Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona, S.A.D.

Wprowadzenie

Espanyol jest zawodowym klubem piłkarskim z obszaru metropolitalnego Barcelony, który w sezonie 2026/27 występuje w Primera División. Pierwsza drużyna rozgrywa mecze na RCDE Stadium, położonym na granicy Cornellà de Llobregat i El Prat de Llobregat.

Klub należy do najstarszych nadal działających organizacji piłkarskich w Hiszpanii. Był uczestnikiem pierwszego sezonu ogólnokrajowej ligi, zdobył cztery Puchary Hiszpanii i dwukrotnie zagrał w finale Pucharu UEFA.

Espanyol jest rozpoznawalny dzięki biało-niebieskim pasom, królewskiej koronie w herbie oraz przydomkowi Pericos. Ważnym elementem jego tożsamości pozostaje także akademia La21, która przygotowała wielu zawodników pierwszej drużyny i reprezentantów kraju.

Historia klubu obejmuje okresy gry w krajowej czołówce, europejskie finały, przeprowadzki między stadionami, sprzedaż Sarrià, kilka spadków oraz kolejne odbudowy. Szczególne miejsce zajmują również pamięć o kapitanie Danim Jarque i rywalizacja z FC Barcelona.

Od października 2025 roku większościowym akcjonariuszem jest Velocity Sports Partners. Zmiana właścicielska rozpoczęła nowy etap organizacyjny, którego sportowym symbolem stało się zatrudnienie Monchiego jako dyrektora generalnego pionu sportowego.

Powstanie klubu

Espanyol został założony 28 października 1900 roku jako Sociedad Española de Foot-Ball. Inicjatorami byli studenci Uniwersytetu Barcelońskiego: Ángel Rodríguez Ruiz, Octavi Aballí i Lluís Roca.

Spotkanie założycielskie odbyło się w środowisku akademickim, gdy piłka nożna dopiero zdobywała popularność w Barcelonie. Nowa organizacja skupiała przede wszystkim miejscowych studentów i miłośników sportu.

Pierwsza nazwa podkreślała hiszpański charakter stowarzyszenia w okresie, w którym liczne zespoły powstające w mieście korzystały z nazw angielskich lub były organizowane przy znaczącym udziale cudzoziemców. Nie oznacza to jednak, że późniejszą historię klubu można sprowadzić do jednej niezmiennej deklaracji politycznej.

Pierwszym boiskiem był Camp del Grassot, położony w pobliżu Sagrada Família. W pierwszych latach drużyna korzystała również z kolejnych terenów w rozrastającej się Barcelonie.

Początkowy strój tworzyły żółte koszulki i czarne spodenki. Według historii klubowej wybór wynikał z dostępności żółtego materiału przekazanego przez jednego z członków.

W 1901 roku przyjęto nazwę Club Español de Foot-Ball. Pierwszym znaczącym sukcesem było zdobycie Copa Macaya w 1903 roku, jednego z najważniejszych poprzedników mistrzostw Katalonii.

Pierwsze lata działalności

Espanyol uczestniczył w tworzeniu zorganizowanego futbolu katalońskiego. Rywalizował między innymi z FC Barcelona, Hispanią, Català, Universitary SC i późniejszym CE Europa.

Problemy z utrzymaniem odpowiedniej liczby zawodników i zaplecza organizacyjnego doprowadziły w 1906 roku do zawieszenia działalności. Część członków kontynuowała grę w X Foot-Ball Club.

28 lutego 1909 roku środowiska X Sporting Club i Club Español de Jiu-Jitsu połączyły się, odbudowując organizację pod nazwą Club Deportivo Español. Klub uznaje ten etap za reaktywację, a nie utworzenie całkowicie nowego podmiotu.

W 1910 roku przyjęto biało-niebieskie barwy oraz nową formę herbu. Kolory szybko zastąpiły wcześniejszy żółto-czarny komplet i stały się trwałym symbolem drużyny.

25 kwietnia 1912 roku król Alfons XIII przyznał klubowi prawo używania tytułu Real oraz królewskiej korony. Oficjalna nazwa zmieniła się na Real Club Deportivo Español.

Drużyna dotarła do finałów Pucharu Hiszpanii w 1911 i 1915 roku, ale nie zdobyła trofeum. W tym okresie rozwijała również własne zaplecze młodzieżowe i poszukiwała trwałego stadionu.

22 kwietnia 1916 roku w pierwszej drużynie zadebiutował Ricardo Zamora. Bramkarz stał się jedną z pierwszych wielkich gwiazd hiszpańskiego futbolu i ważnym symbolem wczesnej historii Espanyolu.

18 lutego 1923 roku otwarto stadion Sarrià. Własny obiekt ustabilizował działalność klubu, zwiększył liczbę widzów i rozpoczął trwający ponad siedem dekad związek z jedną z najbardziej rozpoznawalnych aren Barcelony.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1900–1909: założenie, pierwszy sukces i reaktywacja

Espanyol rozpoczął działalność jako studencka organizacja korzystająca z prowizorycznych boisk. Zdobycie Copa Macaya potwierdziło, że nowy zespół szybko osiągnął konkurencyjny poziom.

Zawieszenie działalności w 1906 roku wynikało z ograniczeń kadrowych i organizacyjnych. Reaktywacja z 1909 roku pozwoliła zachować ciągłość środowiska i rozpocząć bardziej stabilny etap.

### 1909–1929: królewski tytuł, Sarrià i pierwszy Puchar Hiszpanii

Po przyjęciu biało-niebieskich barw i tytułu Real klub umacniał pozycję w Katalonii. Finały krajowego pucharu z 1911 i 1915 roku zapowiadały późniejsze sukcesy.

Otwarcie Sarrià stworzyło trwałe centrum życia klubowego. Espanyol stopniowo zwiększał liczbę członków, rozwijał szkolenie i budował drużynę wokół takich zawodników jak Ricardo Zamora.

W 1929 roku zdobył pierwszy Puchar Hiszpanii, pokonując Real Madryt w finale rozegranym w trudnych warunkach pogodowych. Tydzień później uczestniczył w inauguracji ogólnokrajowych rozgrywek ligowych.

### 1929–1962: krajowa czołówka i drugie trofeum

Espanyol należał do klubów stale obecnych w najwyższej lidze. W sezonie 1932/33 po raz pierwszy zajął trzecie miejsce w kraju.

W okresie Drugiej Republiki usunięto z nazwy tytuł Real i królewską koronę. Po wojnie domowej przywrócono wcześniejszą nazwę oraz symbolikę.

W 1940 roku drużyna zdobyła drugi Puchar Hiszpanii. W kolejnych dekadach docierała do następnych finałów i utrzymywała pozycję jednego z najważniejszych klubów Barcelony.

Narastające problemy sportowe doprowadziły w sezonie 1961/62 do pierwszego spadku z Primera División. Relegacja zakończyła ponad trzy dekady nieprzerwanej obecności w elicie.

### 1962–1973: szybkie powroty i „Pięć Delfinów”

Espanyol szybko odzyskał miejsce w najwyższej lidze. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych powstała ofensywna grupa określana jako „Pięć Delfinów”: Amas, Cayetano Ré, Rodilla, Marcial i José María.

W sezonie 1966/67 drużyna zajęła trzecie miejsce. Kolejny spadek nastąpił w 1969 roku, ale podobnie jak wcześniej klub wrócił do Primera po jednym sezonie.

Rozgrywki 1972/73 zakończyły się następnym trzecim miejscem. Espanyol pozostawał w walce o najwyższe pozycje do końcowej fazy sezonu, a drużyna José Emilia Santamaríi należała do najlepszych w historii klubu.

### 1973–1989: mocna liga i pierwszy finał Pucharu UEFA

W latach siedemdziesiątych Espanyol regularnie występował w Primera División. Ważnymi zawodnikami byli Rafael Marañón, Daniel Solsona i później John Lauridsen.

W sezonie 1986/87 drużyna Javiera Clemente zajęła trzecie miejsce w rozbudowanym systemie ligowym. Rezultat dał awans do Pucharu UEFA.

Europejska kampania 1987/88 zakończyła się pierwszym finałem. Espanyol pokonał u siebie Bayer Leverkusen 3:0, lecz przegrał rewanż takim samym wynikiem i uległ w serii rzutów karnych.

Utrata trofeum miała poważny wpływ sportowy i emocjonalny. W następnym sezonie drużyna spadła z Primera División.

### 1989–1997: Camachitos i pożegnanie z Sarrià

Po kolejnych zmianach poziomu trener José Antonio Camacho zbudował drużynę określaną jako Camachitos. W sezonie 1993/94 Espanyol zdobył mistrzostwo Segunda División i wrócił do elity.

W rozgrywkach 1995/96 zajął czwarte miejsce. Zespół łączył intensywność, organizację defensywną i szybkie przejścia do ataku.

Problemy finansowe wymusiły sprzedaż terenu Sarrià. W czerwcu 1997 roku rozegrano ostatni mecz na historycznym stadionie, który następnie został rozebrany.

Klub przeniósł się na należący do miasta Estadi Olímpic Lluís Companys na Montjuïc. Zmiana zapewniła możliwość dalszej gry, ale oznaczała utratę własnego, silnie zakorzenionego domu.

### 1997–2009: dwa puchary i drugi finał europejski

Na Montjuïc Espanyol zdobył dwa Puchary Hiszpanii. W 2000 roku drużyna Paco Floresa pokonała Atlético Madryt, zdobywając pierwsze duże trofeum od sześćdziesięciu lat.

Kolejny triumf nastąpił w 2006 roku. Zespół Miguela Ángela Lotiny wygrał finał z Realem Saragossa 4:1.

Pod wodzą Ernesto Valverde Espanyol awansował do finału Pucharu UEFA 2006/07. Po remisie 2:2 z Sevillą przegrał serię rzutów karnych.

W tym samym okresie rozpoczęto budowę własnego stadionu w Cornellà de Llobregat i El Prat de Llobregat. Inwestycja miała zakończyć dwunastoletni pobyt na wynajmowanym Montjuïc.

### 2009–2020: nowy stadion, pamięć o Jarque i powrót do Europy

2 sierpnia 2009 roku Espanyol otworzył nowy stadion zwycięstwem 3:0 nad Liverpoolem. Obiekt stał się pierwszym własnym domem klubu od sprzedaży Sarrià.

Sześć dni później podczas zgrupowania we Włoszech zmarł kapitan Dani Jarque. Jego numer 21 i pamięć o zawodniku stały się centralnymi elementami współczesnej kultury Espanyolu.

Mauricio Pochettino pomógł utrzymać drużynę w lidze i zwiększył znaczenie wychowanków. Kolejne sezony przynosiły jednak częste zmiany trenerów oraz nierówne wyniki.

W 2016 roku większościowym akcjonariuszem została chińska grupa Rastar kierowana przez Chena Yanshenga. Nowe władze przejęły klub wymagający uporządkowania zobowiązań i zwiększenia stabilności finansowej.

W sezonie 2018/19 drużyna Rubiego zajęła siódme miejsce i po dwunastu latach wróciła do europejskich pucharów. Następne rozgrywki zakończyły się jednak spadkiem do Segunda División.

### 2020–2026: dwa awanse i zmiana większościowego akcjonariusza

Espanyol wygrał Segunda División w sezonie 2020/21 i natychmiast wrócił do elity. Po dwóch sezonach ponownie spadł.

W rozgrywkach 2023/24 trener Manolo González przejął drużynę w końcowej części sezonu i doprowadził ją do zwycięstwa w barażach. W finale Espanyol odrobił stratę z pierwszego meczu przeciwko Realowi Oviedo.

Pierwszy sezon po awansie zakończył się utrzymaniem zapewnionym w ostatniej kolejce. W rozgrywkach 2025/26 zespół zajął jedenaste miejsce i zdobył 46 punktów.

9 października 2025 roku większościowy pakiet przejęło Velocity Sports Partners, sportowe ramię ALK Capital. Alan Pace został prezesem, a dotychczasowa struktura wykonawcza z Mao Ye Wu zachowała istotną rolę w zarządzaniu.

W maju 2026 roku dyrektorem generalnym pionu sportowego został Monchi. Manolo González przedłużył natomiast pracę z pierwszą drużyną do 2027 roku.

Sukcesy krajowe

Najważniejszymi krajowymi trofeami Espanyolu są cztery Puchary Hiszpanii zdobyte w latach 1929, 1940, 2000 i 2006.

Pierwszy triumf nastąpił w finale przeciwko Realowi Madryt. Spotkanie z 1929 roku jest znane jako Final del Agua ze względu na intensywny deszcz i grząskie boisko.

Drugie trofeum zdobyła drużyna prowadzona przez Ricardo Zamorę. W finale z 1940 roku Espanyol pokonał Real Madryt 3:2 po dogrywce.

Na trzeci puchar klub czekał sześćdziesiąt lat. W 2000 roku zespół Paco Floresa wygrał z Atlético Madryt 2:1 na Estadio Mestalla.

W 2006 roku Espanyol odniósł najwyższe zwycięstwo w swoim finale, pokonując Real Saragossa 4:1. Bramki zdobyli Raúl Tamudo, Luis García i dwukrotnie Ferran Corominas.

Klub nie zdobył mistrzostwa Hiszpanii. Najlepszym wynikiem są cztery trzecie miejsca: w sezonach 1932/33, 1966/67, 1972/73 i 1986/87.

Espanyol był jednym z dziesięciu uczestników pierwszej edycji ogólnokrajowej ligi. Przez zdecydowaną większość historii występował w Primera División, choć doświadczał także kolejnych spadków.

Mistrzostwa Segunda División z sezonów 1993/94 i 2020/21 miały znaczenie odbudowujące. W obu przypadkach klub natychmiast odzyskał miejsce w najwyższej lidze.

W 2024 roku awans został wywalczony przez baraże. Zwycięstwo w rywalizacji z Realem Oviedo zakończyło tylko jeden sezon spędzony na drugim poziomie.

Występy międzynarodowe

Espanyol dwukrotnie docierał do finału Pucharu UEFA, ale nie zdobył europejskiego trofeum.

Pierwsza wielka kampania przypadła na sezon 1987/88. Drużyna Javiera Clemente wyeliminowała między innymi Borussię Mönchengladbach, Milan, Inter Mediolan, TJ Vítkovice i Club Brugge.

Finał z Bayerem Leverkusen rozgrywano w formie dwumeczu. Espanyol wygrał na Sarrià 3:0 po dwóch bramkach Sebastiána Losady i trafieniu Miquela Solera.

W rewanżu niemiecki klub odrobił całą stratę. Po wyniku 3:3 w dwumeczu Bayer zwyciężył w serii rzutów karnych.

Drugi finał odbył się 16 maja 2007 roku na Hampden Park w Glasgow. Espanyol dwukrotnie odrabiał straty w meczu z Sevillą, a bramki zdobyli Albert Riera i Jônatas.

Spotkanie zakończyło się remisem 2:2 po dogrywce. Sevilla wygrała serię rzutów karnych 3:1, pozostawiając Espanyol po raz drugi bez trofeum.

W europejskich pucharach klub mierzył się również z takimi zespołami jak Feyenoord, Schalke 04, Benfica, Lazio i Wolverhampton Wanderers.

Po zajęciu siódmego miejsca w sezonie 2018/19 Espanyol zakwalifikował się do Ligi Europy. Przeszedł eliminacje i fazę grupową, a w jednej szesnastej finału został wyeliminowany przez Wolverhampton.

Dwa finały UEFA pozostają jednym z głównych powodów, dla których Espanyol posiada międzynarodowe znaczenie większe, niż wynikałoby wyłącznie z liczby krajowych trofeów.

Stadion i infrastruktura

Espanyol rozgrywa mecze na RCDE Stadium, położonym na granicy Cornellà de Llobregat i El Prat de Llobregat. Obiekt należy do klubu i został otwarty 2 sierpnia 2009 roku.

W meczu inauguracyjnym Espanyol pokonał Liverpool 3:0. Luis García zdobył pierwszą bramkę, a Ben Sahar dołożył dwa kolejne trafienia.

Główna aktualna strona stadionu podaje pojemność 37 776 miejsc. W starszej części technicznej oficjalnego serwisu widnieje liczba 38 529, natomiast materiały wydarzeniowe używają czasem zaokrąglonego określenia 40 tysięcy. W profilu przyjęto najnowszą precyzyjną wartość 37 776.

Boisko ma wymiary 105 na 68 metrów. Kompleks zajmuje około 80 tysięcy metrów kwadratowych i obejmuje strefy biznesowe, pomieszczenia medialne, sklepy, przestrzenie gastronomiczne i parkingi.

Na dachu zamontowano instalację fotowoltaiczną. Projekt stadionu otrzymywał wyróżnienia za rozwiązania architektoniczne i środowiskowe.

W latach 2023–2025 obiekt funkcjonował w komunikacji komercyjnej jako Stage Front Stadium. W materiałach klubowych z 2026 roku ponownie stosowana jest nazwa RCDE Stadium.

Najważniejszym wcześniejszym domem było Sarrià. Stadion otwarto w 1923 roku, a klub stał się jego pełnym właścicielem w 1947 roku.

Sarrià gościło mecze mistrzostw świata w 1982 roku oraz turnieju olimpijskiego w 1992 roku. Problemy finansowe doprowadziły do sprzedaży terenu, ostatniego meczu w 1997 roku i rozbiórki obiektu.

W latach 1997–2009 Espanyol korzystał z Estadi Olímpic Lluís Companys na Montjuïc. Stadion miał dużą pojemność, ale bieżnia lekkoatletyczna i oddalenie widzów od murawy utrudniały odtworzenie atmosfery Sarrià.

Głównym ośrodkiem treningowym jest Ciutat Esportiva Dani Jarque, położona około dwudziestu kilometrów od stadionu. Kompleks posiada dwa pełnowymiarowe boiska z naturalną nawierzchnią, trzy boiska sztuczne i specjalistyczne pole treningowe dla bramkarzy.

Z ośrodka korzystają pierwsza drużyna, Espanyol B, akademia i zespoły kobiece. Nazwa upamiętnia zmarłego kapitana Daniego Jarque.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami Espanyolu są biel i niebieski. Tradycyjna koszulka domowa posiada pionowe pasy, najczęściej zestawiane z niebieskimi lub białymi spodenkami.

Pierwszy strój był żółto-czarny. Biało-niebieskie barwy przyjęto w 1910 roku i od tego czasu pozostają centralnym elementem identyfikacji.

Klubowa tradycja łączy kolory z heraldyką admirała Rogera de Llúrii. Interpretację tę należy traktować jako utrwalone objaśnienie symboliczne, a nie jedyny możliwy powód historycznej decyzji.

Herb zawiera biało-niebieskie pasy, okrąg z nazwą klubu oraz królewską koronę. Prawo do jej używania wynika z nadania tytułu Real w 1912 roku.

W okresie Drugiej Republiki usunięto koronę i królewski tytuł. Symbolikę przywrócono po wojnie domowej, a kolejne modyfikacje dotyczyły przede wszystkim typografii i proporcji znaku.

W 1995 roku klub przyjął oficjalną katalońską formę nazwy Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona. Zmiana nie oznaczała zerwania z historycznymi nazwami hiszpańskimi, lecz dostosowanie nazewnictwa do języka i instytucjonalnego otoczenia Katalonii.

Najpopularniejszym przydomkiem jest Pericos, po katalońsku Periquitos lub Periques. Pochodzenie określenia nie zostało jednoznacznie ustalone.

Jedna wersja wiąże nazwę z ptakami występującymi w pobliżu Sarrià, inna z popularną postacią rysunkową lub grą słów używaną przez prasę. Klub przyjął papugę jako oficjalny symbol i maskotkę, nie rozstrzygając definitywnie genezy przydomka.

Określenie Blanquiazules odnosi się bezpośrednio do kolorów. Społeczność klubu opisuje się także jako pericada lub espanyolismo.

Szczególnym elementem współczesnej tożsamości jest numer 21. W tej minucie domowych spotkań kibice oddają hołd Daniemu Jarque, a numer pozostaje silnie związany z pamięcią o byłym kapitanie.

Styl gry i filozofia sportowa

Espanyol nie posiada jednego stylu gry obowiązującego w całej historii. Model drużyny zmieniał się wraz z trenerami, zawodnikami, stadionami i sytuacją finansową.

Zespoły z pierwszej połowy XX wieku wykorzystywały indywidualną jakość takich zawodników jak Ricardo Zamora i Ricardo Saprissa. W okresie powojennym ważne były organizacja defensywna oraz szybkie wykorzystywanie możliwości napastników.

„Pięć Delfinów” z lat sześćdziesiątych reprezentowało bardziej ofensywną i techniczną drużynę. Amas, Ré, Rodilla, Marcial i José María zapewniali ruchliwość, wymianę pozycji i dużą liczbę bramek.

Javier Clemente zbudował w latach osiemdziesiątych zespół kompaktowy, intensywny i trudny do pokonania. Organizacja bez piłki oraz szybkie przejścia pomogły osiągnąć trzecie miejsce i finał Pucharu UEFA.

José Antonio Camacho opierał odbudowę na dyscyplinie, przygotowaniu fizycznym i rozwoju młodych zawodników. Drużyna Camachitos awansowała, a następnie zajęła czwarte miejsce w Primera División.

Ernesto Valverde połączył pressing i bezpośrednie ataki z techniką takich piłkarzy jak Iván de la Peña, Luis García i Albert Riera. Model doprowadził Espanyol do finału europejskiego w 2007 roku.

Mauricio Pochettino zwiększył intensywność pressingu i rolę akademii. Wprowadzał młodych zawodników oraz rozwijał bardziej proaktywny sposób odbierania piłki.

Manolo González korzysta z elastycznego ustawienia, organizacji defensywnej i szybkich przejść do ataku. Po awansie priorytetem było zachowanie stabilności w Primera División.

Stałą częścią filozofii pozostaje akademia La21. Jej zadaniem jest przygotowywanie zawodników do pierwszej drużyny, utrzymywanie lokalnej tożsamości kadry i generowanie wartości transferowej.

Polityka sportowa łączy wychowanków z transferami zawodników gotowych do natychmiastowej rywalizacji. Zatrudnienie Monchiego ma uporządkować scouting, planowanie kadry i współpracę między pierwszym zespołem a akademią.

Najważniejsi trenerzy

Ricardo Zamora prowadził Espanyol podczas kilku kadencji. Jako trener zdobył Puchar Hiszpanii w 1940 roku, kontynuując związek z klubem rozpoczęty jeszcze w roli bramkarza.

José Emilio Santamaría odpowiadał za jeden z najlepszych zespołów lat siedemdziesiątych. W sezonie 1972/73 doprowadził drużynę do trzeciego miejsca w Primera División.

Javier Clemente prowadził Espanyol w kilku okresach. Podczas pierwszej kadencji zajął trzecie miejsce w lidze i awansował do finału Pucharu UEFA w 1988 roku.

José Antonio Camacho odbudował drużynę po spadku. Zdobył mistrzostwo Segunda División, a następnie zajął czwarte miejsce w sezonie 1995/96.

Paco Flores, wcześniej związany z klubową akademią, zdobył Puchar Hiszpanii w 2000 roku. Przywrócił Espanyolowi duże trofeum po sześćdziesięciu latach oczekiwania.

Miguel Ángel Lotina prowadził klub w latach 2004–2006. Zajął piąte miejsce w lidze, a następnie zdobył Puchar Hiszpanii po zwycięstwie nad Realem Saragossa.

Ernesto Valverde doprowadził Espanyol do finału Pucharu UEFA w 2007 roku. Jego drużyna przeszła rozgrywki bez porażki w regulaminowym czasie do decydującego meczu.

Mauricio Pochettino przejął zespół w 2009 roku w sytuacji zagrożenia spadkiem. Utrzymał drużynę i zwiększył rolę wychowanków oraz intensywnego pressingu.

Rubi zajął siódme miejsce w sezonie 2018/19. Wynik dał Espanyolowi pierwszy od dwunastu lat awans do europejskich pucharów.

Vicente Moreno zdobył mistrzostwo Segunda División w sezonie 2020/21 i natychmiast przywrócił klub do elity.

Manolo González objął pierwszą drużynę w marcu 2024 roku. Wywalczył awans poprzez baraże, zapewnił utrzymanie w kolejnym sezonie, a rozgrywki 2025/26 zakończył na jedenastym miejscu. Jego umowa obowiązuje do czerwca 2027 roku.

Najważniejsi zawodnicy

Ricardo Zamora był jedną z pierwszych światowych gwiazd na pozycji bramkarza. Debiutował w Espanyolu jako nastolatek, zdobył z klubem Puchar Hiszpanii w 1929 roku i później wrócił jako trener.

Pitus Prat zapisał się w historii całej ligi. 10 lutego 1929 roku zdobył pierwszą bramkę w dziejach Primera División.

Ricardo Saprissa należał do najbardziej wszechstronnych sportowców związanych z klubem. Reprezentował Espanyol w piłce nożnej, a później odegrał ważną rolę w rozwoju futbolu kostarykańskiego.

Rafael Marañón był najskuteczniejszym napastnikiem zespołu lat siedemdziesiątych. Przez wiele lat pozostawał najlepszym strzelcem w historii Espanyolu.

Daniel Solsona odpowiadał za organizację gry i stałe fragmenty. Był jednym z liderów drużyny, która w sezonie 1972/73 zajęła trzecie miejsce.

John Lauridsen stał się ważną zagraniczną postacią lat osiemdziesiątych. Duński pomocnik uczestniczył w kampanii zakończonej finałem Pucharu UEFA.

Thomas N’Kono rozegrał 240 oficjalnych meczów i jest bramkarzem z największą liczbą występów w historii klubu. Kameruńczyk należał do najważniejszych afrykańskich golkiperów swojej generacji.

Ernesto Valverde był ofensywnym zawodnikiem zespołu Javiera Clemente. Występował w finale Pucharu UEFA, a po latach wrócił do Espanyolu jako trener.

Mauricio Pochettino rozegrał ponad dwieście oficjalnych spotkań w dwóch okresach. Argentyński obrońca zdobył dwa Puchary Hiszpanii i później prowadził pierwszą drużynę.

Dani Jarque przeszedł przez akademię i został kapitanem. Jego nagła śmierć w 2009 roku sprawiła, że numer 21 stał się trwałym symbolem pamięci i wspólnoty.

Raúl Tamudo jest rekordzistą występów i najlepszym strzelcem pierwszej drużyny. Rozegrał 389 oficjalnych meczów i zdobył 140 bramek.

Tamudo strzelił pierwszego gola w finale Pucharu Hiszpanii w 2000 roku oraz otworzył wynik finału z 2006 roku. Jego trafienia regularnie decydowały również o utrzymaniu i kwalifikacjach europejskich.

Iván de la Peña był głównym kreatorem zespołu z połowy pierwszej dekady XXI wieku. Jego podania i kontrola tempa miały duże znaczenie podczas drogi do europejskiego finału.

Luis García należał do liderów drużyny zdobywającej puchar w 2006 roku i występującej w finale Pucharu UEFA. Łączył grę między liniami ze skutecznością.

Walter Pandiani został najlepszym strzelcem Pucharu UEFA 2006/07. Jego bramki miały kluczowe znaczenie w fazie pucharowej.

Joan Capdevila jest jednym z najbardziej utytułowanych wychowanków. Po rozwoju w Espanyolu zdobył z reprezentacją Hiszpanii mistrzostwo Europy i mistrzostwo świata.

Javi Puado reprezentuje współczesną generację La21. Wychowanek stał się kapitanem, ważnym strzelcem oraz jednym z symboli odbudowy po spadkach.

Kibice i kultura klubu

Społeczność Espanyolu określa się jako espanyolismo, pericada lub pericos. Obejmuje kibiców z Barcelony, całej Katalonii, pozostałych regionów Hiszpanii i zagranicy.

Federació Catalana de Penyes del RCD Espanyol koordynuje działalność oficjalnych stowarzyszeń kibicowskich. Peñas organizują wyjazdy, wydarzenia rocznicowe, spotkania społeczne i akcje charytatywne.

Sarrià pozostaje ważnym miejscem zbiorowej pamięci. Dla starszych pokoleń stadion symbolizuje rodzinny i miejski charakter klubu, a jego utrata była jednym z najbardziej bolesnych wydarzeń organizacyjnych.

RCDE Stadium pozwolił odbudować własny dom i zwiększyć przychody meczowe. W sezonie 2025/26 średnia frekwencja wyniosła 28 646 widzów, ustanawiając rekord stadionu w pełnych rozgrywkach ligowych.

Najważniejszym współczesnym rytuałem jest hołd dla Daniego Jarque w 21. minucie. Kibice skandują imię kapitana i eksponują symbole związane z jego numerem.

Papuga funkcjonuje jako oficjalna maskotka i powszechny symbol społeczności. Przydomek Pericos jest używany zarówno przez klub, jak i kibiców, mimo że jego dokładna geneza pozostaje dyskusyjna.

Fundació RCD Espanyol zajmuje się zachowaniem dziedzictwa historycznego, projektami edukacyjnymi, działalnością społeczną i promocją wartości sportu. Organizacja funkcjonuje jako odrębna fundacja związana z klubem.

Projekty integracyjne obejmują między innymi drużyny dla osób z niepełnosprawnościami oraz udział w inicjatywach LaLiga Genuine. Klub prowadzi również programy szkolne i akcje wspierające lokalne społeczności.

Kibice różnią się oceną właścicieli, polityki sportowej i sposobu zarządzania. Wspólnym elementem pozostaje jednak przekonanie o odrębnej tożsamości Espanyolu w piłkarskim krajobrazie Barcelony.

Rywalizacje i derby

Najważniejszym rywalem Espanyolu jest FC Barcelona. Spotkania obu zespołów są derbami Barcelony, znanymi jako Derbi Barceloní.

Rywalizacja rozpoczęła się w pierwszych latach XX wieku, gdy oba kluby uczestniczyły w tworzeniu katalońskich rozgrywek. Od tego czasu obejmowała mecze ligowe, pucharowe i mistrzostwa regionalne.

FC Barcelona zdobyła znacznie więcej trofeów i posiada większe zasoby ekonomiczne. Dla Espanyolu derby mają więc również znaczenie jako możliwość potwierdzenia własnej pozycji w mieście zdominowanym medialnie przez większego rywala.

Przedstawianie obu społeczności jako całkowicie jednorodnych politycznie lub klasowo jest uproszczeniem. Kibice Espanyolu pochodzą z różnych części Katalonii i reprezentują odmienne poglądy.

Do najbardziej pamiętnych derbów należą spotkania decydujące o mistrzostwie, utrzymaniu lub kwalifikacji europejskiej. Szczególne znaczenie miała bramka Raúla Tamudo na Camp Nou w 2007 roku, która wpłynęła na walkę o tytuł.

Historycznym lokalnym przeciwnikiem był również CE Europa. Oba kluby rywalizowały w mistrzostwach Katalonii i pierwszych sezonach ogólnokrajowego futbolu, lecz różnica poziomów ograniczyła regularność późniejszych spotkań.

Mecze z Gironą posiadają współczesny kontekst regionalny. Nie mają jednak równie długiej i centralnej roli w tożsamości klubu jak derby z FC Barcelona.

Organizacja i model funkcjonowania

Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona działa jako Sociedad Anónima Deportiva. Najważniejsze prawa właścicielskie wynikają z posiadania akcji, a walne zgromadzenie zatwierdza sprawozdania, wybiera radę administracyjną i podejmuje decyzje kapitałowe.

Większościowym akcjonariuszem jest Velocity Sports Partners, sportowe ramię ALK Capital. Grupa zakończyła przejęcie pakietu kontrolnego 9 października 2025 roku.

Prezesem rady administracyjnej jest Alan Gary Pace. Wiceprezesami są Mao Ye Wu i Antonio Dávila Parra, a Mao Ye pełni również funkcję dyrektora generalnego.

W radzie zasiadają Stuart Andrew Hunt i Rafael Carlos Marañón González. Sekretarzem pozostaje Iñaki Frías Inchausti.

Za pion sportowy odpowiada Ramón Rodríguez Verdejo „Monchi”, zatrudniony w maju 2026 roku jako dyrektor generalny do spraw sportowych. Jego kompetencje obejmują planowanie kadry, transfery, scouting i koordynację struktur piłkarskich.

Przychody pochodzą z praw telewizyjnych, sprzedaży biletów i karnetów, sponsoringu, działalności komercyjnej, transferów zawodników oraz organizacji wydarzeń na stadionie.

RCDE Stadium jest własnością klubu. Pozwala generować wpływy z przestrzeni biznesowych, gastronomii, wydarzeń i wynajmu obiektu niezależnie od dni meczowych.

Struktura sportowa obejmuje pierwszą drużynę, Espanyol B, akademię La21, zespoły kobiece oraz drużyny młodzieżowe. Klub prowadzi także sieć szkół i projektów międzynarodowych.

Sekcja kobieca została utworzona w 1971 roku. Jej największym osiągnięciem był sezon 2005/06, zakończony zdobyciem mistrzostwa Hiszpanii, Copa de la Reina i Copa Catalunya.

Fundacja odpowiada za projekty społeczne, ochronę dziedzictwa i działania edukacyjne. Współpracuje z klubem, lecz posiada własne organy oraz finansowanie.

Nowe władze deklarują zachowanie tożsamości Espanyolu przy jednoczesnym korzystaniu z wiedzy i zasobów grupy inwestycyjnej. Skuteczność tego modelu będzie zależała od stabilności sportowej i zdolności utrzymywania kluczowych wychowanków.

Obecna sytuacja klubu

Espanyol przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Primera División. Będzie to trzeci kolejny sezon klubu w elicie po awansie wywalczonym w 2024 roku.

Rozgrywki 2025/26 drużyna zakończyła na jedenastym miejscu. Zdobyła 46 punktów w 38 meczach, notując 12 zwycięstw, 10 remisów i 16 porażek.

Bilans bramkowy wyniósł 43 gole strzelone i 55 straconych. Ostatni mecz zakończył się remisem 1:1 z Realem Sociedad.

Pierwsza część sezonu pozwalała myśleć o walce o wyższe miejsca. Słabsza seria w późniejszym okresie zmniejszyła przewagę i wymusiła bardziej ostrożne zarządzanie końcówką rozgrywek.

Trenerem pozostaje Manolo González. W maju 2026 roku potwierdzono, że jego kontrakt będzie obowiązywał do czerwca 2027 roku.

Najważniejszą zmianą sportową jest zatrudnienie Monchiego. Nowy dyrektor generalny pionu sportowego ma uporządkować strukturę rekrutacji, planowanie długoterminowe i współpracę z akademią.

Prezesem jest Alan Pace, a funkcję dyrektora generalnego nadal pełni Mao Ye Wu. Sezon 2026/27 będzie pierwszym pełnym cyklem przygotowanym przez nowe władze właścicielskie.

Klub nie uczestniczy w europejskich pucharach. Podstawowym celem pozostaje utrzymanie stabilnej pozycji w Primera División i stopniowe zmniejszanie dystansu do zespołów walczących o miejsca w górnej części tabeli.

Wyzwaniami są poprawa skuteczności, ograniczenie liczby traconych bramek, zachowanie najważniejszych wychowanków oraz dostosowanie wydatków do realnych przychodów.