Elche Club de Fútbol, S.A.D.

Wprowadzenie

Elche CF jest zawodowym klubem piłkarskim z miasta Elche, który w sezonie 2026/27 występuje w Primera División. Reprezentuje jeden z największych ośrodków prowincji Alicante i należy do najbardziej rozpoznawalnych klubów Wspólnoty Walenckiej.

Drużyna jest kojarzona z białą koszulką przeciętą poziomą zieloną szarfą. Od tego wyglądu pochodzi określenie franjiverde, używane wobec zespołu, jego zawodników i całej społeczności kibicowskiej.

Najlepszą epokę Elche przeżywało od końca lat pięćdziesiątych do początku lat siedemdziesiątych. Klub przez dwanaście kolejnych sezonów grał w Primera División, zajął piąte miejsce w rozgrywkach 1963/64 i dotarł do finału krajowego pucharu w 1969 roku.

W późniejszej historii Elche wielokrotnie awansowało i spadało. Przechodziło także poważne kryzysy finansowe, w tym administracyjną degradację w 2015 roku mimo sportowego utrzymania w najwyższej lidze.

Współczesny klub łączy zawodową pierwszą drużynę, akademię, zespół rezerw i struktury kobiece. Jego domem jest Martínez Valero, jeden z największych stadionów hiszpańskiego wybrzeża śródziemnomorskiego i arena mistrzostw świata z 1982 roku.

Powstanie klubu

Początki Elche CF są związane z dążeniem do połączenia kilku miejscowych drużyn w jedną organizację zdolną reprezentować całe miasto. W Elche funkcjonowały wcześniej między innymi Illice FC, Sporting de Elche i Gimnástica de Elche.

Do spotkania działaczy doszło według lokalnych badań 28 sierpnia 1922 roku w pomieszczeniu przy rzece Vinalopó, w którym przechowywano materiały pirotechniczne należące do Vicente Albarrancha. Inicjatywa odpowiadała na społeczne oczekiwanie stworzenia zespołu mogącego rywalizować z silniejszymi klubami Alicante i Murcji.

Pierwszym prezesem został Mariano Rodríguez Irles. Po wykonaniu podstawowych prac organizacyjnych zastąpił go Salvador Ramos Folqués, odpowiedzialny między innymi za formalne zgłoszenie drużyny do federacji.

Klub został wpisany do struktur Federación Valenciana de Fútbol 10 stycznia 1923 roku. Z tego powodu rok 1923 funkcjonuje współcześnie jako oficjalny rok założenia w materiałach Elche CF i LaLigi.

Jednocześnie klub świętował stulecie w sierpniu 2022 roku, odwołując się do wcześniejszego spotkania założycielskiego. Nie należy więc przedstawiać jednej daty jako całkowicie bezspornej: rok 1922 oznacza początek organizacji, a rok 1923 formalne wejście do struktur federacyjnych.

Pierwotna nazwa brzmiała Elche Foot-ball Club. Po wprowadzeniu wymogu używania hiszpańskich nazw klub przyjął formę Elche Club de Fútbol.

Pierwszy strój był całkowicie biały. Zielona szarfa, będąca obecnie głównym znakiem rozpoznawczym, została dodana kilka lat później z inicjatywy czeskiego trenera Antona Fivbera.

Pierwszy znany mecz Elche zakończył się zwycięstwem 4:0 nad zespołem z Monóvaru. Drużyna korzystała początkowo z Campo del Cementerio, Campo del Clot oraz Campo de Don Jeremías.

Pierwsze lata działalności

Elche rozpoczęło działalność od spotkań towarzyskich i regionalnych. Klub rywalizował w strukturach walenckich, a następnie związał się z federacją murcjańską, co było praktycznym rozwiązaniem ze względu na położenie miasta i ówczesny układ rozgrywek.

W 1924 roku do klubu dołączył Paco González. Łączył obowiązki zawodnika i trenera, wprowadzając bardziej profesjonalne metody pracy.

Ważną zmianę przeprowadził Anton Fivber, pierwszy zagraniczny trener Elche. To za jego czasów na białej koszulce pojawiła się pozioma zielona szarfa. Element ten szybko stał się podstawą wizualnej tożsamości zespołu.

26 sierpnia 1926 roku otwarto Campo de Altabix. Pierwszy mecz na nowym obiekcie, rozegrany z Levante, zakończył się remisem 2:2. Stadion służył Elche przez pięćdziesiąt lat.

Po utworzeniu ogólnokrajowego systemu ligowego drużyna rozpoczęła drogę przez niższe szczeble. Do Segunda División dostała się w pierwszej połowie lat trzydziestych, lecz nie zdołała wówczas zbudować trwałej pozycji na zapleczu elity.

Wojna domowa przerwała rozgrywki i utrudniła działalność organizacyjną. Po wznowieniu futbolu Elche rywalizowało między Segunda i Tercera División.

Na początku lat pięćdziesiątych klub znalazł się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Odpowiedzią była tak zwana Cooperativa, model oparty na szczególnym zaangażowaniu zawodników, działaczy i lokalnego środowiska w odbudowę drużyny.

Projekt Cooperativy stworzył podstawy dwóch kolejnych awansów. W ciągu kilku sezonów Elche przeszło z trzeciego poziomu do Primera División, rozpoczynając najlepszy sportowy okres w swojej historii.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1922–1953: tworzenie wspólnego klubu miejskiego

Pierwsze trzy dekady obejmowały połączenie lokalnych środowisk piłkarskich, formalne zgłoszenie do federacji oraz budowę trwałej organizacji.

Elche kilkakrotnie zmieniało boiska, zanim w 1926 roku otrzymało Campo de Altabix. Stadion pozwolił zwiększyć liczbę widzów i stał się podstawowym miejscem życia klubowego.

Zespół występował w rozgrywkach regionalnych, Tercera División i Segunda División. Brak stabilnego finansowania oraz przerwa wywołana wojną domową uniemożliwiały jednak szybki awans do elity.

### 1953–1959: Cooperativa i droga do Primera División

Punktem zwrotnym było utworzenie modelu określanego jako Cooperativa. Zawodnicy i działacze zgodzili się na szczególne zasady współpracy, ograniczając koszty oraz podporządkowując działalność wspólnemu celowi sportowemu.

Kluczowymi postaciami byli prezes José Esquitino oraz trener César Rodríguez. Drużyna awansowała najpierw do Segunda División, a następnie zdominowała swoją grupę drugiego poziomu.

19 kwietnia 1959 roku zwycięstwo 3:0 na wyjeździe z Tenerife zapewniło pierwszy awans do Primera División. Elche zostało również mistrzem Segunda División po pokonaniu Realu Valladolid w meczu zwycięzców dwóch grup.

### 1959–1966: złota epoka

Debiutancki sezon w elicie zakończył się dziesiątym miejscem i półfinałem krajowego pucharu. Elche szybko przestało być postrzegane wyłącznie jako beniaminek walczący o utrzymanie.

Campo de Altabix stało się jednym z najtrudniejszych stadionów wyjazdowych w Hiszpanii. Klub regularnie pokonywał tam zespoły z Madrytu, Barcelony, Walencji i Kraju Basków.

Najlepszy wynik ligowy przyszedł w sezonie 1963/64. Drużyna Heriberta Herrery przez część rozgrywek znajdowała się w ścisłej czołówce, a ostatecznie zajęła piąte miejsce.

W sezonie 1965/66 Vavá został najlepszym strzelcem Primera División. Był pierwszym i pozostaje jednym z najważniejszych indywidualnie wyróżnionych zawodników w historii Elche.

### 1966–1971: finał pucharu i koniec nieprzerwanej obecności w elicie

Elche nadal należało do solidnych klubów Primera División. W sezonie 1966/67 dwukrotnie pokonało Hércules w pierwszych derbach prowincji Alicante rozegranych na najwyższym poziomie.

Najważniejsza kampania pucharowa odbyła się w 1969 roku. Zespół Roque Máspolego wyeliminował między innymi Valencię i Real Sociedad.

W finale na Santiago Bernabéu przeciwnikiem był Athletic Club. Elche długo rywalizowało na równych warunkach, lecz przegrało 0:1 po bramce zdobytej w końcowej fazie spotkania.

Sezon 1970/71 zakończył się spadkiem. Dobiegł końca okres dwunastu kolejnych lat w Primera División, pozostający najdłuższą nieprzerwaną serią klubu w elicie.

### 1971–1980: powrót i budowa nowego stadionu

Po relegacji klub rozpoczął przebudowę drużyny. Do Primera wrócił w 1973 roku i przez kilka sezonów utrzymywał się na najwyższym poziomie.

Campo de Altabix nie odpowiadało już potrzebom rozwijającej się organizacji. Prezes Manuel Martínez Valero przedstawił plan budowy większego stadionu, finansowanego między innymi poprzez sprzedaż miejsc parkingowych.

8 września 1976 roku Elche zremisowało 3:3 z reprezentacją Meksyku w meczu otwierającym Nuevo Estadio. Nowy obiekt zapewnił klubowi znacznie większe możliwości sportowe i komercyjne.

Po dobrym pierwszym okresie na nowym stadionie drużyna spadła w 1978 roku. Próba natychmiastowego powrotu zakończyła się niepowodzeniem.

### 1980–1991: zespół kursujący między ligami

Lata osiemdziesiąte przyniosły dwa powroty do Primera División. Pierwszy awans nastąpił w 1984 roku, drugi w sezonie 1987/88.

Oba pobyty na najwyższym poziomie były krótkie. Ograniczone środki oraz częste zmiany trenerów utrudniały zbudowanie kadry zdolnej do długotrwałego utrzymania.

W 1982 roku stadion był jedną z aren mistrzostw świata. Rozegrano na nim między innymi spotkanie Węgier z Salwadorem zakończone wynikiem 10:1.

Pod koniec dekady sytuacja ekonomiczna pogarszała się. W 1991 roku Elche spadło do Segunda División B, rozpoczynając najtrudniejszy sportowo okres swojej współczesnej historii.

### 1991–1999: kryzys i odbudowa na trzecim poziomie

Spadkowi towarzyszyło zagrożenie administracyjną degradacją, a nawet rozwiązaniem klubu. Władze musiały w krótkim czasie uregulować najpilniejsze zobowiązania wobec ligi i innych podmiotów.

Elche wielokrotnie uczestniczyło w fazach awansowych, lecz kolejne próby kończyły się niepowodzeniem. Długi pobyt na trzecim poziomie zmniejszał przychody i utrudniał odbudowę zaufania.

Przełom nastąpił w sezonie 1998/99. Ważną bramkę w rywalizacji z Melillą zdobył młody Nino, który w kolejnych latach stał się największą legendą statystyczną klubu.

Awans do Segunda División zakończył ośmioletni okres poza zawodowym futbolem.

### 1999–2012: stabilizacja w Segunda División

Przez większość pierwszej dekady XXI wieku Elche występowało na drugim poziomie. Kilkakrotnie walczyło o awans, ale zwykle traciło szanse w końcowych kolejkach.

W sezonie 2001/02 drużyna zajęła piąte miejsce. Do pamiętnych wyników należały zwycięstwa 5:1 nad Atlético Madryt i 6:3 nad Realem Oviedo.

Nino wyrósł na głównego strzelca zespołu. Po jego pierwszym odejściu wyróżniał się między innymi Jorge Molina, który zdobył 26 bramek w rozgrywkach 2009/10.

W sezonie 2010/11 Elche dotarło do finału baraży o Primera División. Dwumecz z Granadą zakończył się remisami, lecz obowiązująca wówczas zasada bramek wyjazdowych dała awans rywalowi.

### 2012–2015: rekordowy awans i administracyjna degradacja

Fran Escribá objął drużynę przed sezonem 2012/13. Elche prowadziło w tabeli od początku do końca rozgrywek i zdobyło mistrzostwo Segunda División.

Awans został zapewniony 18 maja 2013 roku, jeszcze przed rozegraniem własnego meczu kolejki. Klub wrócił do Primera po 24 latach.

Elche utrzymało się sportowo w dwóch kolejnych sezonach. W rozgrywkach 2013/14 decydujący był bezbramkowy remis z Barceloną, a rok później miejsce w lidze zapewniono z kilkoma kolejkami zapasu.

Mimo wyników sportowych klub został w 2015 roku zdegradowany administracyjnie z powodu niespełnienia wymogów kontroli ekonomicznej i zobowiązań wobec administracji podatkowej.

### 2015–2019: restrukturyzacja i powrót do futbolu zawodowego

Administracyjny spadek pogłębił problemy finansowe. Klub prowadził negocjacje z wierzycielami i zatwierdził układ obejmujący redukcję oraz rozłożenie zobowiązań.

W 2017 roku Elche spadło do Segunda División B. Pacheta przejął drużynę i już w pierwszym sezonie doprowadził ją do awansu poprzez rozgrywki barażowe.

Powrót do Segunda División ustabilizował sytuację sportową. Klub zaczął również stopniowo odbudowywać strukturę zarządzania i wiarygodność finansową.

W grudniu 2019 roku większościowy pakiet akcji kupiła Score Club 2019, grupa inwestycyjna kierowana przez Christiana Bragarnika.

### 2019–2023: powrót do Primera i trzy sezony w elicie

Pacheta poprowadził zespół do baraży w sezonie 2019/20. Po wyeliminowaniu Realu Saragossa Elche zmierzyło się w finale z Gironą.

Pierwszy mecz zakończył się bezbramkowym remisem. W rewanżu Pere Milla zdobył gola w doliczonym czasie, zapewniając awans do Primera División.

W sezonie 2020/21 Elche utrzymało się po zwycięstwie nad Athletic Club w ostatniej kolejce. Rok później zespół Francisco Rodrígueza zapewnił sobie spokojniejszą kontynuację gry w elicie.

Rozgrywki 2022/23 przyniosły jednak wyraźne pogorszenie wyników. Częste zmiany trenerów nie zapobiegły spadkowi do Segunda División.

### 2023–2026: projekt Edera Sarabii i ponowna stabilizacja

Pierwszy sezon po spadku nie zakończył się awansem. Latem 2024 roku trenerem został Eder Sarabia, który wprowadził model oparty na posiadaniu piłki, cierpliwym budowaniu akcji i aktywnym pressingu.

Po słabym początku drużyna zaczęła regularnie punktować. W ostatniej kolejce sezonu 2024/25 wygrała na wyjeździe z Deportivo La Coruña 4:0 i zapewniła sobie bezpośredni awans.

W Primera División Elche zachowało wiele zasad wypracowanych na drugim poziomie. Zespół zdobył 43 punkty i zakończył sezon 2025/26 na piętnastym miejscu.

Po zapewnieniu utrzymania Eder Sarabia zdecydował się zakończyć pracę. Jego następcą został Martín Anselmi.

Sukcesy krajowe

Najwyższą pozycją Elche w Primera División jest piąte miejsce z sezonu 1963/64. Drużyna Heriberta Herrery przez część rozgrywek pozostawała blisko ścisłej czołówki i rywalizowała z największymi klubami kraju.

Najważniejszym osiągnięciem pucharowym jest finał Copa del Generalísimo z 1969 roku. Elche wyeliminowało Pontevedrę, Valencię i Real Sociedad, a w decydującym spotkaniu przegrało z Athletic Club 0:1.

Klub docierał także do półfinałów krajowego pucharu w innych sezonach złotej epoki. Potwierdzało to, że zespół z Altabix był zdolny do regularnej rywalizacji z krajową czołówką.

Elche dwukrotnie zdobywało mistrzostwo Segunda División. Pierwszy tytuł wywalczono w sezonie 1958/59, gdy zwycięzca grupy południowej pokonał Real Valladolid, najlepszą drużynę grupy północnej.

Drugi tytuł przypadł na sezon 2012/13. Elche było liderem przez wszystkie kolejki, wywalczyło awans z wyraźną przewagą i ustanowiło szereg klubowych rekordów defensywnych oraz punktowych.

Duże znaczenie mają również awanse z lat 1973, 1984, 1988, 2020 i 2025. Każdy z nich kończył okres odbudowy po wcześniejszym spadku lub problemach organizacyjnych.

Awans z 2020 roku został wywalczony w barażach po bramce Pere Milli w 96. minucie rewanżu z Gironą. Był jednym z najbardziej dramatycznych momentów we współczesnej historii klubu.

Do ważnych wyników indywidualnych należy Trofeo Pichichi Vavy w sezonie 1965/66. Brazylijski napastnik zdobył tytuł najlepszego strzelca Primera División.

Elche nie zdobyło mistrzostwa Hiszpanii, Pucharu Hiszpanii ani krajowego superpucharu. Jego znaczenie wynika przede wszystkim z wieloletniej obecności w dwóch najwyższych ligach, finału pucharu i zdolności do kolejnych odbudów.

Stadion i infrastruktura

Elche rozgrywa mecze na Estadio Martínez Valero. Obiekt znajduje się przy ulicy Manuel Martínez Valero, na wschodnich obrzeżach miasta, i mieści 31 388 widzów.

Stadion został otwarty 8 września 1976 roku meczem Elche z reprezentacją Meksyku, zakończonym remisem 3:3. Pierwszą bramkę na nowym obiekcie zdobył Finarolli.

Początkowa nazwa brzmiała Nuevo Estadio del Elche CF. W 1988 roku obiekt nazwano na cześć Manuela Martínez Valero, prezesa związanego ze złotą epoką i realizacją projektu stadionowego.

Autorem projektu był Juan Boix Matarredona. Budowę finansowano między innymi poprzez sprzedaż praw do miejsc parkingowych, przedstawioną członkom klubu podczas specjalnego zgromadzenia w 1974 roku.

Martínez Valero należy do Elche CF. Jest jednym z najważniejszych aktywów spółki oraz miejscem działalności administracyjnej, komercyjnej i sportowej.

Obiekt przeszedł kilka modernizacji. Przed powrotem do Primera División w 2013 roku odnowiono elewację, wejścia, toalety, szatnie, strefy medialne i część trybun. Później wymieniono krzesełka, telebimy, ławki rezerwowych oraz przestrzenie w tunelu i zapleczu zawodników.

Boisko ma wymiary 108 na 70 metrów i należy do największych używanych w hiszpańskim futbolu zawodowym.

Stadion gościł trzy mecze mistrzostw świata w 1982 roku. W spotkaniu rozegranym 15 czerwca Węgry pokonały Salwador 10:1, ustanawiając rekord najwyższego zwycięstwa w historii finałowych turniejów mistrzostw świata.

W 2003 roku na Martínez Valero rozegrano finał Pucharu Hiszpanii. Mallorca pokonała w nim Recreativo de Huelva 3:0.

Wcześniejszym domem Elche było Campo de Altabix, użytkowane od 1926 do 1976 roku. Obiekt ten był miejscem pierwszego awansu, dwunastu kolejnych sezonów w Primera oraz większości sukcesów złotej epoki.

Przed przeprowadzką na Altabix drużyna grała na Campo del Cementerio, Campo del Clot i Campo de Don Jeremías.

Pierwszy zespół trenuje przede wszystkim na boiskach przy Martínez Valero oraz w klubowych obiektach treningowych. Akademia wykorzystuje również inne instalacje w Elche, w tym obiekty miejskie udostępniane na podstawie porozumień.

Struktura szkoleniowa obejmuje Elche Ilicitano, zespół C, drużyny juniorskie i młodsze kategorie. Klub prowadzi także akademię międzynarodową, szkołę piłkarską i programy treningowe dla dzieci.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami Elche są biel i zieleń. Tradycyjna koszulka domowa jest biała i posiada szeroką poziomą zieloną szarfę przebiegającą przez klatkę piersiową.

Pierwszy strój był całkowicie biały. Zieloną szarfę wprowadził czeski trener Anton Fivber. Z czasem stała się ona najważniejszym znakiem rozpoznawczym klubu.

Od wyglądu koszulki pochodzi przydomek Los Franjiverdes. Określenie franjiverdismo jest używane wobec całej społeczności związanej z Elche CF.

Drugi popularny przydomek, Los Ilicitanos, nawiązuje do łacińskiej nazwy miasta oraz współczesnego określenia jego mieszkańców.

Herb klubu jest silnie związany z miejską heraldyką. Jego obecna forma składa się z trzech poziomych pól i wykorzystuje elementy historycznego herbu Elche.

W górnej części znajduje się matrona rzymska trzymająca palmę oraz nazwa miasta. Środkowe pole przedstawia złotą wieżę na czerwonym tle, a dolne zawiera ołtarz, skrót CIIA i zieloną szarfę na niebieskim polu.

Skrót CIIA odwołuje się do rzymskiej nazwy Colonia Iulia Ilici Augusta. Palma przypomina o Palmeral de Elche, jednym z najważniejszych symboli miasta.

Forma znaku zmieniała się kilkakrotnie. W 1941 roku, wraz ze zmianą kolejności słów w nazwie klubu, zmieniono skrót FC na CF. W późniejszych dekadach modyfikowano kolory, obramowanie i położenie zielonej szarfy.

W 2012 roku wprowadzono uporządkowaną wersję współczesnego herbu, a przy okazji obchodów stulecia dokonano niewielkich korekt wizualnych.

W kulturze meczowej szczególną rolę odgrywa „Aromas Ilicitanos”. Habanera związana z miastem jest śpiewana przez kibiców i pełni funkcję nieformalnego hymnu.

Tradycyjnym letnim wydarzeniem jest Trofeo Festa d’Elx. Turniej organizowany od 1960 roku łączy przygotowania sportowe z miejskim kalendarzem świątecznym.

Styl gry i filozofia sportowa

Elche nie posiada jednego stylu obowiązującego przez całą historię. Model drużyny zmieniał się wraz z trenerami, poziomem rozgrywek i możliwościami finansowymi.

Zespół Césara Rodrígueza z końca lat pięćdziesiątych wyróżniał się skutecznością, szybkim atakiem i przewagą techniczną nad rywalami z niższych lig. Dzięki temu w krótkim czasie przeszedł z Tercera División do Primera.

Heriberto Herrera rozwinął bardziej wymagającą organizację taktyczną. Drużyna z sezonu 1963/64 łączyła wysokie tempo, agresywną grę bez piłki i jakość ofensywną takich zawodników jak Cardona, Lezcano i Romero.

Roque Máspoli stworzył zespół zdolny do gry turniejowej. Elche z 1969 roku potrafiło cierpliwie bronić, szybko przechodzić do ataku i zachowywać koncentrację podczas długich pucharowych dwumeczów.

W późniejszych dekadach klub często musiał dostosowywać styl do walki o awans lub utrzymanie. Trenerzy tacy jak Felipe Mesones i José Bordalás stawiali na organizację, dyscyplinę oraz wykorzystywanie stałych fragmentów.

Fran Escribá zbudował w sezonie 2012/13 drużynę bardzo skuteczną defensywnie. Elche dobrze kontrolowało przestrzeń, ograniczało liczbę sytuacji przeciwników i potrafiło zarządzać niewielką przewagą.

Pacheta preferował intensywność, odpowiedzialność bez piłki i szybkie przejścia. Model pozwolił najpierw awansować z Segunda B, a następnie niespodziewanie dostać się do Primera División.

Eder Sarabia w latach 2024–2026 położył większy nacisk na posiadanie piłki, budowanie akcji od bramkarza, cierpliwą wymianę podań i tworzenie przewagi pozycyjnej.

Martín Anselmi został zatrudniony przed sezonem 2026/27. Wcześniej był kojarzony z grą trójką środkowych obrońców, aktywnym pressingiem i płynną zmianą ustawienia, lecz na dzień 1 lipca 2026 roku nie poprowadził jeszcze Elche w oficjalnym meczu.

Akademia ma dostarczać zawodników technicznie przygotowanych do futbolu zawodowego. Klub dąży do ujednolicenia metod pierwszej drużyny, rezerw i najstarszych kategorii młodzieżowych.

Polityka transferowa łączy pozyskiwanie piłkarzy z hiszpańskich lig, wypożyczenia oraz kontakty na rynku międzynarodowym. Właścicielska sieć Christiana Bragarnika zwiększyła rolę zawodników pochodzących z Argentyny i innych krajów Ameryki Południowej.

Najważniejsi trenerzy

César Rodríguez jest architektem pierwszego awansu do Primera División. Były napastnik Barcelony poprowadził Elche przez dwa kolejne awanse i stworzył podstawy złotej epoki.

Heriberto Herrera prowadził drużynę w sezonie 1963/64. Elche zajęło wówczas piąte miejsce, najlepsze w historii klubu, a jego zawodnicy należeli do najbardziej cenionych w lidze.

Pedro Otto Bumbel pracował podczas kilku kadencji. Pomagał utrzymywać zespół w czołówce oraz rozwijał zawodników takich jak Lico i Vavá.

Roque Gastón Máspoli poprowadził Elche do finału Pucharu Hiszpanii w 1969 roku. Jego drużyna potrafiła rywalizować z Realem Madryt, Valencią, Realem Sociedad i Athletikiem.

Felipe Mesones prowadził klub podczas kilku okresów i pozostaje rekordzistą pod względem liczby oficjalnych spotkań w roli trenera. Wywalczył awans do Primera División w sezonie 1987/88.

José Bordalás objął Elche w 2009 roku. Dwukrotnie doprowadził drużynę do walki o awans, a w 2011 roku przegrał finał baraży z Granadą jedynie ze względu na zasadę bramek wyjazdowych.

Fran Escribá stworzył mistrzowski zespół Segunda División z sezonu 2012/13. Następnie dwukrotnie utrzymał Elche sportowo w Primera División.

Pacheta pracował w latach 2018–2020. Wprowadził klub z Segunda B do Segunda División, ustabilizował go na drugim poziomie i wywalczył awans do Primera po barażach z Realem Saragossa i Gironą.

Eder Sarabia przejął drużynę w 2024 roku. Doprowadził ją do bezpośredniego awansu, a następnie zapewnił utrzymanie w najwyższej lidze, rozwijając oparty na posiadaniu piłki model gry.

Martín Anselmi został trenerem w czerwcu 2026 roku. Podpisał umowę na sezon 2026/27 z możliwością przedłużenia o kolejną kampanię po spełnieniu ustalonych celów.

Najważniejsi zawodnicy

Miguel Quirant należał do najważniejszych zawodników Cooperativy i pierwszej drużyny w Primera División. Jako kapitan symbolizował przejście klubu z niższych lig do krajowej elity.

Pahuet zdobył pierwszą bramkę Elche w Primera División. Wyróżniał się skutecznością w zespole, który wywalczył historyczny awans i szybko utrzymał się na najwyższym poziomie.

Juan Ángel Romero był jednym z najbardziej technicznych zawodników złotej epoki. Odpowiadał za kreację, drybling i obsługę napastników.

Enrique Cardona wnosił szybkość i skuteczność na skrzydle. Jego transfer do Atlético Madryt przyniósł klubowi znaczący przychód i potwierdził wartość sportową zespołu.

Luciano Sánchez „Vavá” zdobył Trofeo Pichichi w sezonie 1965/66. Jego bramki pomogły Elche zająć szóste miejsce i utrzymać pozycję w krajowej czołówce.

Marcial Pina rozwinął się w Elche przed transferem do Espanyolu i późniejszą grą w Barcelonie. Był jednym z najbardziej utalentowanych ofensywnie zawodników klubu.

Tomeu Llompart przez wiele lat był jednym z rekordzistów występów w Primera División. Łączył złotą epokę z drużyną grającą na nowym stadionie w latach siedemdziesiątych.

Juan Manuel Canós należał do filarów defensywy. Reprezentował klub podczas wieloletniego pobytu w elicie i finału pucharowego.

Claudio Barragán rozpoczynał profesjonalną karierę w Elche i odegrał ważną rolę w awansie z 1988 roku. Później reprezentował między innymi Deportivo La Coruña i reprezentację Hiszpanii.

Miguel Recio przez około dekadę bronił bramki zespołu. Uczestniczył w awansach, spadkach i okresie dużej niestabilności sportowej lat osiemdziesiątych.

Willy Caballero był podstawowym bramkarzem przez kilka sezonów w Segunda División. Argentyńczyk zapisał się w historii dzięki regularności, a po odejściu osiągnął sukcesy w Premier League.

Jorge Molina zdobył 26 bramek w sezonie 2009/10 i został najlepszym strzelcem Segunda División. Jego skuteczność utrzymała Elche w walce o awans do ostatnich kolejek.

Nino jest rekordzistą występów i najlepszym strzelcem w historii klubu. Rozegrał 475 oficjalnych meczów i zdobył 135 bramek w barwach Elche.

Napastnik z Almerii reprezentował klub podczas kilku odmiennych epok. Uczestniczył w awansie z Segunda B, powrocie do Primera w 2013 roku i promocji wywalczonej w 2020 roku.

Pere Milla zdobył bramkę w 96. minucie rewanżu barażowego z Gironą w 2020 roku. Gol zapewnił Elche pierwszy awans do elity po administracyjnym spadku z 2015 roku.

Fidel Chaves, Gonzalo Verdú, Edgar Badía i Josan należeli do ważnych zawodników okresu odbudowy pod wodzą Pachety oraz kolejnych sezonów w Primera División.

Kibice i kultura klubu

Społeczność Elche CF określa się jako franjiverdismo. Obejmuje mieszkańców miasta, kibiców z południa prowincji Alicante oraz peñas działające w innych częściach Hiszpanii i poza jej granicami.

Relacja z miastem jest podstawą tożsamości klubu. Elche wykorzystuje w herbie i komunikacji symbole związane z Palmeralem, historią Ilici oraz lokalną kulturą.

Campo de Altabix było pierwszym miejscem, w którym powstała masowa społeczność kibicowska. Niewielki i szczelnie wypełniony stadion dawał drużynie znaczną przewagę podczas złotej epoki.

Martínez Valero zmienił skalę działalności klubu. Obiekt pozwala organizować spotkania dla ponad 30 tysięcy widzów i pozostaje miejscem obchodów awansów, jubileuszy oraz wydarzeń miejskich.

Jednym z najważniejszych elementów atmosfery jest wykonywanie „Aromas Ilicitanos”. Habanera związana z Elche stała się nieformalnym hymnem i jest śpiewana przed spotkaniami oraz podczas uroczystości.

Federación de Peñas del Elche CF koordynuje działalność stowarzyszeń kibicowskich. Peñas organizują wyjazdy, spotkania z zawodnikami, wydarzenia rocznicowe oraz działania pomocowe.

Mecze z Hérculesem mobilizują szczególnie duże grupy kibiców. Spotkania te łączą sportową rywalizację z konkurencją dwóch największych ośrodków prowincji Alicante.

Festa d’Elx jest tradycyjnym przedsezonowym wydarzeniem klubowym. Turniej umożliwiał miejscowym kibicom oglądanie drużyn z Hiszpanii, Europy i Ameryki Południowej.

Fundación Elche CF i klubowa akademia prowadzą projekty sportowe, edukacyjne oraz integracyjne. Działalność obejmuje dzieci, młodzież, futbol kobiecy i zawodników z niepełnosprawnościami.

Franjiverdismo nie jest społecznością jednolitą w ocenie władz lub właścicieli. W różnych okresach kibice organizowali protesty związane z zadłużeniem, spadkiem administracyjnym, zarządzaniem i polityką sportową.

Rywalizacje i derby

Najważniejszym rywalem Elche jest Hércules CF z Alicante. Mecze obu drużyn są derbami prowincji Alicante i należą do najbardziej znaczących regionalnych spotkań we wschodniej Hiszpanii.

Rywalizacja rozpoczęła się w pierwszych dekadach działalności klubów. Alicante było większym i wcześniej rozwiniętym ośrodkiem futbolowym, natomiast Elche dążyło do stworzenia jednej drużyny zdolnej przełamać jego sportową przewagę.

Derby odbywały się w rozgrywkach regionalnych, Tercera División, Segunda División, Primera División i Pucharze Hiszpanii. Ich znaczenie nie zależy więc wyłącznie od aktualnego poziomu obu zespołów.

Szczególne miejsce zajmuje sezon 1966/67, gdy po raz pierwszy rozegrano derby na poziomie Primera División. Elche wygrało 4:0 na Altabix i 3:1 w Alicante.

Spotkania na Martínez Valero i José Rico Pérez regularnie przyciągały duże grupy kibiców gości. Bliskość miast ułatwia organizację licznych wyjazdów, ale wymaga również zwiększonych środków bezpieczeństwa.

Regionalne znaczenie mają mecze z Realem Murcia. Elche przez wiele sezonów rywalizowało z klubem z sąsiedniej wspólnoty na drugim i trzecim poziomie, a oba miasta łączą kontakty geograficzne oraz gospodarcze.

Spotkania z Levante i Valencią posiadają kontekst Wspólnoty Walenckiej. Rywalizacja z Valencią była szczególnie istotna podczas złotej epoki i kampanii pucharowej z 1969 roku.

CD Eldense, CD Castellón i Alicante CF również występowały w regionalnie ważnych spotkaniach. Nie posiadają jednak równie trwałej i powszechnie uznawanej rangi jak derby z Hérculesem.

Organizacja i model funkcjonowania

Elche Club de Fútbol działa jako Sociedad Anónima Deportiva, czyli sportowa spółka akcyjna. Prawa właścicielskie wynikają z posiadania akcji, a najważniejsze decyzje korporacyjne podejmuje walne zgromadzenie akcjonariuszy.

Większościowy pakiet został kupiony w grudniu 2019 roku przez Score Club 2019, grupę inwestycyjną kierowaną przez Christiana Bragarnika. Oficjalne materiały określają go jako właściciela klubu.

W wydarzeniach instytucjonalnych jako współwłaściciel występuje również Gustavo Papagna. Pozostali akcjonariusze posiadają udziały mniejszościowe i zachowują prawa wynikające z przepisów dotyczących spółek akcyjnych.

Prezesem rady administracyjnej jest Joaquín Buitrago Marhuenda. W skład władz wchodzą także wiceprezes Julio César Giner Gómez, sekretarz Alejandro Martínez Montoro oraz pozostali członkowie rady.

Funkcja prezesa ma przede wszystkim charakter instytucjonalny i korporacyjny. Bieżącą działalnością operacyjną kieruje dyrektor generalny Pedro Schinocca.

Za pion piłkarski odpowiada José Antonio Contreras González. Struktura obejmuje również scouting, analizę, medycynę sportową, bezpieczeństwo, sprzedaż biletów, finanse, marketing, komunikację i zasoby ludzkie.

Przychody pochodzą z praw telewizyjnych, sprzedaży karnetów i biletów, sponsoringu, działalności komercyjnej, transferów oraz wypłat związanych z miejscem w rozgrywkach zawodowych.

Awans do Primera znacząco zwiększa wpływy audiowizualne, lecz wymaga również podniesienia kosztów kadry. Jednym z najważniejszych zadań władz jest unikanie ponownego naruszenia zasad kontroli ekonomicznej.

Klub jest właścicielem Martínez Valero. Posiadanie dużego stadionu stanowi istotny atut, ale wiąże się z kosztami utrzymania, modernizacji i dostosowywania obiektu do wymagań LaLigi.

Struktura sportowa obejmuje pierwszy zespół, Elche Ilicitano, Elche C, drużyny młodzieżowe i Elche CF Femenino. Akademia skupia około kilkuset zawodników i zawodniczek.

Klub prowadzi również szkołę piłkarską, kampusy, programy międzynarodowe i projekty fundacyjne. Część obiektów młodzieżowych jest użytkowana we współpracy z władzami miasta.

Obecna sytuacja klubu

Elche przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Primera División. Klub utrzymał się po powrocie do elity i rozpoczyna drugi kolejny sezon na najwyższym poziomie.

Rozgrywki 2025/26 zakończył na piętnastym miejscu. Zdobył 43 punkty w 38 meczach, odnosząc 10 zwycięstw, notując 13 remisów i ponosząc 15 porażek.

Bilans bramkowy wyniósł 49 goli strzelonych i 57 straconych. Utrzymanie zostało przypieczętowane remisem 1:1 z Gironą w ostatniej kolejce.

Najskuteczniejszym zawodnikiem ligowym był André Silva, który zdobył 10 bramek. Rafa Mir strzelił 8 goli, a Álvaro Rodríguez 7.

Drużyna opierała grę na systemie Edera Sarabii, zakładającym cierpliwe budowanie akcji i dużą liczbę podań. W części spotkań brakowało jej jednak skuteczności oraz stabilności defensywnej.

Po zakończeniu sezonu Sarabia poinformował o odejściu. Zamknął dwuletni okres obejmujący bezpośredni awans i utrzymanie w Primera División.

Nowym trenerem został Martín Anselmi. Argentyńczyk podpisał umowę na sezon 2026/27 z dodatkowym rokiem zależnym od realizacji określonych celów.

Prezesem pozostaje Joaquín Buitrago, właścicielem Christian Bragarnik, a dyrektorem generalnym Pedro Schinocca. Za budowę kadry odpowiada José Antonio Contreras.

Najważniejszym wyzwaniem sportowym jest uniknięcie walki o utrzymanie do ostatnich kolejek. Klub musi zwiększyć głębię składu i dostosować zawodników do wymagań nowego trenera.

Równolegle konieczne jest zachowanie dyscypliny finansowej. Historia administracyjnego spadku sprawia, że kontrola kosztów pozostaje szczególnie ważnym elementem oceny zarządzania.