmiastowy powrót z Bordalásem

Początek sezonu w Segunda División był słaby. We wrześniu 2016 roku trenerem został José Bordalás, gdy Getafe znajdowało się w dolnej części tabeli.

Nowy szkoleniowiec poprawił organizację defensywną, przygotowanie do pojedynków i zdolność zdobywania punktów w wyrównanych meczach.

Getafe zakończyło sezon zasadniczy na trzecim miejscu. W barażach wyeliminowało Huescę, a w finale pokonało Tenerife.

Powrót nastąpił po jednym sezonie nieobecności i rozpoczął najważniejszą kadencję trenerską w historii klubu.

### Lata 2017–2021: najlepszy wynik ligowy i trzecia kampania europejska

W pierwszym sezonie po awansie Getafe zajęło ósme miejsce. Drużyna szybko dostosowała się do LaLiga dzięki zwartej obronie i skuteczności w bezpośrednich atakach.

W sezonie 2018/19 Getafe długo zajmowało miejsce premiowane awansem do Ligi Mistrzów. Ostatecznie zakończyło rozgrywki na piątej pozycji.

Był to najlepszy wynik ligowy w historii klubu. Jaime Mata zdobył 14 bramek w LaLiga, Jorge Molina 14, a Djené kierował jedną z najskuteczniejszych defensyw rozgrywek.

W Lidze Europy 2019/20 Getafe wyszło z grupy i wyeliminowało Ajax, wygrywając dwumecz 3:2. Ze względu na pandemię 1/8 finału przeciwko Interowi rozegrano jako jedno spotkanie na neutralnym stadionie.

Inter wygrał 2:0. Getafe zakończyło europejską kampanię bez awansu do ćwierćfinału, lecz ponownie pokazało zdolność rywalizowania z klubami o znacznie większych budżetach.

Bordalás odszedł po sezonie 2020/21. Jego pierwsza kadencja obejmowała awans, stabilizację, klubowy rekord ligowy i udział w europejskich pucharach.

### Lata 2021–2023: częste zmiany i walka o utrzymanie

Míchel rozpoczął drugi okres pracy w 2021 roku, lecz został zwolniony po bardzo słabym początku sezonu.

Quique Sánchez Flores po raz trzeci objął zespół i wyprowadził go ze strefy spadkowej. W kolejnym sezonie wyniki ponownie się pogorszyły.

W kwietniu 2023 roku do klubu wrócił José Bordalás. Getafe zapewniło sobie utrzymanie w ostatniej kolejce po remisie z Realem Valladolid.

Powrót trenera przywrócił znajomy model organizacyjny oraz poprawił ciągłość wyników.

### Lata 2023–2026: odbudowa i kwalifikacja do Conference League

Getafe stopniowo odbudowywało pozycję w środku tabeli. Bordalás ponownie oparł zespół na intensywności, kompaktowej obronie i selektywnym wzmacnianiu kadry.

W sezonie 2023/24 Borja Mayoral zdobył 15 ligowych bramek i został pierwszym piłkarzem Getafe wyróżnionym Trofeo Zarra dla najlepszego hiszpańskiego strzelca LaLiga.

Rozgrywki 2025/26 przyniosły jeden z najlepszych wyników w historii. Getafe zajęło siódme miejsce z 51 punktami.

Zespół odniósł 15 zwycięstw, zanotował sześć remisów i poniósł 17 porażek. Strzelił 32 gole, a stracił 38.

Zwycięstwo 1:0 nad Osasuną w ostatniej kolejce zapewniło kwalifikację do rundy play-off Ligi Konferencji UEFA 2026/27.

W czerwcu 2026 roku Bordalás przedłużył kontrakt do 2028 roku. Decyzja potwierdziła zamiar zachowania ciągłości przed kolejnym powrotem do rozgrywek europejskich.

Sukcesy krajowe

Getafe nie zdobyło dotychczas mistrzostwa Hiszpanii, Pucharu Króla ani Superpucharu Hiszpanii. Najważniejsze osiągnięcia krajowe obejmują dwa finały pucharowe, wysokie miejsca w LaLiga i kolejne awanse.

Pierwszy finał Pucharu Króla rozegrano w 2007 roku. Getafe awansowało po historycznym zwycięstwie 4:0 nad Barceloną, odrabiając straty z pierwszego półfinału.

W decydującym spotkaniu Sevilla wygrała 1:0. Getafe stworzyło sytuacje bramkowe, ale nie zdołało odpowiedzieć na trafienie Frédérica Kanouté.

Rok później klub ponownie dotarł do finału. Valencia szybko objęła prowadzenie 2:0, a Esteban Granero zmniejszył stratę z rzutu karnego. Ostatecznie Getafe przegrało 1:3.

Dwa kolejne finały pozostają największym krajowym osiągnięciem pucharowym. Pokazały również, że sukces z 2007 roku nie był wyłącznie jednorazowym wynikiem.

Najlepszą pozycją w LaLiga jest piąte miejsce z sezonu 2018/19. Getafe zdobyło wtedy 59 punktów i do ostatnich kolejek walczyło o kwalifikację do Ligi Mistrzów.

Szóste miejsce z sezonu 2009/10 było wcześniejszym rekordem. Drużyna Míchela zdobyła 58 punktów i po raz drugi w historii uzyskała prawo gry w europejskich pucharach.

Siódma pozycja w sezonie 2025/26 zapewniła kwalifikację do Ligi Konferencji. Wynik został osiągnięty przy 32 zdobytych bramkach, co podkreśla znaczenie organizacji defensywnej i skuteczności w wyrównanych meczach.

Ważną częścią historii są awanse. Getafe weszło do Segunda División w 1994, 1999 i 2002 roku, a do LaLiga w 2004 i 2017 roku.

Szczególne znaczenie posiadał awans z 2004 roku, ponieważ był pierwszym wejściem obecnej organizacji do najwyższej ligi. Powrót z 2017 roku zapobiegł dłuższemu kryzysowi po spadku i rozpoczął najlepszy okres ligowy.

Występy międzynarodowe

Getafe trzykrotnie występowało dotychczas w zakończonych kampaniach europejskich. Najlepszym wynikiem był ćwierćfinał Pucharu UEFA w sezonie 2007/08.

Debiut nastąpił dzięki finałowi Pucharu Króla z 2007 roku. Getafe rozpoczęło od eliminacji Twente, a następnie awansowało do fazy grupowej.

Jednym z najważniejszych wyników było zwycięstwo 2:1 nad Tottenhamem Hotspur w Londynie. Getafe zostało pierwszym od wielu lat zespołem przyjezdnym, który wygrał europejski mecz na White Hart Lane.

Zwycięstwo nad Anderlechtem zapewniło pierwsze miejsce w grupie. W fazie pucharowej Getafe wyeliminowało AEK Ateny i Benficę.

W ćwierćfinale pierwsze spotkanie z Bayernem Monachium zakończyło się remisem 1:1. Cosmin Contra zdobył bramkę dla Getafe.

Rewanż na Coliseum przeszedł do historii europejskich pucharów. Getafe szybko straciło Rubéna de la Reda po czerwonej kartce, lecz mimo gry w osłabieniu objęło prowadzenie.

Po 90 minutach było 1:1. W dogrywce Getafe zdobyło dwie bramki i prowadziło 3:1, ale Bayern wyrównał po dwóch późnych trafieniach Luki Toniego.

Dwumecz zakończył się wynikiem 4:4, a Bayern awansował dzięki większej liczbie bramek zdobytych na wyjeździe. Getafe odpadło bez porażki w obu spotkaniach.

Druga kampania przypadła na sezon 2010/11. Getafe rywalizowało w Lidze Europy ze Stuttgartem, Young Boys i Odense.

Drużyna nie awansowała z grupy. Łączenie europejskich spotkań z ligą okazało się trudne dla kadry, która nie miała porównywalnej głębi z największymi hiszpańskimi klubami.

Trzeci udział rozpoczął się w sezonie 2019/20. Getafe wyszło z grupy, a w 1/16 finału trafiło na Ajax.

Zwycięstwo 2:0 na Coliseum oraz porażka 1:2 w Amsterdamie dały Getafe awans wynikiem 3:2. Wyeliminowanie półfinalisty poprzedniej edycji Ligi Mistrzów należało do największych osiągnięć drużyny Bordalása.

Pandemia doprowadziła do zmiany formatu kolejnej rundy. Getafe rozegrało z Interem Mediolan jedno spotkanie na neutralnym stadionie i przegrało 0:2.

Siódme miejsce w sezonie 2025/26 zapewniło klubowi udział w rundzie play-off Ligi Konferencji 2026/27. Według stanu na 30 czerwca 2026 roku przeciwnik nie został jeszcze wyłoniony, a Getafe nie ma zagwarantowanego miejsca w fazie ligowej.

Europejskie kampanie zwiększyły międzynarodową rozpoznawalność klubu. Pokazały również, że zwarta organizacja i przygotowanie do pojedynczych spotkań mogą ograniczać przewagę rywali dysponujących większymi budżetami.

Stadion i infrastruktura

Getafe rozgrywa domowe spotkania na stadionie Coliseum. Obiekt znajduje się przy Avenida Teresa de Calcuta w mieście Getafe.

Aktualna potwierdzona pojemność wynosi 16 500 widzów. Boisko ma wymiary 105 na 70 metrów.

Coliseum otwarto 30 sierpnia 1998 roku. Zastąpiło Estadio Juan de la Cierva, na którym pierwsza drużyna występowała tymczasowo podczas budowy nowego obiektu.

Wcześniejszym wieloletnim domem był Estadio Municipal Las Margaritas. Stadion zbudowano w 1970 roku i korzystały z niego zarówno Club Getafe Deportivo, jak i obecne Getafe CF.

Las Margaritas miało duże znaczenie dla zachowania ciągłości miejscowego futbolu po kryzysie z 1983 roku. Z czasem obiekt przestał jednak spełniać ambicje infrastrukturalne profesjonalnego klubu.

Pierwsze lata na Coliseum przypadły na okres rywalizacji na drugim i trzecim poziomie. W 1999 roku Getafe świętowało tam awans do Segunda División, a pięć lat później przygotowywało stadion do pierwszego sezonu LaLiga.

Trybuny są rozmieszczone stosunkowo blisko boiska. Niewielka pojemność i zamknięta konstrukcja pomagają tworzyć intensywną atmosferę podczas najważniejszych spotkań.

Obiekt jest własnością miejską. Getafe CF korzysta z niego na podstawie porozumienia z Ayuntamiento de Getafe, obejmującego również zaplecze treningowe.

Do 2023 roku stadion nosił nazwę Coliseum Alfonso Pérez. Po decyzji władz miejskich nazwisko byłego reprezentanta Hiszpanii usunięto, a obiekt funkcjonuje jako Coliseum lub Estadio Coliseum.

Głównym zapleczem treningowym jest Ciudad Deportiva Fernando Santos de la Parra. Kompleks otwarto w 2005 roku.

Ośrodek obejmuje boisko z naturalną murawą, trzy pełnowymiarowe boiska sztuczne, dwa mniejsze pola oraz budynek z siłownią i pomieszczeniami obsługującymi działalność sportową.

Z infrastruktury korzystają pierwsza drużyna, Getafe B i zespoły akademii. Trybuna głównego boiska treningowego mieści około 600 widzów.

Relacja z miastem ma kluczowe znaczenie dla funkcjonowania infrastruktury. Klub jest głównym użytkownikiem obiektów, lecz ich status miejski wymaga uzgadniania większych inwestycji, nazewnictwa i zasad użytkowania z władzami samorządowymi.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawową barwą Getafe jest niebieski. Tradycyjny strój domowy składa się z niebieskiej koszulki, niebieskich spodenek i niebieskich skarpet.

Od koloru pochodzi przydomek Azulones, który można przetłumaczyć jako „Niebiescy”. Popularne określenie El Geta jest skróconą, potoczną formą nazwy klubu.

Pochodzenie barw nie zostało jednoznacznie potwierdzone. Według jednej wersji nawiązują one do niebieskich kombinezonów robotniczych używanych przez pracowników rozwijającego się przemysłowo miasta.

Druga tradycja łączy kolor z płaszczem Virgen de los Ángeles, patronki Getafe. Brak dokumentu z okresu powstawania wcześniejszych klubów nie pozwala uznać jednej wersji za bezsporną.

Obecne Getafe przejęło niebieską identyfikację po Club Getafe Deportivo. Decyzja miała podkreślać ciągłość sportowej tradycji mimo powstania nowej organizacji prawnej.

Herb opiera się na godle miasta Getafe zatwierdzonym w 1967 roku. Miejski znak umieszczono wewnątrz niebieskiego pierścienia z nazwą klubu, a całość zwieńczono piłką.

Lewa część miejskiej tarczy przedstawia monument poświęcony Najświętszemu Sercu Jezusa na Cerro de los Ángeles. Widoczny jest czerwony obszar i żółty krzyż.

Prawa część nawiązuje do tradycji lotniczej miasta oraz miejscowego lotniska wojskowego. Na niebieskim tle znajdują się stylizowane srebrne samoloty.

Po przekształceniu w sportową spółkę akcyjną w 1996 roku do nazwy w herbie dodano skrót S.A.D. Zmieniono także odcień pierścienia i kolor liter.

Kolejne modyfikacje przeprowadzono w 2003 i 2013 roku. Dotyczyły przede wszystkim kroju pisma, proporcji, złotych obrysów oraz uproszczenia wizerunku samolotów.

Wyjazdowe komplety zmieniały kolory zależnie od sezonu. Klub używał między innymi czerwieni, bieli, zieleni i czerni, ale żaden z tych kolorów nie zastąpił niebieskiego jako podstawowego elementu tożsamości.

Na trybunach dominują niebieskie flagi, szaliki i koszulki. Okrzyki odnoszące się do El Geta lub Azulones podkreślają lokalną odrębność od Realu Madryt i Atlético Madryt.

Styl gry i filozofia sportowa

Getafe nie posiadało jednego stałego stylu przez całą historię. Sposób gry zmieniał się zależnie od poziomu rozgrywek, trenerów, budżetu i dostępnych zawodników.

W okresie awansu do LaLiga drużyna Josu Uribe łączyła doświadczenie z bezpośrednią grą do napastników. Sergio Pachón i Gheorghe Craioveanu zapewniali skuteczność oraz umiejętność utrzymywania piłki pod presją.

Quique Sánchez Flores stworzył w pierwszym sezonie LaLiga zespół zdyscyplinowany, ale zdolny do odważnego atakowania na własnym stadionie.

Bernd Schuster rozwijał uporządkowane rozegranie i większą swobodę ofensywnych pomocników. Getafe potrafiło utrzymywać piłkę, lecz zachowywało zwartą strukturę bez niej.

Michael Laudrup poszedł dalej w stronę gry kombinacyjnej. Jego drużyna opierała się na technice Rubéna de la Reda, Estebana Granero, Pablo Hernándeza i Manu del Morala oraz ofensywnej aktywności bocznych obrońców.

Míchel preferował bardziej otwarty futbol i większą liczbę zawodników uczestniczących w ataku. Szóste miejsce w sezonie 2009/10 zostało osiągnięte przez zespół skuteczniejszy ofensywnie niż wiele innych drużyn Getafe.

Najbardziej rozpoznawalny współczesny model stworzył José Bordalás. Jego drużyny są zwarte, agresywne w pojedynkach i dobrze przygotowane do obrony pola karnego.

Getafe często ustawia dwie blisko siebie grające linie po czterech zawodników. Napastnicy odpowiadają za kierowanie pressingu, walkę o długie podania i zbieranie drugich piłek.

Po odbiorze zespół stara się szybko przenosić grę do przodu. Nie zawsze dąży do długiego utrzymywania piłki, jeżeli bezpośrednie podanie pozwala ominąć pierwszą linię pressingu przeciwnika.

Stałe fragmenty, dośrodkowania i pojedynki w polu karnym mają duże znaczenie. Zawodnicy środka pola muszą łączyć pracę defensywną z szybkim wspieraniem napastników.

Styl Bordalása bywa krytykowany przez rywali i komentatorów za dużą liczbę przerw, fizyczność oraz zarządzanie tempem spotkania. Jest to ocena sposobu gry, a nie dowód naruszenia przepisów. Getafe funkcjonuje w ramach decyzji sędziów i oficjalnych regulaminów.

Sezon 2025/26 dobrze pokazał pragmatyczny charakter zespołu. Getafe strzeliło tylko 32 gole, ale straciło 38 i zajęło siódme miejsce dzięki wygrywaniu wielu spotkań niewielką różnicą.

Polityka transferowa koncentruje się na zawodnikach, których można pozyskać w ramach ograniczonego budżetu: doświadczonych piłkarzach LaLiga, wypożyczeniach, wolnych transferach oraz graczach wymagających odbudowania formy.

Klub rozwija akademię i Getafe B, ale pierwszy zespół nie jest budowany przede wszystkim z wychowanków. Młodzi zawodnicy muszą konkurować z piłkarzami pozyskiwanymi na potrzeby natychmiastowej walki o utrzymanie lub miejsce w górnej części tabeli.

Do zawodników rozwiniętych w strukturze Getafe należeli między innymi Abdelaziz Barrada i Hugo Duro. Akademia pozostaje ważna, lecz jej wpływ na pierwszy skład zmienia się w zależności od pokolenia.

Najważniejsi trenerzy

### Josu Uribe

Josu Uribe prowadził Getafe w sezonie 2003/04. Doprowadził klub do pierwszego awansu do Primera División.

Jego drużyna była bezpośrednia i skuteczna w kluczowych momentach. Uribe potrafił wykorzystać doświadczenie Craioveanu i strzelecką formę Pachóna.

Awans w Tenerife pozostaje najważniejszym osiągnięciem trenera w historii Getafe.

### Quique Sánchez Flores

Quique Sánchez Flores objął zespół przed debiutem w LaLiga. Zapewnił utrzymanie przed końcem sezonu i pokonał na Coliseum kilku czołowych rywali.

Po odejściu do Valencii dwukrotnie wracał. Druga kadencja w sezonie 2014/15 była krótka, natomiast trzecia rozpoczęła się jesienią 2021 roku.

W ostatnim okresie przejął drużynę po bardzo słabym początku i uratował ją przed spadkiem. Jego znaczenie obejmuje więc zarówno wejście klubu do elity, jak i późniejszą stabilizację kryzysową.

### Bernd Schuster

Bernd Schuster prowadził Getafe od 2005 do 2007 roku. Dwukrotnie zajął dziewiąte miejsce w LaLiga.

Doprowadził drużynę do pierwszego finału Pucharu Króla. Szczególnie pamiętne było zwycięstwo 4:0 nad Barceloną w półfinale.

Schuster rozwinął sposób rozegrania i dał zawodnikom ofensywnym większą swobodę, zachowując jednocześnie dobrą organizację defensywną.

### Michael Laudrup

Michael Laudrup pracował w sezonie 2007/08. Był trenerem podczas europejskiego debiutu, ćwierćfinału Pucharu UEFA i drugiego finału Pucharu Króla.

Jego Getafe grało technicznie i odważnie. Potrafiło dominować fragmenty spotkań z Tottenhamem, Benficą i Bayernem.

Laudrup nie zdobył trofeum, ale sezon pod jego wodzą pozostaje najbardziej efektowną międzynarodową kampanią klubu.

### Míchel

Míchel przejął zespół w końcowej części sezonu 2008/09 i zapewnił utrzymanie.

Rok później zajął szóste miejsce oraz zakwalifikował Getafe do Ligi Europy. Jego drużyna była bardziej ofensywna niż wiele innych zespołów w historii klubu.

W 2021 roku wrócił na drugą kadencję, ale został zwolniony po serii porażek na początku sezonu.

### Cosmin Contra

Cosmin Contra był wcześniej ważnym prawym obrońcą Getafe w okresie dwóch finałów pucharowych i ćwierćfinału europejskiego.

Jako trener objął zespół w 2014 roku, gdy groził mu spadek. Poprawił organizację i zapewnił utrzymanie.

Jest jedną z nielicznych postaci, które odegrały ważną rolę w Getafe zarówno jako piłkarz, jak i szkoleniowiec pierwszej drużyny.

### José Bordalás

José Bordalás po raz pierwszy objął Getafe we wrześniu 2016 roku. Przejął zespół zajmujący miejsce w dolnej części Segunda División i doprowadził go do awansu.

W kolejnych sezonach zajął ósme i piąte miejsce w LaLiga. Poprowadził również klub do 1/8 finału Ligi Europy.

Jego zespoły opierają się na intensywności, kompaktowej obronie, bezpośrednich atakach i przygotowaniu do stałych fragmentów.

Po odejściu w 2021 roku Bordalás wrócił w kwietniu 2023 roku. Najpierw uratował klub przed spadkiem, a w sezonie 2025/26 zajął siódme miejsce i zakwalifikował się do Ligi Konferencji.

W czerwcu 2026 roku przedłużył kontrakt do 2028 roku. Jest trenerem najbardziej kojarzonym ze współczesną tożsamością sportową Getafe.

Najważniejsi zawodnicy

### Pedro Sánchez Caballero

Pedro Sánchez Caballero jest wskazywany w klubowych zestawieniach jako rekordzista wszystkich oficjalnych występów, uwzględniających także okresy Getafe w niższych ligach.

Reprezentuje pokolenie sprzed trwałego wejścia do LaLiga. Jego rekord pokazuje, że historia klubu nie zaczyna się wyłącznie od awansu w 2004 roku.

### Gheorghe Craioveanu

Gheorghe Craioveanu dołączył w 2002 roku jako doświadczony napastnik znany z występów w Villarreal i Real Sociedad.

Rozegrał 129 meczów, zdobył 19 bramek i był jednym z liderów drużyny, która po raz pierwszy awansowała do LaLiga.

Jego doświadczenie i osobowość miały znaczenie dla zespołu przechodzącego z zaplecza do najwyższej klasy.

### Sergio Pachón

Sergio Pachón został wypożyczony do Getafe w styczniu 2004 roku i odegrał decydującą rolę w awansie.

W zwycięskim meczu z Tenerife zdobył cztery bramki oraz wymusił trafienie samobójcze. Spotkanie pozostaje jednym z najważniejszych indywidualnych występów zawodnika Getafe.

Pachón strzelił 20 goli w 97 meczach i pozostał w klubie przez pierwsze sezony w LaLiga.

### David Belenguer

David Belenguer dołączył w styczniu 2004 roku jako doświadczony środkowy obrońca.

Pomógł wywalczyć awans, a następnie uczestniczył w stabilizacji Getafe w LaLiga, dwóch finałach Pucharu Króla i pierwszym udziale europejskim.

Rozegrał 183 mecze. Jego ustawienie i przywództwo były szczególnie ważne w okresie szybkiego rozwoju.

### Cosmin Contra

Cosmin Contra występował jako prawy obrońca od 2005 roku. Łączył zadania defensywne z aktywnym udziałem w ataku.

Zagrał w dwóch finałach Pucharu Króla i europejskiej kampanii 2007/08. Zdobył bramkę w pierwszym meczu ćwierćfinału z Bayernem.

Po zakończeniu kariery wrócił jako trener i uratował zespół przed spadkiem.

### Daniel „Cata” Díaz

Cata Díaz był jednym z liderów defensywy podczas najlepszego pucharowego i europejskiego okresu.

Argentyński stoper wyróżniał się grą w powietrzu, ustawieniem i fizycznością. W pierwszym okresie rozegrał ponad 200 spotkań.

Po latach wrócił, aby wesprzeć drużynę walczącą o powrót do LaLiga.

### Roberto Abbondanzieri

Roberto Abbondanzieri dołączył jako doświadczony bramkarz po sukcesach z Boca Juniors i reprezentacją Argentyny.

W Getafe zdobył Trofeo Zamora dla bramkarza z najlepszym bilansem ligowym. Uczestniczył w dwóch finałach Pucharu Króla i ćwierćfinale Pucharu UEFA.

Jego interwencje oraz doświadczenie w meczach o wysoką stawkę miały duże znaczenie dla młodego klubu na poziomie europejskim.

### Javier Casquero

Javier Casquero był środkowym pomocnikiem i jednym z liderów drużyny w latach finałów pucharowych.

Odpowiadał za organizację gry, stałe fragmenty i uderzenia z dystansu. Zdobywał ważne bramki w rozgrywkach krajowych oraz europejskich.

Jego gol przeciwko Bayernowi w rewanżowym ćwierćfinale należał do najbardziej pamiętnych momentów na Coliseum.

### Esteban Granero

Esteban Granero trafił do Getafe z akademii Realu Madryt. Występował jako ofensywny lub środkowy pomocnik.

Rozegrał 79 meczów i zdobył 14 bramek. W finale Pucharu Króla w 2008 roku wykorzystał rzut karny przeciwko Valencii.

Jego technika, podania i stałe fragmenty były ważnymi elementami zespołu Laudrupa.

### Manu del Moral

Manu del Moral był skrzydłowym i napastnikiem Getafe w okresie największych sukcesów pierwszej dekady w LaLiga.

Regularnie zdobywał bramki, uczestniczył w dwóch finałach pucharowych i meczach europejskich.

Przez wiele lat współdzielił klubowy rekord bramek w Primera División, zanim został wyprzedzony przez Borję Mayorala.

### Damián Suárez

Damián Suárez występował w Getafe od 2015 do 2024 roku. Rozegrał 295 oficjalnych meczów.

Był prawym obrońcą kojarzonym z intensywnością, odpornością i skuteczną grą w pojedynkach. Uczestniczył w spadku, natychmiastowym awansie i piątym miejscu w LaLiga.

Przez pewien czas był rekordzistą obecnego klubu pod względem liczby występów, zanim wyprzedził go Djené.

### Jorge Molina

Jorge Molina dołączył w 2016 roku i był jednym z najważniejszych zawodników podczas powrotu do LaLiga.

Zdobył 20 bramek w sezonie zasadniczym Segunda División oraz kolejne trafienia w barażach. W rozgrywkach 2018/19 strzelił 14 goli w LaLiga.

Łączył skuteczność z grą tyłem do bramki i współpracą z Jaime Matą.

### Jaime Mata

Jaime Mata występował przez sześć sezonów. Zdobył 46 bramek w 196 spotkaniach.

W sezonie 2018/19 strzelił 14 ligowych goli i otrzymał powołanie do reprezentacji Hiszpanii.

Był jednym z symboli najlepszej ligowej drużyny Getafe i przez lata współdzielił rekord strzelecki klubu w Primera División.

### Djené Dakonam

Djené dołączył w 2017 roku i szybko został podstawowym środkowym obrońcą oraz kapitanem.

We wrześniu 2025 roku ustanowił rekord Getafe pod względem liczby występów w Primera División. W kolejnych miesiącach przekroczył granicę 300 oficjalnych meczów.

W zestawieniu obejmującym wszystkie poziomy rozgrywek pozostaje za Pedro Sánchezem Caballero. Rozbieżność wynika więc z zakresu stosowanej statystyki, a nie z błędu w jednym z rekordów.

Djené jest kojarzony z przywództwem, szybkością w obronie przestrzeni i okresem dwóch kwalifikacji europejskich pod wodzą Bordalása.

### Borja Mayoral

Borja Mayoral został zawodnikiem Getafe w 2022 roku. W sezonie 2023/24 zdobył 15 bramek i jako pierwszy piłkarz klubu wygrał Trofeo Zarra.

W 2025 roku został najlepszym strzelcem Getafe w historii występów w Primera División, przekraczając wynik Jaimego Maty i Manu del Morala.

Jego rekord dotyczy najwyższej ligi. Starsze zestawienia wszystkich oficjalnych rozgrywek, obejmujące niższe klasy, mogą stosować inny porządek.

Kibice i kultura klubu

Kibice Getafe są określani jako azulones, podobnie jak zawodnicy. Społeczność koncentruje się w mieście Getafe i południowej części aglomeracji Madrytu.

Klub funkcjonuje w regionie zdominowanym medialnie przez Real Madryt i Atlético Madryt. Budowanie lokalnej bazy wymaga więc podkreślania więzi z miastem, szkołami, dzielnicami i miejscowymi organizacjami.

Coliseum ma znacznie mniejszą pojemność niż największe stadiony regionu. Zwarte trybuny pozwalają jednak tworzyć wyraźną presję podczas spotkań z czołowymi przeciwnikami.

Niebieskie koszulki, flagi i szaliki są podstawowymi symbolami meczowymi. Klub regularnie zachęca publiczność do przychodzenia na najważniejsze spotkania w niebieskich barwach.

Okrzyk „Aupa Geta” oraz skrócona nazwa El Geta są powszechnymi elementami języka kibicowskiego.

Federación de Peñas del Getafe CF skupia oficjalne grupy kibiców. Peñas organizują wyjazdy, spotkania, wydarzenia rocznicowe i działania lokalne.

Historia kolejnych awansów ma duże znaczenie dla starszych sympatyków. Część społeczności pamięta spotkania w Las Margaritas, Juan de la Cierva i niższych ligach, dzięki czemu tożsamość nie ogranicza się do okresu LaLiga.

Najważniejsze wspomnienia obejmują awans w Tenerife, odrobienie strat przeciwko Barcelonie, dwa finały pucharowe oraz rewanż z Bayernem.

Fundacja klubu prowadzi projekty społeczne i edukacyjne. Getafe uczestniczy także w LaLiga Genuine, przeznaczonej dla zawodników z niepełnosprawnością intelektualną.

Działalność lokalna powinna być oceniana nie tylko na podstawie komunikatów promocyjnych, lecz również przez trwałość programów, liczbę uczestników i współpracę z instytucjami miejskimi.

Relacja z władzami miasta jest szczególnie istotna ze względu na komunalny status stadionu i ośrodka treningowego. Klub pozostaje sportową wizytówką Getafe, ale korzysta z infrastruktury należącej do wspólnoty lokalnej.

Rywalizacje i derby

### CD Leganés

Najważniejszym współczesnym rywalem Getafe jest CD Leganés. Oba miasta leżą w południowej części aglomeracji Madrytu i są oddalone od siebie o kilka kilometrów.

Spotkania określa się jako derby południowego Madrytu. Rywalizacja rozwijała się w niższych ligach, zanim oba zespoły znalazły się w profesjonalnym futbolu.

Derby mają szczególne znaczenie dla lokalnej identyfikacji. Getafe i Leganés działają poza centrum stolicy i konkurują o pozycję najważniejszego klubu południowej części regionu.

Intensywność zależy od obecności drużyn na tym samym poziomie. Nie każda generacja kibiców doświadczała regularnych spotkań ligowych, ale bliskość geograficzna zapewnia rywalizacji trwałe podstawy.

### Rayo Vallecano

Mecze z Rayo Vallecano są kolejnymi derbami Wspólnoty Madrytu. Kluby rywalizowały ze sobą w różnych okresach na poziomie Segunda División, Segunda B i LaLiga.

Rayo reprezentuje dzielnicę Vallecas w Madrycie, natomiast Getafe samodzielne miasto na południe od stolicy. Rywalizacja ma więc charakter regionalny, ale nie jest derbami jednego miasta.

Spotkania często łączą wysoką intensywność z walką o podobne cele ligowe, takie jak utrzymanie lub miejsce w środku tabeli.

### CF Fuenlabrada

Fuenlabrada jest sąsiednim miastem i historycznym przeciwnikiem z niższych lig.

Znaczenie rywalizacji zmniejszyło się po trwałym awansie Getafe do najwyższej klasy. W lokalnej historii nadal zajmuje jednak ważne miejsce.

Nie należy określać jej jako równie intensywnej jak współczesne derby z Leganés, ponieważ liczba oficjalnych spotkań na najwyższym poziomie jest znacznie mniejsza.

### Real Madryt i Atlético Madryt

Spotkania z Realem i Atlético są oficjalnie derbami regionalnymi, ale mają inny charakter niż rywalizacja z Leganés.

Różnica wielkości, budżetu i skali kibicowskiej sprawia, że Getafe częściej występuje w roli lokalnego outsidera.

Zwycięstwa nad największymi klubami Madrytu mają szczególne znaczenie sportowe i medialne. Nie tworzą jednak symetrycznej rywalizacji porównywalnej z derbami Madrytu między Realem i Atlético.

Organizacja i model funkcjonowania

Według stanu na 30 czerwca 2026 roku Getafe działa jako Getafe Club de Fútbol, S.A.D., czyli sportowa spółka akcyjna utworzona na czas nieokreślony.

Przedmiot działalności obejmuje udział w profesjonalnych rozgrywkach, rozwijanie futbolu oraz komercyjne wykorzystywanie praw, produktów i wydarzeń związanych z klubem.

Prezesem jest Ángel Torres Sánchez, pełniący tę funkcję od 2002 roku. Jego kadencja obejmuje awans do LaLiga, oba finały Pucharu Króla i wszystkie dotychczasowe kwalifikacje europejskie.

Pierwszym wiceprezesem jest Felipe Triguero Escobar, a drugim Valentín Sánchez Girón. W zarządzie znajdują się również Damián Jiménez Fraile i María Ángeles Carlos Vara.

Sekretarzem rady bez funkcji członka zarządu jest Juan Leif Pérez Preus. Stanowisko dyrektora generalnego i dyrektora obszaru prawnego zajmuje Antonio Sánchez Mora.

Za operacje odpowiada José Antonio Ramírez. Dyrektorem sportowym jest Antonio Muñoz, wspierany w pionie technicznym przez Gonzala Fernándeza.

Getafe jest własnością prywatnych akcjonariuszy. Oficjalna sekcja przejrzystości przedstawia organy zarządzające i dokumenty finansowe, ale nie publikuje pełnej aktualnej tabeli procentowego podziału udziałów.

Nie ma podstaw do przedstawiania klubu jako organizacji członkowskiej porównywalnej z Realem Madryt lub Athletic Club. Posiadacze karnetów nie wybierają prezesa na zasadzie jednego głosu na osobę.

Model finansowania obejmuje prawa telewizyjne, bilety, karnety, sponsoring, transfery, działalność handlową, świadczenia związane z LaLiga oraz premie z rozgrywek UEFA.

Ograniczona pojemność stadionu oznacza, że wpływy meczowe mają mniejszy udział niż w największych klubach. Szczególne znaczenie posiadają prawa medialne i racjonalne zarządzanie wynagrodzeniami.

Klub regularnie korzysta z wypożyczeń, wolnych transferów i zawodników, których wartość można odbudować. Sprzedaż piłkarzy stanowi jedno ze źródeł finansowania kolejnych przebudów kadry.

Getafe B pełni funkcję zespołu rezerw. Akademia prowadzi drużyny w kolejnych kategoriach wiekowych i korzysta z Ciudad Deportiva Fernando Santos de la Parra.

Klub posiada fundację i drużynę uczestniczącą w LaLiga Genuine. Działania te rozszerzają funkcję organizacji poza zawodowy pierwszy zespół.

Coliseum i ośrodek treningowy pozostają infrastrukturą miejską przekazaną klubowi do użytkowania. Porozumienie z Ayuntamiento de Getafe określa zasady korzystania, utrzymania i współpracy administracyjnej.

Oficjalne informacje z 2026 roku wskazują, że spółka nie znajduje się w postępowaniu upadłościowym, przedupadłościowym ani podobnej procedurze.

Obecna sytuacja klubu

Według stanu na 30 czerwca 2026 roku Getafe występuje w LaLiga i przygotowuje się do kolejnego sezonu w najwyższej klasie.

Rozgrywki 2025/26 zakończyło na siódmym miejscu z 51 punktami. Był to jeden z trzech najlepszych wyników ligowych w historii klubu.

Getafe rozegrało 38 spotkań, wygrało 15, zremisowało sześć i przegrało 17. Bilans bramkowy wyniósł 32:38.

Zespół zapewnił sobie miejsce w europejskich pucharach w ostatniej kolejce, pokonując Osasunę 1:0 po bramce Luisa Milli.

Siódma pozycja oznacza udział w rundzie play-off Ligi Konferencji UEFA 2026/27. Klub nie ma jeszcze zagwarantowanego awansu do fazy ligowej.

W Pucharze Króla 2025/26 Getafe zakończyło udział w 1/16 finału. Przegrało na wyjeździe z Burgos CF 1:3.

Trenerem pozostaje José Bordalás. 10 czerwca 2026 roku klub ogłosił przedłużenie jego kontraktu o dwa sezony, do czerwca 2028 roku.

Prezesem jest Ángel Torres, a pionem sportowym kieruje Antonio Muñoz. Nie ogłoszono zmiany właścicielskiej ani przejęcia większościowego pakietu przez nowego inwestora.

Najważniejszym wyzwaniem sportowym jest dostosowanie kadry do gry na kilku frontach. Getafe musi przejść eliminacje europejskie, utrzymując jednocześnie konkurencyjność w LaLiga.

Drugim zadaniem jest poprawa skuteczności. Zespół osiągnął siódme miejsce przy średniej poniżej jednej zdobytej bramki na mecz, co pozostawia niewielki margines na błędy defensywne.

Klub musi również zachować liderów oraz uzupełnić skład bez destabilizowania budżetu płacowego. Szczególne znaczenie będą miały decyzje dotyczące zawodników doświadczonych, wypożyczeń i młodzieży.

Powrót do Europy zwiększa przychody oraz atrakcyjność sportową projektu. Nie gwarantuje jednak trwałego miejsca w górnej części tabeli, ponieważ Getafe nadal dysponuje mniejszym stadionem i budżetem niż większość regularnych uczestników rozgrywek UEFA.