Club Deportivo Eldense

Wprowadzenie

CD Eldense jest zawodowym klubem piłkarskim z Eldy, przemysłowego miasta położonego w prowincji Alicante. Na dzień 1 lipca 2026 roku należy do Segunda División i przygotowuje się do sezonu 2026/27 po bezpośrednim awansie z Primera Federación.

Klub został utworzony 17 września 1921 roku przez grupę mieszkańców skupionych w peñi Los Cabezotas. Założyciele byli sympatykami FC Barcelona, dlatego przyjęli niebiesko-bordowe barwy, które pozostają podstawą identyfikacji Eldense.

Najlepszym wynikiem ligowym jest siódme miejsce na drugim szczeblu w sezonie 1962/63. Klub nigdy nie występował w Primera División, ale kilkakrotnie wracał do zawodowego futbolu po długich okresach spędzonych na niższych poziomach.

Najbardziej dynamiczny rozwój nastąpił po 2020 roku. Eldense przeszedł drogę od dawnej Tercera División przez Segunda Federación i Primera Federación do Segunda División, osiągając trzy kolejne promocje. Po spadku w 2025 roku natychmiast odzyskał miejsce na zapleczu elity jako mistrz swojej grupy.

Historia klubu obejmuje również kryzysy organizacyjne i jeden z najgłośniejszych skandali niższych lig hiszpańskich. Podejrzenia dotyczące ustawiania meczów w 2017 roku doprowadziły do zatrzymań i wieloletniego postępowania, lecz w lutym 2026 roku sąd uniewinnił wszystkich oskarżonych z powodu niewystarczających dowodów.

Powstanie klubu

Club Deportivo Eldense został założony 17 września 1921 roku. Inicjatywa wyszła od grupy przyjaciół tworzących peñę Los Cabezotas, których łączyło zainteresowanie futbolem i sympatia do FC Barcelona.

Założyciele należeli do Casino Eldense, ważnej wówczas instytucji kulturalnej i rekreacyjnej miasta. Właśnie tam odbywały się pierwsze zebrania i powołano historyczny zarząd.

Pierwszym prezesem został Joaquín Seguí Fernández. Funkcję wiceprezesa objął Eloy Catalán Cantó, sekretarzem został Francisco Maestre, a skarbnikiem Emiliano Vera González.

Początkowo używano skróconej nazwy Club Deportivo. Związek z Casino Eldense przyczynił się do szybkiego przyjęcia pełnej nazwy Club Deportivo Eldense.

Pierwszy strój składał się z koszulki w niebiesko-bordowe pasy oraz czarnych spodenek. Barwy odpowiadały kolorom Barcelony, natomiast czarny dół miał odróżniać miejscowy zespół od katalońskiego klubu.

Pierwszy oficjalny mecz rozegrano 1 listopada 1921 roku przeciwko Elda FC. Spotkanie odbyło się na gruntach należących do stowarzyszenia El Progreso i zakończyło porażką Eldense 0:3.

Kapitanem pierwszej drużyny był Capó. W historycznym składzie znaleźli się także między innymi Martínez, Candelas, Gregorio, Lauro, Almodóvar i Gómez, znany jako Maquinita.

Powstanie klubu zbiegło się z rozwojem Eldy jako ośrodka przemysłu obuwniczego. Związek drużyny z pracowniczym i przedsiębiorczym charakterem miasta z czasem stał się jednym z głównych elementów jej tożsamości.

Pierwsze lata działalności

Pierwszym rywalem Eldense był Elda FC, wcześniej uważany za najsilniejszy miejscowy zespół. Kluby rozgrywały serię spotkań o nieformalną dominację w mieście.

17 stycznia 1922 roku doszło do meczu na neutralnym Campo de La Florida w Alicante. Eldense wygrał 1:0 i został uznany za lokalnego mistrza.

Przez pierwsze sezony drużyna korzystała z nieogrodzonych placów. W 1923 roku otwarto El Parque, obiekt wykorzystywany nie tylko do futbolu, lecz również do walk byków i przedstawień.

Podczas inauguracji El Parque Eldense ponownie zmierzył się z Elda FC. Po dwóch remisach rozegrano dodatkowe spotkanie, które niebiesko-bordowi wygrali 3:1.

Elda FC zakończył działalność w 1925 roku, pozostawiając Eldense jako główny klub miasta. W tym samym roku Deportivo przystąpił do Federación Valenciana de Fútbol.

W 1927 roku kluby z prowincji Alicante zostały przeniesione do struktur Federación Murciana. Eldense rozpoczął regularną rywalizację w Segunda Regional.

W sezonie 1928/29 zdobył mistrzostwo i awansował do Primera Regional, gdzie mierzył się między innymi z Realem Murcia, Cartageną i Elche.

Przed hiszpańską wojną domową Eldense wygrywał regionalne rozgrywki w sezonach 1932/33 i 1935/36. W obu kampaniach docierał również do półfinałów ogólnokrajowego turnieju przeznaczonego dla klubów tego poziomu.

Regularną działalność przerwała wojna domowa. Po wznowieniu rozgrywek zespół zdobywał regionalne mistrzostwo w kampaniach 1940/41 i 1941/42, lecz w jednej z prób awansu ustąpił Alcoyano różnicą zaledwie jednej bramki w bilansie.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1943–1956: budowanie pozycji w Tercera División

Eldense zadebiutował w Tercera División w sezonie 1943/44, pokonując Alicante 2:1. W kolejnych latach regularnie zajmował miejsca w górnej części swojej grupy, lecz długo nie potrafił zakończyć skutecznie walki o awans.

Początek lat 50. przyniósł problemy organizacyjne i częste zmiany w zarządzaniu. Stabilizację zapewnił zarząd kierowany przez Luisa Cremadesa Viñedo.

W sezonie 1955/56 Eldense wygrał swoją grupę Tercera División. W decydującej fazie promocji pokonał Plus Ultra, będący zapleczem Realu Madryt, i po raz pierwszy awansował do Segunda División.

### 1956–1960: pierwszy okres na drugim poziomie

Debiut w Segunda nastąpił 9 września 1956 roku. Eldense pokonał na El Parque Córdoba CF 4:0, a dwie bramki zdobył Fustero.

Klub utrzymywał się na drugim szczeblu przez trzy sezony. Musiał rywalizować z zespołami dysponującymi większymi budżetami, dlatego dużą rolę odgrywały własne boisko i lokalni zawodnicy.

Jednym z najbardziej pamiętnych wydarzeń był baraż o utrzymanie z Calvo Sotelo. Eldense przegrał pierwszy mecz 1:4, lecz w rewanżu zwyciężył 7:0.

W Copa del Generalísimo sezonu 1958/59 klub zmierzył się z Athletic Clubem. Po domowej porażce 0:3 zremisował na San Mamés 2:2, osiągając jeden z najbardziej cenionych wyników pucharowych pierwszego okresu w Segunda.

W sezonie 1959/60 drużyna spadła do Tercera División.

### 1961–1964: drugi awans i historyczna siódma pozycja

Eldense odzyskał miejsce na drugim szczeblu w sezonie 1961/62. W pierwszej rundzie baraży przegrał na wyjeździe z SD Eibar 0:3, ale wygrał rewanż na El Parque 7:0.

W decydującej rywalizacji z Gimnástica de Torrelavega zespół Vicente Daudera wygrał u siebie 2:1 i zremisował w rewanżu. Awans świętowano 22 maja 1962 roku przed ratuszem w Eldzie.

Sezon 1962/63 był najlepszym w historii klubu. Eldense zajął siódme miejsce w swojej grupie Segunda División, pokonując u siebie między innymi Granadę, Las Palmas, Cádiz, Tenerife i późniejszego mistrza grupy, Real Murcia.

W następnym sezonie wyniki były słabsze i doszło do spadku. 26 kwietnia 1964 roku drużyna rozegrała pierwszy mecz na nowym Estadio Municipal, remisując z Hérculesem 1:1.

### 1964–1977: poszukiwanie drogi powrotnej

Po degradacji Eldense ponownie znalazł się w Tercera División. Kolejne zarządy stawiały sobie za cel powrót do Segunda, lecz bariery finansowe i rozbudowany system baraży utrudniały realizację planu.

Luis Cremades zakończył wieloletnią prezesurę, a klub przechodził przez okres częstych zmian organizacyjnych. Mimo sportowych ambicji nie udało się wrócić na drugi szczebel.

W sezonie 1976/77 drużyna Pepe Reya zajęła czwarte miejsce i zakwalifikowała się do nowo utworzonej Segunda División B. Na własnym boisku wygrała 17 z 19 spotkań.

### 1977–1991: pomiędzy Segunda B i Tercera División

Pierwszy pobyt w Segunda B trwał jeden sezon. Eldense spadł w 1978 roku, ale w następnej kampanii wygrał Tercera División i wrócił na trzeci szczebel.

W sezonie 1980/81 ponownie doszło do degradacji. Większość pierwszej połowy lat 80. klub spędził w Tercera División.

Kampania 1984/85 wyróżniała się wyjątkowym bilansem: drużyna strzeliła 90 bramek i straciła tylko 17. Dobre sezony nie zawsze kończyły się jednak promocją ze względu na zasady rozgrywek.

W 1987 roku Eldense odzyskał miejsce w Segunda B. Pozostał tam przez cztery kolejne sezony, osiągając w kampanii 1988/89 piątą pozycję, najlepszą w historii występów klubu w tej kategorii.

W Copa del Rey sezonu 1987/88 Eldense wyeliminował Bilbao Athletic, wygrywając rewanż na San Mamés 2:1 po dwóch golach Roberto Orellany.

### 1991–2006: piętnaście lat w Tercera i jubileusz klubu

Spadek w 1991 roku rozpoczął piętnastoletnią nieobecność w Segunda B. Eldense kilkakrotnie wygrywał swoją grupę lub kwalifikował się do baraży, ale nie potrafił przejść całej fazy promocyjnej.

W 1997 roku obchodzono 75-lecie klubu. Jubileusz uświetnił mecz z FC Barcelona, zakończony remisem 2:2 po tym, jak Eldense prowadził dwiema bramkami.

W sezonie 1997/98 zespół ponownie wygrał swoją grupę Tercera, ale nie uzyskał awansu. Początek XXI wieku przyniósł kolejne nieudane próby.

Przełamanie nastąpiło w kampanii 2005/06. Drużyna Casimira Torresa wyeliminowała w barażach Mar Menor i Gironę, wygrywając oba mecze finałowej rundy.

### 2006–2013: krótki powrót i niestabilność

Pobyt w Segunda B trwał tylko sezon. Eldense zajął 18. miejsce i natychmiast wrócił do Tercera División.

W następnych latach organizacja przechodziła przez kolejne zmiany prezesów oraz trudności w budowaniu stabilnej kadry. Drużyna często kończyła rozgrywki poza miejscami premiowanymi barażami.

Pod koniec 2011 roku prezesem został Julián Fernández. Po jego rezygnacji w 2013 roku stanowisko objął Manuel Guill Crespo, który wraz z Omarerem Zeidánem i Germánem Torregrosą rozpoczął ambitniejszy projekt sportowy.

### 2013–2016: mistrzostwo Tercera i utrzymanie w Segunda B

Eldense wygrał grupę Tercera División w sezonie 2013/14. Po porażce z Marbellą w pierwszej rundzie baraży wyeliminował Arandinę oraz Formenterę i wrócił do Segunda B.

Początkowo trenerem został Fran Yeste, wspierany przez Rubéna Albésa. Yeste nie mógł jednak formalnie pełnić wszystkich obowiązków z powodu wymogów licencyjnych.

Po okresie pracy Antonio Aparicia zespół przejął Albés. Eldense zapewnił sobie utrzymanie w barażu z Realem Avilés, wygrywając oba spotkania.

Sezon 2015/16 zakończył się bezpieczną pozycją w środku tabeli. Organizacja nie była jednak przygotowana na kryzys, który nastąpił rok później.

### 2016–2017: inwestorzy z Włoch i katastrofalny sezon

W trakcie sezonu 2016/17 zarządzanie częścią sportową powierzono grupie inwestorów z Włoch. Z projektem związani byli między innymi Nobile Capuani oraz trener Filippo Vito di Pierro.

Wyniki gwałtownie się pogorszyły. 1 kwietnia 2017 roku Eldense przegrał na wyjeździe z FC Barcelona B 0:12, co wywołało podejrzenia dotyczące uczciwości spotkania.

Władze klubu przerwały współpracę z inwestorami, zawiadomiły odpowiednie organy i czasowo zawiesiły działalność pierwszej drużyny. Końcówkę sezonu rozgrywano z licznym udziałem młodych zawodników.

Eldense zakończył sezon na ostatnim miejscu i spadł do Tercera División. Postępowanie karne dotyczące domniemanych manipulacji trwało prawie dziewięć lat.

### 2017–2020: odbudowa reputacji

Po skandalu klub powrócił do modelu dostosowanego do realnych przychodów. W sezonie 2017/18 zajął piąte miejsce w Tercera División, a rok później dziewiąte.

Najważniejszym zadaniem było odzyskanie zaufania kibiców, sponsorów i zawodników. Eldense pozostawał ważnym klubem prowincji, ale sportowo nie należał już do wyraźnych faworytów awansu.

W 2020 roku organizację przejął miejscowy przedsiębiorca Pascual Pérez, właściciel firmy telekomunikacyjnej Finetwork. Klub został przekształcony w Sociedad Anónima Deportiva.

### 2020–2023: trzy kolejne promocje

W sezonie 2020/21 Eldense zakwalifikował się do nowo utworzonej Segunda Federación. Reforma rozgrywek sprawiła, że formalnie oznaczało to przejście na nowy czwarty szczebel.

W kampanii 2021/22 drużyna José Juana Romero zajęła miejsce barażowe. Zwycięstwo nad Sestao River zapewniło awans do Primera Federación.

Trenerem na kolejny sezon został Fernando Estévez. Eldense zajął drugie miejsce w grupie 2 z 67 punktami, ustępując Amorebiecie niekorzystnym bilansem bezpośrednich spotkań.

W barażach wyeliminował Celta Fortuna, odrabiając porażkę 2:3 zwycięstwem 2:0. W finale zmierzył się z Realem Madryt Castilla.

Oba spotkania zakończyły się remisami: 1:1 w Madrycie i 3:3 po dogrywce w Eldzie. Eldense awansował dzięki wyższej pozycji w sezonie zasadniczym, a decydującą bramkę zdobył w dogrywce Juanto Ortuño.

Promocja oznaczała powrót do Segunda División po 59 latach.

### 2023–2025: dwa sezony w futbolu profesjonalnym

Eldense rozpoczął sezon 2023/24 od wyjazdowego zwycięstwa z FC Cartagena. Zespół Estéveza nie uniknął słabszych okresów, ale zdobył 50 punktów i zakończył kampanię na 16. miejscu.

Utrzymanie było pierwszym osiągniętym przez klub na drugim poziomie od sezonu 1962/63. Po zakończeniu rozgrywek Estévez odszedł po 89 oficjalnych meczach.

W sezonie 2024/25 drużynę prowadzili Dani Ponz, José Luis Oltra oraz tymczasowo członkowie sztabu. Eldense długo walczył o utrzymanie, lecz zakończył ligę na 19. miejscu z 45 punktami i spadł do Primera Federación.

### 2025–2026: zmiana właściciela i natychmiastowy powrót

Latem 2025 roku trenerem został Javi Cabello. Drużyna zaczęła sezon solidnie, ale jesienią doszło do zmian organizacyjnych i szkoleniowych.

7 października klub ogłosił sprzedaż międzynarodowej grupie inwestycyjnej współpracującej z Llaneros FC i AC Bellinzona. Prezeską została Carolina Holguín, a dyrektorem generalnym Mario Rosas.

Po odejściu Cabella pierwszy zespół tymczasowo przejął Claudio Barragán, wcześniej prowadzący rezerwy. W listopadzie otrzymał kontrakt do 30 czerwca 2026 roku.

Pod jego kierownictwem Eldense poprawił organizację, intensywność i wyniki na własnym stadionie. Wiosną zanotował serię zwycięstw, która pozwoliła objąć prowadzenie w grupie.

16 maja 2026 roku zwycięstwo 2:1 nad Atlético Madrileño zapewniło mistrzostwo grupy 2 oraz bezpośredni awans do Segunda División.

Sezon zakończył się dorobkiem 69 punktów. Eldense wygrał 19 spotkań, 12 zremisował i siedem przegrał, osiągając bilans bramkowy 57:39.

Sukcesy krajowe

CD Eldense nigdy nie występował w Primera División ani nie zdobył Copa del Rey. Jego najważniejsze osiągnięcia dotyczą rywalizacji na drugim, trzecim i czwartym poziomie.

Najwyższą pozycją w Segunda División jest siódme miejsce z sezonu 1962/63. Była to druga z dwóch kolejnych kampanii klubu na zapleczu elity w pierwszej połowie lat 60.

Eldense czterokrotnie uzyskiwał awans do Segunda División. Pierwsza promocja nastąpiła w 1956 roku po wyeliminowaniu Plus Ultra, a druga w 1962 roku po barażach z Eibarem i Gimnásticą de Torrelavega.

Trzeci awans wywalczono w 2023 roku. Po dwóch remisach z Realem Madryt Castilla Eldense skorzystał z przewagi wynikającej z wyższej pozycji w sezonie zasadniczym.

Czwarty awans nastąpił bez baraży. W sezonie 2025/26 zespół zdobył mistrzostwo grupy 2 Primera Federación i zakończył rozgrywki z 69 punktami.

Klub wielokrotnie wygrywał grupy Tercera División. Do najważniejszych mistrzowskich kampanii należą sezony 1955/56, 1961/62, 1978/79, 1982/83, 1983/84, 1984/85, 1985/86, 1991/92, 1997/98 i 2013/14.

Nie wszystkie tytuły Tercera prowadziły bezpośrednio do awansu. Przez znaczną część historii zwycięzcy grup musieli przechodzić dodatkową fazę promocyjną.

W sezonach 1932/33 i 1935/36 Eldense docierał do półfinałów ogólnokrajowego turnieju klubów regionalnych. Rozgrywek tych nie należy utożsamiać bezpośrednio ze współczesną Copa del Rey.

W głównym krajowym pucharze do pamiętnych wyników należą remis 2:2 z Athletikiem na San Mamés w 1959 roku, zwycięstwo 2:1 nad Bilbao Athletic w 1988 roku oraz dotarcie do 1/16 finału w sezonach 2022/23 i 2025/26.

W edycji 2022/23 Eldense wyeliminował Coruxo i Burgos CF, a następnie przegrał z Athletic Clubem. Trzy lata później pokonał Real Jaén i pierwszoligową Almeríę, zanim uległ Realowi Sociedad 1:2.

Stadion i infrastruktura

Domowym obiektem CD Eldense jest Estadio Municipal Nuevo Pepico Amat, położony przy Calle Heidelberg w Eldzie. Stadion należy do miasta, a klub jest jego głównym użytkownikiem.

Obiekt został otwarty 30 września 2012 roku. Pierwszym przeciwnikiem Eldense był CF Borriol.

Aktualna pojemność publikowana przez klub wynosi 5 776 miejsc oraz 24 stanowiska przeznaczone dla osób o ograniczonej mobilności. Starsze źródła podają około 4 000 miejsc, ponieważ nie uwzględniają później zamontowanych trybun uzupełniających.

Boisko ma naturalną nawierzchnię typu ryegrass. Stadion dysponuje zapleczem szatniowym, siłownią, salą prasową z ponad trzydziestoma stanowiskami, lożą honorową i przestrzeniami VIP.

Nazwa upamiętnia José Amata Cerdána, znanego jako Pepico Amat. Urodzony w Eldzie zawodnik reprezentował między innymi Espanyol, a po zakończeniu kariery pracował także jako trener piłkarski i szkoleniowiec piłki ręcznej.

Pierwszym boiskiem klubu były grunty El Progreso. W 1923 roku Eldense przeniósł się na El Parque, który przez kilka dekad pozostawał głównym ośrodkiem miejscowego futbolu.

26 kwietnia 1964 roku otwarto Estadio Municipal, później nazwany Pepico Amat. Pierwsze spotkanie z Hérculesem zakończyło się remisem 1:1, a oficjalną inaugurację we wrześniu uświetniło zwycięstwo 3:2 nad zespołem Realu Madryt.

Stary Pepico Amat zakończył działalność w 2012 roku. Nowy stadion powstał w innej części miasta i odpowiadał współczesnym wymaganiom bezpieczeństwa oraz obsługi widzów.

Zaplecze treningowe tworzy Complejo de Entrenamiento Pepico Amat. Obejmuje dwa pełnowymiarowe boiska z naturalną murawą, położone w bezpośrednim sąsiedztwie stadionu.

Część pomieszczeń kompleksu wymaga modernizacji, dlatego zawodnicy korzystają również z szatni Nuevo Pepico Amat. W obrębie miejskiego terenu znajduje się także hala sportowa.

Władze klubu i miasta przedstawiały koncepcję nowego wielofunkcyjnego stadionu na około 18 tysięcy miejsc. Na dzień 1 lipca 2026 roku pozostaje ona projektem analizowanym pod względem technicznym i finansowym, a nie zatwierdzonym następcą Nuevo Pepico Amat.

Barwy, herb i tożsamość

Barwami CD Eldense są niebieski i bordowy, określane w Hiszpanii jako azulgrana. Tradycyjna koszulka domowa wykorzystuje pionowe pasy, choć ich szerokość i układ zmieniały się w zależności od epoki.

Kolory zostały wybrane już w 1921 roku. Założyciele należący do peñi Los Cabezotas sympatyzowali z FC Barcelona i świadomie odwołali się do jej stroju.

Pierwszy komplet uzupełniały czarne spodenki, które miały odróżniać Eldense od katalońskiego klubu. Współczesne stroje stosują również niebieskie lub bordowe spodenki i getry.

Herb ewoluował wielokrotnie. Oficjalne zestawienie klubu przedstawia wersje używane między innymi w latach 1921, 1947, 1954, 1956 i 1996, znak stulecia oraz aktualny emblemat.

Podstawowy kształt tworzy tarcza z niebiesko-bordowymi pasami i nazwą klubu. Elementy graficzne były upraszczane wraz z rozwojem technik druku, haftu oraz komunikacji cyfrowej.

Popularnym określeniem jest Deportivo, używane samodzielnie przez miejscowych kibiców. Drużynę nazywa się również Azulgranas.

Eldense posługuje się tytułem Decano de la provincia de Alicante. Po rozwiązaniu Alicante CF stał się najstarszym nadal aktywnym klubem piłkarskim prowincji.

Określenia club zapatero lub equipo zapatero nawiązują do przemysłu obuwniczego Eldy. Nie są one formalnym elementem nazwy, lecz wyrażają gospodarczy i społeczny kontekst miasta.

Klub posiada tradycyjny hymn oraz drugi utwór zaczynający się od zawołania wspierającego Deportivo. Pieśni podkreślają awanse, barwy i więź z Eldą, ale ich tekstów nie należy traktować jako neutralnego zapisu historycznego.

Styl gry i filozofia sportowa

CD Eldense nie prezentował jednego stylu przez całą historię. Sposób gry zależał od poziomu rozgrywek, warunków boiskowych, trenerów oraz możliwości finansowych.

Drużyny z lat 50. i 60. budowały przewagę dzięki fizyczności, bezpośredniej grze oraz znajomości El Parque. Spektakularne odrabianie strat przeciwko Calvo Sotelo i Eibarowi pokazywało znaczenie agresywnej ofensywy na własnym boisku.

Vicente Dauder w sezonie 1961/62 połączył organizację defensywną z dużą skutecznością w meczach barażowych. Zespół potrafił dostosować się zarówno do wymagającej gry wyjazdowej, jak i do atakowania rywala w Eldzie.

Na niższych poziomach kolejne drużyny często opierały się na stałych fragmentach, intensywności i zawodnikach znających regionalne warunki. Krótkie fazy barażowe wymagały pragmatyzmu oraz odporności na presję.

Sergio Egea stworzył w sezonie 2013/14 zespół dominujący w swojej grupie Tercera División. Po jego odejściu promocję dokończono dzięki skuteczności w barażach.

José Juan Romero podczas awansu w 2022 roku stawiał na odważne budowanie akcji i większą kontrolę piłki. Jego zespół przygotował organizację do funkcjonowania w nowej Primera Federación.

Fernando Estévez wzmocnił dyscyplinę taktyczną. Eldense z sezonu 2022/23 potrafił bronić w średnim bloku, korzystać z przejść do ataku i zachowywać równowagę podczas wyrównanych dwumeczów.

Po awansie do Segunda Estévez dostosowywał ustawienie do przeciwników. Doświadczeni zawodnicy, tacy jak David Timor i Marc Mateu, pomagali zarządzać tempem, a Juanto Ortuño i Mario Soberón zapewniali obecność w polu karnym.

Claudio Barragán przejął drużynę jesienią 2025 roku. Klub opisywał rozwijany przez niego model jako intensywny, dominujący i bardziej rozpoznawalny niż na początku kampanii.

Eldense zostało w sezonie 2025/26 mistrzem dzięki połączeniu mocnej gry domowej, skutecznego pressingu i zdolności do rozstrzygania wyrównanych spotkań. Końcowy bilans 57 zdobytych i 39 straconych bramek wskazuje na równowagę między ofensywą a zabezpieczeniem.

Polityka kadrowa w okresie Pascuala Péreza opierała się na profesjonalizacji, sponsorowaniu przez Finetwork i pozyskiwaniu zawodników z doświadczeniem w Segunda B oraz Primera Federación.

Nowi właściciele zapowiedzieli korzystanie z międzynarodowej sieci obejmującej Llaneros FC i AC Bellinzona. Na dzień 1 lipca 2026 roku nie opublikowano jednak szczegółowej metodologii ani zasad przepływu zawodników między klubami.

Akademia obejmuje Eldense B, kolejne drużyny młodzieżowe oraz szkolenie dziewcząt. W sezonie 2025/26 po raz pierwszy powołano seniorską drużynę kobiecą.

Najważniejsi trenerzy

Antonio Molinos Guisán prowadził drużynę, która w 1956 roku wywalczyła pierwszy awans do Segunda División. Eldense wygrał Tercera i pokonał w fazie promocyjnej Plus Ultra.

Vicente Dauder odpowiadał za drugi awans w 1962 roku. Jego zespół odrobił trzybramkową stratę przeciwko Eibarowi, a następnie wyeliminował Gimnásticę de Torrelavega.

Pepe Rey prowadził Eldense w sezonie 1976/77. Czwarte miejsce dało klubowi wejście do nowo utworzonej Segunda División B.

José Bordalás przejął drużynę w trakcie sezonu jubileuszu 75-lecia. Nie osiągnął w Eldzie awansu, lecz jego późniejsza kariera w Primera División nadała tej kadencji dodatkowe znaczenie historyczne.

Casimiro Torres zakończył piętnastoletni okres w Tercera División. W sezonie 2005/06 jego drużyna wyeliminowała Mar Menor i Gironę, wracając do Segunda B.

Sergio Egea uczestniczył w budowie mistrzowskiego zespołu Tercera División 2013/14. Eldense wypracował pod jego kierownictwem pozycję pozwalającą przystąpić do baraży jako mistrz grupy.

Rubén Albés przejął pierwszy zespół w sezonie 2014/15. Zapewnił utrzymanie w Segunda B po dwumeczu z Realem Avilés, rozpoczynając samodzielną karierę szkoleniową.

José Juan Romero poprowadził Eldense do awansu z Segunda Federación w sezonie 2021/22. Zespół zwyciężył Sestao River i wszedł na trzeci poziom.

Fernando Estévez pracował w latach 2022–2024. Doprowadził klub do Segunda División po 59 latach oraz zapewnił utrzymanie w pierwszym sezonie po promocji. W 89 oficjalnych meczach odniósł 35 zwycięstw.

José Luis Oltra przejął zespół podczas trudnej kampanii 2024/25. Poprawił wyniki w części spotkań, ale nie zdołał zapobiec spadkowi z Segunda División.

Javi Cabello rozpoczął sezon 2025/26. Odszedł jesienią po zmianach właścicielskich i pogorszeniu wyników.

Claudio Barragán awansował z rezerw do pierwszego zespołu. Poprowadził Eldense do mistrzostwa grupy 2 Primera Federación i bezpośredniego powrotu do Segunda División.

Umowa Barragána wygasła 30 czerwca 2026 roku. Do dnia stanu profilu klub nie ogłosił jej przedłużenia ani następcy, dlatego stanowisko trenera na nowy sezon pozostaje oficjalnie nieobsadzone.

Najważniejsi zawodnicy

José „Pepico” Amat jest jedną z najważniejszych historycznych postaci Eldy. Wychowanek miejscowego futbolu reprezentował Espanyol w latach 40., a po zakończeniu kariery pracował jako trener. Jego imię noszą obecny stadion i kompleks treningowy.

Francisco Grande należał do drużyn walczących o awans na początku lat 60. Uczestniczył w zwycięskim dwumeczu z Eibarem oraz promocji wywalczonej przeciwko Gimnástice de Torrelavega.

Miguel Albert, Chiqui, Valero, Cordones, Beso, Soroa, Lizani i Aguado tworzyli trzon zespołu Vicente Daudera. Generacja ta zapewniła drugi awans do Segunda División i najlepszy ligowy wynik klubu.

Roberto Orellana był jedną z ważnych postaci końca lat 80. Zdobył obie bramki w wyjazdowym zwycięstwie 2:1 nad Bilbao Athletic w Copa del Rey.

José Luis Ramírez przez wiele lat był związany z klubem jako zawodnik i trener. Reprezentował pokolenie piłkarzy, którzy utrzymywali Eldense w ogólnokrajowych rozgrywkach mimo ograniczonego budżetu.

Juan Villena, Alfonso Silos, Boni Amat, Coca, Foncho i Francisco Alba są wymieniani wśród zawodników ważnych dla różnych etapów XX-wiecznej historii. Brak jednolitej bazy wszystkich spotkań utrudnia precyzyjne porównanie ich dorobku.

Sergio Ortuño stał się symbolem współczesnej odbudowy. Pochodzący z Eldy pomocnik uczestniczył w awansach z Segunda Federación i Primera Federación, a następnie występował w Segunda División.

Juanto Ortuño zdobył jedną z najważniejszych bramek w historii klubu. Jego trafienie w dogrywce finału z Realem Madryt Castilla zapewniło awans do Segunda División w 2023 roku.

Manu Nieto był czołowym zawodnikiem zespołu Fernando Estéveza. Zdobywał ważne gole w sezonie zasadniczym i barażach, a po późniejszym odejściu wrócił do Eldense przed sezonem 2026/27.

Mario Soberón należał do liderów ofensywy w drodze do awansu. Trafił między innymi w półfinale baraży z Celta Fortuna i pozostał ważnym napastnikiem po wejściu na drugi poziom.

David Timor wnosił doświadczenie z Primera i Segunda División. Odpowiadał za organizację środka pola, stałe fragmenty i kierowanie zespołem w pierwszych sezonach zawodowego projektu.

Marc Mateu był jednym z głównych kreatorów podczas sezonu 2023/24. Jego dośrodkowania, rozegranie stałych fragmentów i możliwość gry na kilku pozycjach pomagały w walce o utrzymanie.

Guillermo Vallejo był podstawowym bramkarzem drużyny awansującej w 2023 roku. Jego interwencje miały duże znaczenie w wyrównanych spotkaniach Primera Federación i fazy play-off.

Carlos Hernández oraz Dario Đumić reprezentowali doświadczenie w centrum obrony. Đumić pozostał w klubie również podczas mistrzowskiego sezonu 2025/26.

Nacho Quintana strzelał ważne gole podczas walki o bezpośredni awans w 2026 roku. Jego dwa trafienia przeciwko prowadzącemu wówczas Sabadellowi pomogły Eldense wrócić do rywalizacji o pierwsze miejsce.

Dioni Villalba wnosił doświadczenie oraz skuteczność na poziomie Primera Federación. Należał do ofensywnych liderów zespołu, który po jednym roku odzyskał miejsce w Segunda División.

Klub nie publikuje kompletnego i jednolicie zweryfikowanego zestawienia wszystkich występów oraz bramek od 1921 roku. Z tego powodu nie należy wskazywać bezspornego rekordzisty całej historii bez określenia zakresu uwzględnianych rozgrywek.

Kibice i kultura klubu

Społeczność kibicowska CD Eldense używa określenia deportivismo. Klub jest jednym z najważniejszych symboli Eldy i pozostaje silnie związany z miejscowym przemysłem obuwniczym.

Nuevo Pepico Amat ma niewielką pojemność, dlatego przy spotkaniach o wysokiej stawce bilety często są wyprzedawane. Bliskość trybun sprawia, że atmosfera jest intensywna mimo skromnej skali obiektu.

Federación de Peñas zrzesza około 200 członków. Oficjalny wykaz obejmuje także grupy La Lobera, El Tocina, El Hierro, El Decano, Sentimiento Azulgrana, Gentleman, FHN, Grada Ibáñez i Eldense Blinder’s.

La Lobera tworzy zorganizowaną strefę dopingu na Fondo Norte. Inne peñas zajmują miejsca na trybunie głównej, sektorach ogólnych i za bramkami.

Najważniejsze sukcesy są świętowane w przestrzeni miejskiej. Po historycznych awansach kibice gromadzili się między innymi przed ratuszem oraz na centralnych ulicach Eldy.

Klub podkreśla status najstarszego aktywnego zespołu prowincji Alicante. Tytuł Decano jest wykorzystywany w kampaniach, strojach oraz komunikacji z kibicami.

Związek z przemysłem obuwniczym wykracza poza przydomek. W projektach koszulek i materiałach promocyjnych pojawiają się odniesienia do skór, szwów, zakładów produkcyjnych i pracy kolejnych pokoleń mieszkańców.

Stulecie obchodzone w 2021 roku stało się okazją do przypomnienia dawnych zawodników, trenerów, działaczy i obiektów. Klub przygotował specjalny herb oraz wydarzenia historyczne.

Po awansie do Segunda División powstał dokument poświęcony sezonowi 2023/24. Jego premierę obejrzało ponad 750 osób w dwóch pełnych salach kinowych w Eldzie.

W sezonie 2025/26 uruchomiono pierwszy seniorski zespół kobiecy. Drużyna powstała jako kontynuacja szkolenia dziewcząt prowadzonego wcześniej w akademii.

Działalność społeczna obejmuje również futbol młodzieżowy, projekty dotyczące bezpieczeństwa dzieci, przeciwdziałania przemocy i ochrony przed molestowaniem. Klub prowadzi system compliance oraz kanał zgłaszania naruszeń.

Relacje między kibicami a właścicielami nie zawsze były spokojne. Kryzys 2017 roku, przekształcenie w S.A.D. i sprzedaż zagranicznej grupie wywoływały pytania o przejrzystość oraz zachowanie lokalnej tożsamości.

Rywalizacje i derby

Pierwszym wielkim rywalem Eldense był Elda FC. Oba kluby walczyły o dominację w mieście, a ich mecze w latach 1921–1923 miały znaczenie dla kształtowania nowej społeczności piłkarskiej.

Rywalizacja zakończyła się wraz z rozwiązaniem Elda FC w 1925 roku. Nie ma więc współczesnego charakteru, ale pozostaje ważna dla historii powstania Deportivo.

Za najważniejszego tradycyjnego rywala uznawany jest CD Alcoyano. Elda i Alcoy są podobnymi wielkością miastami przemysłowymi, a oba kluby używają określenia Deportivo.

Eldense i Alcoyano wielokrotnie spotykały się w Tercera División, Segunda B i Primera Federación. W sezonie 1941/42 Alcoyano wyprzedził klub z Eldy w walce o awans dzięki minimalnie lepszemu bilansowi bramkowemu.

Istotne są także mecze z Hércules CF. Klub z Alicante reprezentuje największe miasto prowincji, a spotkania określa się jako derby prowincjonalne lub autonomiczne.

W sezonie 2025/26 ligowy mecz z Hérculesem został oficjalnie przedstawiony przez Eldense jako derbi autonómico. Zainteresowanie wynikało zarówno z bliskości geograficznej, jak i bezpośredniej walki o wysokie miejsca.

Novelda CF jest przeciwnikiem z regionu Medio Vinalopó. Bliskość miast sprawiała, że spotkania miały lokalny charakter szczególnie w okresach wspólnej gry w Tercera División.

Mecze z Elche CF również przyciągają uwagę. Elche jest największym klubem południowej części prowincji, ale różnice poziomów ligowych ograniczały regularność bezpośredniej rywalizacji.

Alicante CF był historycznym przeciwnikiem w rozgrywkach regionalnych i krajowych. Po jego rozwiązaniu Eldense przejął symboliczny status najstarszego aktywnego klubu prowincji.

Nie każdy mecz z zespołem Wspólnoty Walenckiej powinien być określany mianem odwiecznych derbów. Najsilniejszą historyczną ciągłość ma rywalizacja z Alcoyano, natomiast pozostałe pojedynki zależą od poziomu ligowego i aktualnej stawki.

Organizacja i model funkcjonowania

CD Eldense działa jako Club Deportivo Eldense, S.A.D. Spółka posiada numer CIF A06970289 i siedzibę przy Nuevo Pepico Amat.

Forma Sociedad Anónima Deportiva została przyjęta po przejęciu klubu przez Pascuala Péreza w 2020 roku. Pérez stał się jedynym akcjonariuszem i połączył projekt sportowy ze sponsoringiem należącej do niego firmy Finetwork.

W październiku 2025 roku klub został sprzedany międzynarodowej grupie inwestycyjnej. Oficjalny komunikat wskazał, że grupa utrzymuje porozumienia sportowe z Llaneros FC w Kolumbii oraz AC Bellinzona w Szwajcarii.

Klub nie podał pełnej nazwy właściciela ani podziału udziałów. Z tego powodu nie można bezpiecznie przypisać własności jednej publicznie znanej osobie.

Prezeską została Carolina Holguín Tafur. Jest pierwszą kobietą pełniącą tę funkcję w ponadstuletniej historii organizacji.

Dyrektorem generalnym jest Mario Rosas, były zawodnik Eldense. Za pion sportowy odpowiada Víctor Lafuente, a Luis Augusto pełni funkcję koordynatora sportowego reprezentującego właścicieli.

W radzie administracyjnej działa między innymi Juan Carlos Trujillo, przedstawiany przez klub jako osoba bezpośrednio zaangażowana w nowy projekt. Podczas prezentacji władz występował również członek rady Alfonso Losa.

Model finansowania obejmuje prawa audiowizualne Segunda División, wpływy od sponsorów, bilety i abonamenty, sprzedaż produktów, transfery, środki akcjonariuszy oraz działalność komercyjną.

Po awansie klub ponownie podlega kontroli ekonomicznej LALIGA. Dopuszczalne wydatki na kadrę zależą od potwierdzonych przychodów, kapitału właścicielskiego i zobowiązań spółki.

Nuevo Pepico Amat jest własnością Ayuntamiento de Elda. Klub prowadzi działalność meczową, handlową i biurową, ale nie posiada stadionu jako prywatnego składnika majątku.

Miejski charakter ma również kompleks treningowy. Współpraca z samorządem obejmuje użytkowanie boisk, utrzymanie infrastruktury i planowanie przyszłych inwestycji.

Struktura sportowa obejmuje pierwszy zespół, Eldense B, pozostałe drużyny rezerwowe i młodzieżowe oraz sekcję kobiecą. Akademia ma przygotowywać zawodników do wyższych kategorii, choć klub nadal korzysta szeroko z transferów i wypożyczeń.

Eldense posiada kodeks etyczny, compliance officera i kanał zgłaszania naruszeń. Rozwiązania te mają ograniczać ryzyka prawne oraz organizacyjne, szczególnie istotne w kontekście doświadczeń z 2017 roku.

Abonenci wybrali w 2023 roku Ivana Ibáñeza Rodrígueza na niezależnego członka rady administracyjnej. Głosowanie przeprowadzono zgodnie z wymogami hiszpańskiej ustawy o sporcie.

Obecna sytuacja klubu

CD Eldense przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División. Powraca na drugi poziom po rocznej obecności w Primera Federación.

W sezonie 2025/26 drużyna została mistrzem grupy 2. W 38 spotkaniach zdobyła 69 punktów, odnosząc 19 zwycięstw, notując 12 remisów i ponosząc siedem porażek.

Bilans bramkowy wyniósł 57:39. Eldense wyprzedził CE Sabadell o jeden punkt oraz Atlético Madrileño o dwa punkty.

Bezpośredni awans został zapewniony po 37. kolejce. Zwycięstwo 2:1 nad Atlético Madrileño dało czteropunktową przewagę, której rywale nie mogli już odrobić.

Ostatni mecz zakończył się porażką 0:3 z Realem Murcia. Wynik nie wpłynął na zdobycie mistrzostwa i awans.

Pierwszym rywalem sezonu 2026/27 będzie UD Almería. Spotkanie zaplanowano na 16 sierpnia 2026 roku na stadionie przeciwnika.

Na dzień 1 lipca 2026 roku klub nie potwierdził trenera pierwszej drużyny na nową kampanię. Kontrakt Claudio Barragána obowiązywał do 30 czerwca i nie opublikowano komunikatu o przedłużeniu.

Pion sportowy prowadzi Víctor Lafuente. Klub rozpoczął przebudowę kadry, przedłużając umowy między innymi z Álexem Serrą, Smandem, Borją Calvo, Marcosem Bustillo, Jesúsem Clemente i Guille Macho.

Zespół opuścili lub zakończyli wypożyczenia między innymi Dario Đumić, Dioni, Manu Molina, Gaixas, Nacho Quintana, Pablo Valencia, Rober Ibáñez, Ramón Vila, Hugo Alba i Isra Salazar.

Do Eldense wrócił Manu Nieto, który podpisał kontrakt do 2028 roku. Napastnik był jednym z liderów awansu w 2023 roku.

Prezesem pozostaje Carolina Holguín, a dyrektorem generalnym Mario Rosas. Właściciele muszą dostosować budżet, administrację i infrastrukturę do ponownego uczestnictwa w rozgrywkach LALIGA.

Najważniejszym wyzwaniem sportowym jest zbudowanie kadry zdolnej do utrzymania przy zachowaniu mistrzowskiego trzonu. Klub nie może opierać planu wyłącznie na wynikach osiągniętych na niższym poziomie.

Ograniczona pojemność stadionu zmniejsza przychody meczowe w porównaniu z większością rywali. Jednocześnie regularne wypełnianie Nuevo Pepico Amat zapewnia drużynie silne wsparcie domowe.

Drugim wyzwaniem jest przejrzystość właścicielska. Publiczne przedstawienie struktury inwestorów, ich zobowiązań i relacji z pozostałymi klubami sieci ułatwiłoby ocenę długoterminowej stabilności projektu.