Club Deportivo Castellón

Wprowadzenie

CD Castellón jest zawodowym klubem piłkarskim z Castelló de la Plana, stolicy prowincji Castellón we Wspólnocie Walenckiej. Na dzień 1 lipca 2026 roku występuje w Segunda División i przygotowuje się do trzeciego kolejnego sezonu na drugim poziomie po awansie wywalczonym w 2024 roku.

Historia klubu obejmuje 11 sezonów w Primera División. Najlepszy wynik przypadł na kampanię 1942/43, kiedy zespół długo uczestniczył w walce o czołowe miejsca i zakończył rozgrywki na czwartej pozycji. Drugim najważniejszym osiągnięciem był sezon 1972/73, zakończony piątym miejscem w lidze i finałem Copa del Generalísimo.

Klub rozpoznaje się po białych koszulkach z czarnymi pionowymi pasami, stadionie Castalia oraz określeniu Els Orelluts. Tożsamość jest silnie związana z miastem i prowincją, a kibice wielokrotnie wspierali drużynę licznie również podczas gry na trzecim i czwartym szczeblu.

Współczesny CD Castellón jest zarządzany przez Haralabosa Voulgarisa i pozostaje kontrolowany przez spółkę Corner 4. Od 2022 roku klub rozwija model oparty na analizie danych, rekrutowaniu zawodników z różnych rynków i ofensywnym sposobie gry.

Sezon 2025/26 potwierdził sportowy postęp. Castellón zajął szóste miejsce w Segunda División i wystąpił w barażach o awans do Primera, w których został wyeliminowany przez UD Almería. Wynik przywrócił realne ambicje powrotu na najwyższy poziom po raz pierwszy od 1991 roku.

Powstanie klubu

Klub został oficjalnie założony 20 lipca 1922 roku. Jego bezpośrednim poprzednikiem była Sociedad Deportiva Cervantes FC, utworzona przez młodych pracowników korzystających ze wsparcia miejscowego Centro Republicano. Cervantes występował w kolorach republikańskiej flagi, a jego znakiem była gwiazda.

W Castelló de la Plana grano w piłkę już wcześniej. Na początku XX wieku spotykano się na terenach Tiro de Pichón, odpowiadających dzisiejszemu Parque del Oeste. W 1911 roku powstał Deportivo, a następnie działały między innymi Castalia, Obelisco, Regional i Ribalta. Cervantes stopniowo zdobył najsilniejszą pozycję w lokalnym środowisku.

Na początku lat 20. rosło przekonanie, że miasto potrzebuje zespołu noszącego jego nazwę i zdolnego do udziału w rozgrywkach ogólnokrajowych. Zgromadzenie Cervantesu zatwierdziło 20 lipca 1922 roku zmianę nazwy na Castellón Club de Fútbol. Niemal natychmiast przyjęto ostateczną formę Club Deportivo Castellón.

Pierwszym prezesem został Tadeo Mallach, pierwszym oficjalnym trenerem Agustín Sancho, a projekt herbu przygotował Tomás Colón. Debiutanckim przeciwnikiem był francuski klub z Cette, późniejszego Sète. Castellón przegrał ten mecz 0:2.

Pierwotnie planowano koszulki w zielone, pomarańczowe i niebieskie pasy. Kolory miały symbolizować pola, miejscowe owoce oraz Morze Śródziemne. Wykonanie takiego stroju okazało się jednak zbyt drogie i skomplikowane, dlatego zespół rozpoczął grę w białych koszulkach oraz czarnych spodenkach.

Pierwsze boiska znajdowały się zbyt daleko od centrum i nie zapewniały odpowiednich warunków widzom. Działacze pozyskali więc teren pod Campo del Sequiol, które zostało otwarte 3 listopada 1923 roku meczem z RCD Espanyol zakończonym porażką 2:3.

Pierwsze lata działalności

CD Castellón rozpoczął rywalizację w strukturach regionalnych Wspólnoty Walenckiej. Najważniejszymi przeciwnikami były zespoły z Walencji, Alicante i innych miast wschodniej Hiszpanii. Szczególne znaczenie szybko zyskała relacja z Valencia CF.

W 1925 roku do białych koszulek dodano pionowe czarne pasy. Oficjalna historia klubu wiąże tę decyzję z podobieństwem do stroju Valencii oraz rozwijającą się rywalizacją obu zespołów. Tak powstał wzór, który z niewielkimi zmianami pozostaje podstawą identyfikacji do dziś.

Jednym z pierwszych ogólnokrajowych sukcesów była kampania pucharowa 1929/30. Castellón, występujący wówczas na trzecim poziomie, wyeliminował Atlético de Madrid, należące już do Primera División. Klub przedstawia ten wynik jako pierwszy przypadek wyeliminowania zespołu najwyższej ligi przez drużynę z trzeciego szczebla w krajowym pucharze.

W 1933 roku podczas meczu z Realem Oviedo na Campo del Sequiol doszło do incydentów. Federacja zamknęła stadion na trzy miesiące i nakazała rozgrywanie spotkań domowych na Mestalla. Władze Castellónu odmówiły przyjęcia tych warunków, w następstwie czego zespół został wykluczony z rozgrywek.

Przerwa została przedłużona przez wojnę domową w Hiszpanii. Drużyna wróciła do oficjalnej działalności 1 października 1939 roku. Nie była to formalna reaktywacja nowego podmiotu, lecz wznowienie sportowej działalności istniejącego klubu.

Odbudowa przebiegła szybko. W 1941 roku Castellón zmierzył się z Realem Zaragoza w barażu rozegranym na Chamartín i po raz pierwszy awansował do Primera División.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1941–1947: pierwsza era w Primera División

Pierwszy pobyt na najwyższym poziomie trwał sześć sezonów. Castellón nie ograniczał się do walki o utrzymanie i w krótkim czasie znalazł się wśród najmocniejszych zespołów kraju.

Najlepsza była kampania 1942/43. Na finiszu drużyna pozostawała blisko Athletic Clubu, który zdobył mistrzostwo, a ostatecznie zajęła czwarte miejsce. Do dziś jest to najwyższa pozycja ligowa w historii CD Castellón.

4 listopada 1945 roku otwarto Estadio Castalia. Nowy obiekt zastąpił wysłużone Campo del Sequiol i odpowiadał rosnącej pozycji klubu. Po spadku z Primera rozpoczął się jednak długi okres poza elitą.

### 1947–1972: ćwierć wieku oczekiwania

Castellón przez kolejne lata występował przede wszystkim w Segunda División, przechodząc okresy sportowej stabilizacji i słabszych wyników. Klub pozostawał ważną organizacją regionu, ale nie potrafił wykorzystać kolejnych prób powrotu do Primera.

W tym czasie rozwijała się baza kibicowska, a stadion Castalia stał się centralnym miejscem życia sportowego miasta. Drużyna opierała się na piłkarzach z regionu oraz zawodnikach pozyskiwanych z większych klubów.

Przełom nastąpił w sezonie 1971/72 pod wodzą Luciena Mullera. 17 czerwca 1972 roku Castellón zapewnił sobie drugi awans do Primera División, kończąc 25-letnie oczekiwanie.

### 1972–1974: najlepszy sezon pucharowy

Po awansie Castellón stworzył jeden z najlepszych zespołów w swojej historii. W kadrze znajdowali się między innymi Juan Bautista Planelles, Vicente del Bosque, Cayuela, Cela, Manolo Clares i Pepín Ferrer.

W sezonie 1972/73 drużyna zajęła piąte miejsce w Primera División. Jednocześnie dotarła do finału Copa del Generalísimo, eliminując kolejnych przeciwników i zapewniając sobie pierwszy występ w decydującym meczu krajowego pucharu.

Finał rozegrano na Estadio del Manzanares w Madrycie. Athletic Club zwyciężył 2:0. Mimo porażki kampania pozostaje jednym z najważniejszych punktów odniesienia w historii Castellónu.

Pobyt w elicie nie został utrzymany na dłużej. Po spadku klub ponownie rozpoczął budowę zespołu zdolnego do awansu.

### 1974–1989: dwa kolejne awanse do Primera

W latach 70. i 80. Castellón funkcjonował głównie jako silny klub Segunda División. Wyróżniali się między innymi bramkarz Dragomir Racić, Planelles, Pepín Ferrer, Robert Fernández, Enrique Saura i José Ignacio Viña.

Trzeci awans do Primera został przypieczętowany 17 maja 1981 roku zwycięstwem 2:0 nad Rayo Vallecano. Drużynę prowadził Benito Joanet, a bramki zdobyli Planelles i Robert Fernández. Pobyt na najwyższym szczeblu trwał jeden sezon.

17 czerwca 1987 roku otwarto obecny Estadio Municipal de Castalia. Zbudowano go na terenach poprzedniego stadionu, zmieniając orientację boiska i tworząc bardziej nowoczesny obiekt.

Czwarty awans nastąpił w 1989 roku. Zespół prowadzony przez Luichego zapewnił sobie promocję remisem z Realem Burgos, a następnie zakończył sezon jako mistrz Segunda División po zwycięstwie 6:0 nad Realem Madrid Castilla.

### 1989–1994: ostatni pobyt w elicie i początek kryzysu

Drużyna z końca lat 80. była oparta między innymi na Javi Vallsie, Emilio Isierte, Pepe Melu, Jordim Vinyalsie, Antonio Manchado i Víctorze Salvadorze. Castellón ponownie znalazł się w Primera, ale nie zdołał zbudować trwałej pozycji.

Po spadku klub pozostał jeszcze w Segunda División. W 1992 roku, zgodnie ze zmianami hiszpańskiego prawa sportowego, został przekształcony w Sociedad Anónima Deportiva. Prezesem był wówczas Domingo Tárrega.

Transformacja organizacyjna nie zapobiegła pogorszeniu wyników. W 1994 roku zespół spadł do Segunda División B, rozpoczynając jeden z najdłuższych okresów poza futbolem profesjonalnym.

### 1994–2005: jedenaście lat w Segunda División B

Castellón kilkakrotnie był blisko zarówno dalszego spadku, jak i awansu. Sezon prowadzony przez José Luisa Oltrę zapisał się jako „rok rekordów”, lecz nawet bardzo dobre wyniki fazy zasadniczej nie zawsze wystarczały do przejścia baraży.

Długi pobyt na trzecim poziomie ograniczał przychody, utrudniał utrzymanie najlepszych zawodników i zwiększał napięcia wokół zarządzania. Jednocześnie klub nadal przyciągał publiczność większą niż wiele zespołów wyższych lig.

W 2005 roku Castellón skutecznie przeszedł baraże i po jedenastu latach wrócił do Segunda División. Awans przywrócił klubowi status profesjonalny i otworzył okres bardziej ambitnej polityki sportowej.

### 2005–2011: powrót do profesjonalnego futbolu i podwójna degradacja

Po awansie Castellón ustabilizował się w Segunda División, a w najlepszym okresie zbliżył się do strefy walki o Primera. Wyniki sportowe nie szły jednak w parze z trwałą stabilnością finansową i organizacyjną.

Po spadku do Segunda División B klub nie zdołał szybko zahamować kryzysu. Druga kolejna degradacja sprowadziła drużynę do Tercera División.

Dla organizacji mającej za sobą grę o mistrzostwo Hiszpanii i finał pucharu był to jeden z najtrudniejszych momentów. Na czwartym poziomie Castellón pozostał przez siedem sezonów.

### 2011–2017: długie lata w Tercera División

Gra w Tercera oznaczała znacznie niższe wpływy, trudności z profesjonalizacją kadry oraz konieczność przechodzenia wieloetapowych baraży. Klub regularnie należał do faworytów swojej grupy, ale kolejne próby awansu kończyły się niepowodzeniem.

W 2013 roku wszczęto dobrowolne postępowanie upadłościowe. Dwa lata później zatwierdzono układ z wierzycielami, obejmujący redukcję części zobowiązań i harmonogram spłat.

Mimo problemów kibice pozostawali ważnym źródłem utrzymania tożsamości klubu. W 2017 roku około 6000 abonamentów sprzedano w ciągu 25 dni, co było wyjątkowym wynikiem na tym poziomie rozgrywek.

### 2017–2020: Capital Albinegro i odbudowa sportowa

Latem 2017 roku kontrolę nad klubem przejęła grupa Capital Albinegro, związana z Vicente Montesinosem oraz byłymi zawodnikami Pablo Hernándezem i Ángelem Dealbertem. Rok później do projektu dołączył José Miguel Garrido, a klub uregulował zaległości podatkowe przekraczające milion euro.

24 czerwca 2018 roku drużyna prowadzona przez Sergiego Escobara pokonała w barażach Club Portugalete i awansowała do Segunda División B. Zakończyła w ten sposób siedmioletni pobyt w Tercera.

W sezonie 2019/20, przerwanym przez pandemię COVID-19, Castellón wygrał swoją grupę Segunda B. Po barażach rozgrywanych bez publiczności i zwycięstwie nad UE Cornellà wrócił do Segunda División. Trenerem był Óscar Cano.

### 2020–2022: krótki powrót i przejęcie przez Voulgarisa

Sezon 2020/21 zakończył się spadkiem z Segunda División. Klub trafił do nowo utworzonej Primera Federación i nie uzyskał natychmiastowego powrotu.

W 2022 roku, w okresie obchodów stulecia, kontrolę nad organizacją przejął Haralabos „Bob” Voulgaris. Nowy właściciel zapowiedział modernizację zarządzania, szersze wykorzystanie danych i stworzenie modelu pozwalającego długoterminowo walczyć o Primera División.

Zmiana objęła pion sportowy, skauting, analizę, sposób budowy kadry i strukturę administracyjną. Wprowadzanie nowego projektu nie od razu przełożyło się na awans, ale stworzyło podstawy pod kolejną kampanię.

### 2023–2024: ofensywna drużyna Dicka Schreudera

Latem 2023 roku trenerem został Dick Schreuder. Holender zbudował zespół oparty na wysokiej intensywności, odważnym rozegraniu od własnej bramki, rotacjach pozycyjnych i dużej liczbie zawodników uczestniczących w ataku.

Castellón należał do najbardziej ofensywnych drużyn Primera Federación. 5 maja 2024 roku zapewnił sobie mistrzostwo grupy 2 i bezpośredni awans do Segunda División.

Sukces był pierwszym znaczącym osiągnięciem sportowym projektu Voulgarisa. W tym samym miesiącu klub i miasto zawarły porozumienie dotyczące użytkowania stadionu Castalia przez 50 lat.

### 2024–2025: utrzymanie po powrocie

Pierwszy sezon po awansie miał przede wszystkim ustabilizować klub na poziomie profesjonalnym. Castellón prezentował ofensywny futbol, lecz okresy bardzo dobrej gry przeplatał seriami słabszych wyników.

Zespół zapewnił sobie utrzymanie i zakończył kampanię zwycięstwem 4:1 nad Realem Zaragoza. Schreuder odszedł po sezonie, a jego następcą został dotychczasowy współpracownik Johan Plat.

### 2025–2026: baraże o Primera División

Johan Plat rozpoczął sezon 2025/26, lecz jesienią pierwszy zespół przejął Pablo Hernández. W listopadzie klub potwierdził go na stanowisku do końca kampanii.

Drużyna rozwinęła ofensywny model i przez część sezonu znajdowała się w ścisłej czołówce. Ostatecznie zajęła szóste miejsce, zdobywając 72 punkty przy bilansie 20 zwycięstw, 12 remisów i 10 porażek. Strzeliła 70 goli, a straciła 51.

W półfinale baraży Castellón zremisował u siebie z UD Almería 1:1. W rewanżu przegrał 2:3 i odpadł wynikiem 3:4 w dwumeczu.

19 czerwca 2026 roku Pablo Hernández przedłużył umowę do 2029 roku. Decyzja potwierdziła, że klub traktuje jego pracę jako podstawę kolejnego etapu projektu.

Sukcesy krajowe

CD Castellón nie zdobył mistrzostwa Hiszpanii ani krajowego pucharu, ale osiągał wyniki, które na trwałe umieściły go w historii hiszpańskiego futbolu.

Najwyższą lokatą w Primera División pozostaje czwarte miejsce w sezonie 1942/43. Castellón znajdował się wówczas blisko prowadzącego Athletic Clubu i do końcowej części rozgrywek uczestniczył w walce o czołowe pozycje.

Drugim wielkim sezonem była kampania 1972/73. Zespół Luciena Mullera, mający w składzie między innymi Vicente del Bosque, Juanę Bautistę Planellesa, Celę i Manolo Claresa, zajął piąte miejsce w Primera.

W tych samych rozgrywkach Castellón dotarł do finału Copa del Generalísimo. Na Estadio del Manzanares przegrał 0:2 z Athletic Clubem. Jest to jedyny finał najważniejszego krajowego pucharu w historii klubu.

Castellón czterokrotnie awansował do Primera División: w 1941, 1972, 1981 i 1989 roku. Każda promocja miała inny charakter. Pierwszą wywalczono w barażu na Chamartín, drugą po 25 latach oczekiwania, trzecią przed własną publicznością, a czwartą przypieczętowano wyjazdowym remisem z Realem Burgos.

Awans z 1989 roku został połączony ze zwycięstwem w Segunda División. Drużyna Luichego zakończyła sezon efektownym wynikiem 6:0 przeciwko rezerwom Realu Madryt.

Do ważnych osiągnięć należą także awanse do Segunda División w 2005 i 2020 roku oraz mistrzostwo grupy 2 Primera Federación w sezonie 2023/24.

W kampanii 2025/26 Castellón zajął szóste miejsce w Segunda División i po raz pierwszy od wielu lat znalazł się w barażach o najwyższą ligę. Nie jest to trofeum, lecz wynik stanowił najlepszy współczesny sezon klubu od ostatnich występów w Primera.

Stadion i infrastruktura

CD Castellón rozgrywa mecze na Estadio Municipal de Castalia, używającym nazwy sponsorskiej SkyFi Castalia. Obiekt znajduje się przy Calle Huesca w Castelló de la Plana.

Aktualna strona kontaktowa klubu podaje pojemność 14 500 miejsc. W innych oficjalnych materiałach pojawiają się wartości 14 485 oraz 15 500, wynikające z różnych etapów przebudów i sposobów liczenia miejsc. Za obowiązującą w tym profilu przyjęto aktualnie publikowaną przez klub wartość 14 500.

Stadion został otwarty 17 czerwca 1987 roku. Powstał na terenach poprzedniego Estadio Castalia, ale zmieniono orientację boiska. Murawa ma wymiary 102 na 70 metrów.

Pierwszym stałym domem klubu było Campo del Sequiol, zainaugurowane 3 listopada 1923 roku meczem z RCD Espanyol. Obiekt stał się symbolem pierwszych dwóch dekad działalności, lecz w połowie lat 40. przestał odpowiadać rosnącym wymaganiom.

4 listopada 1945 roku otwarto pierwsze Estadio Castalia. Inauguracyjnym przeciwnikiem był Atlético Aviación. Stadion służył klubowi przez ponad cztery dekady, obejmujące pierwszy wielki okres w Primera oraz sukcesy z początku lat 70.

Obecny obiekt jest własnością Ayuntamiento de Castelló. W maju 2024 roku miasto i klub uzgodniły przekazanie prawa użytkowania na 50 lat. Porozumienie nie oznacza przeniesienia własności. Miasto zachowało status właściciela, a klub przyjął obowiązki dotyczące eksploatacji i planowanych inwestycji.

Samorząd przeznaczył również środki na najpilniejsze modernizacje związane z bezpieczeństwem, oświetleniem, instalacjami i wymaganiami futbolu profesjonalnego. Klub może równolegle prowadzić własne prace wynikające z wieloletniej umowy.

W 2025 roku przedstawiono projekt Ciudad Deportiva Globeenergy. Kompleks ma służyć pierwszemu zespołowi, akademii i działom przygotowania sportowego. Projekt jest elementem szerszego planu ograniczenia zależności od rozproszonych obiektów treningowych i stworzenia wspólnego centrum wysokiej wydajności.

Castalia ma szczególne znaczenie społeczne. W okresach gry w Tercera i Segunda B stadion nadal gromadził publiczność typową dla znacznie wyższych lig. Dla kibiców określenie Castalia oznacza zarówno obecny obiekt, jak i ciągłość kilku pokoleń związanych z klubem.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami CD Castellón są biały i czarny. Tradycyjny strój domowy składa się z koszulki w pionowe biało-czarne pasy, czarnych spodenek oraz czarnych albo biało-czarnych getrów.

Pierwotny projekt z 1922 roku przewidywał pasy zielone, pomarańczowe i niebieskie, odnoszące się do pól, owoców cytrusowych i morza. Z powodu kosztów oraz trudności produkcyjnych drużyna zaczęła jednak występować w zwykłych białych koszulkach.

Czarne pionowe pasy dodano w 1925 roku. Według oficjalnej historii miały odróżnić Castellón od Valencia CF, która również grała na biało. Od tego momentu określenie albinegro stało się podstawowym opisem klubu.

Herb został pierwotnie zaprojektowany przez Tomása Colóna. W kolejnych dekadach jego proporcje i detale były modyfikowane, ale zachowano nazwę klubu, biało-czarne elementy, motyw piłkarski oraz odniesienia do lokalnej tożsamości.

Najbardziej charakterystycznym przydomkiem jest Els Orelluts. W języku walenckim określenie odnosi się do osoby o dużych uszach. Klubowa tradycja łączy nazwę z historią bramkarza nazywanego Alanga, małego słonia stojącego za bramką i kibica Jaimego Varelli. Młodzi sympatycy mieli rytmicznie wołać „Pam, pam, orellut”. Jest to utrwalona narracja klubowa, a nie zdarzenie potwierdzone kompletną dokumentacją z epoki.

Hasło „Pam Pam Orellut” stało się tytułem hymnu. Muzykę napisał Eduardo Bosch, a słowa Vicente Andrés. Pieśń powstała na początku lat 40., a w 1972 roku została nagrana przez Murga Típica Fadrell Camp z solowym udziałem Miquela Solera.

Tożsamość jest silnie związana z walenckim językiem i nazwą miasta Castelló. Klub używa zarówno hiszpańskiego Castellón, utrwalonego w oficjalnej nazwie prawnej, jak i walenckiego słownictwa w komunikacji z kibicami.

Styl gry i filozofia sportowa

CD Castellón nie miał jednego stylu obowiązującego przez całą historię. Charakter drużyny zmieniał się wraz z poziomem rozgrywek, trenerami, możliwościami finansowymi i dostępnością zawodników.

Zespół z początku lat 40. potrafił rywalizować z najlepszymi dzięki połączeniu organizacji, jakości technicznej i skuteczności. Czwarte miejsce z 1943 roku nie wynikało wyłącznie z gry defensywnej, lecz z możliwości regularnego narzucania warunków przeciwnikom.

Lucien Muller w sezonie 1972/73 dysponował drużyną opartą na zawodnikach dobrze wyszkolonych technicznie. Planelles, Del Bosque, Cela i Clares pozwalali łączyć kontrolę środka pola z grą skrzydłami oraz skutecznością w polu karnym.

W latach spędzonych na niższych poziomach priorytetem bywały bezpośredniość, intensywność i dostosowanie do fizycznych warunków Segunda B oraz Tercera. Kolejni trenerzy musieli budować zespoły zdolne nie tylko wygrać grupę, lecz także przejść krótkie i obciążone dużą presją baraże.

Współczesna zmiana zaczęła się po przejęciu klubu przez Haralabosa Voulgarisa. Skauting i budowa kadry zostały silniej powiązane z analizą danych. Klub zaczął szukać niedoszacowanych zawodników na rynkach hiszpańskich i zagranicznych, zwracając uwagę na profile pasujące do konkretnego modelu gry.

Dick Schreuder stworzył w sezonie 2023/24 zespół grający wysoko, intensywnie i ryzykownie. Bramkarz oraz obrońcy uczestniczyli w budowaniu akcji, boczni zawodnicy zajmowali ofensywne pozycje, a po stracie drużyna próbowała natychmiastowego odbioru.

Model przyniósł dużą liczbę bramek i mistrzostwo grupy Primera Federación, ale wiązał się także z ryzykiem pozostawiania przestrzeni za linią obrony. W Segunda División konieczne stało się lepsze równoważenie ataku i zabezpieczenia.

Pablo Hernández kontynuował filozofię aktywnego futbolu, jednocześnie poprawiając zarządzanie fazami meczu. W sezonie 2025/26 Castellón zdobył 70 bramek i zakończył ligę na miejscu barażowym.

Polityka transferowa zakłada łączenie młodych graczy o potencjale rozwojowym z zawodnikami doświadczonymi w hiszpańskich ligach. Długie kontrakty dla wybranych piłkarzy mają umożliwiać zarówno stabilność sportową, jak i późniejszy przychód transferowy.

Akademia i sieć współpracujących klubów z prowincji są rozwijane przez Fundación Albinegra. Program OREJUNTS ma wzmacniać relacje z lokalnymi ośrodkami i ograniczać odpływ młodych zawodników bez wcześniejszego kontaktu z Castellónem.

Najważniejsi trenerzy

Agustín Sancho był pierwszym oficjalnym trenerem CD Castellón. Jego znaczenie ma przede wszystkim charakter założycielski: uczestniczył w przejściu od lokalnego Cervantesu do zespołu reprezentującego całe miasto.

Lucien Muller jest jednym z najważniejszych szkoleniowców w historii klubu. Poprowadził Castellón do awansu w 1972 roku, piątego miejsca w Primera i finału Copa del Generalísimo w kolejnym sezonie. Wracał później do klubu i należy do trenerów z największą liczbą prowadzonych spotkań.

Benito Joanet odpowiadał za trzeci awans do Primera División. W 1981 roku jego drużyna zapewniła sobie promocję zwycięstwem nad Rayo Vallecano. Łączyła doświadczenie takich zawodników jak Planelles, Racić i Ferrer z młodszymi piłkarzami.

Luis Martínez García, znany jako Luiche, prowadził zespół w sezonie 1988/89. Castellón rozpoczął kampanię nierówno, lecz później zanotował długą serię dobrych wyników, został mistrzem Segunda i po raz czwarty awansował do Primera.

José Luis Oltra pracował w okresie długiego pobytu w Segunda División B. Jedna z jego kampanii została zapamiętana jako „rok rekordów”. Wyniki fazy ligowej nie przyniosły jednak awansu, co dobrze pokazuje trudność dawnego systemu barażowego.

Sergi Escobar przejął zespół w Tercera División i w 2018 roku zakończył siedmioletni pobyt klubu na czwartym poziomie. Awans po dwumeczu z Portugalete był pierwszym sportowym sukcesem po zmianach właścicielskich z 2017 roku.

Óscar Cano doprowadził Castellón do Segunda División w 2020 roku. Jego zespół wygrał grupę Segunda B, a następnie poradził sobie w barażach rozgrywanych w wyjątkowych warunkach po przerwie spowodowanej pandemią.

Dick Schreuder stworzył najbardziej rozpoznawalny współczesny model taktyczny. W sezonie 2023/24 Castellón grał ofensywnie, stosował wysoki pressing i zdobył mistrzostwo grupy 2 Primera Federación.

Johan Plat, wcześniej członek sztabu Schreudera, rozpoczął sezon 2025/26. Miał podtrzymać ciągłość modelu, lecz w trakcie jesieni obowiązki pierwszego trenera przejął Pablo Hernández.

Pablo Hernández po zakończeniu bogatej kariery zawodniczej przeszedł do pracy szkoleniowej. W pierwszej pełnej fazie prowadzenia drużyny zajął szóste miejsce w Segunda i dotarł do baraży o Primera. W czerwcu 2026 roku jego kontrakt przedłużono do 2029 roku.

Najważniejsi zawodnicy

Juan Bautista Planelles jest uznawany za jednego z najwybitniejszych piłkarzy Castellónu. Rozegrał 199 spotkań, uczestniczył w awansach do Primera w 1972 i 1981 roku oraz był liderem zespołu, który zajął piąte miejsce i dotarł do finału pucharu.

Pepín Ferrer rozegrał 217 oficjalnych meczów. Podobnie jak Planelles uczestniczył w dwóch awansach do Primera, a także w finale Copa del Generalísimo z 1973 roku.

Manolo Clares był jednym z najskuteczniejszych napastników najlepszego zespołu lat 70. W dwóch sezonach należał do czołowych strzelców Castellónu w Primera i wystąpił w finale przeciwko Athletic Clubowi.

Vicente del Bosque grał w Castellónie w okresie prowadzącym do wielkiego sezonu 1972/73. Po zakończeniu kariery piłkarskiej został jednym z najbardziej utytułowanych hiszpańskich trenerów, prowadząc Real Madryt i reprezentację Hiszpanii.

Dragomir Racić przez osiem sezonów reprezentował klub jako bramkarz. Serb był przez większość tego okresu podstawowym zawodnikiem i uczestnikiem awansu do Primera w 1981 roku.

Robert Fernández rozwijał się w Castellónie przed przejściem do czołowych klubów i reprezentacji Hiszpanii. Jego bramka przeciwko Rayo Vallecano pomogła przypieczętować awans w 1981 roku.

Enrique Saura, wychowanek regionu i reprezentant Hiszpanii, należał do zawodników łączących historię Castellónu z Valencia CF. Był jednym z najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy wywodzących się z futbolu prowincji.

Javi Valls jest rekordzistą klubu pod względem liczby oficjalnych występów. W latach 1981–1994 rozegrał 356 spotkań. Uczestniczył w awansie z 1989 roku oraz w ostatniej dotychczas epoce Castellónu w Primera División.

José Ignacio Viña przez wiele sezonów należał do najbardziej regularnych piłkarzy zespołu. Jest wymieniany wśród czołowych zawodników pod względem liczby występów i pozostaje jedną z ikon przełomu lat 70. i 80.

Emilio Isierte był podstawowym bramkarzem drużyny Luichego. Jego forma pomogła Castellónowi zdobyć mistrzostwo Segunda División i awansować w 1989 roku.

Ángel Dealbert jest wychowankiem oraz jednym z symboli nowszej historii. Po karierze obejmującej występy na wyższych poziomach wrócił do środowiska klubu i uczestniczył także w projekcie właścicielskim Capital Albinegro.

Pablo Hernández był reprezentantem Hiszpanii i zawodnikiem między innymi Valencii, Leeds United oraz Swansea City. Pod koniec kariery wrócił do rodzinnego środowiska, został udziałowcem projektu odbudowy, a następnie trenerem pierwszej drużyny.

David Cubillas rozegrał dla Castellónu 194 oficjalne mecze i zdobył 38 bramek w latach 2017–2023. Jest najskuteczniejszym zawodnikiem klubu w XXI wieku i kapitanem kojarzonym z wyjściem z Tercera oraz awansem do Segunda.

Álex Calatrava był jednym z liderów drużyny 2025/26. Zdobył 15 bramek w rozgrywkach ligowych i barażowych, a jego kontrakt obowiązuje do 2029 roku. Reprezentuje współczesną politykę rozwijania zawodników o potencjale sportowym i transferowym.

Klub nie publikuje jednego kompletnego, pozbawionego rozbieżności zestawienia wszystkich strzelców od 1922 roku. Z tego powodu wskazywanie bezspornego najlepszego strzelca całej historii wymagałoby przyjęcia konkretnego zakresu rozgrywek.

Kibice i kultura klubu

Społeczność kibicowska CD Castellón jest określana jako albinegrismo. Jej podstawą jest silna więź między klubem, miastem Castelló de la Plana i pozostałymi miejscowościami prowincji.

Kibice zachowali wysoką aktywność także w okresach gry na trzecim i czwartym poziomie. W 2017 roku około 6000 abonamentów sprzedano w ciągu 25 dni, mimo że zespół występował w Tercera División. W późniejszym okresie Segunda B klub osiągał poziom około 14 000 abonentów i prowadził listę oczekujących.

Na początku lipca 2026 roku oficjalna strona klubu informowała o około 13 700 abonentach. Liczba ta potwierdza, że baza kibicowska pozostaje znacząca również w porównaniu z wieloma zespołami Segunda División.

Najbardziej rozpoznawalnym rytuałem jest wykonywanie hymnu „Pam Pam Orellut”. Okrzyk nawiązuje do przydomka Els Orelluts i jest używany zarówno na stadionie, jak i w komunikacji klubu.

Federación de Peñas del CD Castellón skupia oficjalne stowarzyszenia kibiców. Peñas działają w mieście, prowincji i poza regionem, organizując wyjazdy, spotkania oraz wydarzenia związane z historią zespołu.

Fundación Albinegra prowadzi programy edukacyjne, sportowe i integracyjne. Obejmują one pracę z dziećmi, rozwój akademii, współpracę ze szkołami, promocję wartości sportowych i udział zespołu w LALIGA GENUINE.

Klub rozwija również drużynę kobiecą i struktury młodzieżowe. Działalność ta poszerza społeczną rolę organizacji poza wyniki pierwszego zespołu mężczyzn.

Relacja kibiców z władzami klubu bywała napięta w okresach problemów finansowych i sportowych. Protesty przeciwko dawnym zarządom, mobilizacja podczas walki o przetrwanie oraz późniejsze wsparcie odbudowy należą do ważnych elementów historii albinegrismo.

Po rewanżu barażowym z Almeríą w czerwcu 2026 roku doszło w pobliżu stadionu do incydentów z udziałem części osób związanych z grupą wyjazdową. Klub potępił przemoc i zapowiedział zawieszenie abonamentów zidentyfikowanych uczestników na co najmniej jeden sezon. W komunikacie podkreślono, że zachowanie jednostek nie reprezentuje całej społeczności.

Rywalizacje i derby

Najstarszą i najważniejszą historycznie rywalizacją CD Castellón jest relacja z Valencia CF. Oba kluby reprezentowały najważniejsze ośrodki futbolowe regionu w pierwszych dekadach XX wieku, a podobieństwo białych strojów miało przyczynić się do przyjęcia przez Castellón czarnych pasów w 1925 roku.

Oficjalna historia klubu określa Valencię jako jednego z najważniejszych, a w starszych fragmentach nawet najgroźniejszego rywala. Spotkania miały znaczenie sportowe, regionalne i symboliczne, choć w ostatnich dekadach były rzadkie z powodu gry na różnych poziomach.

Współczesną rywalizację prowincjonalną tworzy Villarreal CF. Miasta leżą blisko siebie, a mecze pierwszych zespołów lub rezerw określa się jako derby prowincji albo Derbi de la Plana.

Relacja z Villarrealem zmieniła charakter wraz z rozwojem żółtego klubu i jego wejściem do czołówki hiszpańskiego futbolu. Castellón zachował starszą tradycję oraz większe historyczne doświadczenie w pierwszych dekadach ligi, natomiast Villarreal osiągnął znacznie większe sukcesy w XXI wieku.

Spotkania z Levante UD mają charakter derbów Wspólnoty Walenckiej. Kluby wielokrotnie rywalizowały w Segunda División, a mecze przyciągają kibiców ze względu na bliskość geograficzną i wspólny kontekst regionalny.

Hércules CF jest kolejnym istotnym przeciwnikiem z regionu. Rywalizacja była szczególnie intensywna w okresach wspólnej gry w Segunda, Segunda B i barażach o awans.

Nie każdy mecz z klubem ze Wspólnoty Walenckiej ma jednak status odwiecznych derbów. Znaczenie rywalizacji zależy od częstotliwości spotkań, poziomu rozgrywek i stawki sportowej.

Organizacja i model funkcjonowania

Na dzień 1 lipca 2026 roku pierwszy zespół działa w ramach Club Deportivo Castellón, S.A.D. Forma Sociedad Anónima Deportiva oznacza, że prawa właścicielskie wynikają z posiadania akcji, a nie z członkostwa socios w modelu stowarzyszeniowym.

Według najnowszego opublikowanego audytowanego sprawozdania, obejmującego stan na 30 czerwca 2025 roku, kapitał spółki dzielił się na ponad 62 miliony akcji. Corner 4 S.à r.l., podmiot zarejestrowany w Luksemburgu, posiadał 98,65 procent udziałów.

Prezesem rady jest Haralabos „Bob” Voulgaris. W dokumentach sprawozdawczych jako członkowie władz występowali również Richard Bentley oraz Alberto González Andrades.

Alberto González pełni funkcję dyrektora generalnego wykonawczego. Odpowiada za koordynowanie bieżącego funkcjonowania spółki i realizowanie strategii właścicielskiej. Willy Fente jest dyrektorem generalnym korporacyjnym i zajmuje się obszarem administracyjnym, komercyjnym oraz instytucjonalnym.

Model sportowy opiera się na analizie danych, międzynarodowym skautingu i pozyskiwaniu zawodników odpowiadających konkretnym profilom taktycznym. Klub stara się podpisywać dłuższe umowy z graczami mającymi potencjał rozwoju i późniejszej sprzedaży.

Główne źródła finansowania to prawa audiowizualne Segunda División, sprzedaż abonamentów i biletów, sponsoring, działalność komercyjna, transfery oraz finansowanie właścicielskie. Spółka podlega zasadom kontroli ekonomicznej LALIGA.

Na początku lipca 2026 roku głównym sponsorem koszulkowym został DoYouSpain. Kontynuowano również współpracę między innymi z Globeenergy. SkyFi pozostawał sponsorem nazwy stadionu.

Stadion jest własnością Ayuntamiento de Castelló, lecz klub posiada prawo użytkowania na 50 lat. Długoterminowa umowa pozwala planować modernizacje, nie zmieniając publicznego statusu nieruchomości.

Fundación Albinegra odpowiada za znaczną część działalności młodzieżowej i społecznej. Struktura obejmuje drużynę rezerw, zespoły juniorskie, piłkę kobiecą, projekty szkółkowe oraz CD Castellón Genuine.

Program OREJUNTS rozwija współpracę z klubami z prowincji. Jego celem jest dzielenie się metodologią, obserwowanie miejscowych zawodników i budowanie regionalnej sieci szkoleniowej.

Projekt Ciudad Deportiva Globeenergy ma stworzyć wspólną bazę dla pierwszej drużyny, akademii i pionu medyczno-analitycznego. Na dzień 1 lipca 2026 roku rozwój infrastruktury pozostaje jednym z najważniejszych procesów organizacyjnych.

Obecna sytuacja klubu

CD Castellón przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División. Będzie to trzeci kolejny sezon na drugim poziomie po awansie z Primera Federación w maju 2024 roku.

Kampanię 2025/26 klub zakończył na szóstym miejscu. W 42 kolejkach zdobył 72 punkty, wygrywając 20 spotkań, remisując 12 i przegrywając 10. Bilans bramkowy wyniósł 70:51.

Pozycja zapewniła udział w barażach o Primera División. Pierwszy mecz z UD Almería zakończył się remisem 1:1 na Castalii. W rewanżu Castellón przegrał 2:3 i został wyeliminowany wynikiem 3:4 w dwumeczu.

Trenerem pozostaje Pablo Hernández. 19 czerwca 2026 roku klub przedłużył jego kontrakt do 2029 roku, uznając rozwój drużyny i awans do baraży za podstawę dalszej współpracy.

Najlepszym strzelcem sezonu był Álex Calatrava z 15 bramkami w danych obejmujących ligę i fazę barażową. Do istotnych zawodników należeli również między innymi Agustín Sienra, Awer Mabil, Beñat Gerenabarrena i Gonzalo Crettaz.

Latem rozpoczęła się przebudowa kadry. Klub potwierdził między innymi pozyskanie Álvara Martína i powrót wychowanka Juanjo Nieto, a także przedłużył kontrakty wybranych zawodników.

Pierwszym rywalem ligowym sezonu 2026/27 będzie Real Sociedad B. Rozgrywki ponownie obejmą 42 kolejki i zakończą się wyjazdowym spotkaniem z CE Sabadell.

Najważniejszym celem sportowym jest potwierdzenie, że udział w barażach nie był jednorazowym wynikiem. Castellón musi utrzymać ofensywną jakość, poprawić grę defensywną i poradzić sobie z presją oczekiwań po kampanii zakończonej blisko awansu.

W wymiarze organizacyjnym priorytetami pozostają rozwój centrum treningowego, modernizacja stadionu, kontrola kosztów oraz zmniejszanie zależności od bezpośredniego finansowania większościowego akcjonariusza.