Club Atlético de Madrid

Wprowadzenie

Club Atlético de Madrid jest klubem sportowym z Madrytu. Jego pierwsza męska drużyna piłkarska występuje w LaLiga i regularnie uczestniczy w europejskich rozgrywkach UEFA. Organizacja prowadzi również drużynę kobiecą, zespoły młodzieżowe, rezerwy oraz rozbudowaną akademię.

Atlético należy do najbardziej utytułowanych klubów hiszpańskich. Zdobyło 11 mistrzostw kraju, 10 Pucharów Króla, trzy Ligi Europy, trzy Superpuchary UEFA, Puchar Zdobywców Pucharów i Puchar Interkontynentalny. Trzykrotnie docierało również do finału Pucharu Europy lub Ligi Mistrzów, ale nie zdobyło najważniejszego europejskiego trofeum.

Znaczenie Atlético wynika także z jego pozycji w Madrycie. Klub przez większą część historii rywalizował z silniejszym finansowo i bardziej utytułowanym Realem. Dzięki temu jego tożsamość często była budowana wokół odporności, wspólnoty kibicowskiej, zdolności do przezwyciężania kryzysów i niechęci do roli faworyta.

Współczesny wizerunek klubu jest silnie związany z Diego Simeone. Od 2011 roku argentyński trener przekształcił Atlético w regularnego uczestnika Ligi Mistrzów, zdobył dwa mistrzostwa Hiszpanii i doprowadził drużynę do dwóch finałów tych rozgrywek. Nie cała historia klubu opierała się jednak na defensywie i grze bez piłki. Atlético miało również ofensywne zespoły Helenio Herrery, Luisa Aragonésa, Radomira Anticia oraz bardziej elastyczne drużyny z późniejszego okresu Simeone.

Powstanie klubu

Atlético Madryt zostało założone 26 kwietnia 1903 roku przy Calle de la Cruz 21 w centrum Madrytu. Inicjatorami byli baskijscy studenci mieszkający w stolicy, w tym osoby uczące się w madryckiej Szkole Inżynierii Górniczej. Byli oni członkami lub sympatykami Athletic Club z Bilbao i chcieli stworzyć jego filię w Madrycie.

Pierwotna nazwa brzmiała Athletic Club de Madrid. Organizacja nawiązywała do klubu z Bilbao nazwą, strojem oraz pierwszym herbem. Pierwszym prezesem został Enrique Allende.

Początkowo zespół występował w niebiesko-białych strojach. Barwy te były odziedziczone po Athletic Club, który w pierwszych latach również nie używał obecnego czerwono-białego zestawu. Koszulki Atlético miały dwie główne części kolorystyczne, a zawodnicy grali w ciemnych spodenkach.

Pierwszy mecz odbył się 2 maja 1903 roku na Campo del Retiro. Uczestniczyło w nim 24 członków klubu podzielonych na dwa dwunastoosobowe zespoły. Boisko było ziemne, znajdowało się w pobliżu parku Retiro i było samodzielnie przygotowywane przez członków organizacji. Wyrównywali oni nawierzchnię, malowali linie i ustawiali bramki.

Powstanie Atlético przypadło na okres szybkiego rozwoju futbolu w Hiszpanii. Nie istniała jeszcze liga ogólnokrajowa, a większość spotkań rozgrywano w ramach turniejów regionalnych lub meczów towarzyskich. Początkowy związek z Athletic Club ułatwiał pozyskiwanie sprzętu, wiedzy organizacyjnej i kontaktów, ale z czasem madrycka filia wykształciła własną społeczność oraz niezależną tożsamość.

Pierwsze lata działalności

W pierwszych latach Athletic Club de Madrid rozgrywał głównie spotkania lokalne. Zespół stopniowo włączał się do struktur futbolu centralnej Hiszpanii i rywalizował między innymi z Madrid FC, Racing Club de Madrid oraz Real Sociedad Gimnástica Española.

W 1911 roku nastąpiła najważniejsza zmiana wizualna w początkowym okresie. 22 stycznia, w meczu przeciwko Sociedad Gimnástica Española, drużyna po raz pierwszy wystąpiła w koszulkach w czerwono-białe pasy. Od tego momentu barwy te stały się podstawą tożsamości Atlético.

W 1913 roku klub przeniósł się z Campo del Retiro na Campo de O’Donnell. Pierwszy mecz na nowym boisku rozegrano 9 lutego przeciwko Athletic Club z Bilbao. Przeprowadzka zwiększyła możliwości organizowania spotkań z większą publicznością.

Pierwsze oficjalne trofeum Atlético zdobyło 23 stycznia 1921 roku. Drużyna wygrała Campeonato Regional del Centro, kończąc rozgrywki bez porażki. Sukces pozwolił jej wystąpić w Campeonato de España, czyli poprzedniku współczesnego Pucharu Króla.

W rozgrywkach krajowych Atlético dotarło wówczas do finału. Pokonało między innymi Real Unión, ale w decydującym meczu przegrało z Athletic Club 1:4 na stadionie San Mamés. Był to pierwszy związek między regionalnym sukcesem a budowaniem pozycji na poziomie całego kraju.

W 1923 roku otwarto Stadium Metropolitano. Obiekt powstał z inicjatywy braci Otamendi, związanych również z budową madryckiego metra. Początkowo nie był wyłączną własnością Atlético i miał służyć różnym dyscyplinom oraz klubom. W praktyce to właśnie Atlético stało się jego najważniejszym użytkownikiem.

Atlético znalazło się w gronie uczestników pierwszego sezonu ligi hiszpańskiej w 1929 roku. W kolejnym sezonie spadło do Segunda División. Powrót do najwyższej klasy nastąpił w 1934 roku, gdy rozszerzenie ligi umożliwiło awans również drugiemu zespołowi zaplecza.

Regularny rozwój został przerwany przez hiszpańską wojnę domową. Klub stracił zawodników, przychody i możliwość normalnego korzystania z infrastruktury. Po zakończeniu konfliktu znajdował się w bardzo trudnym położeniu sportowym i finansowym.

Rozwój i najważniejsze okresy

Lata 1903–1936: od filii Athletic Club do uczestnika LaLiga

Pierwsze trzy dekady były okresem usamodzielniania się organizacji i budowania pozycji w Madrycie. Klub zmienił barwy z niebiesko-białych na czerwono-białe, przeniósł się z Retiro na O’Donnell, a następnie na pierwszy stadion Metropolitano.

Zdobycie mistrzostwa regionu w 1921 roku i awans do finału krajowego pucharu pokazały, że Atlético potrafiło rywalizować poza Madrytem. Udział w pierwszym sezonie ligi był kolejnym etapem profesjonalizacji.

Okres nie był pozbawiony kryzysów. Spadek w 1930 roku ujawnił ograniczenia sportowe i finansowe, a powrót do Primera División nastąpił dopiero po czterech sezonach. Wojnę domową klub rozpoczął jako organizacja o ustalonej pozycji lokalnej, ale bez mistrzostwa Hiszpanii.

Lata 1939–1947: Atlético-Aviación i pierwsze mistrzostwa

Po wojnie Athletic Club de Madrid połączył się z Aviación Nacional, zespołem związanym ze środowiskiem wojskowego lotnictwa. 4 października 1939 roku powstał Athletic-Aviación Club. Po wprowadzeniu przepisów ograniczających stosowanie obcych słów nazwę zmieniono w 1941 roku na Club Atlético-Aviación.

Połączenie zapewniło zawodników, wsparcie organizacyjne i możliwość kontynuowania działalności w pierwszej lidze. Nie było wyłącznie zmianą nazwy: wpłynęło na herb, w którym pojawiły się skrzydła i korona związane z lotnictwem.

Trener Ricardo Zamora doprowadził zespół do mistrzostw Hiszpanii w sezonach 1939/40 i 1940/41. Były to pierwsze dwa tytuły ligowe w historii Atlético. Drugi został zdobyty po bardzo skutecznej ofensywnie, która strzeliła 70 goli w 22 spotkaniach.

W 1947 roku klub zakończył formalny związek z lotnictwem i przyjął nazwę Club Atlético de Madrid. Z herbu usunięto skrzydła oraz koronę, wracając do symboliki opartej na barwach klubowych i elementach herbu Madrytu.

Lata 1947–1961: rozwój krajowej potęgi

Pod koniec lat 40. i na początku lat 50. Atlético stworzyło jedną z najbardziej ofensywnych drużyn w swojej historii. Pod wodzą Helenio Herrery zdobyło dwa kolejne mistrzostwa, w sezonach 1949/50 i 1950/51.

W zespole grali między innymi Larbi Ben Barek, Henry Carlsson, José Luis Pérez-Payá i Adrián Escudero. Herrera stosował intensywne przygotowanie fizyczne, szybkie ataki i nowoczesne jak na ówczesne warunki metody zarządzania zespołem.

W 1950 roku klub nabył Stadium Metropolitano, z którego wcześniej korzystał jako użytkownik. Własny duży obiekt wzmacniał przychody meczowe i stabilność organizacyjną.

Pierwszy Puchar Hiszpanii Atlético zdobyło w 1960 roku, pokonując Real Madryt 3:1 na Santiago Bernabéu. Rok później ponownie wygrało finał z tym samym przeciwnikiem, tym razem 3:2. Dwa sukcesy pucharowe zapowiadały wejście klubu do europejskiej czołówki.

Lata 1961–1977: pierwszy sukces europejski i finał Pucharu Europy

W 1962 roku Atlético zdobyło Puchar Zdobywców Pucharów. W finale przeciwko Fiorentinie padł remis 1:1, dlatego rozegrano dodatkowe spotkanie. W powtórzonym finale Atlético zwyciężyło 3:0.

Było to pierwsze duże międzynarodowe trofeum klubu. Drużyna opierała się między innymi na Adelardo, Joaquínie Peiró, Enrique Collarze, Jorge Mendonçy i Isacio Calleji.

W sezonie 1965/66 Atlético zdobyło mistrzostwo Hiszpanii. W tym samym roku zakończyło grę na starym Metropolitano i przeniosło się na Estadio del Manzanares. Obiekt został później nazwany Estadio Vicente Calderón.

Kolejne mistrzostwa przyszły w sezonach 1969/70 i 1972/73. Drużyna należała wówczas do najważniejszych konkurentów Realu Madryt i Barcelony w rozgrywkach krajowych.

W 1974 roku Atlético po raz pierwszy dotarło do finału Pucharu Europy. W meczu z Bayernem Monachium Luis Aragonés zdobył bramkę z rzutu wolnego w dogrywce. Atlético prowadziło do ostatnich sekund, ale Georg Schwarzenbeck wyrównał uderzeniem z dystansu. Ponieważ nie stosowano jeszcze rzutów karnych, rozegrano powtórzony finał, w którym Bayern zwyciężył 4:0.

Bayern zrezygnował następnie z udziału w Pucharze Interkontynentalnym. Atlético wystąpiło w nim jako finalista Pucharu Europy i pokonało w dwumeczu argentyński Independiente. Rewanż rozegrano 10 kwietnia 1975 roku na Vicente Calderón, a gole Javiera Irurety i Rubéna Ayali zapewniły klubowi światowe trofeum.

W sezonie 1976/77 Atlético zdobyło kolejne mistrzostwo. Był to ostatni tytuł ligowy klubu przez niemal dwie dekady.

Lata 1978–1994: puchary, zmiany trenerów i niestabilność

Po mistrzostwie z 1977 roku Atlético pozostawało w krajowej czołówce, ale rzadko potrafiło utrzymać formę przez cały sezon. Częste zmiany trenerów i kierunku sportowego utrudniały budowę stabilnej drużyny.

W 1985 roku zespół Luisa Aragonésa zdobył Puchar Króla, pokonując Athletic Club 2:1, a następnie wygrał Superpuchar Hiszpanii. W 1986 roku dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, w którym przegrał z Dynamem Kijów.

Ważnym zawodnikiem końca lat 80. był Paulo Futre. Portugalski skrzydłowy łączył technikę, szybkość i indywidualną odwagę. Stał się symbolem drużyny zdobywającej kolejne krajowe puchary.

Atlético wygrało Puchar Króla w 1991 roku po finale z Mallorcą oraz w 1992 roku po zwycięstwie 2:0 nad Realem Madryt na Santiago Bernabéu. Bramki zdobyli Bernd Schuster i Futre.

W 1987 roku prezesem został Jesús Gil. Jego rządy przyniosły duże wydatki transferowe, częste zmiany trenerów, sukcesy sportowe oraz długotrwałe spory prawne i organizacyjne.

Sezon 1995/96: historyczny dublet

Latem 1995 roku trenerem został Radomir Antić. Serbski szkoleniowiec stworzył zespół oparty na zrównoważonym środku pola, szybkich atakach i bardzo skutecznych stałych fragmentach gry.

Podstawę drużyny tworzyli między innymi José Francisco Molina, Roberto Solozábal, Santi Denia, Juan Vizcaíno, Milinko Pantić, Diego Simeone, José Luis Caminero, Kiko i Lubosław Penew.

W finale Pucharu Króla Atlético pokonało Barcelonę 1:0 po golu Panticia w dogrywce. Następnie wygrało ligę, przypieczętowując tytuł zwycięstwem 2:0 nad Albacete.

Był to pierwszy krajowy dublet w historii klubu. Drużyna łączyła agresywność w odbiorze z szybkim przechodzeniem do ataku. Szczególne znaczenie miały stałe fragmenty wykonywane przez Panticia.

Lata 1997–2002: kryzys i spadek do Segunda División

Po dublecie Atlético nie zdołało zachować stabilności. Kolejne kosztowne transfery i częste zmiany trenerów nie przyniosły trwałej poprawy.

W sezonie 1999/2000 klub znalazł się pod zarządem sądowym w związku z postępowaniami dotyczącymi sposobu przekształcenia w sportową spółkę akcyjną i zarządzania finansami. Równocześnie drużyna słabo radziła sobie w lidze.

Atlético spadło do Segunda División, mimo że w składzie znajdowali się między innymi Jimmy Floyd Hasselbaink, Rubén Baraja, Joan Capdevila, Santiago Solari i Molina. Dotarło również do finału Pucharu Króla, ale przegrało z Espanyolem.

Pierwsza próba powrotu zakończyła się niepowodzeniem. Awans został wywalczony dopiero w sezonie 2001/02, gdy trenerem był Luis Aragonés, a coraz większą rolę odgrywał wychowanek Fernando Torres.

Dwa sezony na zapleczu były jednym z najtrudniejszych okresów sportowych w historii klubu. Pokazały, że rozpoznawalność, stadion i kosztowny skład nie gwarantują stabilnego funkcjonowania.

Lata 2002–2011: odbudowa i powrót do Europy

Po powrocie do Primera División Atlético stopniowo odbudowywało pozycję. Fernando Torres został kapitanem i najważniejszym symbolem nowego pokolenia, ale drużyna długo nie potrafiła zakwalifikować się do Ligi Mistrzów.

Po odejściu Torresa ofensywa opierała się między innymi na Sergio Agüero i Diego Forlánie. W 2008 roku Atlético wróciło do Ligi Mistrzów.

Najważniejszy przełom nastąpił w sezonie 2009/10. Zespół Quique Sáncheza Floresa zdobył Ligę Europy, pokonując w finale Fulham po dwóch golach Forlána. Następnie wygrał Superpuchar UEFA z Interem Mediolan.

W tym samym sezonie Atlético dotarło również do finału Pucharu Króla, ale przegrało z Sevillą. Europejskie trofea pokazały, że klub odzyskał zdolność wygrywania ważnych spotkań, choć nadal brakowało mu regularności w lidze.

Lata 2011–2018: pierwsza faza ery Diego Simeone

Diego Simeone objął pierwszą drużynę w grudniu 2011 roku. Klub znajdował się wówczas poza miejscami gwarantującymi udział w Lidze Mistrzów i miał problemy z utrzymaniem stałej jakości gry.

Simeone szybko poprawił organizację defensywną, intensywność i zdolność do rozgrywania spotkań pucharowych. W 2012 roku Atlético zdobyło Ligę Europy, wygrywając finał z Athletic Club 3:0. Radamel Falcao strzelił dwa gole.

Następnie Atlético pokonało Chelsea 4:1 w Superpucharze UEFA. Falcao zdobył w pierwszej połowie hat-tricka.

W 2013 roku drużyna wygrała Puchar Króla po zwycięstwie 2:1 nad Realem Madryt na Santiago Bernabéu. Była to pierwsza derbowa wygrana Atlético od 1999 roku i przełamanie długiej serii niepowodzeń przeciwko lokalnemu rywalowi.

Sezon 2013/14 zakończył się mistrzostwem Hiszpanii. Atlético zapewniło sobie tytuł remisem z Barceloną na Camp Nou. W tym samym sezonie dotarło do finału Ligi Mistrzów, ale przegrało z Realem po dogrywce.

W 2016 roku Atlético ponownie wystąpiło w finale Ligi Mistrzów przeciwko Realowi. Po remisie 1:1 przegrało w serii rzutów karnych.

W 2017 roku klub przeniósł się z Vicente Calderón na nowy stadion Metropolitano. Rok później zdobył trzecią Ligę Europy, pokonując Olympique Marsylia 3:0, oraz trzeci Superpuchar UEFA po zwycięstwie nad Realem Madryt.

Lata 2019–2024: mistrzostwo i ewolucja zespołu

Po odejściu kilku liderów, w tym Diego Godína, Filipe Luísa, Juanfrana i Antoine’a Griezmanna, klub rozpoczął przebudowę. Pozyskał między innymi João Félixa, Marcosa Llorente i Kierana Trippiera.

W sezonie 2020/21 Atlético zdobyło jedenaste mistrzostwo Hiszpanii. Drużyna wywalczyła 86 punktów, a Jan Oblak zdobył piąte w karierze Trofeo Zamora. Luis Suárez był najskuteczniejszym zawodnikiem zespołu i zdobywał ważne bramki w końcowej fazie sezonu.

Simeone stopniowo odchodził od wyłącznie niskiej obrony i klasycznego ustawienia 4–4–2. Coraz częściej stosował system z trzema środkowymi obrońcami, wahadłowymi oraz większą swobodą zawodników ofensywnych.

Kolejne sezony przynosiły regularne kwalifikacje do Ligi Mistrzów, ale bez nowego trofeum. Klub pozostawał w czołówce LaLiga, jednak nie potrafił ponownie wyprzedzić Realu i Barcelony przez cały sezon.

Sezon 2025/26: dwa półfinały i finał bez trofeum

Atlético zakończyło sezon ligowy na czwartym miejscu z 69 punktami. W 38 spotkaniach odniosło 21 zwycięstw, zanotowało sześć remisów i poniosło 11 porażek. Strzeliło 62 gole i straciło 44.

W Pucharze Króla drużyna wyeliminowała między innymi Real Betis i FC Barcelonę. W półfinale z Barceloną wygrała pierwszy mecz 4:0, a przewaga wystarczyła do awansu mimo porażki w rewanżu.

Finał przeciwko Realowi Sociedad zakończył się remisem 2:2 po dogrywce. Atlético dwukrotnie odrabiało straty, ale przegrało serię rzutów karnych 3:4. Był to pierwszy finał Pucharu Króla z udziałem klubu od zwycięstwa w 2013 roku.

W Lidze Mistrzów Atlético pokonało w fazie pucharowej Club Brugge, Tottenham i Barcelonę. W ćwierćfinale zwyciężyło Barcelonę 3:2 w dwumeczu, docierając do pierwszego półfinału od 2017 roku.

W półfinale z Arsenalem pierwszy mecz zakończył się remisem 1:1. W rewanżu angielski klub wygrał 1:0 i awansował do finału wynikiem 2:1 w dwumeczu. Atlético zakończyło więc sezon bez trofeum, mimo dotarcia do późnych rund dwóch rozgrywek pucharowych.

Sukcesy krajowe

Atlético Madryt zdobyło 11 mistrzostw Hiszpanii. Pierwsze dwa tytuły wywalczyło jako Atlético-Aviación w sezonach 1939/40 i 1940/41. Kolejne mistrzostwa przypadły na sezony 1949/50, 1950/51, 1965/66, 1969/70, 1972/73, 1976/77, 1995/96, 2013/14 i 2020/21.

Dorobek pokazuje, że klub odnosił sukcesy w kilku odmiennych epokach. Tytuły zdobywali trenerzy o różnych koncepcjach: Ricardo Zamora, Helenio Herrera, Domènec Balmanya, Marcel Domingo, Radomir Antić i Diego Simeone.

Szczególne znaczenie ma mistrzostwo z sezonu 1995/96. Atlético po raz pierwszy połączyło ligę z Pucharem Króla. Zespół Anticia prowadził w tabeli przez dużą część sezonu i opierał się na stabilnym składzie.

Mistrzostwo z 2014 roku przełamało dziewięcioletnią serię tytułów zdobywanych wyłącznie przez Real Madryt i Barcelonę. Atlético zapewniło je sobie na stadionie Barcelony, mimo że w decydującym spotkaniu jako pierwsze straciło bramkę.

Tytuł z 2021 roku został zdobyty po zwycięstwie nad Realem Valladolid w ostatniej kolejce. Zespół stracił 25 goli, czyli najmniej spośród wszystkich mistrzowskich drużyn Atlético.

Klub zdobył także 10 Pucharów Króla. Pierwsze dwa zwycięstwa odniósł w 1960 i 1961 roku przeciwko Realowi Madryt. Później wygrywał między innymi w 1965, 1972, 1976, 1985, 1991, 1992, 1996 i 2013 roku.

Kilka pucharów miało szczególne znaczenie derbowe. Atlético pokonało Real w finałach z 1960, 1961, 1992 i 2013 roku, za każdym razem na stadionie lokalnego rywala.

Dorobek krajowy uzupełniają dwa Superpuchary Hiszpanii. Pierwszy został zdobyty w 1985 roku, a drugi w 2014 roku po dwumeczu z Realem Madryt.

Atlético spadało z najwyższej klasy między innymi w 1930 i 2000 roku. Szczególnie dotkliwy był drugi przypadek, ponieważ nastąpił cztery lata po zdobyciu dubletu. Powrót do Primera División został wywalczony w 2002 roku.

Występy międzynarodowe

Pierwszym dużym międzynarodowym trofeum Atlético był Puchar Zdobywców Pucharów z 1962 roku. Po remisie w pierwszym finale z Fiorentiną rozegrano dodatkowe spotkanie, które madrycki zespół wygrał 3:0.

Najbliżej zdobycia Pucharu Europy Atlético znalazło się w 1974 roku. W pierwszym finale przeciwko Bayernowi prowadziło po golu Luisa Aragonésa, ale straciło bramkę w ostatnich sekundach dogrywki. Powtórzony mecz zakończył się zwycięstwem Bayernu 4:0.

Mimo porażki Atlético zagrało w Pucharze Interkontynentalnym, ponieważ Bayern odmówił udziału. Madrycki klub pokonał Independiente i zdobył trofeum po dwumeczu zakończonym łącznym wynikiem 2:1 dla Atlético. Oficjalnie puchar jest przypisany do 1974 roku, choć decydujący rewanż odbył się w kwietniu 1975 roku.

Kolejny duży międzynarodowy sukces nastąpił dopiero w 2010 roku. Atlético zdobyło Ligę Europy po zwycięstwie 2:1 nad Fulham. Diego Forlán strzelił obie bramki, w tym zwycięską w dogrywce.

W 2012 roku klub ponownie wygrał Ligę Europy, pokonując Athletic Club 3:0. Drużyna Simeone zbudowała przewagę dzięki skuteczności Radamela Falcao, który zdobył dwie bramki.

Trzeci triumf w tych rozgrywkach nastąpił w 2018 roku. Atlético wygrało z Olympique Marsylia 3:0, a Antoine Griezmann strzelił dwa gole.

Każdy triumf w Lidze Europy został uzupełniony zwycięstwem w Superpucharze UEFA. Atlético pokonywało kolejno Inter Mediolan w 2010 roku, Chelsea w 2012 roku i Real Madryt w 2018 roku.

Klub trzykrotnie grał w finale Pucharu Europy lub Ligi Mistrzów. Po finale z Bayernem w 1974 roku dwukrotnie mierzył się z Realem Madryt: w 2014 i 2016 roku. Pierwszy finał przegrał po dogrywce, a drugi po rzutach karnych.

Atlético regularnie występuje w Lidze Mistrzów od początku ery Simeone. Do półfinałów docierało w sezonach 2013/14, 2015/16, 2016/17 i 2025/26, przy czym w dwóch pierwszych przypadkach awansowało do finału.

Występy międzynarodowe zmieniły pozycję organizacji. Atlético przestało być postrzegane wyłącznie jako trzeci klub Hiszpanii i stało się stałym uczestnikiem najważniejszych europejskich rozgrywek.

Stadion i infrastruktura

Domowym stadionem Atlético jest Riyadh Air Metropolitano, położony w północno-wschodniej części Madrytu przy Avenida de Luis Aragonés. Obiekt został otwarty 16 września 2017 roku meczem ligowym przeciwko Máladze. Pierwszą bramkę zdobył Antoine Griezmann.

Stadion ma aktualnie 70 692 miejsca. Obejmuje 64 000 miejsc ogólnych oraz rozbudowaną ofertę stref biznesowych i VIP. Pojemność była stopniowo zwiększana poprzez przebudowę wybranych sektorów i tworzenie nowych miejsc.

Charakterystycznym elementem jest rozległy dach okalający trybuny. Obiekt wykorzystuje oświetlenie LED oraz wewnętrzny ekran Sky Ribbon o obwodzie około 400 metrów, umieszczony pod dachem.

Stadion gościł finał Ligi Mistrzów w 2019 roku, w którym Liverpool pokonał Tottenham. UEFA wybrała go również na miejsce finału zaplanowanego na 5 czerwca 2027 roku.

Nazwa obiektu zmieniała się wraz z umowami sponsorskimi. Początkowo funkcjonował jako Wanda Metropolitano, następnie Cívitas Metropolitano, a obecnie nosi nazwę Riyadh Air Metropolitano.

Pierwszym boiskiem Atlético było Campo del Retiro, używane w latach 1903–1913. Następnie klub przeniósł się na Campo de O’Donnell, gdzie grał do 1923 roku.

Pierwszy Stadium Metropolitano otwarto 13 maja 1923 roku. Miał początkowo około 25 tysięcy miejsc, bieżnię oraz charakterystyczną trybunę wykorzystującą naturalne ukształtowanie terenu. Atlético korzystało z niego do 1966 roku, z przerwą wynikającą ze zniszczeń po wojnie domowej.

W okresie powojennym klub rozgrywał część spotkań na Campo de Vallecas. Po odbudowie powrócił na Metropolitano.

W 1966 roku pierwsza drużyna przeniosła się na Estadio del Manzanares, później nazwany Estadio Vicente Calderón. Obiekt znajdował się nad rzeką Manzanares, a pod jedną z jego trybun przebiegała trasa drogowa M-30.

Vicente Calderón stał się jednym z najważniejszych symboli klubu. Atlético zdobywało na nim trofea, rozgrywało spotkania europejskie i budowało współczesną kulturę kibicowską. Po przeprowadzce na Metropolitano stadion został zamknięty, a następnie rozebrany.

Zaplecze treningowe znajduje się przede wszystkim w Ciudad Deportiva de Majadahonda. Klub rozwija również Ciudad del Deporte wokół Metropolitano. Projekt ma obejmować obiekty treningowe, boiska, przestrzenie sportowe, rekreacyjne i komercyjne.

Barwy, herb i tożsamość

Atlético rozpoczęło działalność w niebiesko-białych strojach wzorowanych na ówczesnym ubiorze Athletic Club. Czerwono-białe pasy pojawiły się dopiero w 1911 roku.

Pierwszy mecz w nowych barwach rozegrano 22 stycznia przeciwko Sociedad Gimnástica Española. Koszulka była wykonana z grubej tkaniny, miała wiązanie przy szyi i centralny biały pas.

Dokładna przyczyna wyboru czerwieni i bieli nie jest całkowicie wolna od późniejszych interpretacji. Potwierdzone jest, że stroje sprowadzono z Anglii i że podobną zmianę przeprowadził Athletic Club. Popularne wyjaśnienie łączy dostępność czerwono-białego materiału z tkaniną używaną do obszywania materacy, ale nie należy traktować tej historii jako jedynego bezspornego źródła barw.

Od czerwono-białych strojów pochodzi przydomek Los Rojiblancos. Określenie Los Colchoneros, czyli „Materacownicy”, jest wiązane z dawnymi materacami obszywanymi materiałem w podobne pasy.

Pierwszy herb Atlético nawiązywał bezpośrednio do symbolu Athletic Club. Zawierał piłkę, pas oraz splecione inicjały organizacji.

W 1917 roku wprowadzono znak wykorzystujący elementy herbu Madrytu: niedźwiedzicę wspinającą się na drzewo poziomkowe oraz siedem gwiazd. Dolną część wypełniały czerwono-białe pasy. Ten układ stał się podstawą kolejnych wersji.

Po połączeniu z Aviación Nacional herb otrzymał skrzydła i koronę. Elementy te zostały usunięte w 1947 roku, gdy klub przyjął nazwę Club Atlético de Madrid.

W 2017 roku wprowadzono uproszczoną wersję znaku. Zmieniono kształt tarczy, rysunek niedźwiedzicy i układ kolorów. Decyzja wywołała sprzeciw części kibiców przywiązanych do wcześniejszego wzoru.

Po głosowaniu członków klub przywrócił od 1 lipca 2024 roku tradycyjny wariant herbu. Powrót nie oznaczał odtworzenia każdej historycznej wersji, lecz ponowne zastosowanie znaku używanego przed zmianą z 2017 roku.

Ważnymi hasłami współczesnej tożsamości są „Aúpa Atleti”, „Coraje y corazón” oraz „Nunca dejes de creer”. Pierwsze ma charakter tradycyjnego okrzyku, natomiast dwa pozostałe były rozwijane szczególnie intensywnie w okresie sukcesów drużyny Simeone.

Styl gry i filozofia sportowa

Atlético Madryt nie miało jednego stylu obowiązującego przez całą historię. Charakter drużyny zmieniał się wraz z trenerami, składem i sytuacją organizacyjną.

Zespoły Helenio Herrery z początku lat 50. wyróżniały się szybkim tempem i wysoką skutecznością. Atlético zdobywało wówczas wiele bramek i nie było oparte wyłącznie na obronie.

Drużyny z lat 60. i 70. łączyły technicznych pomocników z pracowitymi napastnikami. Luis Aragonés był ważny zarówno jako zawodnik odpowiedzialny za tworzenie gry i stałe fragmenty, jak i później jako trener.

Radomir Antić zbudował mistrzowski zespół z sezonu 1995/96 wokół stabilnego ustawienia, silnego środka pola, szybkich kontrataków oraz stałych fragmentów wykonywanych przez Milinko Panticia. Atlético nie dominowało wyłącznie przez posiadanie piłki, ale potrafiło narzucać rytm spotkań.

Najbardziej rozpoznawalny współczesny model został stworzony przez Diego Simeone. Jego pierwsze zespoły opierały się na wąskim ustawieniu 4–4–2, małych odległościach między formacjami, obronie pola karnego i szybkich atakach po odbiorze.

Simeone wymagał aktywnej pracy bez piłki również od napastników i skrzydłowych. Drużyna starała się kierować rywala w wybrane strefy, ograniczać przestrzeń w środku i bronić kolektywnie.

Model ewoluował. W kolejnych sezonach Atlético częściej używało trzech środkowych obrońców, wahadłowych i bardziej rozbudowanego rozegrania. Zawodnicy tacy jak Koke, Griezmann, Marcos Llorente czy Rodrigo de Paul otrzymywali zmienne role zależne od przeciwnika.

Skuteczność stylu Simeone wynikała nie tylko z defensywy. Ważne były stałe fragmenty, odpowiednie zarządzanie tempem spotkania, przygotowanie fizyczne oraz wykorzystywanie indywidualnych cech napastników.

Akademia ma dostarczać zawodników rozumiejących wymagania taktyczne i kulturę klubu. Jej wychowankami są między innymi Fernando Torres, Gabi, Koke, Saúl Ñíguez, Lucas Hernández i Thomas Partey.

Polityka transferowa łączy szkolenie z pozyskiwaniem piłkarzy o międzynarodowej renomie. Atlético często kupowało zawodników przed osiągnięciem szczytu kariery, rozwijało ich i sprzedawało z zyskiem. Model ten przyniósł sukcesy, ale powodował również konieczność częstych przebudów składu.

Najważniejsi trenerzy

Ricardo Zamora

Ricardo Zamora prowadził Atlético-Aviación w pierwszym powojennym okresie. Doprowadził drużynę do mistrzostw Hiszpanii w sezonach 1939/40 i 1940/41.

Jego praca miała znaczenie większe niż same wyniki. Klub wychodził z wojny osłabiony i dopiero budował nowe struktury. Dwa tytuły stworzyły podstawę jego pozycji w krajowej czołówce.

Helenio Herrera

Helenio Herrera pracował w Atlético na przełomie lat 40. i 50. Zdobył dwa kolejne mistrzostwa Hiszpanii, w sezonach 1949/50 i 1950/51.

Jego zespół grał ofensywnie i wyróżniał się przygotowaniem fizycznym. Herrera stosował również nowoczesne metody motywowania oraz organizowania pracy drużyny.

Okres w Atlético był jednym z pierwszych dużych sukcesów trenera, który później zdobył międzynarodową sławę z Interem Mediolan.

Luis Aragonés

Luis Aragonés prowadził Atlético w czterech okresach i łącznie zasiadał na jego ławce przez 612 oficjalnych spotkań. Do czasu pobicia rekordu przez Simeone był trenerem z największą liczbą meczów w historii klubu.

Zdobył jako szkoleniowiec mistrzostwo Hiszpanii w 1977 roku, trzy krajowe puchary, Superpuchar Hiszpanii i Puchar Interkontynentalny. Ten ostatni prowadził jako trener po wcześniejszym udziale w finale Pucharu Europy w roli zawodnika.

Aragonés potrafił dostosowywać sposób gry do kolejnych generacji. Szczególne znaczenie miały jego znajomość klubu, zdolność odbudowywania zespołu i powrót w okresie gry w Segunda División.

Radomir Antić

Radomir Antić prowadził Atlético w kilku okresach, a jego największym sukcesem był sezon 1995/96. Zdobył wówczas mistrzostwo Hiszpanii i Puchar Króla.

Stworzył wyważoną drużynę z jasno określonym podstawowym składem. Zespół był skuteczny przy stałych fragmentach, dobrze zabezpieczał środek pola i szybko przechodził do ataku.

Antić prowadził Atlético w 189 meczach. Jego późniejsze powroty nie przyniosły wyników porównywalnych z dubletem, ale pozostał jednym z najważniejszych trenerów w historii klubu.

Quique Sánchez Flores

Quique Sánchez Flores prowadził drużynę w latach 2009–2011. Przejął ją w trudnej sytuacji ligowej, ale już w pierwszym sezonie dotarł do dwóch finałów.

Atlético zdobyło pod jego wodzą Ligę Europy i Superpuchar UEFA. Były to pierwsze znaczące międzynarodowe trofea klubu od Pucharu Interkontynentalnego.

Quique opierał ofensywę na Forlánie, Agüero, Simão i José Antonio Reyesie. Jego sukces stworzył podstawę ponownej obecności Atlético w europejskiej czołówce.

Diego Simeone

Diego Simeone prowadzi pierwszą drużynę od grudnia 2011 roku. Według stanu na 29 czerwca 2026 roku jego kontrakt obowiązuje do 30 czerwca 2027 roku.

Zdobył osiem trofeów: dwa mistrzostwa Hiszpanii, Puchar Króla, dwie Ligi Europy, dwa Superpuchary UEFA i Superpuchar Hiszpanii. Jest najbardziej utytułowanym trenerem w historii Atlético.

W 2023 roku wyprzedził Luisa Aragonésa pod względem liczby oficjalnych spotkań. Ustanowił również rekord LaLiga dotyczący liczby meczów jednego trenera prowadzącego ten sam klub.

Najważniejszym wpływem Simeone było zapewnienie ciągłości. Atlético stało się regularnym uczestnikiem Ligi Mistrzów, zwiększyło przychody, przeniosło się na większy stadion i zmniejszyło sportowy dystans do Realu oraz Barcelony.

Najważniejsi zawodnicy

Adelardo Rodríguez

Adelardo reprezentował Atlético od 1959 do 1976 roku. Przez wiele dekad był rekordzistą pod względem liczby oficjalnych występów, zanim wyprzedził go Koke.

Zdobył z klubem 10 trofeów, w tym trzy mistrzostwa, pięć krajowych pucharów, Puchar Zdobywców Pucharów i Puchar Interkontynentalny. Był pomocnikiem łączącym kilka ważnych generacji.

Jako kapitan podniósł Puchar Interkontynentalny po zwycięstwie nad Independiente. Jego długowieczność i dorobek sprawiają, że jest jednym z najważniejszych symboli klubu.

Luis Aragonés

Luis Aragonés był pomocnikiem i napastnikiem Atlético w latach 1964–1974. Zdobył 173 oficjalne bramki i przez wiele lat pozostawał najlepszym strzelcem w historii organizacji.

W finale Pucharu Europy w 1974 roku strzelił Bayernowi gola z rzutu wolnego. Atlético nie utrzymało prowadzenia, ale trafienie pozostało jednym z najważniejszych momentów w jego karierze.

Po zakończeniu gry Aragonés wielokrotnie prowadził klub jako trener. Jego wpływ obejmuje więc zarówno boisko, jak i ławkę szkoleniową.

José Eulogio Gárate

José Eulogio Gárate grał w Atlético od 1966 do 1977 roku. Był technicznym napastnikiem wyróżniającym się ustawieniem, spokojem i skutecznością.

Trzykrotnie zdobywał Trofeo Pichichi dla najlepszego strzelca ligi, za każdym razem dzieląc nagrodę z innymi zawodnikami. Uczestniczył w mistrzostwach z lat 1970, 1973 i 1977.

Jego elegancki sposób gry odróżniał go od późniejszych uproszczeń przedstawiających Atlético wyłącznie jako klub oparty na fizyczności.

Paulo Futre

Paulo Futre dołączył do Atlético w 1987 roku. Był szybkim, lewonożnym skrzydłowym zdolnym do samodzielnego rozstrzygania spotkań.

Został kapitanem i liderem zespołu zdobywającego Puchary Króla w 1991 i 1992 roku. W finale przeciwko Realowi w 1992 roku zdobył jedną z bramek.

Futre stał się symbolem Atlético przełomu lat 80. i 90., gdy klub nie zdobywał mistrzostwa, ale regularnie rywalizował o krajowe puchary.

José Luis Caminero, Kiko i Milinko Pantić

Caminero był najważniejszym kreatywnym pomocnikiem mistrzowskiej drużyny z 1996 roku. Łączył drybling, strzał z dystansu i umiejętność wchodzenia w pole karne.

Kiko odpowiadał za ruch między liniami i współpracę z Penewem. Zdobył jedną z bramek w meczu z Albacete, który przypieczętował mistrzostwo.

Pantić był specjalistą od rzutów wolnych i rożnych. Jego gol w dogrywce finału z Barceloną zapewnił Atlético Puchar Króla i otworzył drogę do dubletu.

Fernando Torres

Fernando Torres jest wychowankiem akademii i jednym z najważniejszych symboli Atlético XXI wieku. Zadebiutował w pierwszej drużynie podczas gry w Segunda División i szybko został kapitanem.

Jego bramki pomagały ustabilizować klub po powrocie do najwyższej ligi. W 2007 roku odszedł do Liverpoolu, ale powrócił do Atlético w 2015 roku.

Podczas drugiego okresu uczestniczył w finałach i zdobył Ligę Europy w 2018 roku. Jego znaczenie wynikało również z identyfikacji z klubem i roli wzorca dla wychowanków.

Diego Forlán i Sergio Agüero

Forlán oraz Agüero tworzyli jedną z najskuteczniejszych par ofensywnych w historii klubu. Agüero zapewniał drybling, przyspieszenie i grę na małej przestrzeni, a Forlán strzał z dystansu i skuteczność obiema nogami.

W 2010 roku Forlán zdobył obie bramki w finale Ligi Europy przeciwko Fulham. Agüero uczestniczył w akcji prowadzącej do zwycięskiego trafienia.

Obaj pomogli Atlético powrócić do Ligi Mistrzów i zakończyć wieloletnie oczekiwanie na międzynarodowy sukces.

Radamel Falcao

Falcao grał w Atlético przez dwa sezony. W tak krótkim okresie stał się jednym z najskuteczniejszych napastników w historii europejskich występów klubu.

W finale Ligi Europy w 2012 roku zdobył dwie bramki przeciwko Athletic Club. Kilka miesięcy później strzelił trzy gole Chelsea w Superpucharze UEFA.

Falcao był przykładem transferowego modelu Atlético: klub pozyskał rozwijającego się napastnika, wykorzystał jego najlepszy okres, a następnie sprzedał za wysoką kwotę.

Diego Godín

Diego Godín był środkowym obrońcą i jednym z liderów pierwszej fazy ery Simeone. Wyróżniał się ustawieniem, grą w powietrzu i zdolnością do bronienia pola karnego.

W 2014 roku zdobył na Camp Nou bramkę, która zapewniła Atlético mistrzostwo Hiszpanii. Trafiał również w ważnych spotkaniach Ligi Mistrzów.

Po odejściu Gabiego został kapitanem. Jego sposób gry stał się symbolem kolektywnej defensywy Atlético.

Gabi Fernández

Gabi był wychowankiem, środkowym pomocnikiem i kapitanem drużyny Simeone. Odpowiadał za ustawienie zespołu, odbiór piłki, asekurację i organizowanie pressingu.

Jako kapitan podniósł między innymi Puchar Króla, mistrzostwo Hiszpanii i dwie Ligi Europy. Jego rola nie polegała na efektownych statystykach, lecz na utrzymywaniu struktury drużyny.

Koke

Koke dołączył do akademii jako dziecko i zadebiutował w pierwszej drużynie w 2009 roku. Z czasem został kapitanem i rekordzistą pod względem liczby oficjalnych występów.

Grał jako skrzydłowy, środkowy pomocnik i zawodnik ustawiony głębiej przed linią obrony. Jego znaczenie wynikało z rozumienia założeń Simeone, jakości podań i zdolności do dostosowania się do różnych systemów.

Koke zdobył osiem trofeów, w tym dwa mistrzostwa Hiszpanii, dwie Ligi Europy i dwa Superpuchary UEFA.

Jan Oblak

Jan Oblak dołączył do Atlético w 2014 roku. Szybko został podstawowym bramkarzem i jednym z najważniejszych zawodników defensywy.

Pięciokrotnie zdobywał Trofeo Zamora. Wyróżniał się ustawieniem, refleksem, spokojem i wysoką skutecznością w sytuacjach jeden na jednego.

Oblak uczestniczył w finale Ligi Mistrzów w 2016 roku, triumfie w Lidze Europy w 2018 roku i mistrzostwie Hiszpanii w 2021 roku.

Antoine Griezmann

Antoine Griezmann grał w Atlético w dwóch okresach: od 2014 do 2019 roku oraz po powrocie w 2021 roku. Został najlepszym strzelcem w historii klubu, wyprzedzając Luisa Aragonésa.

W 2018 roku zdobył dwie bramki w finale Ligi Europy przeciwko Olympique Marsylia. Strzelił również pierwszego gola w historii nowego stadionu Metropolitano.

Do 2026 roku przekroczył granicę 200 oficjalnych bramek dla Atlético. Jego rola ewoluowała od napastnika atakującego przestrzeń do zawodnika odpowiadającego również za kreowanie gry między liniami.

Kibice i kultura klubu

Społeczność Atlético obejmuje członków, posiadaczy karnetów, oficjalne peñas oraz kibiców mieszkających poza Madrytem i Hiszpanią. W przeciwieństwie do klubów członkowskich, takich jak Real Madryt i Barcelona, zwykli członkowie Atlético nie kontrolują spółki poprzez wybory prezesa. Formalną władzę sprawują akcjonariusze.

Wizerunek społeczny klubu jest często budowany jako alternatywa dla Realu Madryt. Atlético przedstawia się jako organizacja oparta na wysiłku, niepewności wyniku i przywiązaniu mimo niepowodzeń.

Tożsamość ta nie zawsze odpowiada prostym podziałom klasowym. Oba madryckie kluby mają kibiców pochodzących z różnych dzielnic i grup społecznych. Popularny obraz Atlético jako wyłącznie „klubu robotniczego” jest częściowo elementem kultury i narracji kibicowskiej, a nie pełnym opisem współczesnej społeczności.

Tradycyjnym miejscem świętowania trofeów jest fontanna Neptuna przy Plaza de Cánovas del Castillo. Podczas uroczystości kapitan dekoruje posąg czerwono-białą flagą lub szalikiem.

Na stadionie rozpoznawalne są okrzyki „Aúpa Atleti”, pieśni poświęcone klubowi oraz czerwono-białe flagi i szaliki. Jednym z najbardziej znanych utworów pozostaje hymn zawierający słowa „Atleti, Atleti, Atlético de Madrid”.

Vicente Calderón był ważnym elementem kultury ze względu na zwartą konstrukcję, bliskość rzeki i charakterystyczne położenie nad trasą M-30. Przeprowadzka na Metropolitano oznaczała utratę historycznego miejsca, ale umożliwiła zwiększenie liczby widzów, wpływów i zakresu wydarzeń.

Na koniec 2024 roku klub informował o ponad 144 tysiącach członków oraz ponad 60 tysiącach posiadaczy karnetów. Dane te pokazują skalę społeczności, ale pochodzą bezpośrednio z materiałów organizacji.

Fundacja Atlético prowadzi projekty edukacyjne, integracyjne i sportowe. Obejmują one między innymi pracę z dziećmi, osobami z niepełnosprawnościami oraz drużynę występującą w LaLiga Genuine. Ocena wpływu tych programów powinna uwzględniać nie tylko materiały promocyjne, lecz także zakres, finansowanie i rezultaty działań.

Rywalizacje i derby

Real Madryt i derby Madrytu

Najważniejszym rywalem Atlético jest Real Madryt. Oba kluby działają w tym samym mieście, regularnie walczą o krajowe trofea i reprezentują odmienne tradycje organizacyjne oraz kibicowskie.

Pierwsze ligowe derby rozegrano w 1929 roku. W kolejnych dekadach Real częściej zdobywał mistrzostwa i europejskie puchary, ale Atlético wielokrotnie pokonywało lokalnego rywala w finałach Pucharu Hiszpanii.

Szczególne znaczenie mają zwycięstwa na Santiago Bernabéu. Atlético wygrało tam finały krajowego pucharu w 1960, 1961, 1992 i 2013 roku.

Rywalizacja przeniosła się również do Europy. Kluby spotkały się w finałach Ligi Mistrzów w 2014 i 2016 roku. Real wygrał pierwszy po dogrywce, a drugi po rzutach karnych.

Real eliminował Atlético także w innych edycjach Ligi Mistrzów, między innymi w ćwierćfinale 2015 i półfinale 2017 roku. Atlético odnosiło jednak zwycięstwa w Superpucharze Hiszpanii, Superpucharze UEFA i kolejnych meczach ligowych.

Dla kibiców derby są sprawdzianem pozycji w mieście. Wynik może mieć znaczenie niezależnie od miejsca obu drużyn w tabeli.

Athletic Club i wspólne korzenie

Athletic Club nie jest lokalnym rywalem Atlético, ale łączy oba zespoły szczególna relacja historyczna. Madrycki klub został założony przez członków i sympatyków organizacji z Bilbao jako jej filia.

Pierwsze barwy, nazwa i herb były wzorowane na Athletic Club. Oba zespoły przyjęły później czerwono-białe stroje.

Z czasem Atlético wykształciło niezależną tożsamość i zaczęło rywalizować z klubem założycielskim. Athletic pokonał madrycki zespół w pierwszym finale Pucharu Hiszpanii w 1921 roku, natomiast Atlético wygrało z nim między innymi finał Pucharu Króla w 1985 i Ligi Europy w 2012 roku.

Relacja obejmuje więc zarówno uznanie wspólnego pochodzenia, jak i ponadstuletnią rywalizację sportową. W 2023 roku Atlético oficjalnie uhonorowało Athletic z okazji jego 125-lecia.

FC Barcelona

Barcelona nie jest rywalem miejskim Atlético, ale częste spotkania o mistrzostwo i awans w rozgrywkach pucharowych zwiększyły znaczenie tej rywalizacji.

Atlético zapewniało sobie mistrzostwa na stadionie Barcelony w 2014 roku, a także eliminowało kataloński klub z Ligi Mistrzów. Barcelona z kolei wielokrotnie blokowała Atlético drogę do krajowych trofeów.

W sezonie 2025/26 kluby spotkały się zarówno w półfinale Pucharu Króla, jak i ćwierćfinale Ligi Mistrzów. W obu przypadkach awansowało Atlético.

Organizacja i model funkcjonowania

Club Atlético de Madrid działa jako Sociedad Anónima Deportiva, czyli sportowa spółka akcyjna. W przeciwieństwie do Realu Madryt, Barcelony, Athletic Club i Osasuny nie jest organizacją kontrolowaną przez ogół członków.

Członkowie i posiadacze karnetów korzystają z praw związanych z biletami, pierwszeństwem zakupu i aktywnościami kibicowskimi. Nie wybierają jednak prezesa w powszechnym głosowaniu. Decyzje właścicielskie podejmują akcjonariusze.

Od marca 2026 roku większościowym akcjonariuszem jest Apollo Sports Capital. Wejście nowego inwestora zostało sformalizowane przez nadzwyczajne walne zgromadzenie, na którym zatwierdzono również nowy skład rady dyrektorów.

Prezesem pozostał Enrique Cerezo, który pełni tę funkcję od 2003 roku. Miguel Ángel Gil Marín zachował stanowisko dyrektora generalnego. Obaj pozostali również akcjonariuszami, co zapewnia ciągłość operacyjną mimo zmiany kontroli kapitałowej.

W radzie dyrektorów znaleźli się przedstawiciele Apollo oraz osoby związane z dotychczasowym kierownictwem. Do składu dołączył również były napastnik Atlético i reprezentacji Hiszpanii David Villa.

W marcu 2026 roku zatwierdzono możliwość podwyższenia kapitału o maksymalnie 100 milionów euro. Środki mają wspierać rozwój zespołów oraz projekty infrastrukturalne, przede wszystkim Ciudad del Deporte przy stadionie Metropolitano.

Model przychodów obejmuje prawa medialne, sponsoring, sprzedaż biletów i karnetów, strefy hospitality, sprzedaż produktów, nagrody sportowe, transfery oraz wydarzenia organizowane na stadionie.

Metropolitano jest wykorzystywane nie tylko podczas meczów. Odbywają się na nim koncerty, wydarzenia korporacyjne, mecze reprezentacyjne i imprezy innych dyscyplin. W 2025 roku stadion przyjął łącznie ponad 2,6 miliona uczestników meczów i wydarzeń. Dane pochodzą z komunikatu klubu.

Struktura sportowa obejmuje męską i kobiecą pierwszą drużynę, Atlético Madrileño, zespoły akademii oraz projekty szkoleniowe prowadzone poza Hiszpanią.

Kobieca drużyna zdobywała mistrzostwa Hiszpanii, Puchary Królowej i Superpuchar. Nie jest wyłącznie dodatkiem do męskiej sekcji, choć skala przychodów i zainteresowania pozostaje mniejsza.

Obecna sytuacja klubu

STAN_NA: 2026-06-29

Atlético Madryt występuje w LaLiga, czyli najwyższej klasie rozgrywkowej w Hiszpanii. Sezon 2025/26 zakończyło na czwartym miejscu z 69 punktami. Drużyna wygrała 21 z 38 spotkań, sześć zremisowała i 11 przegrała. Zdobyła 62 bramki, a straciła 44.

Czwarte miejsce zapewniło udział w Lidze Mistrzów 2026/27. Strata do mistrzowskiej Barcelony wyniosła 25 punktów, a do drugiego Realu Madryt 17 punktów. Atlético zostało również wyprzedzone przez Villarreal.

W Lidze Mistrzów drużyna dotarła do półfinału. Wyeliminowała Club Brugge, Tottenham i Barcelonę, a następnie przegrała z Arsenalem 1:2 w dwumeczu. Był to najlepszy wynik klubu w tych rozgrywkach od sezonu 2016/17.

W Pucharze Króla Atlético awansowało do finału po wyeliminowaniu Barcelony. Spotkanie z Realem Sociedad zakończyło się remisem 2:2 po dogrywce i porażką 3:4 w serii rzutów karnych.

Trenerem pozostaje Diego Simeone. Jego umowa obowiązuje do 30 czerwca 2027 roku. Sezon 2026/27 będzie kolejnym etapem kadencji rozpoczętej w grudniu 2011 roku.

W wymiarze właścicielskim klub wszedł w nową fazę. Apollo Sports Capital jest większościowym akcjonariuszem, lecz Enrique Cerezo i Miguel Ángel Gil zachowali stanowiska. W krótkiej perspektywie oznacza to połączenie nowego kapitału z dotychczasowym zarządzaniem.

Najważniejszym wyzwaniem sportowym jest zmniejszenie różnicy do Barcelony i Realu w lidze. Wyniki pucharowe pokazały, że Atlético potrafi wygrywać z czołowymi przeciwnikami w dwumeczach, ale 11 porażek ligowych uniemożliwiło walkę o mistrzostwo.

Klub musi również przeprowadzać stopniową zmianę pokoleniową. Wieloletni liderzy zbliżają się do końca karier lub zmniejszają swoją rolę, podczas gdy nowi zawodnicy muszą przejąć odpowiedzialność za organizację gry.

W wymiarze organizacyjnym priorytetami są wykorzystanie kapitału Apollo, rozwój Ciudad del Deporte, zwiększenie komercyjnego wykorzystania stadionu i zachowanie konkurencyjności bez nadmiernego uzależnienia od sprzedaży zawodników.