Agrupación Deportiva Ceuta Fútbol Club

Wprowadzenie

AD Ceuta FC jest hiszpańskim klubem piłkarskim reprezentującym Ceutę, autonomiczne miasto położone na afrykańskim brzegu Cieśniny Gibraltarskiej. Na dzień 1 lipca 2026 roku klub przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División, występującej pod nazwą LALIGA HYPERMOTION.

Oficjalna data założenia to 9 lipca 1956 roku. Ówczesny Club Atlético de Ceuta powstał po połączeniu Sociedad Deportiva Ceuta z częścią Club Atlético de Tetuán, którego hiszpańscy działacze i zawodnicy przenieśli się do Ceuty po uzyskaniu niepodległości przez Maroko. Z tego względu historia klubu łączy futbol hiszpański, ceutyjski i północnoafrykański.

Najlepszym osiągnięciem historycznego Atlético de Ceuta było drugie miejsce w grupie Segunda División w sezonie 1960/61 oraz udział w barażu o Primera División. Współczesny zespół odniósł największy sukces w sezonie 2024/25, gdy wygrał grupę Primera Federación, awansował do Segunda División i zdobył tytuł ogólnego mistrza rozgrywek.

Ceuta jest jednym z nielicznych europejskich klubów zawodowych mających siedzibę geograficznie na kontynencie afrykańskim. Podróże promem przez Cieśninę Gibraltarską, ograniczona pojemność stadionu i niewielki rynek lokalny tworzą warunki odmienne od tych, w których działają kluby z Hiszpanii kontynentalnej.

Znaczenie AD Ceuta FC wynika nie tylko z wyników. Zespół jest symbolem miasta zamieszkiwanego przez społeczności o różnych tradycjach religijnych i kulturowych. Klub wykorzystuje tę różnorodność w swojej identyfikacji, choć oficjalna narracja o jedności miasta nie powinna przesłaniać realnych problemów społecznych, ekonomicznych i organizacyjnych.

Powstanie klubu

Agrupación Deportiva Ceuta Fútbol Club uznaje 9 lipca 1956 roku za początek swojej historii. Klub powstał pierwotnie pod nazwą Club Atlético de Ceuta. Datę tę podają specjalistyczne bazy historyczne oraz zestawienia fundacji klubów hiszpańskich.

Utworzenie zespołu było bezpośrednio związane ze zmianą sytuacji politycznej w Afryce Północnej. Po zakończeniu hiszpańskiego protektoratu i uzyskaniu niepodległości przez Maroko w 1956 roku część działaczy i zawodników Club Atlético de Tetuán przeniosła się do pozostającej pod zwierzchnictwem Hiszpanii Ceuty.

W mieście działała już Sociedad Deportiva Ceuta, wywodząca się z Ceuta Sport Club i mająca własną historię występów na drugim oraz trzecim poziomie. Połączenie jej struktur z hiszpańską częścią Atlético de Tetuán doprowadziło do powstania Club Atlético de Ceuta.

Nowy zespół zajął miejsce Atlético de Tetuán w Segunda División. Nie musiał więc rozpoczynać działalności od regionalnych szczebli. Przejął także czerwono-białe pasy kojarzone z klubem z Tetuanu, uzupełniane białymi spodenkami i getrami.

Atlético de Tetuán występował w Primera División w sezonie 1951/52. Osiągnięcia tego nie należy jednak zaliczać bezpośrednio do bilansu AD Ceuta FC. Dotyczy ono wcześniejszego klubu funkcjonującego w Tétouanie przed fuzją i przeniesieniem części jego struktur.

Domem nowego zespołu został Estadio Municipal Alfonso Murube. Obiekt służył wcześniej lokalnym klubom, dzięki czemu Atlético de Ceuta od początku dysponował stadionem mającym już ważne miejsce w sportowej historii miasta.

Pierwsze lata działalności

Club Atlético de Ceuta rozpoczął działalność w Segunda División w sezonie 1956/57. Obecność na drugim szczeblu zapewniła zespołowi regularne mecze z klubami z Andaluzji, Wysp Kanaryjskich, południowo-wschodniej Hiszpanii i innych regionów przydzielanych do jego grupy.

Pierwsze lata przyniosły stabilizację na poziomie zaplecza Primera División. Klub musiał jednak mierzyć się z kosztami podróży. Każdy wyjazd wymagał opuszczenia Ceuty drogą morską lub lotniczą, co zwiększało obciążenia logistyczne w porównaniu z zespołami działającymi na Półwyspie Iberyjskim.

Najlepsza kampania przypadła na sezon 1960/61. Atlético de Ceuta zajął drugie miejsce w grupie II Segunda División i uzyskał prawo gry w barażu o awans do Primera. Drużynę prowadził Juan Ramón Santiago, a w składzie znajdowali się między innymi Zúnica, Pedreño, Paco Anta, Rifé, Céspedes, Lora, Curro, Soler i Ayala II.

4 czerwca 1961 roku Ceuta pokonała na Alfonso Murube pierwszoligowy Elche CF 1:0. W rewanżu rozegranym tydzień później na stadionie Altabix Elche wygrało 4:0 i utrzymało miejsce w Primera División. Był to najbliższy w historii moment wejścia ceutyjskiego klubu do hiszpańskiej elity.

Po sezonie 1961/62 Atlético de Ceuta spadł do Tercera División. Reakcja była natychmiastowa: zespół wygrał rozgrywki 1962/63 i po jednym roku powrócił do Segunda.

Drugi okres na zapleczu elity trwał od sezonu 1963/64 do 1967/68. W ostatniej kampanii Atlético de Ceuta zajęło siódme miejsce w swojej grupie, ale spadło wskutek reorganizacji Segunda División i zmniejszenia liczby uczestników. Degradacja nie była zatem następstwem zajęcia klasycznej pozycji spadkowej.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1956–1968: dekada na zapleczu Primera División

Pierwsze dwanaście lat działalności były najlepszym okresem Atlético de Ceuta w XX wieku. Klub rozegrał jedenaście sezonów w Segunda División, z jednoroczną przerwą w Tercera, i regularnie reprezentował miasto w futbolu ogólnokrajowym.

Kulminacją było wicemistrzostwo grupy w 1961 roku. Przegrany baraż z Elche pozostawił Ceutę bez występu w Primera, lecz potwierdził, że zespół był wówczas zdolny rywalizować z klubami najwyższego szczebla.

Reorganizacja rozgrywek w 1968 roku zakończyła ten etap. Spadek mimo siódmego miejsca ograniczył dochody, zainteresowanie najlepszych zawodników i możliwość utrzymania profesjonalnej struktury.

### 1968–1992: stopniowa utrata pozycji

Po degradacji Atlético de Ceuta przez dwa sezony grał w Tercera División, a następnie spadł do lig regionalnych. Kolejne dekady upływały pod znakiem krótkich powrotów na szczebel ogólnokrajowy i ponownych degradacji.

Zespół wystąpił w Tercera między innymi w sezonach 1977/78, 1989/90 i 1991/92. Nie udało się jednak stworzyć stabilnego projektu pozwalającego wrócić do Segunda División B ani do profesjonalnego futbolu.

W tym samym mieście działały inne podmioty. Agrupación Deportiva Ceuta, utworzona w 1972 roku, zagrała w Segunda División w sezonie 1980/81, a następnie została rozwiązana w 1991 roku. Był to klub odrębny od Atlético de Ceuta.

W 1992 roku Atlético przyjął nazwę Ceuta Atlético Club. Zmiana miała odświeżyć identyfikację, ale nie przełożyła się na trwałą poprawę sportową.

### 1994–2012: powrót nazwy Atlético i lata regionalne

W 1994 roku przywrócono nazwę Club Atlético de Ceuta. Drużyna nadal występowała głównie na szczeblach regionalnych, z jednym sezonem w Tercera División 1994/95 i krótkim powrotem w kampanii 2006/07.

Pozycję najważniejszego zespołu miasta zajęła w tym czasie Asociación Deportiva Ceuta, utworzona w drugiej połowie lat 90. Klub ten regularnie grał w Segunda División B i kilkakrotnie uczestniczył w barażach o awans.

Asociación Deportiva Ceuta zgromadziła jednak poważne zadłużenie. W 2012 roku została zdegradowana administracyjnie z powodu niewypłaconych należności wobec zawodników, a następnie zakończyła działalność.

Działacze i część środowiska kibicowskiego rozwiązującego się klubu przeszli do Atlético de Ceuta. Planowane formalne połączenie nie mogło zostać zatwierdzone na zasadach pełnej sukcesji ze względu na niespłacone zobowiązania Asociación Deportiva Ceuta.

### 2012–2016: nowa tożsamość na podstawie istniejącego podmiotu

W 2012 roku zgromadzenie Atlético zatwierdziło nazwę Asociación Deportiva Atlético de Ceuta oraz zmianę tradycyjnych czerwono-białych strojów na biało-czarne barwy kojarzone z rozwiązanym klubem.

Wniosek o zmianę nazwy został złożony zbyt późno, aby obowiązywać w rozpoczynającym się sezonie. W praktyce drużyna nadal figurowała w terminarzu jako Club Atlético de Ceuta.

Latem 2013 roku przyjęto nazwę Agrupación Deportiva Ceuta Fútbol Club. Odwoływała się ona do tradycji wcześniejszego zespołu miejskiego, ale nie oznaczała jego prawnego odtworzenia. Nowy herb również czerpał z symboliki używanej przez Asociación Deportiva Ceuta.

Sportowo klub pozostawał w grupie X Tercera División. Kolejne zespoły walczyły o miejsca barażowe, lecz przez kilka sezonów nie potrafiły zakończyć awansem rywalizacji z klubami z innych regionów.

### 2016–2020: początek projektu Luhaya Hamido

17 maja 2016 roku prezesem został Luhay Hamido. Nowe władze rozpoczęły odbudowę relacji z kibicami, stabilizowanie finansów i stopniową profesjonalizację struktur.

Wyniki nie poprawiły się natychmiast. Tercera División wymagała nie tylko zajęcia wysokiej pozycji w grupie, lecz także przejścia wieloetapowych baraży, w których jeden słabszy mecz mógł przekreślić cały sezon.

Klub zwiększał jednak zainteresowanie mieszkańców i rozwijał zaplecze sportowe. Alfonso Murube ponownie zaczął regularnie wypełniać się podczas spotkań o dużej stawce.

### 2020–2021: pierwszy awans pod wodzą José Juana Romero

W sezonie 2020/21 trenerem był José Juan Romero. Rozgrywki miały nietypową strukturę wynikającą z reformy hiszpańskich lig i skutków pandemii COVID-19.

Ceuta przeszła fazę barażową, eliminując między innymi Ciudad de Lucena oraz Xerez CD. Awansowała z Tercera División do nowo utworzonej Segunda Federación.

Promocja zakończyła wieloletnią obecność na czwartym poziomie i stała się pierwszym etapem szybkiego marszu w górę hierarchii.

### 2021–2022: wejście do Primera Federación

Po odejściu Romero drużynę przejął Chus Trujillo. Ceuta dobrze przystosowała się do Segunda Federación i zakwalifikowała się do baraży o kolejny awans.

Skuteczna faza play-off zakończyła się promocją do Primera Federación, nowego trzeciego poziomu hiszpańskiego systemu. Klub uzyskał drugi awans w ciągu dwóch sezonów.

Wzrost sportowy wymagał dalszego rozwoju administracji, pionu medycznego, skautingu i organizacji podróży. W listopadzie 2021 roku odpowiedzialność za pion sportowy objął Edu Villegas.

### 2022–2023: katastrofalny początek, pucharowa sensacja i utrzymanie

Debiut w Primera Federación rozpoczął się bardzo źle. Ceuta przegrała trzynaście z pierwszych czternastu spotkań i znalazła się daleko od bezpiecznych pozycji.

Do klubu powrócił José Juan Romero. Zimą przebudowano kadrę, a drużyna zaczęła zdobywać punkty w tempie pozwalającym na odrobienie ogromnej straty. Ostatecznie utrzymała się na trzecim poziomie.

Równolegle Ceuta osiągnęła najlepszy wynik w Copa del Rey. W 1/16 finału pokonała 1:0 pierwszoligowe Elche po bramce Rodriego Ríosa z rzutu karnego.

W 1/8 finału na Alfonso Murube przyjechał FC Barcelona. Goście wygrali 5:0, lecz spotkanie przyciągnęło ogólnokrajowe zainteresowanie i pokazało skalę odbudowy społecznej klubu.

### 2023–2024: pierwsza walka o Segunda División

Po dramatycznym utrzymaniu Ceuta stała się jednym z czołowych zespołów swojej grupy Primera Federación. Drużyna Romero grała odważniej i częściej narzucała rywalom sposób prowadzenia spotkań.

Zespół zakwalifikował się do baraży o Segunda División. Odpadł po rywalizacji z Gimnàstic de Tarragona, ale sam udział w play-off potwierdził, że klub przeszedł od walki o przetrwanie do realnych ambicji awansu.

Po spotkaniach doszło do incydentów z udziałem części osób związanych z obiema społecznościami. Kluby potępiły zachowania mniejszości i przed kolejnym sezonem wydały wspólny komunikat zachęcający do odpowiedzialności oraz wzajemnego szacunku.

### 2024–2025: rekordowa seria i historyczny awans

Ceuta rozpoczęła sezon jako jeden z kandydatów do czołowych miejsc w grupie 2 Primera Federación. Z czasem drużyna wypracowała serię 23 kolejnych spotkań bez porażki, ustanawiając rekord rozgrywek.

11 maja 2025 roku zwycięstwo 2:1 na wyjeździe z CF Fuenlabrada zapewniło bezpośredni awans. Decydującą bramkę w końcowych minutach zdobył Víctor Corral.

Klub zakończył sezon zasadniczy na pierwszym miejscu z 67 punktami. W 38 spotkaniach odniósł 17 zwycięstw, zanotował 16 remisów i poniósł tylko pięć porażek.

W dwumeczu mistrzów grup Ceuta zmierzyła się z Cultural y Deportiva Leonesa. Po remisie 2:2 w Leónie wygrała rewanż na Alfonso Murube 4:3. Zwycięski gol Rodriego Ríosa w końcowej fazie spotkania zapewnił tytuł ogólnego mistrza Primera Federación.

### 2025–2026: udany debiut po powrocie do Segunda División

Przed sezonem stadion Alfonso Murube został gruntownie zmodernizowany, a kadra wzmocniona zawodnikami mającymi doświadczenie w profesjonalnych ligach. Trener José Juan Romero podpisał umowę obowiązującą do 2027 roku.

Drużyna przegrała trzy pierwsze mecze, lecz później ustabilizowała wyniki. Szczególnie skuteczna była na własnym stadionie, gdzie wykorzystywała wsparcie kibiców oraz znajomość specyficznych warunków.

Ceuta zakończyła sezon z 61 punktami. Ostatecznie zajęła 11. miejsce, ponieważ po jej ostatnim meczu rozgrywano jeszcze spotkania rywali mających taki sam dorobek. Bezpośrednio po zwycięstwie nad Albacete klub znajdował się przejściowo na dziewiątej pozycji.

Bilans 17 zwycięstw, 10 remisów i 15 porażek potwierdził, że beniaminek nie ograniczył się do walki o utrzymanie. Jednocześnie 63 stracone bramki wskazały obszar wymagający poprawy przed kolejnym sezonem.

Sukcesy krajowe

Najważniejszym oficjalnym tytułem AD Ceuta FC jest mistrzostwo Primera Federación w sezonie 2024/25. Klub wygrał grupę 2, uzyskał bezpośredni awans do Segunda División, a następnie pokonał Cultural y Deportiva Leonesa w dwumeczu dwóch mistrzów.

Tytuł miał większe znaczenie niż zwykłe zwycięstwo na trzecim poziomie. Przywrócił profesjonalny futbol współczesnemu klubowi, zakończył drogę rozpoczętą w Tercera División i pozwolił Ceucie ponownie uczestniczyć w jednej z dwóch lig zarządzanych przez LALIGA.

Historyczny Club Atlético de Ceuta wygrał Tercera División w sezonie 1962/63. Sukces nastąpił rok po spadku i zapewnił natychmiastowy powrót do Segunda División.

Najwyższą pozycją na drugim szczeblu jest drugie miejsce w grupie II w sezonie 1960/61. Ceuta nie awansowała bezpośrednio, ponieważ w ówczesnym systemie promocję uzyskiwał mistrz grupy. Wicemistrz musiał zmierzyć się w barażu z zespołem Primera División.

Dwumecz z Elche zakończył się porażką 1:4. Domowa wygrana 1:0 pokazała, że awans był realny, jednak rewanż 0:4 pozostaje jednym z najbardziej bolesnych spotkań w dziejach klubu.

Do ważnych współczesnych osiągnięć należą także promocje z Tercera División w 2021 roku i z Segunda Federación w 2022 roku. Trzy awanse w ciągu pięciu sezonów doprowadziły zespół od czwartego szczebla do profesjonalnej Segunda División.

Najlepszym wynikiem w Copa del Rey jest 1/8 finału sezonu 2022/23. Ceuta wyeliminowała między innymi Elche CF, a następnie przegrała z FC Barcelona. Wcześniejsze mecze ceutyjskich klubów z Barceloną w 2001 i 2010 roku należą do tradycji innych podmiotów miejskich i nie powinny być automatycznie łączone w jeden bilans prawny.

Klub nie zdobył mistrzostwa Hiszpanii, Copa del Rey ani Superpucharu Hiszpanii. Nie występował również w Primera División, choć w 1961 roku znalazł się o jeden baraż od awansu.

Stadion i infrastruktura

AD Ceuta FC rozgrywa mecze na Estadio Municipal Alfonso Murube, położonym przy Avenida de Otero w Ceucie. Stadion jest własnością miasta, a klub pozostaje jego użytkownikiem i odpowiada za część bieżącego zarządzania na podstawie umów z władzami autonomicznymi.

Obiekt został otwarty 4 sierpnia 1933 roku jako Campo Municipal de Deportes. Był również potocznie nazywany Docker, od znajdujących się w pobliżu wojskowych zabudowań szpitalnych.

W 1942 roku stadion otrzymał imię Alfonso Murube, piłkarza związanego z Ceuta Sport, który zginął podczas hiszpańskiej wojny domowej. Nazwa przetrwała późniejszą przebudowę i kolejne modernizacje.

Stan techniczny obiektu pogarszał się wraz z upływem czasu. W latach 90. przeprowadzono gruntowną rekonstrukcję, a zmodernizowany stadion został ponownie otwarty w październiku 1997 roku.

Przed awansem do Segunda División źródła podawały różne pojemności. Rejestr miejscowej federacji wskazywał 5 294 widzów, część baz stadionowych 6 500, a lokalne materiały używały wartości około 5 500. Rozbieżności wynikały między innymi z okresowych zamknięć sektorów, miejsc tymczasowych i różnych metod liczenia.

Latem 2025 roku stadion dostosowano do wymogów profesjonalnych rozgrywek. Po przebudowie aktualna pojemność użytkowa jest określana na około 6 000 miejsc. Wartość ta obejmuje rozbudowane sektory za bramkami i zrekonstruowaną trybunę Preferencia.

Modernizacja objęła wymianę naturalnej murawy, nowe miejsca siedzące, przebudowę szatni, pomieszczenia medyczne, salę kontroli antydopingowej, strefy prasowe, kabiny komentatorskie, stanowiska VAR, oświetlenie, nagłośnienie, loże oraz poprawę dróg wejścia.

Boisko ma wymiary 105 na 68 metrów. Przy przebudowie murawę przesunięto, aby lepiej dostosować układ obiektu do nowych trybun i wymagań transmisyjnych.

Prace były finansowane ze środków publicznych przekazywanych przez Ciudad Autónoma de Ceuta w ramach umów z klubem. Publiczne finansowanie nie zmieniło statusu własnościowego stadionu: Alfonso Murube pozostaje obiektem miejskim.

Klub korzysta także z obiektów Federacji Piłkarskiej Ceuty, w tym pól José Martínez „Pirri” i José Benoliel. W okresie przebudowy stadionu pierwszy zespół trenował również na innych miejskich obiektach.

Brak dużego, prywatnego kompleksu treningowego jest jednym z ograniczeń organizacyjnych. Rozwój akademii wymaga współdzielenia infrastruktury z federacją, szkołami piłkarskimi i innymi klubami z miasta.

Barwy, herb i tożsamość

Współczesnymi barwami AD Ceuta FC są biały i czarny. Podstawowy strój domowy składa się zazwyczaj z białej koszulki z czarnymi elementami, białych lub czarnych spodenek oraz dopasowanych kolorystycznie getrów.

Pierwotny Club Atlético de Ceuta występował jednak w czerwono-białych pasach. Kolory zostały przejęte z tradycji Atlético de Tetuán i obowiązywały przez większość historii pod nazwą Atlético.

Zmiana nastąpiła w 2012 roku, gdy środowisko upadającej Asociación Deportiva Ceuta przeszło do Atlético de Ceuta. Klub przyjął wówczas biało-czarną identyfikację zespołu, który przez wiele sezonów reprezentował miasto w Segunda División B.

Obecny herb również wywodzi się z symboliki używanej przez Asociación Deportiva Ceuta. Jego centralnym elementem jest tarcza odwołująca się do herbu miasta oraz piłka z literami FC.

Miejska heraldyka Ceuty ma silne związki z portugalską tradycją. Wynika to z historii miasta, zdobytego przez Portugalię w 1415 roku i pozostającego przy Hiszpanii po zakończeniu unii iberyjskiej.

Najczęściej używanym przydomkiem jest Caballas. Słowo caballa oznacza makrelę i jest również potocznym określeniem mieszkańców Ceuty. Przydomek odnosi zatem zarówno do położenia nad morzem, jak i do lokalnej społeczności.

Określenie Blanquinegros opisuje biało-czarne barwy. W materiałach z okresu Atlético de Ceuta częściej używano odniesień do czerwono-białego stroju.

Klub wykorzystuje w identyfikacji motywy Cieśniny Gibraltarskiej, afrykańskiego położenia i wielokulturowości miasta. Jedna z koszulek zawierała znaki odnoszące się do czterech najczęściej wymienianych tradycji kulturowych Ceuty: chrześcijańskiej, muzułmańskiej, żydowskiej i hinduistycznej.

W 2025 roku, przed debiutem w LALIGA HYPERMOTION, zaprezentowano nową pieśń klubową wykonywaną przez Frana Amado i Saraymę. Utwór uzupełnił wcześniejsze przyśpiewki, w tym popularne zawołanie wspierające Ceutę, ale nie unieważnił starszych tradycji stadionowych.

Styl gry i filozofia sportowa

AD Ceuta FC nie prezentował jednego sposobu gry przez całą historię. Atlético de Ceuta z lat 50. i 60. funkcjonował w innych realiach taktycznych, finansowych i treningowych niż współczesny zespół uczestniczący w Segunda División.

Drużyna z sezonu 1960/61 opierała się na stabilnym składzie, fizycznej rywalizacji i skuteczności zawodników ofensywnych. Ówczesne źródła wymieniają powtarzalny zestaw podstawowych piłkarzy, co pomagało budować automatyzmy w okresie ograniczonych możliwości transferowych.

W długich latach gry w ligach regionalnych i Tercera División priorytetem była skuteczność w bezpośrednich pojedynkach. Krótkie baraże wymagały ostrożności, odporności psychicznej i dostosowania do przeciwników z różnych części kraju.

Najbardziej rozpoznawalny współczesny model stworzył José Juan Romero. Jego zespoły próbują utrzymywać piłkę, budować akcje od obrony, tworzyć przewagę przez zmianę pozycji i odzyskiwać futbolówkę wysoko po stracie.

Romero nie ogranicza drużyny do jednego ustawienia. Ceuta korzystała z systemów z czterema i trzema środkowymi obrońcami, zmieniając strukturę w zależności od przeciwnika oraz fazy meczu.

Odważny model wiąże się z ryzykiem. Wysoko ustawiona linia obrony i duża liczba zawodników uczestniczących w ataku mogą pozostawiać przestrzeń do kontrataków. W sezonie 2025/26 zespół zdobywał punkty regularnie, ale stracił 63 bramki.

Pion sportowy kierowany przez Edu Villegasa szuka piłkarzy mających doświadczenie w Primera Federación i Segunda División, ale także zawodników niedocenianych przez większe kluby. Istotne są wolne transfery, wypożyczenia i kontrakty mieszczące się w ograniczonym budżecie.

Władze klubu podkreślają znaczenie charakteru oraz dopasowania zawodników do grupy. Jest to deklarowana filozofia organizacyjna, a nie mierzalna gwarancja powodzenia każdego transferu.

Akademia obejmuje zespoły młodzieżowe, szkoły piłkarskie i drużynę rezerw. Klub współpracuje także ze Sporting Atlético de Ceuta, odnawiając porozumienie dotyczące szkolenia i drogi młodych piłkarzy do futbolu seniorskiego.

Ograniczona liczba mieszkańców oraz konkurencja innych ośrodków sprawiają, że pierwszy zespół nie może opierać się wyłącznie na wychowankach. Piłkarze pochodzący z Ceuty mają jednak duże znaczenie symboliczne i pomagają utrzymywać więź między szatnią a społecznością.

Najważniejsi trenerzy

Juan Ramón Santiago prowadził Atlético de Ceuta w sezonie 1960/61. Jego drużyna zajęła drugie miejsce w grupie Segunda División i rozegrała baraż z Elche o awans do Primera. Jest to najlepszy wynik szkoleniowca w historii klubu na drugim poziomie.

José Juan Romero po raz pierwszy objął Ceutę w sezonie 2020/21. Poprowadził zespół przez baraże Tercera División i wywalczył awans do Segunda Federación.

Po jednym sezonie pracy w CD Eldense wrócił do Ceuty jesienią 2022 roku. Przejął ostatnią drużynę Primera Federación po trzynastu porażkach w czternastu kolejkach i doprowadził ją do utrzymania.

W sezonie 2023/24 Romero zakwalifikował klub do baraży o Segunda División. Rok później wygrał grupę, uzyskał bezpośredni awans i zdobył tytuł ogólnego mistrza Primera Federación.

W kampanii 2025/26 jego drużyna zakończyła debiutancki sezon profesjonalny z 61 punktami. W sierpniu 2025 roku umowę trenera przedłużono do 2027 roku.

Chus Trujillo prowadził Ceutę w sezonie 2021/22. Przejął zespół po pierwszym awansie Romero i wywalczył kolejną promocję, tym razem z Segunda Federación do Primera Federación.

Trujillo opierał drużynę na organizacji, intensywności i doświadczeniu zawodników znających niższe ligi krajowe. Jego awans stworzył podstawę do późniejszych osiągnięć w trzeciej lidze.

Znaczenie Romero i Trujilla jest komplementarne. Pierwszy rozpoczął oraz później dokończył drogę do profesjonalnego futbolu, natomiast drugi zapewnił ważne przejście między czwartym i trzecim szczeblem.

Najważniejsi zawodnicy

Drużyna z sezonu 1960/61 pozostaje najważniejszą historyczną generacją Atlético de Ceuta. Zúnica, Pedreño, Paco Anta, Rifé, Céspedes, López, Álvarez, Lora, Curro, Soler i Ayala II tworzyli podstawowy skład walczący o awans do Primera División.

Ayala II należał do najważniejszych zawodników ofensywnych tego okresu. Jego gole pomagały Ceucie utrzymywać się w czołówce Segunda División, choć brak kompletnego, jednolicie zweryfikowanego rejestru wszystkich rozgrywek utrudnia wskazanie bezspornego rekordzisty całej historii.

Rodri Ríos był liderem ofensywy podczas współczesnej odbudowy. Strzelił zwycięskiego gola przeciwko pierwszoligowemu Elche w Copa del Rey i odegrał ważną rolę w dramatycznym utrzymaniu w Primera Federación.

W maju 2025 roku Rodri zdobył także decydującą bramkę w rewanżu z Cultural y Deportiva Leonesa. Trafienie zapewniło Ceucie tytuł ogólnego mistrza Primera Federación.

Aisar Ahmed, wychowanek miejscowego futbolu, uczestniczył w trzech awansach: do Segunda Federación, Primera Federación i Segunda División. Łączył rozwój sportowy klubu z lokalną tożsamością. Opuścił zespół w czerwcu 2026 roku na własną prośbę.

Albert Capa dołączył do Ceuty w trudnym sezonie 2022/23, ale jego związek z projektem sięga również gry klubu na niższych szczeblach. W 2026 roku był jednym z kapitanów i zawodnikiem mającym ponad sto występów. Przedłużył kontrakt na sezon 2026/27.

Jalid Kerkich rozegrał ponad sto spotkań pierwszego zespołu i uczestniczył w awansach z 2021 i 2022 roku. Należał do zawodników symbolizujących przejście od Tercera División do Primera Federación.

Dani Aquino był jednym z głównych źródeł bramek w mistrzowskim sezonie 2024/25. Jego doświadczenie na poziomie centralnym pomagało zespołowi w spotkaniach rozstrzyganych niewielką różnicą.

Víctor Corral zapisał się w historii golem przeciwko Fuenlabradzie 11 maja 2025 roku. Trafienie w końcowych minutach dało zwycięstwo 2:1 i bezpośrednio przypieczętowało awans do Segunda División.

Pedro López był podstawowym bramkarzem zespołu, który wygrał Primera Federación. W momencie zapewnienia awansu miał najlepszy bilans straconych bramek w rozgrywkach. Jego umowę przedłużono do 2028 roku.

Rubén Díez, Youness Lachhab, Koné, Anuar Tuhami, Yann Bodiger, Manu Vallejo i Marcos Fernández należeli do zawodników mających istotny wpływ na pierwszy sezon po awansie. Nie wszyscy pozostali w klubie na kolejną kampanię.

Anuar miał szczególne znaczenie jako piłkarz urodzony w Ceucie, który wcześniej przez wiele lat reprezentował Real Valladolid. Jego powrót wzmacniał lokalny wymiar projektu, ale sportową ocenę należy oddzielać od symboliki transferu.

Klub nie publikuje kompletnego zestawienia wszystkich oficjalnych występów i bramek od 1956 roku, obejmującego także sezony regionalne. Z tego powodu nie należy podawać jednego rekordzisty bez określenia zakresu rozgrywek i metodologii.

Kibice i kultura klubu

Kibice AD Ceuta FC są określani jako afición caballa. Nazwa pochodzi od potocznego określenia mieszkańców Ceuty i podkreśla, że klub reprezentuje całe miasto, a nie jedną dzielnicę lub środowisko.

Alfonso Murube ma niewielką pojemność w porównaniu z większością stadionów profesjonalnej Segunda División. Bliskość trybun i ograniczona liczba miejsc tworzą jednak atmosferę, która może zwiększać znaczenie przewagi własnego boiska.

Społeczność wspierała zespół także w Tercera División. Mecze barażowe i spotkania Copa del Rey wielokrotnie przyciągały komplety publiczności, mimo że klub przez lata pozostawał poza profesjonalnym futbolem.

Położenie geograficzne wpływa na kulturę wyjazdową. Kibice podróżują promem do Algeciras, a następnie autobusami, samochodami lub koleją do kolejnych miast. Przy dalszych wyjazdach potrzebne są połączenia lotnicze z portów w Hiszpanii kontynentalnej albo miejscowy heliport.

Powrót do Segunda División zwiększył koszty i wymagania dotyczące bezpieczeństwa, sprzedaży biletów oraz organizacji sektorów gości. Przebudowa stadionu zmieniła część dotychczasowych miejsc i zwyczajów, ale umożliwiła rozgrywanie spotkań zawodowych w Ceucie.

Klub przedstawia siebie jako punkt wspólny czterech kultur miasta: chrześcijańskiej, muzułmańskiej, żydowskiej i hinduistycznej. Narracja ta ma znaczenie integracyjne, choć społeczność kibicowska nie jest jednolita i obejmuje osoby o różnych poglądach oraz doświadczeniach.

Fundación AD Ceuta FC prowadzi działalność edukacyjną, sportową i integracyjną. Jej cele obejmują pracę z młodzieżą, przeciwdziałanie wykluczeniu i wykorzystywanie sportu jako narzędzia współpracy społecznej.

W strukturze klubu działa drużyna uczestnicząca w LALIGA GENUINE, przeznaczonej dla zawodników z niepełnosprawnością intelektualną. Organizacja rozwija również żeński zespół futsalu występujący na najwyższym krajowym poziomie.

Kibice potrafią krytykować decyzje władz, wyniki i politykę kadrową, ale w okresie od 2016 roku relacja między zarządem a trybunami wyraźnie się poprawiła. Kolejne awanse zwiększyły zaufanie do projektu Luhaya Hamido, Edu Villegasa i José Juana Romero.

Rywalizacje i derby

Najważniejszym rywalem AD Ceuta FC jest Algeciras CF. Spotkania obu klubów określa się mianem Derbi del Estrecho, czyli derbów Cieśniny Gibraltarskiej.

Ceutę i Algeciras oddziela morze, ale miasta są połączone regularnymi promami. Algeciras stanowi dla mieszkańców Ceuty główną bramę do Hiszpanii kontynentalnej, dzięki czemu rywalizacja ma wyjątkowy kontekst codziennych kontaktów społecznych i gospodarczych.

Oba zespoły wielokrotnie spotykały się na trzecim oraz czwartym poziomie. Mecze miały szczególne znaczenie w okresach walki o baraże, utrzymanie lub awans.

Wyjazd na derby jest dla kibiców Ceuty łatwiejszy niż większość podróży ligowych. Przeprawa promowa pozwala stworzyć liczny sektor gości, choć organizacja zależy od rozkładów rejsów i warunków pogodowych.

Drugą charakterystyczną rywalizacją są mecze z UD Melilla. Spotkania dwóch hiszpańskich miast autonomicznych położonych w Afryce określa się jako derby północnoafrykańskie.

Rywalizacja z Melillą ma silny wymiar symboliczny, ale jest mniej regularna niż mecze z Algeciras. Kluby często występowały w różnych grupach lub na różnych szczeblach, a bezpośrednie podróże między miastami są logistycznie trudne.

Do przeciwników ważnych sportowo należały także inne kluby andaluzyjskie, między innymi Cádiz B, San Fernando CD, Xerez CD, Xerez Deportivo FC, Córdoba CF i Málaga CF. Nie każdy z tych meczów ma jednak status tradycyjnych derbów.

Organizacja i model funkcjonowania

Na dzień 1 lipca 2026 roku oficjalny serwis identyfikuje podmiot jako Agrupación Deportiva Ceuta FC o numerze NIF G11902475. Opublikowane dane nie przedstawiają kapitału akcyjnego ani listy udziałowców charakterystycznej dla spółek Sociedad Anónima Deportiva.

Prezesem jest Luhay Hamido, który objął stanowisko 17 maja 2016 roku. Odpowiada za reprezentowanie klubu, relacje instytucjonalne i nadzorowanie strategii organizacyjnej.

Dyrektorem sportowym pozostaje Edu Villegas. W kwietniu 2026 roku przedłużono jego umowę do 2028 roku. Odpowiada za budowę kadry, negocjacje kontraktowe i koordynowanie pionu sportowego.

Funkcję dyrektora generalnego pełni Javier Ortega. W oficjalnych delegacjach klubowych występowali również wiceprezesi i przedstawiciele Fundación AD Ceuta FC.

Klub nie ma publicznie wskazanego prywatnego właściciela. Władza organizacyjna jest wykonywana przez prezesa i zarząd, a nie przez osobę przedstawianą jako większościowy akcjonariusz.

Model finansowania obejmuje prawa audiowizualne i świadczenia komercyjne związane z Segunda División, sponsoring, sprzedaż biletów i abonamentów, handel oficjalnymi produktami, transfery, działalność fundacji oraz wsparcie Ciudad Autónoma de Ceuta.

W 2026 roku miasto zawarło umowę przewidującą dotację na działalność klubu w sezonie 2025/26 oraz utrzymanie stadionu. Dokument określał wydatki kwalifikowane, obowiązki księgowe i termin rozliczenia środków.

Stadion Alfonso Murube jest własnością publiczną. Klub zarządza działalnością meczową i częścią utrzymania, ale nie powinien być przedstawiany jako właściciel nieruchomości.

Pierwszy zespół jest najważniejszą częścią organizacji, lecz struktura obejmuje także AD Ceuta FC B, drużyny młodzieżowe, szkoły piłkarskie, zespół Genuine i kobiecą sekcję futsalu.

Klub odnawia porozumienia filialne ze Sporting Atlético de Ceuta. Współpraca ma zwiększać liczbę zawodników z miasta otrzymujących możliwość przejścia od futbolu młodzieżowego do rywalizacji seniorskiej.

Fundación AD Ceuta FC odpowiada za projekty społeczne i część programów szkoleniowych. Jej działalność wspiera wizerunek klubu jako instytucji miejskiej, ale powinna być oceniana na podstawie rzeczywistych projektów i rezultatów, a nie wyłącznie deklaracji promocyjnych.

Obecna sytuacja klubu

AD Ceuta FC przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División. Będzie to drugi kolejny sezon klubu na profesjonalnym zapleczu Primera División po awansie z maja 2025 roku.

W zakończonej kampanii 2025/26 Ceuta zajęła 11. miejsce. W 42 spotkaniach zdobyła 61 punktów, odnosząc 17 zwycięstw, notując 10 remisów i ponosząc 15 porażek. Bilans bramkowy wyniósł 51:63.

Klub zapewnił sobie utrzymanie przed końcem rozgrywek. Ostatni mecz zakończył zwycięstwem 1:0 nad Albacete Balompié na Alfonso Murube.

Bezpośrednio po tym spotkaniu zespół figurował na dziewiątym miejscu, co znalazło się w pomeczowym komunikacie klubu. Po rozegraniu pozostałych meczów kolejki Sporting Gijón i Córdoba CF wyprzedziły Ceutę dzięki zasadom ustalania kolejności przy równym dorobku 61 punktów.

Trenerem pozostaje José Juan Romero, którego kontrakt obowiązuje do 2027 roku. Dyrektorem sportowym jest Edu Villegas, związany umową do 2028 roku, a prezesem Luhay Hamido.

Latem 2026 roku klub rozpoczął przebudowę kadry. Przedłużono kontrakty między innymi z Albertem Capą, Yannem Bodigerem, Pedro Lópezem i Guille Vallejo, a do zespołu dołączyli nowi zawodnicy, w tym Álex Camacho, Cédric Teguia i Alejandro Meléndez.

Z klubem rozstali się między innymi Aisar Ahmed, Rubén Díez i Cristian Rodríguez. Zmiany mają odświeżyć zespół bez całkowitego odejścia od grupy, która zapewniła utrzymanie.

Pierwszy mecz ligowy sezonu 2026/27 zaplanowano na 16 sierpnia 2026 roku. Ceuta zagra na wyjeździe z FC Andorra, innym klubem o nietypowym położeniu geograficznym w hiszpańskim systemie.

Najważniejszym celem sportowym jest potwierdzenie, że 61 punktów nie było wynikiem jednego wyjątkowego sezonu. Drużyna musi poprawić organizację defensywną, ponieważ liczba straconych bramek była wyraźnie wyższa niż w mistrzowskiej kampanii Primera Federación.

W wymiarze organizacyjnym wyzwaniami pozostają ograniczona pojemność stadionu, koszty podróży, utrzymanie płynności bez nadmiernej zależności od środków publicznych oraz stworzenie trwałej drogi rozwoju dla miejscowych zawodników.