Unión Deportiva Almería, S.A.D.

Wprowadzenie

UD Almería jest zawodowym klubem piłkarskim z miasta Almería, który w sezonie 2026/27 występuje w Segunda División. Reprezentuje stolicę prowincji oraz jeden z najbardziej charakterystycznych pod względem geograficznym regionów Andaluzji.

Klub pod obecną nazwą działa od 2001 roku, lecz jego prawna ciągłość sięga Almería CF założonego w 1989 roku. Porozumienie zawarte na początku XXI wieku miało skupić kibiców i zasoby miasta wokół jednej drużyny zdolnej wrócić do futbolu zawodowego.

Najlepszy okres rozpoczął się awansem do Primera División w 2007 roku. Almería zajęła ósme miejsce już w pierwszym sezonie w elicie, później dotarła do półfinału Pucharu Króla oraz jeszcze dwukrotnie wracała na najwyższy poziom.

Drużyna jest rozpoznawalna dzięki czerwono-białym pasom, przydomkowi Los Indálicos i stadionowi wybudowanemu na Igrzyska Śródziemnomorskie w 2005 roku. Istotnymi elementami współczesnego projektu są również akademia, rozbudowa infrastruktury i międzynarodowa struktura właścicielska.

Historia UD Almería pokazuje, jak stosunkowo młody klub może szybko przejść od niższych lig do Primera División, ale również jak trudno utrzymać stabilność między pierwszym a drugim poziomem. Kolejne awanse, spadki, zmiany właścicieli i nieudane baraże ukształtowały organizację, która nadal próbuje utrwalić miejsce w krajowej czołówce.

Powstanie klubu

Prawnym poprzednikiem UD Almería był Almería Club de Fútbol, założony w 1989 roku. Organizacja powstała kilka lat po zniknięciu z najwyższych szczebli historycznej Agrupación Deportiva Almería, ale nie stanowiła jej formalnej kontynuacji prawnej.

Nowy klub rozpoczął działalność w regionalnych i krajowych rozgrywkach niższego szczebla. Korzystał z Estadio Municipal Juan Rojas, noszącego wcześniej nazwę Franco Navarro, i odwoływał się do czerwono-białej tradycji futbolu w mieście.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych w Almeríi funkcjonowały dwa projekty posiadające ambicje zawodowe: Almería CF oraz Polideportivo Almería. Rozproszenie kibiców, sponsorów i wsparcia instytucjonalnego utrudniało zbudowanie jednej stabilnej drużyny.

10 stycznia 2001 roku przedstawiciele miasta ogłosili porozumienie mające zjednoczyć środowisko piłkarskie. W materiałach klubowych wydarzenie jest opisywane jako nieoficjalne narodziny Unión Deportiva Almería.

Nie była to klasyczna fuzja dwóch równorzędnych spółek tworzących całkowicie nowy podmiot. Ciągłość federacyjną i korporacyjną zachował Almería CF, który przejął wspólną tożsamość oraz zmienił nazwę.

28 czerwca 2001 roku walne zgromadzenie akcjonariuszy Almería CF zatwierdziło oficjalne przyjęcie nazwy Unión Deportiva Almería. Pierwszy pełny sezon pod nową marką zakończył się awansem do Segunda División.

Pierwsze lata działalności

Almería CF rozpoczął drogę przez rozgrywki regionalne i Tercera División. Klub stopniowo zwiększał zaplecze organizacyjne, lecz długo pozostawał jednym z kilku zespołów rywalizujących o uwagę mieszkańców prowincji.

W połowie lat dziewięćdziesiątych drużyna po raz pierwszy dotarła do Segunda División. Pobyt na drugim poziomie był krótki, a kolejne spadki uwidoczniły ograniczenia finansowe i infrastrukturalne organizacji.

Najważniejszym lokalnym przeciwnikiem był Polideportivo Almería. Rywalizacja miała wymiar miejski, lecz jednocześnie utrudniała koncentrację sponsorów, kibiców oraz publicznego wsparcia wokół jednego projektu.

Po porozumieniu z 2001 roku nowa tożsamość UD Almería została przyjęta przez zawodników, działaczy i znaczną część miejscowej społeczności. Drużyna nadal rozgrywała spotkania na Estadio Juan Rojas.

W sezonie 2001/02 zespół prowadzony przez Juana Martíneza Casuco wywalczył awans do Segunda División. Sukces miał zasadnicze znaczenie, ponieważ już w pierwszym pełnym roku pod nazwą UD Almería klub odzyskał miejsce w zawodowym futbolu.

Pierwsze sezony na drugim poziomie służyły stabilizacji. Ważnymi celami były utrzymanie, zwiększenie liczby kibiców oraz przygotowanie przeprowadzki na nowy stadion powstający w związku z Igrzyskami Śródziemnomorskimi.

W 2003 roku większościowy pakiet akcji przejął przedsiębiorca Alfonso García Gabarrón. Jego okres zarządzania przyniósł profesjonalizację struktury sportowej, zmianę stadionu i pierwszy awans do Primera División.

Rozwój i najważniejsze okresy

### 1989–2001: Almería CF i poszukiwanie jednego projektu miejskiego

Almería CF rozpoczął działalność na niższych poziomach i korzystał z Estadio Juan Rojas. Drużyna docierała do futbolu zawodowego, lecz nie potrafiła zbudować trwałej pozycji w Segunda División.

Równoległa obecność Polideportivo Almería dzieliła lokalny rynek. Z czasem władze miejskie, sponsorzy i działacze zaczęli dążyć do stworzenia jednej organizacji reprezentującej Almeríę.

Porozumienie ze stycznia 2001 roku oraz czerwcowa zmiana nazwy zamknęły pierwszy etap. Prawna ciągłość Almería CF została zachowana, ale klub przyjął nową markę i szerszą bazę społeczną.

### 2001–2007: powrót do futbolu zawodowego

Pierwszy sezon pod nazwą UD Almería zakończył się awansem do Segunda División. Trener Juan Martínez Casuco stworzył zespół zdolny przejść przez fazę promocyjną i rozpocząć stabilizację na szczeblu zawodowym.

W 2003 roku kontrolę nad spółką przejął Alfonso García. Klub uporządkował zarządzanie, zwiększył budżet sportowy i zaczął budować kadrę zdolną walczyć o wyższe cele.

W 2004 roku pierwsza drużyna przeniosła się na nowy Estadio de los Juegos Mediterráneos. Większy i nowocześniejszy obiekt poprawił możliwości organizacyjne oraz komercyjne.

Przełom nastąpił po zatrudnieniu Unaia Emery’ego. W sezonie 2006/07 Almería grała intensywnie, szybko przechodziła do ataku i regularnie punktowała również poza własnym stadionem.

19 maja 2007 roku zwycięstwo 3:1 nad Ponferradiną zapewniło pierwszy awans obecnego klubu do Primera División.

### 2007–2011: debiut w elicie i półfinał pucharu

Pierwszy mecz w Primera División zakończył się wyjazdowym zwycięstwem 3:0 nad Deportivo La Coruña. Beniaminek szybko pokazał, że nie zamierza ograniczać się do walki o przetrwanie.

Almería zakończyła sezon 2007/08 na ósmym miejscu. Pozostaje to najlepszą pozycją ligową w historii klubu.

Drużyna Emery’ego opierała się na intensywności, uporządkowanym pressingu oraz szybkości takich zawodników jak Albert Crusat i Pablo Piatti. Ważne role pełnili również Álvaro Negredo, Felipe Melo, Santiago Acasiete i bramkarz Diego Alves.

Po odejściu Emery’ego wyniki stopniowo się pogarszały. Hugo Sánchez zapewnił utrzymanie w sezonie 2008/09, a kolejne zmiany trenerów nie pozwoliły utrzymać wcześniejszej stabilności.

W rozgrywkach 2010/11 Almería po raz pierwszy dotarła do półfinału Pucharu Króla. Została wyeliminowana przez Barcelonę, a ten sam sezon zakończył się spadkiem do Segunda División.

### 2011–2015: druga promocja i powrót na zaplecze

Po relegacji klub rozpoczął przebudowę. W sezonie 2011/12 Leo Ulloa zdobył 28 bramek i został najlepszym strzelcem drugiej ligi, ale drużyna nie awansowała.

Rok później zespół Javiego Gracii zajął miejsce barażowe. W fazie play-off wyeliminował Las Palmas oraz Gironę.

22 czerwca 2013 roku zwycięstwo nad Gironą zapewniło drugi awans do Primera División. Najskuteczniejszym zawodnikiem sezonu był Charles, autor 27 ligowych bramek.

Francisco Rodríguez, wcześniej związany z klubem jako piłkarz i trener struktur młodzieżowych, utrzymał drużynę w sezonie 2013/14. Decydujące punkty zdobyto w końcowej części rozgrywek.

Kampania 2014/15 była znacznie trudniejsza. Almería spadła do Segunda División i rozpoczęła siedmioletni okres poza elitą.

### 2015–2019: walka o przetrwanie na drugim poziomie

Pierwsze sezony po spadku przyniosły częste zmiany trenerów i kadr. Klub, który niedawno występował w Primera, kilkakrotnie bronił się przed kolejną relegacją dopiero w końcowych kolejkach.

W sezonach 2015/16, 2016/17 i 2017/18 utrzymanie zapewniano w ostatnich fazach rozgrywek. Wyniki pokazywały, że organizacja wymaga głębszej przebudowy sportowej.

W kampanii 2018/19 Almería pod wodzą Frana Fernándeza osiągnęła spokojniejszą pozycję. Álvaro Giménez zdobył 20 bramek i został najlepszym strzelcem Segunda División.

Stabilizacja poprawiła wartość drużyny, ale możliwości inwestycyjne dotychczasowego właściciela pozostawały ograniczone. Latem 2019 roku nastąpiła zmiana kontroli nad spółką.

### 2019–2022: projekt Turkiego Alalshikha i trzecia promocja

2 sierpnia 2019 roku większościowy pakiet przejął Turki Alalshikh. Nowy właściciel zwiększył budżet, rozbudował strukturę zarządzania i rozpoczął inwestycje w stadion oraz akademię.

Do klubu trafili zawodnicy posiadający potencjał rozwojowy i transferowy. Almería zaczęła częściej wykorzystywać rynki zagraniczne, zwłaszcza Amerykę Południową, Afrykę i ligi europejskie.

W sezonie 2019/20 drużyna dotarła do półfinału baraży, w którym została wyeliminowana przez Gironę. Rok później ponownie przegrała z tym samym przeciwnikiem w fazie play-off.

Najważniejszym trenerem tego projektu został Rubi. W sezonie 2021/22 jego zespół utrzymywał się w czołówce mimo kontuzji i okresowych spadków formy.

29 maja 2022 roku remis z Leganés oraz wynik równoległego spotkania Eibaru zapewniły mistrzostwo Segunda División i trzeci awans UD Almería do elity.

### 2022–2024: utrzymanie i bardzo trudny kolejny sezon

W sezonie 2022/23 Almería walczyła o utrzymanie do ostatniej kolejki. Remis z Espanyolem zapewnił pozostanie w Primera División.

Ważnymi zawodnikami byli Fernando Martínez, Rodrigo Ely, Lucas Robertone, Largie Ramazani, El Bilal Touré i Luis Suárez. Klub odniósł również pierwsze ligowe zwycięstwo nad Barceloną.

Następna kampania rozpoczęła się bardzo źle. Zmiany trenerów i problemy defensywne sprawiły, że drużyna przez wiele miesięcy pozostawała bez zwycięstwa.

Spadek został przesądzony 27 kwietnia 2024 roku. Almería zakończyła dwuletni pobyt na najwyższym poziomie i ponownie musiała przebudować skład.

### 2024–2026: dwa nieudane podejścia do powrotu

Przed sezonem 2024/25 trenerem ponownie został Rubi. Drużyna należała do najbardziej ofensywnych w Segunda División, a Luis Suárez był jej głównym strzelcem.

Almería zakwalifikowała się do baraży, lecz została wyeliminowana przez Real Oviedo. Oznaczało to konieczność rozegrania kolejnego sezonu na drugim poziomie.

W maju 2025 roku pełną własność spółki przejęło konsorcjum inwestycyjne kierowane przez SMC Group. We wrześniu prezesem został Mohamed Al Khereiji.

W sezonie 2025/26 Almería zajęła trzecie miejsce z 74 punktami i zdobyła 81 bramek. Sergio Arribas został najlepszym strzelcem sezonu zasadniczego Segunda División z 25 trafieniami.

W półfinale baraży drużyna wyeliminowała Castellón. Finał z Málagą zakończył się bezbramkowym remisem na wyjeździe i porażką 1:2 na własnym stadionie.

Po drugim kolejnym nieudanym play-off Rubi opuścił klub. Przed sezonem 2026/27 prowadzenie zespołu powierzono Francisco Javierowi Garcíi Pimiencie.

Sukcesy krajowe

UD Almería nie zdobyła mistrzostwa Hiszpanii, Pucharu Króla ani Superpucharu. Najważniejsze sukcesy są związane z awansami, mistrzostwem drugiego poziomu i najlepszymi sezonami w Primera División.

Pierwszy awans do elity nastąpił w sezonie 2006/07. Drużyna Unaia Emery’ego zakończyła rozgrywki na drugim miejscu i zapewniła promocję przed ostatnimi kolejkami.

Debiut w Primera był wyjątkowo udany. Ósme miejsce w sezonie 2007/08 pozostaje najlepszym ligowym rezultatem klubu i jednym z najlepszych wyników beniaminka w tamtym okresie.

Drugi awans wywalczono poprzez baraże w 2013 roku. Almería pokonała Las Palmas, a następnie Gironę, wykorzystując skuteczność Charlesa i stabilną organizację zespołu Javiego Gracii.

Pierwszym krajowym tytułem ligowym było mistrzostwo Segunda División 2021/22. Almería zdobyła 81 punktów, odniosła 24 zwycięstwa i zakończyła rozgrywki z bilansem 68 bramek strzelonych oraz 35 straconych.

Klub trzy razy posiadał najlepszego strzelca drugiego poziomu przed mistrzowskim sezonem: Leo Ulloa zdobył 28 bramek w rozgrywkach 2011/12, Charles 27 rok później, a Álvaro Giménez 20 w sezonie 2018/19.

Najlepszym wynikiem w Pucharze Króla jest półfinał z sezonu 2010/11. Almería wyeliminowała między innymi Real Sociedad, Mallorcę i Deportivo La Coruña, zanim przegrała z Barceloną.

Do ćwierćfinału krajowego pucharu klub dotarł również w sezonie 2020/21. Został wówczas wyeliminowany przez Sevillę po kampanii, w której występował jako zespół Segunda División.

Stadion i infrastruktura

UD Almería rozgrywa mecze na UD Almería Stadium, położonym we wschodniej części miasta. Aktualna pojemność wynosi 18 331 miejsc, a boisko ma wymiary 105 na 68 metrów.

Obiekt został zbudowany jako Estadio de los Juegos Mediterráneos w związku z Igrzyskami Śródziemnomorskimi organizowanymi w Almeríi w 2005 roku. Pierwsza drużyna przeniosła się na niego w 2004 roku.

Stadion należy do Ayuntamiento de Almería. Klub jest jego zarządcą i głównym użytkownikiem na podstawie 25-letniej koncesji podpisanej 10 sierpnia 2021 roku.

Po przejęciu zarządzania rozpoczęto etapową modernizację. Prace objęły między innymi likwidację bieżni, obniżenie płyty boiska, budowę nowych dolnych trybun, poprawę stref dla zawodników, mediów, gości biznesowych i kibiców.

Obiekt funkcjonował przez pewien czas pod komercyjną nazwą Power Horse Stadium. W aktualnej komunikacji klub stosuje nazwę UD Almería Stadium.

Druga główna faza modernizacji ma rozpocząć się w drugiej połowie lipca 2026 roku. Prace mają być prowadzone etapami podczas sezonu, bez obniżania obecnej pojemności.

W lutym 2026 roku w publicznych materiałach pojawiała się docelowa liczba około 28 tysięcy miejsc. Późniejszy, bardziej szczegółowy harmonogram wskazał 26 400 jako planowaną pojemność po zakończeniu prac we wrześniu 2027 roku. Wartość ta dotyczy projektu, a nie aktualnego stanu stadionu.

Wcześniejszym domem był Estadio Municipal Juan Rojas. Obiekt posiada duże znaczenie dla historii Almería CF i pierwszego okresu UD Almería, a obecnie służy innym celom sportowym.

Pierwsza drużyna korzysta ze stadionu oraz przylegającego boiska treningowego. Akademia rozgrywa i prowadzi część zajęć w kompleksie Vega de Acá.

Klub przygotowuje również budowę dużego ośrodka w El Toyo. Projekt obejmuje około 132 tysięcy metrów kwadratowych, osiem boisk, zadaszony stadion dla około 3500 widzów, siłownię, biura i zaplecze mieszkalne.

Na dzień 1 lipca 2026 roku inwestycja w El Toyo pozostawała na etapie procedur i przygotowań. Nie była jeszcze ukończonym ani w pełni funkcjonującym centrum treningowym.

Barwy, herb i tożsamość

Podstawowymi barwami UD Almería są czerwień i biel. Tradycyjna koszulka domowa posiada pionowe pasy, najczęściej zestawiane z czerwonymi spodenkami oraz getrami.

Czerwono-białe stroje nawiązują do wcześniejszych klubów reprezentujących miasto i zostały zachowane po zmianie nazwy z Almería CF na UD Almería. Pierwszy komplet pod nową marką z sezonu 2001/02 jest później odtwarzany w kolekcjach historycznych.

Herb ma formę czerwono-białej tarczy zawierającej nazwę klubu, jego inicjały oraz motyw piłki. Znak był modernizowany graficznie, lecz podstawowe kolory i rozpoznawalny układ pozostały niezmienne.

Najczęściej używanym przydomkiem jest Los Rojiblancos, odnoszący się bezpośrednio do stroju. Określenie Los Indálicos wiąże drużynę z symbolem Indalo, jednym z najbardziej rozpoznawalnych znaków prowincji Almería.

Indalo pochodzi z prehistorycznych przedstawień znajdujących się w regionie i z czasem stał się symbolem lokalnej kultury, turystyki i ochrony. Jego obecność w języku opisującym klub podkreśla związek drużyny z prowincją.

Pojęcie unión, zawarte w nazwie Unión Deportiva, ma szczególne znaczenie historyczne. Odwołuje się do próby skupienia pod jednym szyldem podzielonego wcześniej środowiska piłkarskiego miasta.

Współczesna identyfikacja łączy symbole regionalne z międzynarodowym charakterem kadry i właścicieli. Klub podkreśla lokalne zakorzenienie, mimo że znaczna część zawodników, kierownictwa i inwestorów pochodzi spoza Hiszpanii.

Styl gry i filozofia sportowa

UD Almería nie posiada jednego stylu obowiązującego przez całą historię. Model zespołu zmieniał się wraz z trenerami, poziomem rozgrywek i możliwościami finansowymi.

Unai Emery zbudował w latach 2006–2008 drużynę intensywną, dobrze zorganizowaną i groźną po odzyskaniu piłki. Boczni zawodnicy szybko przechodzili do ataku, a zespół skutecznie wykorzystywał przestrzeń pozostawianą przez rywali.

W debiutanckim sezonie Primera ważne były także stałe fragmenty i elastyczne ustawienie. Almería potrafiła bronić w kompaktowym bloku, lecz nie rezygnowała z aktywnego pressingu.

Javi Gracia podczas awansu z 2013 roku łączył organizację defensywną z wykorzystaniem skuteczności Charlesa. Francisco Rodríguez po promocji dostosował model do walki o utrzymanie, zwiększając znaczenie szybkich przejść i pracy bez piłki.

Rubi stworzył drużynę dominującą na poziomie Segunda División poprzez posiadanie piłki, szerokie ustawienie skrzydłowych i aktywny pressing. Mistrzowski zespół z sezonu 2021/22 potrafił zarówno kontrolować spotkania, jak i szybko atakować po odbiorze.

Po powrocie Rubiego w 2024 roku Almería ponownie należała do najskuteczniejszych drużyn ligi. Duża liczba zdobywanych bramek szła jednak czasem w parze z problemami w kontrolowaniu przejść przeciwników.

Francisco Javier García Pimienta jest kojarzony z cierpliwym budowaniem akcji, ustawianiem zawodników między liniami oraz rozpoczynaniem ataku od bramkarza i środkowych obrońców. Na dzień 1 lipca 2026 roku nie poprowadził jeszcze UD Almería w oficjalnym meczu.

Polityka transferowa po 2019 roku koncentruje się na zawodnikach posiadających potencjał rozwojowy i sprzedażowy. Przykładami są Darwin Núñez, Umar Sadiq, El Bilal Touré i Luis Suárez.

Model przynosił wysokie wpływy z transferów, lecz duża rotacja utrudniała czasem zachowanie ciągłości sportowej. Współczesne władze deklarują połączenie rekrutacji międzynarodowej z rozwojem akademii.

System młodzieżowy obejmuje kilkanaście zespołów i około pięciuset zawodników oraz zawodniczek. Bezpośrednim zapleczem pierwszej drużyny jest UD Almería B, a szkolenie koordynuje Ibán Andrés.

Najważniejsi trenerzy

Juan Martínez Casuco poprowadził pierwszą drużynę w przełomowym sezonie 2001/02. Wywalczył awans do Segunda División i zapewnił nowej tożsamości UD Almería natychmiastową wiarygodność sportową.

Unai Emery pracował w latach 2006–2008. Doprowadził klub do pierwszego awansu do Primera División, a następnie zajął ósme miejsce w debiutanckim sezonie elity.

Jego drużyna wyróżniała się intensywnością, pressingiem i szybkimi przejściami do ataku. Wyniki w Almeríi otworzyły Emery’emu drogę do pracy w klubach regularnie uczestniczących w europejskich pucharach.

Hugo Sánchez objął zespół w grudniu 2008 roku. Utrzymał drużynę w Primera i wprowadził bardziej bezpośredni model, wykorzystujący napastników oraz boczne sektory.

José Luis Oltra prowadził Almeríę podczas drogi do półfinału Pucharu Króla w sezonie 2010/11. Kampania pucharowa nie zrównoważyła jednak słabych wyników ligowych.

Javi Gracia przejął drużynę przed sezonem 2012/13. Wywalczył awans przez baraże, skutecznie budując zespół wokół Charlesa, Aleixa Vidala, Corony i Fernando Soriano.

Francisco Rodríguez był pierwszym szkoleniowcem pochodzącym z Almeríi, który prowadził klub w Primera División. W sezonie 2013/14 zapewnił utrzymanie po trudnym początku rozgrywek.

Rubi jest trenerem z największą liczbą oficjalnych spotkań w historii UD Almería. Zdobył mistrzostwo Segunda División w 2022 roku, utrzymał drużynę w elicie, a podczas drugiej kadencji dwukrotnie doprowadził ją do baraży.

Francisco Javier García Pimienta został mianowany przed sezonem 2026/27. Podpisał umowę na jedną kampanię, a jego głównym zadaniem jest ponowne wprowadzenie klubu do Primera División.

Najważniejsi zawodnicy

José Ortiz jest najważniejszym symbolem przejścia od Almería CF do UD Almería. Występował w drużynie na kolejnych poziomach, pełnił funkcję kapitana i uczestniczył w pierwszym awansie do Primera División.

W zestawieniach obejmujących ciągłość Almería CF i UD Almería Ortiz rozegrał 338 oficjalnych spotkań oraz zdobył 61 bramek. Jest uznawany za rekordzistę występów i najlepszego strzelca klubu.

Miguel Ángel Corona był głównym rozgrywającym i wieloletnim kapitanem. Reprezentował Almeríę w Segunda i Primera División, a jego 168 występów na najwyższym poziomie stanowi rekord klubowy.

Fernando Soriano rozegrał ponad trzysta oficjalnych meczów. Pomocnik uczestniczył w dwóch awansach do Primera oraz po zakończeniu kariery pracował w strukturach sportowych.

Santiago Acasiete był filarem defensywy podczas pierwszego awansu i ósmego miejsca w elicie. Reprezentant Peru należał do najbardziej cenionych zagranicznych zawodników pierwszej dekady XXI wieku.

Albert Crusat zapewniał szybkość oraz szerokość ataku. Był ważną postacią zespołu Unaia Emery’ego i jednym z najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy pierwszego okresu w Primera División.

Álvaro Negredo zdobywał bramki w dwóch pierwszych sezonach Almeríi w elicie. Jego skuteczność pomogła drużynie zająć ósme miejsce i utrzymać się w kolejnym roku.

Diego Alves rozwinął się w Almeríi jako jeden z najlepszych bramkarzy ligi. Brazylijczyk wyróżniał się refleksem i skutecznością podczas rzutów karnych.

Pablo Piatti trafił do klubu jako bardzo młody mistrz świata do lat dwudziestu. Argentyński skrzydłowy wnosił drybling, szybkość oraz gole przed transferem do Valencii.

Kalu Uche był wszechstronnym zawodnikiem ofensywnym. Reprezentował klub podczas kilku sezonów w Primera i należał do półfinalistów Pucharu Króla.

Leonardo Ulloa zdobył 28 ligowych bramek w sezonie 2011/12. Argentyński napastnik został królem strzelców Segunda División, choć drużyna nie wywalczyła wówczas awansu.

Charles powtórzył indywidualny sukces rok później. Jego 27 goli miało kluczowe znaczenie dla promocji wywalczonej w barażach.

Darwin Núñez rozegrał w Almeríi jeden sezon, lecz jego rozwój i późniejszy transfer do Benfiki stały się symbolem nowego modelu pozyskiwania młodych zawodników.

Umar Sadiq był głównym napastnikiem drużyny mistrzowskiej z sezonu 2021/22. Łączył bramki, asysty i umiejętność utrzymywania piłki pod presją.

Luis Suárez należał do liderów współczesnego zespołu. Jego gole pomogły Almeríi walczyć o utrzymanie w Primera, a następnie o szybki powrót na najwyższy poziom.

Sergio Arribas zdobył 25 bramek w sezonie zasadniczym Segunda División 2025/26. Został najlepszym strzelcem ligi i najważniejszym zawodnikiem ofensywnym drużyny docierającej do finału baraży.

Kibice i kultura klubu

Społeczność UD Almería obejmuje mieszkańców miasta, pozostałych miejscowości prowincji oraz sympatyków związanych z klubem poza Andaluzją. Kibice określają siebie jako rojiblancos lub indálicos.

Przeniesienie na stadion wybudowany na Igrzyska Śródziemnomorskie zmieniło kulturę meczową. Początkowo bieżnia oddzielała trybuny od boiska, lecz późniejsza przebudowa przybliżyła widzów do murawy i poprawiła atmosferę.

W sezonie 2025/26 klub ustalił limit około 15 tysięcy karnetów. Pozostałe miejsca przeznaczano na sprzedaż pojedynczych biletów, kibiców gości, sponsorów i potrzeby organizacyjne.

Federación de Peñas koordynuje działalność oficjalnych stowarzyszeń kibicowskich. Peñas organizują wyjazdy, wydarzenia lokalne, spotkania z zawodnikami i akcje społeczne.

Szczególne znaczenie mają wspomnienia Estadio Juan Rojas. Dla starszych kibiców obiekt symbolizuje okres przed pierwszym awansem oraz tworzenie wspólnej tożsamości po 2001 roku.

Fundación UD Almería prowadzi programy sportowe, edukacyjne i integracyjne. Jednym z najważniejszych projektów jest drużyna uczestnicząca w LaLiga Genuine, przeznaczonej dla zawodników z niepełnosprawnościami intelektualnymi.

Fundacja i akademia organizują również campusy, programy szkolne, wydarzenia charytatywne oraz współpracę z lokalnymi organizacjami. Działalność ma rozszerzać funkcję klubu poza zawodową pierwszą drużynę.

Sekcja kobieca rozwija się w ramach struktury klubowej i fundacyjnej. W 2026 roku pierwsza drużyna kobiet wywalczyła awans do Segunda Federación.

Zmiany właścicieli zwiększyły międzynarodową widoczność klubu, ale kibice nadal przywiązują dużą wagę do lokalnego charakteru, czerwono-białych barw i reprezentowania prowincji.

Rywalizacje i derby

UD Almería nie posiada jednego rywala bezspornie uznawanego przez wszystkich kibiców za nadrzędnego przeciwnika. Znaczenie poszczególnych spotkań zmieniało się wraz z poziomem rozgrywek.

Najważniejszym współczesnym rywalem regionalnym jest Granada CF. Oba kluby reprezentują wschodnią Andaluzję, regularnie spotykały się w dwóch najwyższych ligach i walczyły o podobne cele sportowe.

Mecze z Granadą są często określane jako derby wschodniej Andaluzji. Bliskość geograficzna ułatwia liczne wyjazdy kibiców, a wyniki mają znaczenie dla regionalnej hierarchii.

Historycznie szczególne emocje wywoływały spotkania z Polideportivo Ejido. Klub z El Ejido reprezentował tę samą prowincję, a derby odbywały się między innymi w Segunda División.

Rywalizacja z Polideportivo Ejido straciła regularność po problemach sportowych i organizacyjnych przeciwnika. Pozostaje jednak ważną częścią historii pierwszych sezonów UD Almería.

Real Murcia jest istotnym rywalem południowo-wschodniej Hiszpanii. Oba kluby wielokrotnie spotykały się na zapleczu elity i w niższych ligach, a miasta łączą stosunkowo niewielka odległość oraz podobny rynek kibicowski.

Mecze z Málagą, Cádiz i pozostałymi drużynami Andaluzji mają rangę regionalną, szczególnie podczas wspólnej walki o awans lub utrzymanie. Finał baraży z Málagą w 2026 roku zwiększył sportowe napięcie, ale nie stworzył automatycznie odwiecznej rywalizacji.

Organizacja i model funkcjonowania

Unión Deportiva Almería działa jako Sociedad Anónima Deportiva. Najważniejsze prawa korporacyjne wynikają z posiadania akcji, a właściciele kontrolują skład rady administracyjnej i strategiczne decyzje spółki.

16 maja 2025 roku pełna własność została przeniesiona z Turkiego Alalshikha na saudyjskie konsorcjum inwestycyjne kierowane przez SMC Group, obejmujące również Abna Al Theeb Group.

19 września 2025 roku prezesem został Mohamed Al Khereiji. Oficjalne materiały klubu określają go również jako właściciela zaangażowanego w rozwój sportowy, infrastrukturalny i komercyjny.

26 lutego 2026 roku CR7 Sports Investments, spółka inwestycyjna Cristiano Ronaldo, nabyła 25 procent akcji. Pozostała część kapitału znajduje się w strukturze konsorcjum kierowanego przez SMC Group.

Dyrektorem generalnym jest Mohamed El Assy. Odpowiada za całościowe zarządzanie operacyjne, relacje instytucjonalne i realizację strategii właścicieli.

Mostafa Yilmaz pełni funkcję dyrektora organizacji i operacji. Rosa Mar Barea Puertas odpowiada za finanse oraz administrację, a Pedro Moreno Gómez za rozgrywki i administrację sportową.

Struktura obejmuje pierwszy zespół, UD Almería B, akademię, sekcję kobiecą, fundację i drużynę LaLiga Genuine. Koordynatorem szkolenia jest Ibán Andrés.

Przychody pochodzą z praw audiowizualnych, sprzedaży biletów i karnetów, sponsoringu, działalności komercyjnej, transferów oraz wkładów właścicieli.

Sprzedaż młodych zawodników stanowi ważny element modelu biznesowego. Transfery Darwina Núñeza, Umara Sadiqa i El Bilala Touré pokazały możliwość generowania znaczących przychodów z rozwoju piłkarzy.

Klub zarządza miejskim stadionem na podstawie 25-letniej koncesji. Współpracuje z Ayuntamiento de Almería również przy planach rozbudowy obiektu i budowy centrum treningowego w El Toyo.

Obecna sytuacja klubu

UD Almería przygotowuje się do sezonu 2026/27 w Segunda División. Będzie to trzeci kolejny sezon klubu na drugim poziomie po spadku z Primera División w 2024 roku.

W sezonie zasadniczym 2025/26 drużyna zajęła trzecie miejsce. Zdobyła 74 punkty w 42 meczach, odnosząc 22 zwycięstwa, notując 8 remisów i ponosząc 12 porażek.

Bilans bramkowy wyniósł 81 goli strzelonych i 63 stracone. Almería była najskuteczniejszym zespołem sezonu zasadniczego, lecz jednocześnie traciła więcej bramek niż bezpośredni konkurenci do awansu.

Sergio Arribas zdobył 25 bramek w sezonie zasadniczym i został najlepszym strzelcem ligi. Łącznie z barażami zakończył kampanię z 26 trafieniami.

W półfinale play-off Almería zremisowała 1:1 na stadionie Castellónu i wygrała rewanż 3:2. W finale zremisowała 0:0 na wyjeździe z Málagą, a następnie przegrała u siebie 1:2.

Po zakończeniu rozgrywek Rubi odszedł za porozumieniem stron. Nowym trenerem został Francisco Javier García Pimienta, zatrudniony na sezon 2026/27.

Prezesem pozostaje Mohamed Al Khereiji, a zarządzaniem operacyjnym kieruje Mohamed El Assy. CR7 Sports Investments posiada jedną czwartą akcji.

Najważniejszym celem sportowym jest bezpośredni awans do Primera División. Zespół musi zachować wysoką skuteczność ofensywną, a równocześnie poprawić organizację defensywną i ograniczyć liczbę traconych bramek.

W lipcu 2026 roku ma rozpocząć się kolejny etap przebudowy stadionu. Właściciele rozwijają także projekt centrum treningowego, sekcję kobiecą i akademię.