Sociedad Deportiva Eibar

Wprowadzenie

SD Eibar jest zawodowym klubem piłkarskim z Eibaru, przemysłowego miasta położonego w prowincji Gipuzkoa w Kraju Basków. Na dzień 1 lipca 2026 roku występuje w Segunda División i przygotowuje się do sezonu 2026/27.

Klub zdobył międzynarodową rozpoznawalność dzięki awansowi do Primera División w 2014 roku. Reprezentował jedno z najmniejszych miast w historii współczesnej hiszpańskiej ekstraklasy i utrzymał się na najwyższym poziomie przez siedem kolejnych sezonów.

Najlepszym wynikiem Eibaru było dziewiąte miejsce w kampanii 2017/18. Osiągnięcie zostało zbudowane bez budżetu porównywalnego z największymi rywalami, przy wykorzystaniu zwartej organizacji, starannej rekrutacji i stylu gry opartego na intensywności.

Istotną częścią tożsamości jest stadion Ipurua. Obiekt może pomieścić 8 164 widzów i znajduje się pomiędzy zwartą zabudową miasta oraz otaczającymi je wzgórzami. Jego skala podkreśla silną więź między klubem a lokalną społecznością.

Historia Eibaru nie ogranicza się jednak do okresu w Primera División. Obejmuje dekady w ligach regionalnych i niższych klasach centralnych, rekordowe osiemnaście kolejnych sezonów w Segunda División, dwa mistrzostwa Hiszpanii amatorów, globalną emisję akcji oraz kolejne próby powrotu do elity po spadku w 2021 roku.

Powstanie klubu

Sociedad Deportiva Eibar powstała w 1940 roku w następstwie połączenia dwóch miejscowych środowisk piłkarskich: Deportivo Gallo i Unión Deportiva Eibarresa. Nowa drużyna rozpoczęła działalność jako Eibar Fútbol Club, a jej pierwszym prezesem został Juan Artamendi.

Oficjalne materiały jubileuszowe klubu wskazują, że 1 stycznia 1940 roku Eibar rozegrał pierwszy mecz przeciwko Amaikak Bat z Deby. Spotkanie w ramach Grupo Costa zakończyło się zwycięstwem zespołu z Eibaru 2:1.

Dokładna data formalnego założenia nie jest przedstawiana jednolicie. Klub powszechnie podaje rok 1940, a jego opracowania wiążą początek działalności z pierwszym spotkaniem rozegranym 1 stycznia. Niektóre zewnętrzne bazy historyczne wskazują natomiast 30 listopada 1940 roku. Rozbieżność dotyczy konkretnego dnia, a nie roku powstania.

Pierwszym strojem była biała koszulka. Wybór nie wynikał z rozbudowanej symboliki, lecz z powojennego niedoboru materiałów i łatwiejszej dostępności prostych kompletów. Przez krótki czas drużyna używała również innych zestawień kolorystycznych.

W sezonie 1943/44 przyjęto niebiesko-bordowe stroje przekazane przez federację piłkarską Gipuzkoi. Kolory miały wcześniejszy związek z Unión Deportiva Eibarresa i od tego momentu stały się podstawowym elementem identyfikacji klubu.

Eibar nie miał początkowo stałego stadionu odpowiadającego jego ambicjom. Piłkarze korzystali z boisk Otaola-erdikua i Txaltxazelai, a okresowo także z wynajmowanego terenu Lerún w sąsiednim Elgoibarze.

Warunki powojenne utrudniały regularną działalność. Brak środków, sprzętu i odpowiedniej infrastruktury sprawił, że w sezonie 1942/43 klub nie został dopuszczony do oficjalnych rozgrywek. Dopiero późniejsza stabilizacja organizacyjna pozwoliła na systematyczny rozwój.

Pierwsze lata działalności

Początkowe sezony Eibar spędzał w rozgrywkach regionalnych. Rywalizował przede wszystkim z klubami z Gipuzkoi i innych części Kraju Basków, gdzie piłka nożna miała już silne zaplecze społeczne.

Jednym z najważniejszych przeciwników był CD Elgoibar. Bliskość miast, korzystanie przez Eibar z boiska Lerún oraz częste spotkania regionalne nadały tej relacji charakter pierwszej lokalnej rywalizacji.

W sezonie 1943/44 utrwaliła się nazwa Sociedad Deportiva Eibar oraz niebiesko-bordowy strój. Zmiana wzmacniała organizacyjną ciągłość i odróżniała klub od wcześniejszych, mniej stabilnych inicjatyw.

14 września 1947 roku otwarto stadion Ipurua. Pierwszym przeciwnikiem był CD Elgoibar, który wygrał inauguracyjne spotkanie 2:0. Mimo porażki wydarzenie zakończyło etap korzystania z prowizorycznych lub wynajmowanych boisk.

W sezonie 1949/50 Eibar wywalczył awans do Tercera División. Sukces świętowano na placu Untzaga, który w kolejnych dekadach stał się tradycyjnym miejscem spotkań piłkarzy i kibiców.

Największy przełom pierwszego okresu nastąpił w kampanii 1952/53. Drużyna uzyskała awans do Segunda División i zdobyła Campeonato de España de Aficionados, pokonując w finale Rayo Vallecano.

Po wejściu na drugi poziom Eibar po raz pierwszy znalazł się w pełni ogólnokrajowym futbolu. Ograniczony budżet, niewielki stadion i konieczność rywalizacji z klubami z większych miast sprawiały jednak, że utrzymanie wymagało ciągłego rozwijania kadry.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1953–1958: pierwszy okres w Segunda División

Awans w 1953 roku rozpoczął pierwszą pięcioletnią obecność Eibaru na drugim szczeblu. Klub mierzył się z zespołami dysponującymi większym zapleczem finansowym i szerszymi kadrami, ale wykorzystywał znajomość specyficznych warunków Ipurua.

W sezonie 1955/56 Eibar po raz drugi zdobył mistrzostwo Hiszpanii amatorów. W finale pokonał zespół Sevilli, potwierdzając silną pozycję klubowego zaplecza.

Jednoczesne funkcjonowanie na poziomie zawodowym i odnoszenie sukcesów w futbolu amatorskim wynikało z ówczesnej struktury rozgrywek, w której kluby mogły wystawiać zespoły do dodatkowych turniejów federacyjnych.

Po sezonie 1957/58 Eibar spadł z Segunda División. Degradacja rozpoczęła prawie trzy dekady bez obecności na drugim szczeblu.

### 1958–1976: długi okres w Tercera División

Przez większość kolejnych lat Eibar pozostawał w Tercera División. W ówczesnej piramidzie był to trzeci poziom, obejmujący liczne grupy regionalne i skomplikowany system awansów.

Klub wielokrotnie zajmował wysokie miejsca, ale nie potrafił przejść baraży. Ograniczone środki wymuszały korzystanie z zawodników z regionu, piłkarzy wypożyczanych oraz osób łączących futbol z pracą zawodową.

Ipurua zyskiwała reputację trudnego terenu. Niewielka odległość trybun od boiska, częste opady i wymagająca nawierzchnia sprzyjały drużynie dobrze przygotowanej fizycznie.

W sezonie 1969/70 José Mari Araquistain zdobył 35 bramek ligowych. Wynik stał się rekordem jednego sezonu klubowego, później wyrównanym przez José Luisa Echave.

### 1976–1986: spadek regionalny i odbudowa

W 1976 roku Eibar został zdegradowany do rozgrywek regionalnych. Był to jeden z najniższych punktów sportowych w historii klubu.

Powrót do Tercera División nastąpił w 1979 roku. Drużyna rozpoczęła stopniową odbudowę, której symbolem został napastnik José Luis „Bombero” Echave.

Echave w latach 1979–1984 zdobył według klubowych opracowań 99 bramek ligowych i siedem pucharowych. W sezonie 1980/81 wyrównał rekord 35 goli w jednej kampanii.

W 1986 roku zespół prowadzony przez Juanjo Arrietę awansował do Segunda División B. Promocja otworzyła drogę do szybkiego powrotu na drugi poziom.

### 1986–1988: dwa awanse w krótkim czasie

Pierwszy sezon w Segunda División B służył adaptacji do silniejszej rywalizacji. Klub zachował ostrożny model finansowy i budował kadrę w oparciu o rynek baskijski.

W kampanii 1987/88 drużynę prowadził Alfonso Barasoain. Eibar zanotował serię 28 kolejnych meczów bez porażki i odniósł 23 zwycięstwa.

Wyniki zapewniły awans do Segunda División. Po trzydziestu latach klub wrócił na zaplecze najwyższej ligi.

### 1988–2006: rekordowe osiemnaście sezonów w Segunda División

Eibar pozostawał w Segunda División przez osiemnaście kolejnych sezonów. Klub przedstawia ten okres jako rekord nieprzerwanej obecności na drugim szczeblu w ówczesnej historii rozgrywek.

Podstawą stabilności była ostrożna polityka finansowa. Eibar unikał kosztownych transferów, wypożyczał młodych zawodników i wykorzystywał piłkarzy pomijanych przez większe kluby.

W Ipurua rozwijali się między innymi Xabi Alonso, David Silva, Aitor Arregi, Manuel Almunia i José Javier Barkero. Nie wszyscy byli wychowankami Eibaru, ale pobyt w klubie stanowił ważny etap ich karier.

Szczególnie blisko awansu drużyna znalazła się w sezonie 2004/05. Zespół José Luisa Mendilibara do końca walczył o miejsce w Primera División, lecz zakończył kampanię na czwartej pozycji.

W 2006 roku rekordowa seria dobiegła końca. Spadek do Segunda División B był konsekwencją słabszych wyników i trudności z utrzymaniem konkurencyjnej kadry.

### 2006–2009: awans i ponowna degradacja

Eibar natychmiast odpowiedział na spadek. W 2007 roku przeszedł baraże i wrócił do Segunda División.

Pierwszy sezon po promocji zakończył się utrzymaniem. Klub nadal działał według ostrożnego modelu, nie próbując nadrabiać różnic finansowych poprzez nadmierne zadłużenie.

W 2009 roku drużyna ponownie spadła. Rozpoczął się czteroletni okres w Segunda División B, podczas którego kilka prób awansu kończyło się niepowodzeniem w barażach.

### 2009–2013: droga powrotna Gaizki Garitano

Po kolejnych nieskutecznych podejściach trenerem został Gaizka Garitano, wcześniej związany z klubem jako zawodnik. Zbudował zespół dobrze zorganizowany, zdyscyplinowany i skuteczny w meczach o wysokiej stawce.

W sezonie 2012/13 Eibar przeszedł fazę barażową i wrócił do Segunda División. Awans miał być początkiem stabilizacji, a nie bezpośredniej walki o Primera.

Kadra nie została całkowicie przebudowana. Klub zachował trzon zespołu, utrzymał ograniczenia płacowe i pozyskiwał zawodników pasujących do systemu Garitano.

### 2013–2014: pierwszy awans do Primera División

Beniaminek Segunda División od początku prezentował regularność. Eibar wyróżniał się organizacją defensywną, pressingiem i zdolnością rozstrzygania wyrównanych spotkań.

25 maja 2014 roku zwycięstwo 1:0 nad Deportivo Alavés na Ipurua zapewniło pierwszy awans do Primera División. Jedyną bramkę zdobył Jota Peleteiro.

Eibar zakończył sezon jako mistrz Segunda División. Był to największy sukces ligowy klubu i zwieńczenie dwóch kolejnych awansów.

Promocji towarzyszył problem prawny. Obowiązujące przepisy wymagały zwiększenia kapitału spółki o 1 724 272,95 euro, chociaż klub nie miał zaległości porównywalnych z wieloma konkurentami.

Kampania „Defiende al Eibar” przyciągnęła nabywców akcji z całego świata. Klub informował później o około 10 000 akcjonariuszy reprezentujących 69 krajów.

### 2014–2015: debiut i administracyjne utrzymanie

Pierwszy sezon w Primera División rozpoczął się obiecująco, lecz po zimie wyniki znacznie się pogorszyły. Eibar zakończył kampanię na 18. miejscu, oznaczającym sportowy spadek.

Klub pozostał jednak w elicie, ponieważ Elche CF zostało zdegradowane administracyjnie z powodu zobowiązań wobec hiszpańskich organów podatkowych. Decyzja nie wynikała z działania Eibaru, lecz z postępowania dotyczącego innego uczestnika rozgrywek.

Utrzymanie pozwoliło kontynuować modernizację stadionu i zatrzymać część przychodów związanych z najwyższą ligą. Sportową odpowiedzialność za kolejny etap powierzono José Luisowi Mendilibarowi.

### 2015–2021: stabilna era José Luisa Mendilibara

Mendilibar stworzył drużynę grającą intensywnie, wysoko pressującą i szybko dostarczającą piłkę w pole karne. Eibar nie opierał się wyłącznie na głębokiej obronie, mimo różnic finansowych dzielących go od większości rywali.

Ważnymi zawodnikami tego okresu byli między innymi Dani García, Ander Capa, Sergi Enrich, Kike García, Pedro León, Takashi Inui, Marko Dmitrović, Anaitz Arbilla i Pape Diop.

W sezonie 2016/17 Eibar dotarł do ćwierćfinału Copa del Rey. Został wyeliminowany przez Atlético de Madrid, osiągając najlepszy wynik pucharowy w swojej historii.

Kampania 2017/18 zakończyła się dziewiątym miejscem w Primera División. Była to najwyższa pozycja ligowa klubu i potwierdzenie, że projekt nie ograniczał się do krótkotrwałego utrzymania.

Z czasem kadra starzała się, a rywale coraz lepiej wykorzystywali ryzyko związane z wysokim ustawieniem obrony. W sezonie 2020/21 Eibar zajął ostatnie miejsce i spadł po siedmiu kolejnych latach w elicie.

### 2021–2023: dwie bolesne próby powrotu

Po degradacji trenerem ponownie został Gaizka Garitano. Klub zachował ambicję natychmiastowego awansu i zbudował jedną z silniejszych kadr Segunda División.

W sezonie 2021/22 Eibar zdobył 80 punktów. W ostatniej kolejce przegrał jednak z ostatnim w tabeli AD Alcorcón i stracił bezpośredni awans.

W barażach wygrał pierwszy mecz z Gironą 1:0, lecz w rewanżu przegrał po dogrywce 0:2 na Ipurua. Girona awansowała, a Eibar pozostał na drugim poziomie.

Rok później drużyna ponownie znalazła się w play-off. Tym razem została wyeliminowana przez Deportivo Alavés, które ostatecznie wróciło do Primera División.

### 2023–2025: kolejne baraże i zmiana trenera

W 2023 roku stanowisko objął Joseba Etxeberria. Eibar ponownie należał do ligowej czołówki i w sezonie 2023/24 zakwalifikował się do baraży.

W półfinale lepszy okazał się Real Oviedo. Była to trzecia kolejna kampania zakończona bez awansu mimo pozycji w górnej części tabeli.

W następnym sezonie wyniki stały się mniej regularne. Etxeberria odszedł w trakcie rozgrywek, a w lutym 2025 roku drużynę przejął Beñat San José.

Nowy trener poprawił wyniki, lecz Eibar nie zdołał zakwalifikować się do kolejnego play-off. Klub zdecydował się kontynuować współpracę w sezonie 2025/26.

### 2025–2026: mocna końcówka bez baraży

Pierwsza część sezonu była nierówna. Eibar długo znajdował się w środku tabeli, tracąc kontakt z zespołami walczącymi o bezpośredni awans.

Wiosną drużyna wyraźnie poprawiła wyniki. Zanotowała długą serię bez porażki i wróciła do walki o szóste miejsce.

Sezon zakończył się ósmą pozycją. Eibar zdobył 67 punktów, odnosząc 19 zwycięstw, notując 10 remisów i ponosząc 13 porażek. Bilans bramkowy wyniósł 52:40.

Do baraży zabrakło pięciu punktów. Po zakończeniu kampanii klub i Beñat San José rozstali się, a nowym trenerem został Jokin Aranbarri.

Sukcesy krajowe

Najważniejszym oficjalnym tytułem SD Eibar jest mistrzostwo Segunda División w sezonie 2013/14. Zespół Gaizki Garitano jako beniaminek wygrał ligę i po raz pierwszy awansował do Primera División.

Awans miał wyjątkowe znaczenie ze względu na skalę klubu. Eibar reprezentował niewielkie miasto i dysponował znacznie mniejszym stadionem oraz budżetem niż większość rywali walczących o promocję.

Najlepszym osiągnięciem w Primera División jest dziewiąte miejsce z kampanii 2017/18. Eibar zakończył wtedy sezon w górnej połowie tabeli, wyprzedzając kilka organizacji o większych przychodach i zapleczu.

Klub rozegrał siedem kolejnych sezonów na najwyższym poziomie, od 2014/15 do 2020/21. Sama długość tego okresu jest jednym z najważniejszych osiągnięć w jego historii.

W rozgrywkach pucharowych najlepszym wynikiem jest ćwierćfinał Copa del Rey z sezonu 2016/17. Eibar odpadł po dwumeczu z Atlético de Madrid.

Dwa najstarsze trofea mają charakter amatorski. Eibar zdobył Campeonato de España de Aficionados w sezonach 1952/53 i 1955/56, pokonując w finałach odpowiednio Rayo Vallecano i Sevillę.

Ważną częścią dorobku są awanse. Klub wchodził do Segunda División między innymi w 1953, 1988, 2007 i 2013 roku, a następnie w 2014 roku po raz pierwszy wywalczył promocję do Primera.

Osiemnaście kolejnych sezonów w Segunda División w latach 1988–2006 nie przyniosło trofeum, lecz stanowiło rekord trwałości i organizacyjnej stabilności na zapleczu elity.

Eibar nie zdobył mistrzostwa Hiszpanii, Copa del Rey ani Superpucharu. Jego najważniejsze sukcesy wynikają z awansów, regularności i utrzymywania się ponad poziomem sugerowanym przez wielkość lokalnego rynku.

Stadion i infrastruktura

Domowym stadionem SD Eibar jest Estadio Municipal de Ipurua. Obiekt znajduje się w zwartej zabudowie miasta i może pomieścić 8 164 widzów.

Stadion jest własnością miejską. Klub pozostaje jego głównym użytkownikiem i uczestniczył finansowo oraz organizacyjnie w kolejnych przebudowach, lecz nie powinien być przedstawiany jako właściciel nieruchomości.

Ipurua została otwarta 14 września 1947 roku. W inauguracyjnym spotkaniu Eibar przegrał z CD Elgoibar 0:2.

Przed powstaniem stadionu klub korzystał między innymi z boisk Otaola-erdikua, Txaltxazelai i Lerún. Wynajmowanie obiektu w Elgoibarze utrudniało budowanie stałego zaplecza w rodzinnym mieście.

Pierwotna Ipurua była skromnym boiskiem bez rozbudowanych trybun. W kolejnych dekadach dodawano zadaszenia, szatnie, oświetlenie i miejsca siedzące.

Największa modernizacja rozpoczęła się w związku z wejściem do Primera División. Przebudowano między innymi trybuny wschodnią, północną i zachodnią, powiększono zaplecze medialne oraz dostosowano obiekt do wymagań transmisyjnych i bezpieczeństwa.

Rozwój stadionu wymagał współpracy klubu, Ayuntamiento de Eibar, władz prowincjonalnych i innych instytucji publicznych. Inwestycje były przedmiotem lokalnej debaty dotyczącej kosztów, zagospodarowania przestrzeni i korzyści dla miasta.

Charakter Ipurua nie został całkowicie zmieniony. Trybuny pozostają blisko murawy, a ograniczona powierzchnia pomiędzy budynkami i wzgórzami uniemożliwia rozbudowę do skali typowej dla wielkich stadionów.

Od 2025 roku głównym nowym zapleczem treningowym jest Ciudad Deportiva de Areitio. Kompleks służy pierwszej drużynie, rezerwom i części struktur szkoleniowych.

Wcześniej pierwszy zespół regularnie korzystał z Atxabalpe w Arrasate. Obiekt ten odegrał istotną rolę podczas lat w Primera División, gdy klub nie miał wystarczającego centrum treningowego w samym Eibarze.

Areitio ma ograniczyć rozproszenie treningów i poprawić warunki akademii. Rozwój kompleksu pozostaje ważnym elementem długoterminowej strategii organizacyjnej.

Barwy, herb i tożsamość

Tradycyjnymi barwami SD Eibar są niebieski i bordowy, w Hiszpanii określane wspólnym terminem azulgrana. Domowa koszulka ma najczęściej pionowe pasy w obu kolorach.

Pierwszy zespół z 1940 roku grał na biało. W warunkach powojennych wybór stroju wynikał przede wszystkim z dostępności materiałów, a nie z późniejszej symboliki klubowej.

Obecne kolory przyjęto w sezonie 1943/44 po otrzymaniu kompletów od federacji Gipuzkoi. Niebiesko-bordowa identyfikacja nawiązywała także do jednego z poprzedników, Unión Deportiva Eibarresa.

Herb zmieniał szczegóły graficzne w kolejnych dekadach, ale zachował nazwę lub inicjały klubu, motyw piłkarski i podstawowe barwy. Współczesna wersja ma tarczowy kształt i jest zwieńczona elementem przypominającym stylizowaną piłkę.

Najpopularniejszym przydomkiem jest Armeros, po baskijsku Armagiñak. Odnosi się on do przemysłowej historii Eibaru, szczególnie produkcji broni oraz wysoko rozwiniętego rzemiosła metalowego.

Przydomek nie oznacza militarnego charakteru klubu. W miejscowym kontekście wiąże się przede wszystkim z tradycją pracy, precyzji technicznej, przemysłu i spółdzielczości.

W komunikacji używane są języki hiszpański i baskijski. Hasła takie jak „Goazen Eibar” podkreślają zakorzenienie w lokalnej kulturze językowej.

Klub deklaruje model oparty na uczciwości, dyskrecji, wysiłku i dobrze wykonanej pracy. Są to wartości przedstawiane przez jego władze jako element organizacyjnej tożsamości, a nie obiektywna ocena każdej decyzji podejmowanej w historii.

Plac Untzaga pozostaje miejscem zbiorowych celebracji. To tam kibice spotykali się po awansach i innych przełomowych wydarzeniach, łącząc sukcesy drużyny z przestrzenią publiczną miasta.

Styl gry i filozofia sportowa

SD Eibar nie posiada jednego stylu obowiązującego przez całą historię. Sposób gry zmieniał się wraz z trenerami, poziomem ligowym, jakością murawy i profilem dostępnych zawodników.

Przez wiele dekad ważne były fizyczność, pojedynki powietrzne, stałe fragmenty oraz szybkie wykorzystywanie warunków Ipurua. Małe boisko i bliskość trybun sprzyjały drużynom grającym intensywnie i bez długich okresów pasywności.

Alfonso Barasoain zbudował w latach 80. zespół bardzo regularny, zdyscyplinowany i odporny na presję. Seria 28 spotkań bez porażki w sezonie awansu do Segunda była rezultatem organizacji, a nie wyłącznie indywidualnej przewagi.

José Luis Mendilibar stworzył najbardziej charakterystyczny współczesny model. Eibar pressował wysoko, grał odważną linią obrony i szybko przenosił akcje na skrzydła.

Boczni obrońcy oraz skrzydłowi regularnie dostarczali dośrodkowania, a napastnicy atakowali pole karne. Drużyna próbowała odbierać piłkę blisko bramki przeciwnika zamiast stale bronić we własnym polu karnym.

Model Mendilibara pozwalał ograniczać różnice jakościowe poprzez tempo i powtarzalność działań. Wiązał się jednak z ryzykiem po podaniach za wysoko ustawioną defensywę.

Gaizka Garitano wprowadzał bardziej kontrolowany sposób gry. Jego zespoły były zwarte, ostrożnie zarządzały przewagą i skutecznie przechodziły z obrony do ataku.

Beñat San José rozwijał pressing na połowie rywala i ofensywne ustawienie. W sezonie 2025/26 drużyna poprawiła wyniki w drugiej części kampanii, lecz nie zdołała odrobić całej straty do miejsc barażowych.

Jokin Aranbarri wywodzi się z akademii Eibaru. Pracował z drużynami młodzieżowymi i rezerwami, dzięki czemu jego nominacja ma wspierać ciągłość metod treningowych oraz lepsze wykorzystanie zawodników rozwijanych w klubie.

Polityka transferowa opiera się na pozyskiwaniu piłkarzy znających hiszpańskie ligi, wypożyczeniach, wolnych transferach i odbudowywaniu wartości zawodników mających mniej możliwości w większych organizacjach.

Eibar wielokrotnie rozwijał graczy wypożyczanych przez kluby baskijskie i inne zespoły Primera División. Xabi Alonso, David Silva, Jordi Cruyff i Manuel Almunia należą do najbardziej znanych piłkarzy, dla których pobyt w Eibarze był etapem dalszego rozwoju.

Akademia obejmuje drużyny męskie i kobiece. W sezonie 2025/26 klub informował o 13 zespołach szkoleniowych: dziewięciu męskich i czterech kobiecych.

Rezerwy funkcjonują jako Eibar B, kontynuując rolę wcześniej pełnioną przez CD Vitoria. Celem jest przygotowywanie zawodników do pierwszej drużyny, choć ograniczony rynek miasta oznacza konieczność prowadzenia naboru w całym regionie.

Najważniejsi trenerzy

Alfonso Barasoain był trenerem awansu do Segunda División w 1988 roku. Jego drużyna pozostawała niepokonana przez 28 kolejnych spotkań i rozpoczęła rekordowy okres osiemnastu sezonów na drugim poziomie.

José Mari Araquistain łączył historię klubu jako skuteczny zawodnik i trener. Prowadził Eibar w Segunda División w sezonach 1993/94 i 1994/95, budując konkurencyjny zespół przy ograniczonych środkach.

Blas Ziarreta należy do szkoleniowców silnie kojarzonych z długim okresem na zapleczu Primera. Jego praca odzwierciedlała klubowy model oparty na stabilności, dyscyplinie i ostrożnym zarządzaniu kadrą.

José Luis Mendilibar po raz pierwszy prowadził Eibar w sezonie 2004/05, gdy drużyna zajęła czwarte miejsce w Segunda i była blisko historycznego awansu.

Wrócił w 2015 roku i pozostał przez sześć kolejnych sezonów w Primera División. Wprowadził wysoki pressing, pionowe ataki i intensywną grę skrzydłami. Pod jego wodzą klub osiągnął rekordowe dziewiąte miejsce.

Gaizka Garitano doprowadził Eibar do dwóch kolejnych awansów w sezonach 2012/13 i 2013/14. Pierwszy raz w historii wprowadził zespół do Primera, zdobywając przy tym mistrzostwo Segunda División.

Garitano powrócił po spadku w 2021 roku. Dwukrotnie doprowadził drużynę do baraży, lecz nie uzyskał kolejnego awansu.

Joseba Etxeberria objął stanowisko w 2023 roku. W pierwszej kampanii zajął miejsce barażowe, a jego drużyna odpadła po rywalizacji z Realem Oviedo.

Beñat San José przejął zespół w lutym 2025 roku. W sezonie 2025/26 Eibar zakończył rozgrywki na ósmym miejscu, notując szczególnie mocną drugą część kampanii.

Jokin Aranbarri został trenerem pierwszej drużyny w czerwcu 2026 roku. Wcześniej od 2016 roku pracował w klubowej akademii, prowadził zespół młodzieżowy i drużyny rezerwowe.

Jego nominacja ma znaczenie organizacyjne, ponieważ po raz pierwszy od dłuższego czasu pierwszy zespół powierzono szkoleniowcowi rozwijanemu wewnątrz obecnej struktury Eibaru. Na dzień 1 lipca 2026 roku nie poprowadził jeszcze drużyny w oficjalnym meczu.

Najważniejsi zawodnicy

José Luis „Bombero” Echave jest rekordzistą strzeleckim w najszerszym klubowym ujęciu historycznym. W latach 1979–1984 zdobył 99 bramek ligowych i siedem w Copa del Rey.

Echave był symbolem odbudowy po spadku do lig regionalnych. W sezonie 1980/81 strzelił 35 goli ligowych, wyrównując rekord José Mariego Araquistaina z kampanii 1969/70.

José Manuel Luluaga należał do najważniejszych postaci długiego okresu w Segunda División. Oficjalne rankingi ograniczone do zawodowych, centralnych i pucharowych rozgrywek przypisują mu 60 bramek.

Taki sam wynik w tej metodologii osiągnął Altuna. Rozbieżność względem rekordu Echavego wynika z odmiennego zakresu uwzględnianych kategorii i sezonów, a nie z prostego błędu statystycznego.

José Eulogio Gárate rozwijał się w Eibarze przed wielką karierą w Atlético de Madrid. Został reprezentantem Hiszpanii i trzykrotnym zdobywcą Trofeo Pichichi.

Agustín Guisasola był wychowankiem miejscowego futbolu, który później przez wiele lat reprezentował Athletic Club i Hiszpanię. Jest jednym z najbardziej znanych piłkarzy wywodzących się z Eibaru.

José Ignacio Garmendia pełnił rolę bramkarza oraz kapitana w okresie powrotu do Segunda División. Kibice umieścili go w jubileuszowej idealnej jedenastce klubu.

Aitor Arregi był jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrońców długiej epoki na drugim szczeblu. Łączył regularność, przywództwo i silną identyfikację z klubem.

Xabi Alonso trafił do Eibaru na wypożyczenie z Realu Sociedad. Krótki pobyt pomógł mu zdobyć doświadczenie seniorskie przed karierą obejmującą Liverpool, Real Madryt, Bayern Monachium i reprezentację Hiszpanii.

David Silva również rozwijał się w Eibarze jako młody zawodnik wypożyczony z Valencii. Później został mistrzem świata i Europy oraz jednym z najważniejszych pomocników Manchesteru City.

Mikel Arruabarrena zdobył 51 bramek w klubowym rankingu obejmującym rozgrywki centralne i pucharowe. Był liderem ofensywy podczas awansów z 2013 i 2014 roku.

Dani García pełnił funkcję kapitana w pierwszym okresie w Primera División. Jego pressing, ustawienie i zdolność do odzyskiwania piłki dobrze odpowiadały stylowi Garitano oraz Mendilibara.

Ander Capa, wychowanek klubu, przeszedł drogę od niższych lig do Primera División. Jego intensywność na prawej stronie stała się jednym z symboli historycznych awansów.

Sergi Enrich zdobył 39 bramek w rozgrywkach uwzględnianych przez współczesny ranking klubowy. Przez kilka sezonów był podstawowym napastnikiem zespołu Mendilibara.

Kike García strzelił 35 goli dla Eibaru w Primera División, co czyni go najlepszym ligowym strzelcem klubu na najwyższym poziomie. We wszystkich rozgrywkach centralnych jego dorobek jest wyższy.

Takashi Inui był jednym z najważniejszych zagranicznych piłkarzy ery Primera. Japoński pomocnik wyróżniał się techniką, ruchem między liniami i udziałem w ofensywnym stylu Mendilibara.

Marko Dmitrović przez kilka sezonów był podstawowym bramkarzem. Zasłynął także zdobyciem bramki z rzutu karnego w meczu ligowym przeciwko Atlético de Madrid.

Anaitz Arbilla stał się jednym z liderów drużyny po spadku do Segunda. Jego długi pobyt, doświadczenie i rola kapitana łączą epokę Primera z kolejnymi próbami awansu.

Stoichkov zdobył 46 bramek w klubowym rankingu obejmującym współczesne rozgrywki centralne. Był głównym źródłem goli w pierwszych sezonach po spadku z Primera.

Jon Bautista w kwietniu 2026 roku osiągnął 41 bramek i znalazł się w pierwszej piątce tego samego zestawienia. Hat-trick przeciwko Albacete zdobył w swoim 150. występie dla klubu.

Kibice i kultura klubu

Społeczność kibicowska Eibaru jest silnie związana z miastem. Klub reprezentuje ośrodek niewielki w porównaniu z większością uczestników profesjonalnych lig, dlatego relacja między zawodnikami, pracownikami i sympatykami pozostaje bezpośrednia.

Ipurua znajduje się w obrębie zwartej zabudowy. Wielu kibiców dociera na mecze pieszo, a wydarzenie ligowe staje się częścią codziennego rytmu miasta.

Tradycyjnym miejscem celebracji jest plac Untzaga. Spotkania po awansach nawiązują do świętowania promocji z 1950 roku i późniejszych wydarzeń klubowych.

Peñas działają w Eibarze, innych częściach Kraju Basków i poza Hiszpanią. Część międzynarodowej społeczności powstała po kampanii sprzedaży akcji z 2014 roku.

Akcjonariusze z 69 krajów nie są jednolitą grupą kibicowską. Wielu nabyło niewielkie pakiety przede wszystkim po to, aby pomóc klubowi spełnić wymogi kapitałowe, a nie uzyskać realną kontrolę nad zarządzaniem.

Przydomek Armeros, niebiesko-bordowe flagi, język baskijski i odniesienia do przemysłowej historii miasta są głównymi elementami identyfikacji trybun.

Relacje z innymi baskijskimi społecznościami są często mniej konfrontacyjne niż w klasycznych derbach. Wspólna kultura regionalna i wzajemny szacunek nie wykluczają sportowej rywalizacji, ale ograniczają potrzebę przedstawiania każdego meczu jako konfliktu.

SD Eibar Fundazioa prowadzi programy społeczne, edukacyjne i integracyjne. Organizuje działania związane z pamięcią klubową, równością, językiem baskijskim, sportem osób z niepełnosprawnościami i aktywizacją lokalnej społeczności.

Klub uczestniczy w LALIGA GENUINE i rozwija drużynę dla zawodników z mózgowym porażeniem dziecięcym. Projekty te rozszerzają działalność poza zawodowy futbol mężczyzn.

Ważną częścią współczesnej kultury jest zespół kobiecy, rywalizujący na najwyższym krajowym poziomie. Rozwój kobiecej sekcji zmienił znaczenie Eibaru z organizacji skupionej na jednej drużynie w klub obejmujący szerszą społeczność sportową.

Rywalizacje i derby

SD Eibar nie ma jednego współczesnego przeciwnika powszechnie uznawanego za bezspornego największego rywala. Znaczenie poszczególnych meczów zależało od epoki i poziomu rozgrywek.

Najstarsza lokalna rywalizacja łączy klub z CD Elgoibar. Eibar korzystał w pierwszych latach z boiska Lerún w Elgoibarze, a zespoły regularnie spotykały się w rozgrywkach regionalnych.

CD Elgoibar był także przeciwnikiem w inauguracyjnym meczu na Ipurua w 1947 roku. Goście zwyciężyli 2:0, co nadało spotkaniu trwałe miejsce w pamięci obu klubów.

Współcześnie największe zainteresowanie budzą derby z Deportivo Alavés, Real Sociedad i Athletic Club. Wszystkie wynikają ze wspólnego baskijskiego kontekstu, ale mają odmienną historię.

Rywalizacja z Alavés nabrała szczególnego znaczenia w XXI wieku. Kluby często spotykały się na drugim poziomie, a zwycięstwo Eibaru nad zespołem z Vitorii w maju 2014 roku przypieczętowało pierwszy awans do Primera División.

Mecze z Real Sociedad mają bliski kontekst geograficzny w obrębie Gipuzkoi. Jednocześnie kluby wielokrotnie współpracowały przy wypożyczeniach zawodników, dzięki czemu relacja łączy rywalizację z wymianą sportową.

Spotkania z Athletic Clubem mają znaczenie ze względu na pozycję zespołu z Bilbao w baskijskim futbolu. Dla Eibaru zwycięstwa nad Athletikiem stanowią ważne wyniki, lecz nie tworzą klasycznej rywalizacji opartej na trwałej wrogości.

Real Unión i SD Amorebieta były częstymi przeciwnikami w niższych ligach. Ich znaczenie wzrastało, gdy drużyny bezpośrednio walczyły o awans lub utrzymanie.

Określanie każdego baskijskiego meczu mianem odwiecznych derbów byłoby uproszczeniem. W przypadku Eibaru silniejsza od jednej dominującej rywalizacji jest tożsamość klubu reprezentującego własne miasto w regionalnym systemie pełnym historycznych zespołów.

Organizacja i model funkcjonowania

SD Eibar działa jako Sociedad Deportiva Eibar, S.A.D. Forma spółki akcyjnej sportowej obowiązuje od 1992 roku i oznacza, że prawa właścicielskie wynikają z posiadania akcji.

Klub nie publikuje aktualnej listy pozwalającej wskazać jednego większościowego właściciela. Jego znakiem rozpoznawczym pozostaje rozproszony akcjonariat, znacząco powiększony podczas emisji z 2014 roku.

Po kampanii kapitałowej Eibar informował o około 10 000 akcjonariuszy w 69 państwach. Część udziałów należy do mieszkańców miasta, lokalnych przedsiębiorców, kibiców zagranicznych i osób, które wsparły klub jednorazowo.

Akcjonariusze wybierają radę administracyjną i głosują nad sprawozdaniami, budżetem oraz innymi sprawami wymagającymi decyzji walnego zgromadzenia.

Prezesem jest Amaia Gorostiza, pełniąca funkcję od maja 2016 roku. Była pierwszą kobietą na tym stanowisku w historii klubu.

W 2017 roku jej lista zdobyła wszystkie 13 miejsc w pierwszych konkurencyjnych wyborach do rady administracyjnej przeprowadzonych przez klub. W 2022 roku członkowie rady zostali ponownie wybrani, a liczebność organu ustalono na 11 osób.

Na dzień 1 lipca 2026 roku oficjalna strona nadal wskazuje Gorostizę jako prezeskę. Bieżącym zarządzaniem operacyjnym zajmuje się gerente Ainhoa Otaegui.

Dyrektorem sportowym jest César Palacios. Pracuje w Eibarze od 2021 roku, a w kwietniu 2026 roku przedłużył umowę do czerwca 2028 roku.

Model finansowania obejmuje prawa audiowizualne Segunda División, sprzedaż abonamentów i biletów, sponsoring, działalność komercyjną, transfery, wpływy z akcji oraz inne przychody spółki.

Klub podlega kontroli ekonomicznej LALIGA, która ogranicza dopuszczalne wydatki na kadrę. Po spadku z Primera konieczne było dostosowanie kosztów do znacznie niższych wpływów telewizyjnych.

Stadion Ipurua jest własnością Ayuntamiento de Eibar. Klub prowadzi działalność meczową i wykorzystuje obiekt komercyjnie w zakresie wynikającym z ustaleń z miastem.

Ciudad Deportiva de Areitio stanowi główne zaplecze treningowe. Inwestycja ma pozwolić na lepszą integrację pierwszej drużyny, rezerw, akademii i sekcji kobiecej.

Struktura sportowa obejmuje pierwszy zespół mężczyzn, Eibar B, drużyny młodzieżowe, zespół kobiecy i jego zaplecze. W sezonie 2025/26 akademia liczyła 13 drużyn męskich i kobiecych.

SD Eibar Fundazioa odpowiada za działalność społeczną, integracyjną, edukacyjną i historyczną. Prowadzi projekty związane między innymi z językiem baskijskim, sportem osób z niepełnosprawnościami, równością i pamięcią klubu.

Obecna sytuacja klubu

SD Eibar przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División. Będzie to szósty kolejny sezon na drugim szczeblu po spadku z Primera División w 2021 roku.

Sezon 2025/26 zespół zakończył na ósmym miejscu. W 42 spotkaniach zdobył 67 punktów, odnosząc 19 zwycięstw, notując 10 remisów i ponosząc 13 porażek.

Bilans bramkowy wyniósł 52:40. Eibar miał jedną z lepszych defensyw ligi, lecz zakończył rozgrywki pięć punktów za szóstym CD Castellón oraz siódmym Burgos CF.

Javi Martón był najskuteczniejszym ligowym zawodnikiem zespołu z 14 bramkami. Ważny wkład ofensywny wnosił także Jon Bautista, który w kwietniu osiągnął 41 trafień w klubowym rankingu historycznym obejmującym rozgrywki centralne.

Po zakończeniu sezonu klub rozstał się z Beñatem San José. Nowym trenerem został Jokin Aranbarri, wcześniej przez wiele lat pracujący w akademii i zespołach rezerwowych Eibaru.

Aranbarri obejmuje pierwszy zespół po udanym okresie pracy z zapleczem. Nie ma jednak jeszcze doświadczenia jako główny trener w profesjonalnej Segunda División, dlatego jego nominacja łączy korzyść wynikającą ze znajomości klubu z ryzykiem sportowym.

Za budowę kadry odpowiada César Palacios, którego umowa obowiązuje do 2028 roku. Prezesem pozostaje Amaia Gorostiza, a gerente Ainhoa Otaegui.

Pierwszy mecz sezonu 2026/27 zaplanowano na 16 sierpnia 2026 roku. Eibar podejmie na Ipurua CD Tenerife.

Najważniejszym wyzwaniem jest przełożenie dobrej formy z drugiej części poprzedniej kampanii na cały sezon. Klub musi zwiększyć skuteczność ofensywną bez utraty stabilności defensywnej.

Drugim zadaniem jest odmłodzenie kadry oraz wprowadzanie zawodników rozwijanych w Areitio. Wybór Aranbarriego wskazuje, że akademia ma odgrywać większą rolę w pierwszym zespole.

Cel sportowy pozostaje związany z walką o powrót do Primera División. Po kilku nieudanych podejściach klub musi jednak zachować równowagę między ambicją awansu a finansową stabilnością.